VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. FRANKRIJK. (DEEL 13-B)

 

  EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

          OM IN DUISTERNIS DE

   ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

         HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                     DEEL 13-B.

PHARE DE NIVIDIC.    

De vuurtoren is gebouwd op een rots voor de Pointe de Pem bij Quessant en is de meest westelijke vuurtoren van Frankrijk.

De vuurtoren werd gebouwd tussen 1912 en 1936 en is altijd onbemand geweest. De achthoekige vuurtoren, met een hoogte van 35 meter, steekt 32,7 meter boven het hoogte zeeniveau en heeft een lichtbereik van 10 zeemijlen. De werking van de vuurtoren werd in 1940 stilgelegd door de WO-II en pas in 1953 na de nodige vernieuwingen weer in gebruik genomen. Sinds 1996 wordt de energie geleverd door zonnepanelen.

PHARE DE L'ÎLE AUX MOUTONS.

De vuurtoren is gebouwd op een klein eilandje 11 kilometer ten zuidoosten van Bénodet, in het noordelijke deel van de Gléman-archipel. Het is niet duidelijk of er vroeger schapen werden gehouden op het eilandje.

Het is een vierkante, witte toren vast gebouwd aan de gevel van de woning van de wachter.

De bouw duurde van 1877 tot 1879 en de toren werd in 1983 geautomatiseerd. De toren heeft een hoogte van 17,1 meter, een brandpuntshoogte van 20 meter, met een bereik van 18 zeemijlen.

PHARE DE L'ÎLE TRISTAN.       

De vuurtoren staat op Tritan-eiland voor de kust en haven van Douarnenez. Het is een grijze toren, met een witte band en een zwart lantaarnhuis, gebouwd in 1857 en voor het eerst verlicht in 1865.

De toren heeft een hoogte van 9,5 meter.

Het licht van de toren heeft voor het witte licht een bereik van 13 zeemijlen en voor het rode licht van 10 zeemijlen.

Het licht geeft drie flitsen van wit en rood in 12 seconden.

PHARE DU MILLIER.

Het is geen vuurtoren, maar een gebouw gelegen op Kaap Sizun aan de zuidelijke ingang van de baai van Douarnenez.

De lantaarn is gebouwd op het puntje van een landtong, grenzend aan de klif, en staat 34 meter boven de zeespiegel.

Het gebouw werd in 1861 voltooid, kreeg in 1965 elektriciteit  en werd in 1993 geautomatiseerd. De totale hoogte van het licht is 8,4 meter, 36,6 meter boven de zeespiegel.

 Het heeft een horizonlicht met witte, groene en rode sectoren, dat tweemaal per zes seconden verduisterd. Het lichtbereik is 12 zeemijlen. De eerste lichtbron was een eenvoudige petroleumlamp, een gloeikous verving in 1932 het lont. Gedurende de WO-II werd de optiek verwijderd en bouwden de Duitse bezetter  het gebouw om tot een uitkijktoren. In 1965 werd het licht geëlektrificeerd.

De vuurtoren is een zustertoren van de Kannonzaki-vuurtoren in Yokosuka Japan.

PHARE DES PIERRES NOIRES.

De vuurtoren staat op een eilandje 9 kilometer ten westen van Pointe Saint-Mathieu, stelt het schepen die het Kanaal van Four binnenvaren in staat om 's nachts en bij mistig weer de riffen van Pierres Noires te vermijden.

De bouw van de toren duurde van 1876 tot 1871 en in 1872 werd deze in gebruik genomen.

De toren is licht afgeknot conisch, waardoor de basis slechts licht uitloopt. De toren is opgebouwd uit twee soorten steen van verschillende aard en herkomst: graniet uit Aber-lidut en graniet uit Kersanton. De kroonlijst werd gevormd uit platte banden, die steun boden aan een balustrade met een centrale steun. Het onderste deel van de toren is ongeschilderd, hierna een brede witte band en daarboven een rode band met in witte letters de naam van de toren. Het lantaarnhuis is rood geschilderd. De toren heeft een hoogte van 30,5 meter, met een brandpuntshoogte van 28 meter, met een bereik van 19,5 zeemijlen. De toren werd na in de afgelopen jaren van haar bestaan verschillende brandstoffen te hebben gebruikt in 1984 geëlektrificeerd. In 1992 werd de toren geautomatiseerd en wordt sinds die tijd op afstand bestuurd door de vuurtoren van Créac'h op Quessant.

PHARE DE PENFRET.    

De vuurtoren is gelegen op het eiland Pentret, een van de Glénan-eilanden, en is gelegen op de noordoostelijke punt van het eiland in de gemeente Fouesnant.

De bouw van de vuurtoren begon eind 1836 en werd op 10 oktober 1838 in gebruik genomen. Het is een afgeknotte witte piramidevormige toren met een rood lantaarnhuis, die vastzit aan een gebouw met de technische installaties, op het terrein van een oud fort. De toren heeft een hoogte van 24,25 meter.

In 1898 was de vuurtoren de eerste die werd uitgerust met een "petroleumdamp-gloeilamp", waardoor de lichtsterkte van het licht werd vergroot. De brandpuntshoogte is 36 meter, met een bereik van 20 zeemijlen. De toren werd op 30 april 1993 geautomatiseerd en op afstand bestuurd vanuit de woonwijk Concarneau. 

