VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK- ISLE WIGHT & MAN. (DEEL 10)

 

  EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

            OM IN DUISTERNIS DE

   ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

          HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                        DEEL 10.

             ISLE OF WIGHT. 

Het eiland Wight is een eiland in het Kanaal en wordt van Engeland gescheiden door de zeestraat de Solent.

Aan de overkant ligt Southhampton. De hoofdstad is Newport. Wight is ceremonieel een graafschap en een district en een autoriteit voor de zuidkust van Engeland. Het eiland heeft een eigen vlag. Het eiland kent drie belangrijke vuurtorens.

ST. CATHERINE'S ORATORY.   

De St. Catherine's Oratory,bijgenaamd de 'Peperpot', is een middeleeuwse vuurtoren op St. Catherine's Down, op de zuidkust van het eiland. De toren werd gebouwd in 1328 door Heer van Chale Walter de Godeton als boetedoening voor het plunderen van wijn uit het wrak van de St. Marie van Bayonne in Chale Bay op 20 april 1313. Het is een stenen toren met een hoogte van 10,8 meter, achthoekig van vorm met een piramide- vormig dak. Het eerste licht brandde in de toren in 1328 en in 1547 werd de toren gedeactiveerd.

 

De Godeton werd in Southhampton berecht voor diefstal, door een jury van het eiland, en kreeg op 27 februari 1314 een boete van 287 en halve mark. Later werd hij echter ook door de kerkelijke rechtbank berecht, omdat de wijn bestemd was voor het klooster van Livers in Picardie. De kerk dreigde hem te excommuniceren als hij geen vuurtoren zou bouwen bij Chale Bay.

 Er stond al een oratorium, een bidplaats, op de top van de heuvel, gewijd aan de heilige Catharina van Alexandrië. Dit werd uitgebreid met de bouw van de vuurtoren, met een kapel voor de priester die het licht onderhield en ook de mis opdroeg voor degenen die in gevaar verkeerden op zee. Hoewel de Godeton in 1327 overleed, werd de vuurtoren toch in 1328 voltooid. Hij bleef in gebruik tot de opheffing van de kloosters tussen 1538 en 1541. Het is de enige overgebleven vuurtoren uit de middeleeuwen van Groot Brittannië en de op één na oudste, na de Romeinse vuurtoren van Dover.

ST. CATHERINE'S VUURTOREN.

St. Catherine's vuurtoren gelegen bij Niton aan de zuidkust, staat ook bekend als 'Queens Lighthouse'. Het is de opvolger van St. Catherine's Oratory ('peperpot').

De nieuwe achthoekige vuurtoren werd in 1838 gebouw in opdracht van Trinity House en werd opgetrokken als een 40 meter hoge stenen toren met blokvormige stenen. Toen de toren voor het eerst in gebruik werd genomen werd het licht gestookt met vier concentrische olie gestookte lonten als lamp met 250 spiegels. Het licht werd voor het eerst ontstoken op 1 maart 1840. Daar het licht echter vaak door mist werd verduisterd werd de toren in 1875 met 13 meter verlaagd tot een hoogte van 27 meter.

In 1880 werd besloten de toren om te bouwen op elektrische energie. In 1888 werd een koolbooglamp geïnstalleerd. In 1904 werd de optiek verwijderd en werden er nieuwe krachtige lenzen gemonteerd, deze bleven tot 2021 in gebruik, en werd het lichtbereik teruggebracht naar 25 zeemijlen. De toren heeft heden led verlichting, met een brandpuntshoogte van 41 meter, met een bereik van 19 zeemijlen. Een rood sector licht met een bereik van 13 zeemijlen, zichtbaar vanuit een raam lager in de toren, markeert Atherfield Ledge. De toren fungeert sinds 1838 als navigatiepunt voor het scheepvaartverkeer door het Kanaal.

De toren had een lager gelegen misthoorn. Deze werd werd door erosie ondermijnd, werd gesloopt en er werd vervolgens een kleine tweede toren naast de vuurtoren gebouwd om een nieuwe, krachtiger sirene van 12 inch te huisvesten. Deze werd in 1962 vervangen door een 'supertyfon'-luchthoorn. Het mistsein werd in 1987 buiten werking gesteld.

NEEDLES VUURTOREN. 

De Needles vuurtoren bevindt zich in het uiterste westen van de Needles, een rij krijtachtige klippen. Zij vormen de uitloper van het schiereiland in het westen van het Isle of Wight, een graafschap voor de zuidkust van Engeland, ter hoogte van Southhampton.

Zeevaarders die langs dit schiereiland het eiland Wight naderen en vervolgens de zeestraat van de Solent willen invaren om de haven van Soutjhampton en Portsmouth te bereiken worden door de vuurtoren attent gemaakt op de gevaarlijke krijtrotsen waarvan de hoogste piek op 137 meter boven de zeespiegel bevindt.

De toren wordt gecontroleerd vanuit het Planning Centre van Trinity House in Harwich in het Engelse Essex.

Trinity House is verantwoordelijk voor de navigatie middelen in Engeland, Wales, Gibraltar en de Kanaal-eilanden.

