KEKOVA EILAND. (TURKIJE) VERZONKEN RUÏNES.

 

        DOLCHISTE VERZONKEN

                  EN VERWOEST

         DOOR EEN AARDBEVING.

KEKOVA EILAND.

Kekova eiland (adasi) is een klein Turks eilandje in de buurt van de stad Demre, de oude Lycische stad Myra, in het district Antalya, tegenover de dorpen Kaleköy, het oude Simena, en Üçagiz, het oude Teimioussa.

Kekova stond in de oudheid bekend als Dolichiste en heeft een oppervlakte van 4,5 vierkante kilometer en is onbewoond. Het eiland zelf is niet toegankelijk voor toeristen.

Aan de noordzijde van het eiland bevinden zich de deels verzonken ruïnes van Dolchiste, een oude stad die in de 2e eeuw n.Chr door een aardbeving werd verwoest. De stad werd herbouwd en bloeide nog steeds tijdens de periode van het Byzantijnse Rijk, maar werd uiteindelijk verlaten vanwege Arabische invallen.

In de haven van Simena lukte het na veel heen en weer bieden voor een redelijke prijs een boot te charteren om ons naar Kekova eiland te brengen en de onderwater gelegen ruïnes.

Op een top van een berg ligt het  kasteel van Simena.

Op de rotsachtige kust zijn nog oude Lycische graftombes te zien. Dit soort van graftombes komen in geheel Lycië voor, maar vaak uitwendig met een groot verschil, sommige eenvoudig andere fraai gedecoreerd. In de oudheid konden de lichamen van de doden gecremeerd of begraven worden. De stoffelijke resten werden begraven: vaak in een urn, soms in een echt graf, af en toe ineen mausoleum. In Lycië vinden we rots-graven en kamergraven, die alleen te vinden zijn in het geïsoleerde bergachtige zuidwesten van Turkije. Lycische graven lijken op huizen, met een duidelijk herkenbaar dak en soms zelfs een deur, of versierd in Griekse stijl.

Zowel als aan de kust van het eiland als net onder de waterspiegel voor de kust zijn nog de resten van bewoning zichtbaar. Het klaar heldere water kleurde blauw door weerspiegeling van de helder blauwe lucht.

Maar het mocht niet mooi en helder weer blijven.

Er kwam een donkere lucht aanzetten, waardoor het water een bijna zwarte kleur kreeg.

Dit deed de schipper van ons scheepje beslissen niet verder te varen, maar terug te keren naar het haventje, waar we aankwamen in de gietende regen en door en door nat.

In het restaurantje bij de haven genoten van een heerlijke visschotel en gekoelde witte lokale wijn, terwijl we langzaam wat opdroogden.

Hierna weer op weg naar de volgende bestemming.