PHARE DE ROSCOFF.

De vuurtoren staat op het vaste land in de haven van de stad Roscoff. Het eerste licht dat dienst deed van 1880 tot 1884 werd onvoldoende geacht vanwege de lichthoogte. In 1914 werden plannen gemaakt voor de bouw van een nieuwe hoge toren, maar door de WO-I werden de werkzaamheden stilgelegd. en pas in 1934 hervat. De huidige vierkante piramidevormige toren op een vierkante basis is 430 meter achter het oude licht gebouwd. Het geheel is opgetrokken uit natuursteen en heeft een hoogte van 24 meter, met een brandpuntshoogte van 26 meter. Sinds 2002 is de toren geautomatiseerd.

PHARE DE l'ÎLE DE BATZ.     

De vuurtoren is gebouwd op een hoog punt aan de westkant van het eiland Batz en bevindt zich in de gemeente Île-de-Batz. Het doel van de toren is om schepen in dit deel van Het Kanaal te waarschuwen voor de gevaren die het eiland en de omliggende wateren met zich mee brengen.

De toren staat op een hoogte van 23 meter, heeft zelf een hoogte van 44 meter, met lantaarnhuis en een brandpuntshoogte van 69 meter, met een bereik van 23 zeemijlen. De bouw van de toren duurde van 1834 tot 1836 en werd opgebouwd uit gehouwen steen (eiland graniet). De onderzijde van de toren en de fundatie is een vuurtorenwachtershuis en seinhuis. De toren werd in 1937 geëlektrificeerd en is tegenwoordig geautomatiseerd.

PHARE DE PONTUSVAL.

De vuurtoren staat op da landtong Beg-Pol, in de gemeente Brignogan-Plages.

De vuurtoren dient als schakel tussen de vuurtorens Île Vierge en Île de Batz.

De bouw duurde van 1865 tot 1869. Het is een witte vierkante toren met onder de galerij een zwarte band en zwart lantaarnhuis. De toren heeft een hoogte van 14,5 meter, met een brandpuntshoogte van 16 meter, en een bereik van 10 zeemijlen.

De toren werd in 2003 geautomatiseerd.

PHARE DU FOUR.         

De vuurtoren van Four bevindt zich voor de kust van het schiereiland Saint-Laurent, bij de noordelijke ingang van het Chenal du Four, tussen de westkust van de regio León en de rotsen van Argenton.

De toren is gebouwd op een granieten rots met een diameter van 25 meter en een hoogte van 11,5 meter. Het is een markeringslicht aan de zuidelijke monding van het zuidelijke Portsall-kanaal. De toren werd gebouwd tussen 1869 en 1874 en is de tweeling van de vuurtoren Pierres Noires. De toren is gebouwd van bewerkt graniet en rust op een fundering van beton. De toren heeft een hoogte van 28 meter, een brandpuntshoogte van 31 meter, met een bereik van 24,5 zeemijlen. De toren geeft iedere 15 seconden vijf witte flitsen.

PHARE DE KÉRÉON.

Kéréon is een vuurtoren die oprijst op het rif Men Tensel, ("boze steen") in het Bretons, tussen Quessant en Moléné, ten noordwesten van Ile de Bannac.

De bouw van de toren duurde van 1907 tot 1916 en werd in 1973 van elektriciteit voorzien door een windturbine en in 2004 geautomatiseerd.

De totale hoogte is 48 meter, de toren is 44 meter en de brandpuntshoogte 38 meter, met een bereik van 17 zeemijlen.

Volgens de vuurtorenwachters van Frankrijk: de mooiste vuurtoren, ook wel "Het Paleis" genoemd en het was de laatste bemande offshore-station van Frankrijk.

MORBIHAN.

De vlag van Morbihan (56) is afgeleid van het wapen van dit departement.

Morbihan is een departement in de regio Bretagne, gelegen aan het begin van de Golf van Biskaje. 

GOULPHAR VUURTOREN.  

De vuurtoren is gelegen op Belle-Île-en-Mer, Morbihan.  De toren werd gebouwd in 1836 en is opgetrokken met granietblokken. De toren heeft een hoogte van 52,25 meter, is ongeverfd en heeft een rood lantaarnhuis. De toren werkt op netstroom en heeft een brandpuntshoogte van 92 meter, met een bereik van 27 zeemijlen. De toren werd in 2002 geautomatiseerd.

PHARE DE LA TEIGNOUSE.

De vuurtoren is gelegen tussen het schiereiland Quiberon en het eiland Houat. Hij markeert de doorgang naar het Teignouse-kanaal, dat vanuit de baai van Quiberon, het westelijke deel van de Mor Braz-monding, naar Belle-Ile-en Mer leidt.

De bouw van de toren begon in 1843 en werd in 1845 in gebruik genomen. De toren staat op een brede ronde onderbouw van twee verdiepingen, het geheel is wit geschilderd en het lantaarnhuis is rood. De totale hoogte is 16,35 meter, de brandpuntsghoogte 19,55 meter, met een bereik van 15 zeemijlen voor de witte sector en 11 zeemijlen voor de rode sector. De toren werkt tegenwoordig op elektriciteit opgewekt door een windturbine en zonnepanelen.
 

      VENDEE.  