In 1781 diende een groep kooplieden en scheepseigenaren een verzoek in bij Trinity House om navigatie lichten te plaatsen rond de westelijke toegangswegen tot de Solent. Het antwoord was postief, maar pas in 1785 begon de bouw van drie nieuwe torens, één op de klif boven de Needles, één op Hurst Point en één op St. Catherine's Down, die onafgebouwd bleef. Alle drie werden ontworpen door Richard Jupp.

Vanaf september 1786 was de Neesles-vuurtoren in gebruik. Hij werd beschreven als een afgeknotte kegel, gelegen op het hoogste punt van de kliffen, en nabij de rand van de klif, die het westelijke uiteinde van het eiland vormt, de hoogte van 151 meter boven zeeniveau betekende echter dat hij vaak werd verduisterd door mist en zeemist een probleem dat 70 jaar later tot vervanging leidde. De verlichting werd verzorgd door 13 Argand-lampen met parabolische reflectoren. Het licht scheen aanvankelijk wit, maar op 1 maart 1840 werd het aangepast om een rood licht te tonen, om verwarring met de nieuw gebouwde vuurtoren op St.Chatherine's te voorkomen. Vóór de ontmanteling scheen het licht rood naar zee, maar wit van St. Alban's Head.

Voordat de werkzaamheden aan de nieuwe toren konden beginnen, werd een aanzienlijk deel van de rots weggekapt op een vlakke basis te verkrijgen. Ook werden er tunnel in de rots achter de toren uitgegraven om ruimte te bieden voor opslag van materiaal. De toren kwam op 1 januari 1859 gereed. Een oliebrander met vier concentrische lonten zorgde voor de lichtbron bovenop de nieuwe toren. In 1922 werd een krachtige gloeibrander voor parafinnedamp geïnstalleerd, waardoor de lichtsterkte toenam. Na het einde van de WO-II werd in 1946 een nieuwe elektrische lamp geïnstalleerd. In 1987 kreeg de vuurtoren een helikopter platform. Voordat de toren in 1984 volledig werd geautomatiseerd werd er een onderzeese stroomkabel aangelegd om 240 vlot netstroom naar de toren te bregen.

De toren was eerst onbewerkt, maar om beter als dagmerk te fungeren kreeg deze in het midden een brede rode band en werd ook het lantaarnhuis rood geschilderd. De toren heeft een hoogte van 31 meter, een brandpuntshoogte van 24 meter, met een bereik van het witte licht van 16 zeemijlen en van het rode en groene licht van 11 zeemijlen.

             ISLE OF MAN.           

Het eiland Man of Mann is een eiland gelegen in de Ierse Zee. Het is net als de Kanaaleilanden een Brits kroonbezit en daarmee geen onderdeel van het Verenigd Koninkrijk. Het staatshoofd is de Britse koning Charles III, die de titel Lord of Mann voert. De staatvorm is een constitutionele democratie. 

De naam van het eiland is mogelijkerwijs afgeleid van de naam van de Keltische god van de zee, Manannán mac lir.

CALF OP MAN HOGER & LAGER VUURTOREN.

Er hebben drie vuurtorens op Calf of Man gestaan. De Calf of Man high lighthouse  en de Calf of Man low light-house dienden samen om de voor de kust gelegen Chicken Rock te markeren. De nieuwere vuurtoren werd in 1968 in gebruik genomen, maar is inmiddels weer buiten gebruik.

Op 7 juni 1818 kregen de commissarissen van de noordelijke vuurtorens via een wet van het parlement toestemming om vuurtorens te bouwen op het eiland Man.

De hertog van Atholl eigenaar van Calf of Man stemde uiteindelijk toe om tien hectare land beschikbaar te stellen voor de bouw van de vuurtoren gebouwen. In 1817 begon men met de bouw van de twee torens. Beide werden in 1819 in gebruik genomen.

De Hoge vuurtoren (links) heeft een toren hoogte van 18 meter, en de Lage vuurtoren (rechts) heeft een hoogte van 15 meter. Beide zijn het ontwerp van Robert Stevenson.

Beide vuurtoren werd in 1886 buiten gebruik gesteld toen de Chicken Rock vuurtoren werd voltooid.

CASTLETOWN HAVEN VUURTORENS.
 

Twee vuurtorens markeren de buitenhaven van Castletown. Casdtletown was de hoofdstad van het eiland Man tot 1869. Eén staat aan het einde van de Ierse kade en de andere op de Nieuwe pier.

(de voorste op de afbeelding is de vuurtoren op de Ierse kade en de achterste op de Nieuwe pier)

In 1845 werd er een nieuwe pier gebouwd aan de westkant van de Ierse kade, waarmee een nieuwe buitenhaven ontstond. De nieuwe pier werd in 1849 verlengd en aan het uiteinde werd een houten vuurtoren geplaatst. Deze werd later vervangen door een negen meter hoge toren, met een brandpuntshoogte van 8 meter, met een bereik  van 5 zeemijlen.  De toren op de Ierse kade werd in 1944 gebouwd en heeft een hoogte van 4 meter, een brandpuntshoogte van 5 meter, met een bereik van 5 zeemijlen en is volledig geautomatiseerd. Beide toren zijn wit met net onder het lantaarngedeelte een brede rode band.