Het departement Vendee (85) ligt aan de westkust van Frankrijk, ten zuiden van Bretagne en ten noorden van Bordeaux, in de regio Pays de la Loire. Vendee ligt aan de Golf van Biskaje.

ÎLE D'YEU VUURTOREN.  

 

De vuurtoren van Île d'Yeu, soms ook wel de Grand Phare genoemd is een vuurtoren die in 1950 op Île d'Yue werd gebouwd. Het is het ontwerp van Maurice Durand.

De eerste vuurtoren op deze locatie, een stenen gebouw van 33 meter hoog, gebouwd in 1830, werd aan het einde van WO-II door Duitse troepen verwoest. Hij werd vervangen door een tijdelijke toren terwijl er aan de huidige werd gewerkt. De huidige toren staat op de heuvels van het eiland, is wit met een rood lantaarnhuis, is vierkant van vorm en heeft een hoogte van 37,5 meter en is opgebouwd uit beton. 

De enigszins taps toelopende toren heeft een brandpuntshoogte van 56 meter met een bereik van 25,5 zeemijlen. De toren is aangesloten op netstroom en is in 1980 geautomatiseerd.

L ÁRMENDÉCHE VUURTOREN.              

De vuurtoren wordt ook wel de vuurtoren van Las Sables-d'Olonne genoemd. De toren werd in 1968 gebouwd en is tevens de laatste grote vuurtoren die in Frankrijk is gebouwd.

Het is een zeshoekige toren met een rode lantaarn en werd ontworpen door Maurice Durand. 

De toren heeft een hoogte van 39 meter en is sinds 8 december 2011 een historisch monument.

POINTE DES CORBEAUX VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen op de gelijknamige punt op het Île d'Yeu en bevindt zich aan het uiterste zuidoostelijke deel van het eiland, gelegen in de Golf van Biskaje.

De toren werd gebouwd in 1950 ter vervanging van de eerdere toren die in de WO-II door terugtrekkende Duitse troepen was verwoest.

De toren heeft een hoogte van 19,2 meter en is een witte achthoekige prismavormige betonnen constructie met een witte galerij en rode lantaarn. Het is een ontwerp van Maurice Durand.

De toren werd in 1990 geautomatiseerd, heeft een brandpuntshoogte van 25,9 meter, met een bereik van 18,5 zeemijlen. Het is nog steeds aan actief navigatiehulpmiddel.

POINTE DU GROUIN DU COU VUURTOREN.

De vuurtoren wort ook wel de vuurtoren van La Tranche-sur-Mer genoemd, en is gelegen op de gelijknamige punt in het zuidelijke deel van het departement Vendee, in de Golf van Biskaje.  Hij bewaakt de toegang tot de Pertius Breton. Het is de tweede vuurtoren op die plaats, gebouwd in 1953, ter vervanging van de eerste die door de terugtrekkende Duitse troepen aan het einde van WO-II werd verwoest. Het is een ontwerp van Maurice Durand. Kort hierna werd er eerst een houten pilon geplaatst die op 10 oktober 1945 in gebruik werd genomen en pas in 1953 definitief vervangen.  De huidige witte toren met zwarte lantaarn heeft een hoogte van 16,33 meter, een brandpuntshoogte van 30 meter. De toren wordt tegenwoordig automatisch bestuurd vanuit Les sables-d'Olonne.

GIRONDE.

Gironde (33) is een departement gelegen in de regio Nouvelle-Aquitaine. De grootste rivier de Gironde mondt uit in de Golf van Biskaje.

CORDOUAN VUURTOREN.      

De vuurtoren staat op een rotseilandje, 7 kilometer uit de kust, nabij de Gironde, een estuarium dat wordt gevormd door de samenvloeiing van de rivieren Garonne en Dordogne, uitkomend in de Golf van Biskaje.

Het is een conische toren, die versmalt naar boven toe, is 67,5 meter hoog en heeft aan de voet een diameter van 16 meter. Het is de oudste nog in dienst zijn de vuurtoren, werd ingericht met een koninklijk appartement en een kapel, en stijlkenmerken van de renaissance. De bouw werd gestart in 1584 en de opening was in 1611.

De eerste bouw van de vuurtoren was onder architect Louis de Foix, in 1786 werd de toren verhoogd tot de huidige hoogte door architect Joseph Teulére. De toren is ongeverfd en heeft een lichtgrijze kleur en het lantaarnhuis is donkergrijs. De toren staat op een stenen sokkel versterkt met betonnen ring aan de zeezijde. Rode en groene schermen in het lantaarnhuis geven de sectoren aan voor de scheepvaart. 

De toren heeft een brandpuntshoogte van 60 meter boven zeeniveau, met een bereik voor het witte licht van 22 zeemijlen en van het groene en rode licht van 16 zeemijlen. De toren staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO sinds 2021.

AUDE.    

Aude (66) is een departement, dat zijn naam ontleent aan de gelijknamige rivier, die door het departement stroomt.

Aude is gelegen in het zuidoosten aan de Middellandse Zee en behoort tot de regio Occitanie. 

PHARE DU CAP LEUCATE.    

De vuurtoren staat aan de Golf van Lion ten zuiden van Cap Leucate.

De toren heeft de vorm van een vierkante afgeknotte piramide en grenst aan een groep gebouwen, zoals woning van de vuurtorenwachter, machinekamer en werkplaats. De vier vlakken zijn wit geschilderd en het lantaarnhuis is rood.