CHICKEN ROCK VUURTOREN.    

De vuurtoren is gelegen op het eilandje Chicken Rock aan de zuidkant van het eiland Man.

Het is een 44 meter hoge taps toelopende cilindrische vuurtoren die in 1874 werd voltooid. De toren is opgetrokken van granietblokken en heeft een galerij onder het lantaarnhuis. Het eerste licht werd in 1875 ontstoken en werd gevoed door parraffine. Op 23 december 1960 veroorzaakte een brand veel schade aan het interieur van de vuurtoren. De schade werd hersteld en in 1961 werd de vuurtoren geautomatiseerd. De toren heeft brandpuntshoogte van 38 meter, met een bereik van 21 zeemijlen. De toren wordt beheerd door de Northem Lighthouse Board.

DOUGLAS HEAD VUURTOREN.

De vuurtoren van Douglas Head werd in 1857 gebouwd, hoewel het gebied al vanaf 1832 onder beheer stond van  de Isle of Man Harbour Board.

Hij werd gebouwd door de gebroeders David en Thomas Stevenson en heeft een totale hoogte van 20 meter en de basis bevindt zich op een hoogte van 12 meter. De toren heeft een brandpuntshoogte van 32 meter, met een bereik van 24 zeemijlen.

Structurele problemen maakten het noodzakelijk dat in 1892 de toren herbouwd moest worden. Het is een taps toelopende cilindrische toren met balkon en lantaarn. De toren is wit, rond het balkon een okergele band en het lantaarnhuis is zwart.

De toren werd in 1986 volledig geautomatiseerd. 

LANGNESS VUURTOREN.  

De Langness vuurtoren is een ontwerp van David en Thomas Stevenson en werd in 1880 opgericht.

De vuurtoren staat op een smal laag schiereiland dat uitsteekt vanaf Castletown aan de zuidoostkust van het eiland Man. Het schiereiland reikt tot in de Ierse Zee en vormt zo twee natuurlijke toevluchtsoorden voor Castletown en Derbyhaven.

Vlak voor de punt van het schiereiland ligt lig een rif genaamd Skerrances.

In 1811 werd hier eerst een onverlichte toren gebouwd in het midden van het schiereiland en stond bekend als de Harington, maar kon het aantal scheepsrampen niet voorkomen. Pas in 1877 werd er toestemming verleend tot de bouw van een echte vuurtoren. De toren kreeg een hoogte van 19 meter, is wit en cilindrische van vorm met een balkon en lantaarnhuis. Rond het balkon een okergele band en het lantaarnhuis is zwart. Brandpuntshoogte  van 23 meter, en een bereik van 12 zeemijlen, met een wit knipperend licht iedere 5 seconden. Het mistsein, dat los stond van de vuurtoren gaf elke 40 seconden een signaal, maar dat is later terug gebracht naar twee stoten om de 60 seconden.

MAUGHOLD HEAD VUURTOREN.

De vuurtoren van Maughold Head is een actieve vuurtoren, gelegen op de gelijknamige landtong aan de zuidkant van Ramsey Bay aan de oostkust van het eiland Man. De toren is het ontwerp van David en Charles Stevenson. De vuurtoren werd in 1914 in gebruik genomen. Het is een enigszins taps toelopende ronde vuurtoren met balkon en lantaarn. De toren is wit, heeft een okergele band bij het balkon en de lantaarn is zwart en heeft een hoogte van 23 meter. De toren is aangesloten op netspanning. Brandpuntshoogte is 65 meter, met een bereik van 21 zeemijlen. De toren werd in 1993 volledig geautomatiseerd en staat onder beheer van de Northern Lighthouse Board (NLB).

POINT OF AYRE VUURTORENS.  

 De vuurtoren is gelegen aan de Point of Ayre aan de noordoostelijke kust van het eiland Man.

Het is een actieve vuurtoren. De toren werd ontworpen door Robert Stevenson.

Het eerste licht werkte in 1818 in de toren. Het is een cilindrische kalkstenen toren met balkon en lantaarnhuis.  Het is een witte toren met twee brede rode banden, een okergele band bij het balkon en een zwart lantaarnhuis. Het licht wordt nog steeds onderhouden door de NLB.

De toren heeft een hoogte van 30 meter, met een brandspuntshoogte van 32 meter, met een bereik van 19 zeemijlen. In 1993 werd het geheel geautomatiseerd.   

Vanwege de voortdurende ophoging van kiezels en grind, afgezet door sterke stromingen, moest in 1899 een kleiner licht, gewoonlijk een 'winkie' genoemd, 230 meter aan de zeezijde van de hoofdtoren worden gebouwd. Dit werd vervolgens in 1950 om dezelfde reden nog eens 76 meter in de zelfde richting verplaatst. Dit licht, half wit , half rood heeft een hoogte van 10 meter, met een brandpuntshoogte van 10 meter, en een bereik van 8 zeemijlen. Het licht werd op 7 april 2010 buiten werking gesteld.  

PORT ERIN RANGE FRONT VUURTOREN.   

Port Erin heeft twee kleine traditionele vuurtoren in de haven. De Front Range vuurtoren staat op met strand (links) en werkt samen met het Range Light op de promenade (midden)  De Raglan Pier vuurtoren bevindt zich aan het einde van de pier in de haven. (rechts)

De Front vuurtoren werd in 1884 opgericht en heeft een hoogte van 11 meter en een brandpuntshoogte van 10 meter.  Een straatlantaarn heeft het Rear Range licht in middels vervangen met vaste rode led-lichten. Beide dienen als navigatie lichten voor schepen die de haven van Port Erin binnenvaren.

Het licht op de Raglan Pier heeft een hoogte van 7 meter en een brandpuntshoogte van 8 meter. De Raglan Pier werd in 1912 gebouwd en de vuurtoren pas in 1916.

              Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK- ENGELAND.

 

VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK - WALES. (DEEL 9)

 

  EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

       OM IN DE DUISTERNIS DE

   ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

        HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                           DEEL 9.

                          WALES.      

Wales of Welsh maakt als constituerend land met Engeland, Schotland en Noord-Ierland deel uit van het Verenigd Koninkrijk. Wales ligt in het westen van het eiland Groot Brittannië en grenst in het oosten aan Engeland, en in het westen aan de Ierse Zee. Wales kent een eigen taal, een eigen vlag en beperkt binnenlands bestuur, maar in de internationale betrekkingen geldt alleen het Verenigd Koninkrijk als een soevereine staat. Historische gezien is Wales als geheel nooit een zelfstandige staat geweest.

TRWYN DU VUURTOREN.

 

Trwyn Du vuurtoren ook bekend als Penmon vuurtoren is een vuurtoren tussen Black Point nabij Penmon en Ynys Seiriol, of Puffin Island aan het oostelijke uiteinde van Anglesey, en markeert de doorgang tussen de twee eilanden.

De eerste vuurtoren werd gebouwd in 1838. De huidige vuurtoren gebouwd tussen 1835 en 1838, is 29 meter hoog en werd ontworpen door James Walker. Het was zijn eerste toren die door de zee werd omspoeld en een prototype voor zijn ambitieuze toren op de Smalls.

De vuurtoren heeft een getrapte basis en een gekanteelde stenen gevel borstwering, in plaats van een ijzeren balkon, en versmalt in diameter boven in het midden. De toren onderscheidt zich door de oorspronkelijke drie zwarte banden op een witte achtergrond. Aan de noord- en zuidzijde staat ook de tekst "NO PASSAGE LANDWARD". Brandpuntshoogte is 19 meter met een bereik van 12 zeemijlen.  Lichtbron was aanvankelijk een Argand-lamp met vier lonten, deze vertoonde een vast rood licht. In 1922 werd de vuurtoren de eerste Trinity House-vuurtoren die werd geautomatiseerd en werd omgebouwd tot een acetyleen-vuurtoren. In 1996 werd de toren omgebouwd op zonne-energie. 

POINT LYNAS VUURTOREN.  

De vuurtoren van Point Lynas bevindt zich op een landtong in de gemeente Llaneilian, in de noordoostelijke hoek van Anglesey in Noord-Wales.

In 1766 werd er een loodsstation op de landtong gevestigd om schepen te begeleiden van en uit de haven van Liverpool. In 1779 werd de bijbehorende vuurtoren gebouwd. het huidige gebouw werd in 1835 op de heuveltop gebouwd en heeft daarom geen toren nodig. Het geheel heeft een hoogte van 11 meter. De lantaarn staat op grondniveau bevestigd aan een vierkante witte toren met kantelen. De vuurtoren wordt bediend door Trinity House en werd in 1989 geautomatiseerd.

het licht heeft een brandpuntshoogte van 39 meter met een bereik van 18 zeemijlen.

SKERRIES VUURTOREN.

 De vuurtoren werd gebouwd op het hoogste punt van het grootste eiland van de Skerries, het eiland Anglesey, na 1716.

De vuurtoren werd gebouwd in 1717 en werd met bakstenen opgebouwd tot een hoogte van 23 meter.

Het is een cilindrische toren met balkon en lantaarn, verbonden aan een twee verdiepingen wachtershuis.

De toren is wit en heeft een brede rode horizontale band en een wit lantaarnhuis.

De vuurtoren werd in 1987 geautomatiseerd.

Brandpuntshoogte is 36 meter wit en 26 metter rood  met een bereik van 20 zeemijlen wit en 10 zeemijlen rood.

De toren wordt bediend door Trinity House Londen.

HOLYHEAD BREAKWATER VUURTOREN.  

De vuurtoren van Holyhead Breakwater staat op de golfbreker van Holyhead, buiten de Welshe havenstad Holyhead op Anglesey.