De toren werd in 1950 in gebruik genomen en is volledig geautomatiseerd.

De toren heeft een hoogte van 19,4 meter, met een brandpuntshoogte van 68,3 meter, met een bereik van 20 zeemijlen.

Het licht geeft 10 witte flitsen elke 10 seconden.

GARD.

Gard (30) is een departement, gelegen in de regio Occitanie en is vernoemd naar de gelijknamige rivier. Gard grenst aan de Golf van Lion gelegen in de Middellandse Zee.

PHARE DE L'ESPIGUETTE.    

Het is een vierkante stenen toren met een hoogte van 27 meter en staat in de gemeente Grau-du-Roi, in de Petite Camarque  aan de Golf van Lion.

De toren werd gebouwd in 1869 op een afstand van 150 meter van de kust. Tegenwoordig staat hij ongeveer 700 meter uit de kust, die door stromingen met zand is afgezet. De toren werd gebouwd door Charles Dupuy.

De toren is wit tot 2/3 van de hoogte van beneden af en daarna zwart. Het lantaarnhuis is wit.

De toren heet een brandpuntshoogte van 27 meter, met een bereik van 24 zeemijlen en geeft met een witlicht drie flitsen gedurende 15 seconden.

BOUCHES-DU-RHÔNE.

Bouches-du-Rhône (13) is een departement gelegen in de regio Provance-Alpes-Cóte d'Azur. Grenzend aan de Golf van Lion in de Middellandse Zee. De hoofdstad is Marseille.

PLANIER VUURTOREN.    

De Phare de Planier is een vuurtoren op het kleine Île de Planier voor de kust van Marseille in de Golf van Lion.

De eerste vuurtoren op deze plaats werd in 1774 gebouwd. In 1878 werd besloten deze toren te vervangen door een nieuwe toren met elektrisch licht, die in 1881 in gebruik werd genomen.

 Deze toren werd in 1944 door de Duitse troepen vernietigd en pas in 1947 werd begonnen met de bouw van de huidige vuurtoren die in 1959 in gebruik werd genomen. Sinds 1959 is de toren geautomatiseerd en niet meer bemand. De toren heeft een hoogte van 66,3 meter en een brandpuntshoogte van 71 meter.

PHARE DE SAINTE MARIE.

De vuurtoren Sainte Marie is een inactieve vuurtoren die gebouwd is om de haven van Marseille te markeren.  De vuurtoren werd in 1855 voltooid en is gebouwd van lokale kalksteen en is 21,3 meter hoog. De toren bevindt zich aan de noordzijde van de Passe de la Joliette van de Vieux-Port. In 1922 werd de toren van elektriciteit voorzien.

Het is een cilindrische ongeverfde toren met galerij en lantaarnhuis dat groenachtig is geschilderd.

Boven net onder de galerij staat in een nis de afbeelding van de Sainte Marie.

Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. CORSICA (FRANKRIJK) & MALTA.

                                                                         DEEL 13-C

VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. FRANKRIJK. (DEEL 13-A)

 

  EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

          OM IN DUISTERNIS DE 

  ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

       HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                   DEEL 13-A.

                      

 FRANKRIJK. 

Frankrijk is een republiek grenzend in het noorden aan België en Luxemburg, in het oosten aan Duitsland, Zwitserland en Italië, in het zuidoosten aan de Middellandse Zee, in het zuiden aan Spanje en in het westen aan de Golf van Biskaje, de Atlantische Oceaan , Het Kanaal en het Nauw van Calais.

 Frankrijk kent bestuurslagen, 18 provincies, die weer onderverdeeld zijn in 101 departementen, welke weer onderverdeeld zijn 324 arrondissementen, en weer in 2054 kantons, die weer bestaan uit gemeenten. voorheen was elk kanton steeds een deel van een enkel arrondissement, dit is na de herindeling van de kantons, sinds 2015, niet langer altijd zo.

Van de 101 departementen, waarvan 96 "metropolitane" departementen die behoren tot het moederland, kent Frankrijk nog vijf overzeese departementen: Guadeloupe, Martinique, Cayenne, Mayotte en La Reunion. Met dit vuurtoren verslag beginnen we in Nord-Pas-de Calais en gaan na Aquitaine naar de Middellandse Zee.

NORD.

Noord is het meest noordelijke departement van Frankrijk en grenst aan België in het noorden en in het westen aan Het Kanaal.

DUINKERKEN VUURTOREN.  

De vuurtoren van Duinkerken is gelegen in het departement Nord (59), en staat bij de haven van Duinkerken.

Het is een actieve vuurtoren waarvan de bouw werd gestart in 1841 en in 1843 in gebruik werd genomen. De vuurtoren met een hoogte van 66.35 meter staat op een vierkant gebouw dat de basis vormt. De ronde toren heeft aan de binnenzijde een diameter van 3,9 meter, is opgebouwd uit baksteen en afgewerkt met een gladde pleister laag, wit geschilderd, boven een zwart-wit gedeelte met vensters en een rood lantaarn huis. De brandpuntshoogte van de toren is 63 meter, met een bereik van 29 zeemijlen. De toren werd in 1985 geautomatiseerd, waardoor deze onbemand werd.

SEINE-MARITIME.

Seine-Maritime is een departement in de regio Normandië.