De constructie werd in 1873 voltooid naar het ontwerp van Victoriaanse civiel ingenieur John Hawkshaw. De vuurtoren en de golfbreker zijn gebouwd uit kalksteen. De toren heeft een hoogte van 19 meter en is vierkant van vorm. Het is een witte toren met in het bovenste gedeelte een brede zwarte band en een wit lantaarnhuis. De brandpuntshoogte is 21 meter, met een bereik van 14 zeemijlen. Lichtbron is elektrisch. De toren wordt beheerd door Stena-Line en in 1961 geautomatiseerd.

SOUTH STACK VUURTOREN. 

De South Stack vuurtoren staat op de top van een klein eilandje voor de noordwestkust van Holy Island, Anglesey, Wales.

De vuurtoren werd in 1809 gebouwd om de schepen te waarschuwen voor de gevaarlijke rotsen aan de kust. 

Het is een 28 meter hoge toren, taps toelopend cilindrisch met balkon en lantaarn.

Toren en lantaarnhuis zijn wit. Het geheel is een ontwerp van Daniel Stack. De toren is tevens uitgerust met een mistsignaal: één stoot van 3 seconden om de 30 seconden.  De brandpuntshoogte is 60 meter, met een bereik van 24 zeemijlen. De toren staat onder beheer van Trinity House Londen.

TWR BACH LLANDDWYN EILAND VUURTOREN.

Een van de twee navigatietorens op dit getijdeneiland was oorspronkelijk een eenvoudige, onverlicht baken voor die zeelieden naar de zuidelijke ingang van de Menai-straat leidde. (links) Deze kleinere kegelvormige toren bevindt zich in het zuidoosten. De muren hebben een straal van 2,03 meter  en zijn 0,91 cm dik. Deur aan de noordwestkant.

Later werd deze aangevuld door de nabij gelegen Twr Mawr, een grotere toren met een licht. Toen dat licht in 1975 werd verwijderd, werd er een elektrisch baken bovenop deze toren geplaatst, dat nog steeds actief is.

Het havenbestuur van Caernarfon gaf in 1842 opdracht tot verbetering van een "daglicht" vanwege de nabijheid van Llanddwyn Point tot havenmond, gebouwd in 1845 en in 1846 in gebruik genomen.

De ronde stenen toren heeft een hoogte van 11 meter en is kegelvormig met een doorsnede van 5,5 meter, ook het dak is kegelvormig en is bedekt met leistenen Het geheel is wit geschilderd. De oorspronkelijke lantaarn bestond uit zes Argand-lampen die op koolzaadolie branden. In 1975 kreeg de vuurtoren moderne apparatuur. Brandpuntshoogte van 12 meter, met een bereik van 7 zeemijlen voor het witte licht en 4 zeemijlen voor het rode licht.

BARDSEY VUURTOREN.

De vuurtoren staat op het zuidelijkste puntje van Bardsey- eiland, voor de kust van het schiereiland Llyn in Gwynedd, en dient als navigatiemiddel  voor de schepen die door het St. Georg's Channel en de Ierse Zee varen.

De eerste aanvraag voor de bouw van een vuurtoren dateert uit 1816 en deze vond plaats in 1821. Het is een gemetselde vierkante taps toelopenede toren met balkon en lantaarnhuis met een hoogte van 30 meter. De toren heeft brede witte en rode horizontale banden en een witte lantaarn.  De toren werd in 1987 geautomatiseerd en werkt heden op zonne-energie. 

De brandpuntshoogte is 39 meter, met een bereik van 26 zeemijlen. De toren staat onder het beheer van Trinity House in Harwich.

SINT TUDWAL VUURTOREN.   

De vuurtoren van St. Tudwal is gelegen op het westelijke deel van het gelijknamige eiland en het noordelijke uiteinde van Cardigan Bay markeert.

De vuurtoren, een gemetselde toren is 10,7 meter hoog en werd in 1877 gebouwd.

Het is een cilindrische toren met balkon en lantaarn. Het geheel is wit geschilderd. 

De toren werd in 1922 geautomatiseerd en werkt tegenwoordig op zonne-energie.

De toren heeft een brandpuntshoogte van 46 meter.
Het witte hoofdlicht heeft een bereik van 14 zeemijlen en het rode licht heeft een bereik van 10 zeemijlen. De vuurtoten geeft elke 15 seconden een witte en een rode flits.

STRUMBLE HEAD VUURTOREN.

De vuurtoren van Strumble Head staat op St. Michaelseiland, ook wel bekend als Strumble Head, een rotsachtig eiland in de noordwestelijke hoek van het gebied rond Pencaer, acht kilometer ten westen van de stad Fishguard, in het noorden van Penbrokeshire.

De huidige toren werd gebouwd in 1908. Het is een stenen cilindrische toren met een hoogte van 17 meter. Toren en de lantaarn zijn wit geschilderd.

De vuurtoren vervangt een lichtschip dat voorheen in het zuiden van Cartigan Bay lag afgemeerd.

De toren heeft brandpuntshoogte van 45 meter, met een bereik van 26 zeemijlen.

SOUTH BISHOP VUURTOREN.   

  

De vuurtoren is gebouwd op Bishop Island, een kleine rots op ongeveer 8 kilometer ten westen van St. Davids Head in Penbrokeshire.

De vuurtoren een ontwerp van James Walker werd in 1839 op het eiland gebouwd en diende zowel als oriëntatiepunt voor de schepen die voor de kust voeren als ter ondersteuning van schepen die rond de Bishops- en Clerks-eilandengroep navigeerden. De vuurtoren werd in 1959 elektrisch aangedreven en in 1971 werd er een helikopterplatform aangelegd. In 1983 werd de toren geautomatiseerd.

Het is een ronde granieten toren met balkon en lantaarn en een hoogte van 11 meter. Lees is wit geschilderd.  De huidige stroom levering wordt voorzien door zonnepanelen. Brandpuntshoogte is 44 meter, met een bereik van 16 zeemijlen. De bediening is vanuit het Trinity House in Harwich.

SMALLS VUURTOREN.

De vuurtoren van Smalls staat op de grootste van een groep door de golven uitgesleten basalt- en dolerietrotsen die bekend staan als de Smalls, ongeveer 32 kilometer ten westen van het schiereiland Marloes in Pembrokeshire, en 13 kilometer ten westen van Grassholm.

De eerste werd gebouwd in 1776, stond op negen eikenhouten pilaren, waaronder de zee kon doorstromen. Hoewel hij enigszins wiebelde bleef hij 80 jaar staan. De huidige stenen toren werd in 1861 gebouwd en kreeg een hoogte van 41 meter. Het is een taps toelopende  cilindrische stenen toren, met balkon, lantaarn en helikopter platform. Het is een ongeverfde toren en werd in 1987 geautomatiseerd.  De toren werkt tegenwoordig op zonne-energie. Brandpuntshoogte is 36 meter, met een bereik van 18 zeemijlen voor het witte licht en een brandpuntshoogte van 33 meter met een bereik van 13 zeemijlen voor het rode licht.

SKOKHOLM VUURTOREN.   

De vuurtoren staat op het eiland Skokholm, vlak voor de zuidwestkust van Pembrokeshire. Het eiland is in beheer van Wildlife Trust van Zuid- en West-Wales.

De huidige vuurtoren werd in de loop der jaren, tot 1915 gebouwd en officieel in 1916 in gebruik genomen. Het geheel is gemetseld in de vorm van een achthoekige toren met balkon en lantaarn op een twee verdieping tellend wachtershuis. Het geheel is wit geschilderd, werd in 1983 geautomatiseerd en werkt op zonne-energie. De toren is van belang voor de scheepvaart van en naar Milfort Haven en het Kanaal van Bristol Brandpuntshoogte is 54 meter, met een bereik van 8 zeemijlen voor het witte en rode licht.

SINT ANN'S HEAD VUURTOREN.

De vuurtoren  kijkt uit over de ingang van de Milford Haven Waterway, een van de diepwaterhavens van Groot Brittannië.

Er stond in 1714 reeds een vuurtoren. De huidge werd in 1844  gebouwd en stond bekend onder de naam St. Ann's Low Light. De toren, achthoekig van vorm, met balkon en lantaarn heeft een hoogte van 13 meter.

Het geheel is wit geschilderd. De toren werd gedeactiveerd in 1910. Brandpuntshoogte  48 meter, met een bereik van 18 zeemijlen.

 
HOOFDLICHT VAN HET GROTE- EN KLEINE KASTEEL.

Bij het binnenvaren van de monding van de haven van Molford staat de vuurtoren van Great Castle Head in lijn met de achterlichtbaken, die een scherpe bocht in het havenkanaal markeert.

De vuurtoren (links) met een toren hoogte van 5 meter is gelegen vlak bij het dorp St. Michaël's op een berghelling. Brandpuntshoogte is zodoende 27 meter. De toren heeft drie lichten met een bereik: wit 5 zeemijlen, rood en groen 3 zeemijlen.

Het lichtbaken Little Castle (rechts) heeft een hoogte van 26 meter heeft een brandpuntshoogte van 53 meter, met een bereik van 15 zeemijlen.  Het is een conische cilinder met platform opgetrokken uit beton. Het baken geeft een witte lichtflits van 1 seconde om de 8 seconden.

WATWICK POINT BAKEN.   

Watwick Point Beacon is een leidend licht, gelegen nabij Dale, Pembrokeshire.

Het licht is ontworpen om de schepen naar Milford Haven te leiden in samenwerking met de West Blockhouse Point bakens.

Het Watwick Point baken bestaat uit een roze-witte gewapende betonnen toren met een hoogte van 50 meter. Bovenin de toren op een groot bord bevindt zich een verticaal zwart-wit dagteken. De toren werd gebouwd in 1970.

Het op netstroom werkende enkelstraalslicht is gemonteerd op een galerij bovenop de toren en geeft een knipperend wit licht af dat zichtbaar is op 15 zeemijlen. Brandpuntshoogte is 80 meter. Het licht wordt bediend door de havenautoriteit van Milford Haven.