Het departement droeg na de Franse Revolutie de naam Seine-Infèrieure, maar deze naam werd gewijzigd op 18 januari 1955 in de huidige naam. Het departement grenst in het westen aan Het Kanaal.

CAP D'ANTIFER VUURTOREN.  

De vuurtoren is een actief navigatiehulpmiddel op de gelijknamige landtong, die deel uitmaakt van de Franse C^0te dAlbâtre (Albasten kust) aan Het Kanaal, in Seine -Maritime, Normandië.

De vuurtoren staat op de klippen in de gemeente La Potene-Cap--d'Antifer.

De toren, met een hoogte van 38 meter werd in 1955 in gebruik genomen, heeft een brandpunsthoogte van 128 meter, met een bereik van 29 zeemijlen. De toren is een historische monument.

       MANCHE.      

Het departement Manche (50) is een van de vijf departementen van de regio Normandië. De hoofdstad is Saint-Lô. Het departement is in het westen, noorden en noordoosten omgeven door Het Kanaal.

GATTEVILLE VUURTOREN.

Pare de Gattteville, ook bekend als Pointe de Barfleur Licht, is een actieve vuurtoren nabij Gatteville-le-Phare op de punt van Barfleur in de regio Normandië, aan het Engelse Kanaal. 

Met een hoogte van 75 meter is het de op twee na hoogste 'traditionele' vuurtoren ter wereld.

De toren werd gebouwd in 1834 op een afstand van 60 meter van de oude vuurtoren en opgetrokken uit graniet. Het is het ontwerp van Charles-Félix Morice de la Rue. Het is een cilindrische toren bevestigd aan twee verdiepingen tellend wachterscomplex met balkon en lantaarn.

De toren is ongeverfd en de lantaarn is zwart. De toren liep weinig schade op gedurende de landing op Normandië in 1944. Werd na de bevrijding weer in gebruik genomen en in 1948 aangesloten op het elektriciteitsnet. In 1962 werd de toren geautomatiseerd. De toren heeft een brandpuntshoogte van 72 meter, met een bereik van 25 zeemijlen. De oude toren, gebouwd in 1780 heeft een hoogte van 25 meter, en werd in 1835 buiten werking gesteld.

CÔTES-d-ARMOR.

Côtes-d-Armor (22) is een departement gelegen aan de westkust van Frankrijk aan de Atlantische Oceaan. Grenst in het westen aan departement Finistére en in het zuiden aan het departement Morbihan. 

TRIAGOZ VUURTOREN. 

De Triagoz vuurtoren ligt op de rots Guen-Arms, in  de Triagoz-archipel in de Atlantische Oceaan voor de kust van Cotés-d-Armor.

Het bouwwerk is een vierkante toren, opgetrokken uit roze graniet uit Ploumanac'h, met een halfronde uitstulping richting de kust. De toren werd gebouwd tussen 1861 en 1864 door de ingenieurs Dujardin en Pelau.

De toren heeft een hoogte van 15 meter, is ongeverfd en heeft een balkon. De brandpuntshoogte was 29 meter. De toren werd in 1984 geautomatiseerd, maar niet veel later werd de lantaarn verwijderd en opgeslagen. Door een gebrek aan onderhoud en een tekort aan geld raakt de toren nu snel in verval en is een complete renovatie nodig om het bouwwerk voor de geschiedenis te bewaren.

HÉAUX DE BRÉHAT VUURTOREN.    

De vuurtoren van les Héaux de Bréhat is een actieve vuurtoren nabij het eiland Bréhat in Côtes-d'Armor , Bretagne, in de Atlantische Oceaan.

De toren werd gebouwd op het eilandje de-Bréhat onder leiding van ingenieur Léonce Reynoud in 1840.

De toren heeft een hoogte van 57 meter, heeft een ronde vorm en is opgetrokken uit granietblokken.

De toren heeft een brandpuntshoogte van 48 meter, met een bereik van 17 zeemijlen voor het witte lichte en 11 zeemijlen voor het groene en rode licht. In augustus 1944 bliezen de Duitse bezetters de toren op met dynamiet. 15 meter van de toren verdween in zee, maar werd na de bevrijding snel herbouwd en met één verdieping verhoogd tot de huidige hoogte. De toren is niet geschilderd en het lantaarnhuis is zwart.

PLOUMANAC'H VUURTOREN.

De vuurtoren van Ploumanac'h, officieel de vuurtoren van Mean Ruz, is een actieve vuurtoren.

De toren is opgebouwd uit roze graniet en markeert de ingang van het kanaal naar de haven van Ploumanac'h , en werd gebouwd in 1946.

Het is een taps toelopenede vierkante toren met balkon en lantaarn en een hoogte van 15 meter.

De toren is ongeverfd en de lantaarn is rood geschilderd. De toren heeft brandpuntshoogte van 26 meter, met een bereik van 12 zeemijlen voor het witte licht en  10 zeemijlen voor het rode licht.

D e vorige vuurtoren uit 1860 werd in 1944 door de Duitse bezetter opgeblazen. De vuurtoren dankt zijn naam aan het nabij gelegen stadje, wat in het Bretons "monnikenpoel" betekend.

ROCHES-DOUVRES VUURTOREN. 