WEST BLOCKHOUSE POINT BAKENS.  

De West Blockhouse Point bakens zijn drie leidende lichtbakens en vervullen de zelfde taak als de vuurtoren.

Ze zijn gelegen op de landtong aan de westkant van de ingang van Milford Haven, ongeveer 1,5 kilometer ten noordoosten van St. Ann's Head in Pembrokeshire.

Ze bestaan uit drie achthoekige torens van gewapend beton van respectievelijk 9,1 meter, 11 meter en 14 meter hoog, met zijden van 0,46 meter breed, met platform en gebouwd in 1957. De lichten hebben een brandpuntshoogte van 53 meter, met een bereik van 12 zeemijlen. Ze worden bediend door de Havenautoriteit van Milford Haven.

CALDEY VUURTOREN.

De vuurtoren bevindt zich aan de zuidkant van Caldey  eiland, een klein eiland op drie mijl van de kust van Pembrokeshire, waar ook een cisterciënzerkloosterstaat. In maart 1827 werd door handelaren in Carmarthen Bay een aanvraag ingediend voor de bouw van de vuurtoren bij Trinity House. 

In 1829 scheen het eerste licht. Het is een bakstenen gebouw met een enorme cilindrische toren met balkon en lantaarn. Het geheel is wit geschilderd. Het licht staat 64 meter boven de waterlijn.

De toren heeft een hoogte van 17,7 meter, met muren van 0,91 meter dikte, met een brandpuntshoogte van 65 meter, met een bereik van 13 zeemijlen. De toren werkt op zonne-energie en wordt bediend door Trinity House.

SAUNDERSFOOT VUURTOREN.    

De vuurtoren van Saundersfoot werd in 1848 gebouwd om de ingang van de haven van Saundersfoot, Penbrokeshire, te markeren. 

In 1861 werd hij verlicht door kaarsen, maar dat bleek niet niet effectief.

De toren zelf had een hoogte van 5 meter en een brandpuntshoogte van 7 meter, met een bereik van 7 zeemijlen.

Het navigatielicht was bovenop het dak van de toren bevestigd. Bij laag water werd het licht afgeschermd door een rood glas. In 1947 werd het geheel buiten gebruik gesteld toen de plaatselijke mijnen werden gesloten. Het licht werd in 1954 weer in gebruik genomen toen de haven zich begon te ontwikkelen als jachthaven.

BURRY PORT VUURTOREN.  

De haven van Burry Port, Carmarthenshire, werd gebouwd tussen 1830 en 1836 ter vervanging van de haven van Pembrey, die 400 meter naar het westen lag.

De vuurtoren van Burry Port is een havenlicht met een reflector en staat op de westelijke golfbreker van de buitenhaven.  Hij werd gebouwd in 1842 met toestemming van het Trinity House.

Het is een brede bakstenen cilindrische  met balkon en lantaarn en een hoogte van 6 meter. De toren is wit, de galerij zwart en het lantaarnhuis rood van kleur. De toren werd in 1996 heringericht, heeft een brandpuntshoogte van 7 meter en een bereik van 15 zeemijlen. Het is een nationaal monument van Wales.

MUMBLES VUURTOREN.

De vuurtoren van Mumbles, staat op Mumbles Head, vlakbij Swansea, werd voltooid in 1794.De toren heeft twee verdiepingen en aanvankelijk waren er twee open kolenvuren te zien. Daar deze moeilijk te onderhouden waren werden ze vervangen door een enkele olielamp in een gietijzeren lantaarn. In 1860 werd de olielamp vervangen door een dioptrische lamp en werd de Mumbles Battery een fort dat de toren omringt, gebouwd door het Ministerie van Oorlog.

Het is een bakstenen tweelaagse achthoekige toren met dubbel balkon en lantaarn, met een hoogte van 17 meter.

In 1977 was de gietijzeren lantaarn zover vergaan dat reparatie zinloos was en werd deze verwijderd, waarna er in 1987 een nieuwe werd geplaatst. In 1995 werd de hoofdverlichting vervangen en werden er zonnepanelen en noodbewakingsapparatuur toegevoegd. De brandpuntshoogte is 35 meter, met een bereik van 15 zeemijlen. Het is een monument van de hoogste categorie van Wales.

PORTHCAWL VUURTOREN.  

De vuurtoren van Porthcawl bevindt zich aan de zuidoostkant van de golfbreker van Porthcawl. Het was de laatste vuurtoren in het Verenigd Koninkrijk die op kolen en gas werkte. In 1860 werd de vuurtoren aan het einde van de golfbreker gebouwd, De zeshoekige, taps toelopende toren heeft een hoogte van 9 meter en is een van de twee overgebleven  gietijzeren vuurtorens in Wales. De lamp werd in 1911 vervangen door de huidige lantaarn. Het koepeldak verving het eerdere zadeldak en bovenop de toren werd een optiek geplaatst. De toren werd oorspronkelijk aangedreven door kolen, later door gas. In 1974 werd hij aangesloten op het aardgasnet. In 1997 uiteindelijk geëlektrificeerd. De brandpuntshoogte van de toren is 10 meter met een bereik van zes zeemijlen voor het witte licht en 4 zeemijlen voor het rode licht.