    

De vuurtoren ia gelegen op het Roches-Douvre-rif tussen Île-de-Bréhat en Guernsey in Het Kanaal, op een afstand van 30 kilometer van het Franse vasteland.

Het is een actieve vuurtoren gebouwd op een elliptische stenen woning van vijf verdiepingen, met een hoogte van 64,2 meter. Met deze hoogte is het de elfde hoogste 'traditionele' vuurtoren ter wereld.    De toren gebouwd in 1954is ongeverfd en de lantaarn is groen geschilderd. De brandpuntshoogte is 60 meter, en het bereik 24 zeemijlen.

De oorspronkelijke vuurtoren uit 1868 was een gietijzeren toren van 58 meter hoogte, die aan de top taps toeliep tot een diameter van slechts 4 meter. De toren werd gebouwd met elementen die door Rigolet in Parijs waren vervaardigd, voor de Wereldtentoonstelling van 1867.

Daarna werd hij gedemonteerd en de onderdelen werden naar Brehat overgebracht en weer opgebouwd.

Het licht werd voor het eerst ontstoken op 15 december 1868, nog tijden de bouw. De daadwerkelijke bouw werd pas in augustus 1869 voltooid.

Op 18 juni werd de brandstof gewijzigd naar petroleum.

Ook deze vuurtoren overleefde de WO-II niet en werd in 1944 door de Duitse bezetters verwoest.

SEPT-ÎLES VUURTOREN.      

De vuurtoren van Sept-Îles is een actieve vuurtoren in Perros-Guirec, gelegen op Île aux moines, een eiland van de Sept-Îles-archipel in Het Kanaal.

De eerste vuurtoren, een ronde, werd in mei 1835 in gebruik genomen en vervolgens in 1854 vervangen door een vierkante toren die 5 meter hoger was. (links) Deze toren werd op 4 augustus 1944 door de Duitse troepen verwoest. Op 4 augustus 1949 werd de huidige toren herbouwd en in juli 1952 opnieuw in gebruik genomen. De toren heeft een hoogte van 20 meter, het is een halfronde ongeschilderde toren met balkon en zwart lantaarnhuis. De brandpuntshoogte is 59 meter, met een bereik van 21 zeemijlen.

Sinds 1957 gebruikt de toren windenergie voor de opwekking elektriciteit. Het is de laatste Franse vuurtoren die onbemand werd en werd pas eind augustus 2007 geautomatiseerd.

   FINISTÈRE.

Finistére (29) is een Frans departement en dankt de naam aan de ligging. Letterlijk betekend het fin des terres, ofwel, het einde van het land. Het gebied is een groot schiereiland, grenzend in het noorden aan Het Kanaal en in het westen en zuiden aan de Atlantische Oceaan en maakt deel uit van Bretagne. Finistère heeft de meeste vuurtorens van geheel Frankrijk.

AR MEN VUURTOREN.  

De vuurtoren is gelegen ten westen van Îlede Sein in de Atlantische Oceaan en werd gebouwd in 1881. Ar Men "de rots" in het Bretons deelt zijn naam waarop hij tussen 1867 en 1881 werd gebouwd. Hij is sinds 2017 een beschermd monument. Het is een granieten toren met een hoogte van 32 meter, cilindrisch van vorm, galerij en lantaarnhuis. De onderste helft van de toren is niet geverfd en de bovenste helft is wit geverfd, de lantaarn is zwart. Op de witte helft staat de naam van de toren vermeld. De toren werd voor het eerst verlicht in 1881, heeft een brandpuntshoogte van 37 meter, met een bereik van 23,5 zeemijlen. Het licht werd op 10 april 1990 geautomatiseerd en geëlektrificeerd met een halogeenlamp.

PHARE D'ECKMÜHL.

De vuurtoren van Eckmühl is een vuurtoren in het Franse departement Finistère bij Point Penmarc'h. Met een hoogte van 65 meter is het een van de hoogste vuurtorens ter wereld. Hij bevindt zich in de haven van Saint-Pierre, in de zuidwestelijke hoek van Finistère en de noordwestelijke ingang van de Golf van Biskaje.

De toren werd gebouwd naar aanleiding van een besluit van 3 april 1882 om de kustvuurtorens te moderniseren en de brandpuntshoogte van de vuurtoren van Penmarch gebouwd in 1835, te verhogen naar 60 meter. Helaas na onderzoek bleek dat de oude toren dit niet kon dragen, dus werd in 1890 besloten een nieuwe vuurtoren te bouwen, waarvan plannen op 3 april 1882 werden voltooid. De financiering kwam onverwacht op 9 december 1892 toen Adélaide-Louise Davout markiezin de Blocqueville, in haar testament naliet een aanzienlijk bedrag voor de nieuwe toren, op voorwaarde dat de toren werd opgedragen aan de nagedachtenis van haar vader, een maarschalk van het Eerste Franse Keizerrijk Louis Nocolas Davout, die "Prins van Eckmühl" was. De toren werd ingewijd op 17 oktober 1897.

De toren met een hoogte van 65 meter werd opgetrokken uit graniet en is vierkant van vorm met bovenop een achthoekige wachtkamer, galerij  en een fraai versierde lantaarn. De toren is ongeverfd en is een historisch monument. Zoals gepland heeft de toren een brandpuntshoogte van 60 meter, met een bereik van 23 zeemijlen.

LA VIEILLE VUURTOREN.    