NASH POINT VUURTORENS.

Nash Point ken twee vuurtorens: Low lighthouse en High lighthouse. Beide toren werd in 1832 gebouwd en zijn het ontwerp van ingenieur Joseph Nelson.

De torens werden gebouwd om de zandbanken voor de kust bij de ingang van het Kanaal van Bristol te markeren. De verradelijke Nash Sands strekken zich acht mijl westwaarts uit vanaf de punt, op een afstand van 302 meter van elkaar.

Het High Lighthouse (linksonder en rechtsboven) is een witte cilindrische taps toelopende toren met een hoogte van 37 meter. In 1963  werd de toren aangesloten op het elektrische netwerk. De toren werd in 1998 geautomatiseerd. De brandpuntshoogte van de toren is 56 meter, met een bereik van 21 zeemijlen voor het witte licht en 16 zeemijlen voor het rode licht.

De Low Lighthouse (rechtsonder en linksboven) is een cilindrische toren met een hoogte van 26 meter. De lantaarn van deze toren werd in 1955 verwijderd. Beide torens hadden oorspronkelijk twee zwarte banden; deze werden in 1959 verwijderd, waardoor ze opvallend wit werden.

FLAT HOLM VUURTOREN.     

De Flat Holm vuurtoren heeft een hoogte van 30 meter en 50 meter boven het gemiddelde zeeniveau.

Het eerste navigatie licht op Flat Holm eiland, Cardiff, was een vuurkorf op een houten stallage, die op het oostelijke deel van het eiland stond In 1733 werd er een voorstel gedaan voor een echte vuurtoren. De huidige toren werd in 1737 voltooid. Het is een stenen toren, taps toelopend, cilindrische, met balkon en lantaarnhuis. De toren heeft een hoogte van 30 meter en het geheel is wit.

Vanaf 1819 werkte de toren op olielicht en in 1929 werd deze gerenoveerd en ging men over op elektrisch licht. in !988 werd de toren volledig geautomatiseerd en in 1997 werd het licht gemoderniseerd en omgebouwd op zonne-energie. De toren heeft een brandpuntshoogte van 50 meter, met een bereik van 15 zeemijlen voor wit licht en 12 zeemijlen voor rood licht. Wordt bestuurd door Trinity House in Harwich. 

BARRY DOCKS VUURTOREN.

De Barry Docks vuurtoren bevindt zich op de westelijke golfbreker van de haven van Cardiff die in 1889 werd gepland.

ER werd een stenen golfbreker gebouwd, die zich uitstrekte vanaf Barry eiland, en de vuurtoren werd in 1890 aan het uiteinde ervan gebouwd.

De vuurtoren heeft een hoogte van 9 meter en is het ontwerp van Change Brothers. Het is een witte toren met wit balkon en koperrood lantaarnhuis. De brandpunthoogte is 12 meter, met een bereik van 10 zeemijlen.

MONKSTONE VUURTOREN.

De Monkstone vuurtoren, gelegen in de Vallei van Glamorgan, bevindt zich in het Kanaal van Bristol, op een afstand van drie mijl van Flatholm eiland.

De rots van Monkstone is een onderwaterrif op ongeveer drie mijl van Lavernock Point en vijf mijl ten zuiden van Cardiff. 

Naast zandbanken, waarvan sommige bij laagwater droogvallen vormt dit een gevaar voor de scheepvaart in het gebied. De vuurtoren markeert het rif.

De eerste toren was een gietijzeren vuurtoren, gebouwd in 1839. In 1859 werd een granieten toren van 13,7 meter hoog gebouwd ter vervanging van de eerste. Deze toren werd versterkt en in 1925 werd er een ronde gietijzeren toren met een galerij op geplaatst. Deze had een ijzeren lantaarn en een licht dat op acetyleen werkte. IJzeren banden werden toegevoegd om het geheel te versterken en rood geschilderd.

In 1993 werden de ijzeren toren en lantaarn vervangen door lampen van polycarbonaat, waardoor de hoogte van de toren toenam tot 23 meter.

Brandpuntshoogte van 13 meter, met een bereik van 12 zeemijlen.

EAST USK VUURTOREN.     

De vuurtoren van East Usk bevindt zich aan de oostelijke oever van de rivier de Usk, waar deze uitmondt in de monding van de Severn, bij Newport.

De vuurtoren werd gebouwd in 1893 en werkte samen met de vuurtoren van West Usk aan de overkant van de monding van de rivier. De toren van West Usk werd in de jaren twintig van de vorige eeuw buiten gebruik gesteld.

De vuurtoren van East Usk heeft een hoogte van 11 meter en is opgebouwd uit staalplaten.

De brandpuntshoogte is 11 meter, met een bereik van 11 zeemijlen voor het witte licht en 10 zeemijlen voor het rode licht. De toren staat in het tegenwoordige natuurreservaat Newport Wetlands.

        Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK - ISLE WIGHT & MAN.