De vuurtoren staat tussen het Île de Sein en het Pointe du Raz aan de westkust van Finistère, Met de bouw van de vuurtoren werd begonnen in 1882 en hij werd in gebruik genomen in 1887. De toren is gelegen op het rotseiland Goriebella, op enkele kilometers van de de vuurtoren van Tévennec. Samen moeten zij de gevaarlijke  zeestraat van Raz de Sein beveiligen. De toren is het ontwerp van Victor Fénoux en werd opgebouwd uit granietblokken. De toren heeft een hoogte van 27 meter, is vierkant, taps

toelopend met balkon en lantaarn. De toren is ongeverfd en heeft een zwarte band onder de galerij en een zwarte lantaarn. De toren heeft een brandpuntshoogte van 33 meter, met een bereik van 18 zeemijlen. De toren is een historisch monument.

TOURRELLE DE LA PLATE. 

De vuurtoren, ook bekend als Petite Viellie, "Kleine Oude Vrouw" is een vuurtoren in de gevaarlijke zeestraat Raz de Sein, en staat 260 meter ten noordoosten van de vuurtoren La Vieille.

De bouw van deze vuurtoren dateert uit 1886. De bouw begon in 1887, maar werd snel stilgelegd doordat het schip dat de bouwstoffen moest aanleveren elders in gebruik moest zijn. De werkzaamheden in dit gebied altijd in de zomer werden in 1893 hervat en in 1896 voltooid. De achthoekige toren  rust op een cilindrische basis die beiden op gewapend beton zijn  gemonteerd. Het geheel steekt ongeveer 9,5 meter boven zeeniveau uit. Op 4 december werd de toren in een zware storm als het ware 'onthoofd' en verdween het lantaarnhuis. De wederopbouw werd ondanks vele moeilijkheden, in 1909 voltooid. De toren nu in de kleuren geel-zwart-geel, met in het bovenste gele deel voorzien van haar naam, geeft 's nachts een wit knipperlicht af  met een interval van 1,2 seconden en is een waarschuwing voorschepen om ten westen van het licht te blijven.

PHARE DU CRÉAC'H.   

De vuurtoren van Créac'h is een vuurtoren op het westelijke punt van het eiland Quessant in het departement Finistére (Bretagne) . De vuurtoren staat op de grens tussen Het Kanaal en de Atlantische Oceaan. De vuurtoren werd gebouwd in 1863. In 1888 kreeg de toren een elektrische lamp, aangedreven door een eigen centrale, en werd zo de krachtigste vuurtoren ter wereld.

Het is een stenen toren met een hoogte van 54,85 meter, cilindrische van vorm met galerij en lantaarnhuis dat staat op een twee verdiepingen wachtershuis. De toren heeft witte en zwarte horizontale banden. De brandpuntshoogte is 70 meter, met een bereik van 37,5 zeemijlen. De toren is sinds 2017 niet meer bemand en de bijgebouwen zijn ingericht voor het Musée des Phares et Balines.

SAINT-MATHIEU VUURTOREN.   

De vuurtoren is gelegen op Pointe Saint-Mathieu in Plougonvelin, nabij de havenplaats Brest.

De vuurtoren werd  in 1835 gebouwd te midden van de ruïnes van de oude abdij Saint-Mathieu de Fine-Terre.

Op de landtong bevinden zich de ruïnes van de abdij, een vierkante signaalpaal  en een vuurtoren.

Voor de bouw van de vuurtoren bestond er al lange tijd een lichtsignaal voor de scheepvaart.

Aan het einde van de 17e eeuw ontstond echter de behoefte aan een nieuwe marinebasis in Brest en aan serieuzere navigatiemethoden voor West-Bretagne. Ze werd op 19 november 1691 de bouw van een vuurtoren in de toren van de abdij voorgesteld en deze werd in 1692 voltooid. Het stoken van de kolenvlam was echter kostbaar, waardoor het licht alleen bij bijzonder donkere nachten in de herfst en winter werd aangestoken. In maart 1750 verwoeste een storm de lantaarn en raakte de toren van de abdij in verval. 

De huidige vuurtoren werd op 15 juni 1835 in gebruik genomen. Het is een witte cilindrische toren met een hoogte van 37 meter staande op een ronde brede fundatie, met rode galerij en lantaarnhuis .Op de toren wand zijn smalle rode banden aangebracht waartussen vensters zijn gelegen. De toren heet een brandpuntshoogte van 56 meter met een een bereik van 29 zeemijlen. Het geheel is een historisch monument.

ÎLE VIERGE VUURTOREN.

 

Île Vierge is een eilandje van 6 hectare, dat 1,5 kilometer voor de noordwestkust nam Bretagne ligt. Het is de locatie van de hoogste stenen vuurtoren van Europa en de hoogste "traditionele vuurtoren" ter wereld.

Rond 1450 stichtten Franciscaner monniken er een abdij en zodoende komt de naam van het eiland vaneen kapel gewijd aan de Heilige Maagd Maria. In 1507 verhuisden de monniken naar het vaste land. In 1844 kocht de Franse staat het eiland.

De eerste vuurtoren, een vierkante toren, werd gebouwd tussen 1842 en 1845, en kreeg een hoogte van 33meter. De toren had een vast wit licht met een bereik van 14 zeemijlen. Hij bleef in gebruik terwijl de huidige nieuwe toren in aanbouw was. De huidige toren is een uit graniet opgetrokken taps toelopende cilindrische toren, ongeverfd, met een donker groene galerij en lantaarnhuis. De toren heeft een hoogte van 82,5 meter, werd in 1902 voor het eerst verlicht, met een brandpuntshoogte van 77 meter, met een bereik van 27 zeemijlen.

 LA JUMENT VUURTOREN.  

De vuurtoren is gelegen nabij Quessant en werd gebouwd om de gevaarlijke passage du Fromveur te beveiligen. De toren werd gebouwd nadat op dezelfde plaats  het Britse schip Drummond Castle op de rotsen liep in 1896, waarbij 358 opvarenden om het leven kwamen. De bouw werd bekostigd door een zekere Potron, die zelf in 1878 een scheepsramp overleefde.

De toren heeft een hoogte van 47 meter en werd in 1911 in gebruik genomen. Het licht heeft een brandpuntshoogte van 36 meter, met een bereik van 22 zeemijlen. Het is een onbemande toren, ongeverfd, met galerij en rood lantaarnhuis. Stroombron zijn zonnepanelen.

De toren kreeg wereld bekendheid door een foto van de Franse fotograaf Jean Guichard die de toren vanuit een helikopter fotografeerde, net op het moment dat er tegen de achterkant een grote golf tegenaan sloeg en de vuurtorenwachter uit de voordeur keek om te zien wat de helikoper kwam doen. De foto behaalde de tweede prijs voor de World Press Photo van het jaar 1991.

PETIT MINOU VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen op de rede van Brest, die voor het Fort du Petit Minoe staat, in de gemeente Plouzané. Het fort werd gebouwd tussen 1694 en 1697 ter verdediging van de Goulet de Brest, als onderdeel van de grootschalige vestingcampagne van Frankrijk, onder leiding van markies de Vauban ter bescherming tegen de Engelse invallen.

Het is een van van de tientallen vuurtorens die de ruige en beruchte stormachtige kust van Bretagne sieren.

De toren is te bereiken via een verharde weg over een boogbrug die naar het eilandje loopt. 

De toren werd in 1848 in gebruik genomen en is opgebouwd uit graniet blokken, met een hoogte van 22 meter, een brandpuntshoogte van 32 meter en een bereik van van 19 zeemijlen. Het is een cilindrische toren met galerij en rode lantaarn. De vuurtoren werd in 1989 geautomatiseerd. Aan de zeezijde staat een witte kleine toren, vermoedelijk iets uit het verre verleden?

PHARE DU PORTZIC.    

Samen met de vuurtoren Petit Menou vormt de vuurtoren van Portzic een reeks lichten aan de kust.

De vuurtoren is gelegen aan het noordoostelijke einde van Goulet de Brest, Bretagne.

Het is een achthoekige toren, in de vorm van een octagon, met een hoogte van 35 meter. De toren is grijs van kleur en het lantaarnhuis is rood. De brandpuntshoogte is 56 meter boven zeeniveau, met een bereik van 17 zeemijlen. De toren staat op Pointe du Portzic.

De toren werd in 1848 gebouwd op militaire grond, tegelijker tijd met de vuurtoren van Petit Minou.

De vuurtoren werd in 1953 geëlektrificeerd en geautomatiseerd in 1994. In 1987 werd aan de basis van de toren een semafoorpost geplaatst om het verkeer in en uit de Goulet te regelen, deze is nog steeds bemand.

TOURELLE DE LA PLATE.

De Tourelle de la Plate, ook bekend als Petite Vielle, "Kleine Oude Vrouw", (geel-zwart-geel) is een vuurtoren in de gevaarlijke zeestraat Raz de Sein, voor de noordwestkust van  Frankrijk in het departement Finistére.

De bijbehorende vuurtoren, La Vielle, staat 260 meter ten noordoosten daarvan.

De bouw van de toren duurde van 1893 tot 1896. De achthoekige toren rust op een cilindrische  basis, beide delen zijn van gewapend beton gemaakt. De gehele constructie steekt 9,5 meter boven de hoogste waterstand uit. Op 4 december 1896, slechts enkele maanden na de voltooiing van de bouw werd de toren getroffen door een hevige storm, die de bovenbouw verwoeste. De wederopbouw duurde tot in 1909 en in 1910 brandde er weer licht. Sinds 31 augustus 1911 is eer een permanent groen vast licht, dat werkt op aardgas. Het licht heeft een bereik van 8 zeemijlen.

PHARE DE TÉVENNEC.      

De vuurtoren van Tévennec is een vuurtoren tussen het Île de Sein en het Pointe du Raz aan de westkust van Finistére. Met de bouw werd in 1870 begonnen en hij werd in gebruik genomen in 1874. De torenstaat op enkele kilometers van de vuurtoren van La Vielle op het eiland Gortebella. De vuurtoren heeft een hoogte van 15 meter, met een lichtbereik van het witte licht van 9 zeemijlen en het rode licht van 6 zeemijlen. De toren werd in 1910 geautomatiseerd. Veel vuurtorenwachters zouden geweigerd hebben er te werken vanwege de slechte leefomstandigheden door vooral het weer. Volgens sommige spookte het er.

        Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. FRANKRIJK. DEEL 13-B.