VUURTORENS AAN EUROPESE KUSTEN. PORTUGAL. (DEEL 15-B)

 

  EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

           OM IN DUISTERNIS DE 

   ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

         HAVEN TE BEGELEIDEN. 

                                         DEEL 15-B.

 

REGIO LISSABON.

De regio Lissabon wordt beschouwd als representatief voor de metropoolregio Lissabon. Het is een regio met aanzienlijk belang voor de industrie en is de op één na dichts bevolkte regio van Portugal. De rivier de Taag stroomt door de regio en aan de monding ligt de hoofdstad van Portugal, Lissabon.

 

      FAROL DA AZEDA.

De vuurtoren van Azeda werd op 6 juni 1940 in gebruik genomen op Quinta da Azesa in Setúbal, in het district Setúbal.

Aanvankelijk was het licht in een hut op een heuvel geplaatst, maar door de nieuwbouw werd het zicht belemmerd. In 1996 werd de 31 meter hoge cilindrische toren gebouwd, welke ongeveer 3 kilometer landinwaarts staat. 

Naast de functie als vuurtoren doet de toren ook dienst als watertoren voor de stad Setúbal.

Het is een witte toren met twee brede rode banden, galerij en rood lantaarnhuis. De brandpuntshoogte is 61 meter, met een bereik van 22 zeemijlen.

De toren werd in 1985 geautomatiseerd. De toren geeft elke zes seconden een flits van 3 seconden.

RAFOL DO BUGIO.

De vuurtoren bevindt zich in het fort Sao Lourenço do Bugio, aan de monding van de rivier de Taag, in de richting van Cova do Vapor, Trafaria, in het zuiden van het district Setúbal en de stad en gemeente Oeiras.

Het is een ronde, witte stenen toren, bekroond met een rode lantaarn en balkon, binnen een eveneens ronde vesting, gebouwd in 1693.  De huidige toren werd in 1775 in gebruik genomen, heeft een hoogte van 14 meter, een brandpuntshoogte van 28 meter, met een bereik van 15 zeemijlen. De toren werd in 1981 geautomatiseerd.

FAROL DO CABO DA ROCA.

De vuurtoren is gelegen op de gelijknamige kaap, in de parochie Colares, gemeente Sintra.

het is een vierkante stenen toren, bekleed met witte tegels, mar daaraan vastgebouwde gebouwen, met een rode lantaarn met galerij.

Het is de op één na van de oudste vuurtorens aan de Portugese kust, en werd gebouwd in 1772.

 De toren heeft een hoogte van 22 meter, een brandpuntshoogte van 165 meter, met een bereik van 25,92 zeemijlen. De toren werd in 1990 geautomatiseerd.

FAROL DO CABO RASO.   

De vuurtoren is gelegen op Cabo Raso, in het fort Sao Brás de Sanxete, in de parochie en gemeente Cascais.

Het is een ronde, cilindrische metalen toren met een hoogte van 13 meter, galerij en rode lantaarn, en aangebouwde gebouwen. De toren werd in 1894 in gebruik genomen in en 1984 geautomatiseerd.

De toren heeft een brandpuntshoogte van 23 meter, met een bereik van 20 zeemijlen.

FAROL DE CACILHAS.

De vuurtoren is gelegen aan de zuidoever van de rivier de Taag, op de landtong van Cacilhas, in de gemeente Almada.

De vuurtoren is niet meer in gebruik.

De toren heeft een hoogte van 12 meter en een diameter van 1,27 meter en is cilindrisch van vorm, gemaakt van rood geverfd gietijzer, met galerij en lantaarnhuis. 

De toren werd op 15 januari 1886 in gebruik genomen en op 18 mei 1978 buiten werking gesteld. De vuurtoren had een bereik van 11,5 zeemijlen.

FARO DO CABO ESPICHEL.   

De vuurtoren is gelegen op Kaap Espichel aan de westkust van de parochie van Castelo, gemeente Sesimbra. Het complex werd gebouwd in 1790. De toren werd gebouw op een plek van een kluizenarij die in het midden van de 14e eeuw was gesticht om een beeld van Maagd Maria te bewaren. De zeshoekige toren is opgetrokken uit steen en heeft een hoogte van 32 meter, een brandpuntshoogte van 168 meter, met een bereik van 26 zeemijlen. Het lantaarnhuis is rood geschilderd. De toren werd in 1989 geautomatiseerd.

De top van de toren is te bereiken via een stenentrap met 135 treden en een ijzeren met 15 treden.

FARO DO ESTEIRO.

De vuurtoren is gelegen in de Mata do Estádio Nacional in Cruz Quebrada - Dafunda, in de gemeente Oeiras, in de wijk Lissabon, op een afstand van 760 meter van een andere vuurtoren die daar vroeger stond. Het bevindt zich ongeveer 800 meter ten noordoosten van de vuurtoren van Gibalta. Het is een vierkante stenen toren, bedekt met witte dakpannen en met zichtbare hoekstenen. De zuidkant is beschilderd met twee horizontale rode strepen die overdag als een herkenningspunt dienen. De toren werd in 1914 in gebruik genomen.

De vuurtoren Esreiro markeert samen met de vuurtorens Giballa en Mama de ingang van het zuidelijke kanaal van de haven van Lissabon. De toren werd in 1988 geautomatiseerd.

De toren heeft een hoogte van 15 meter, een brandpuntshoogte van 82 meter, met een bereik van 21 zeemijlen.

FAROL DO FORTE DO CAVALO.    

De vuurtoren is gelegen op een hoek van de vestingmuur van het fort Sao Teodósio da Ponta do Cavalo, Sesimbra.

Het is een cilindrische metalen toren met galerij en lantaarn, geheel in het rood.

Het fort werd gebouwd tussen 1648 en 1652. De vuurtoren met bij behorende gebouwen werd midden 1895 op de bovenste batterij van het fort gebouwd en in het volgende jaar in september in gebruik genomen. De toren heeft een hoogte van 7 meter, een brandpuntshoogte van 35 meter, met een bereik van 14 zeemijlen. De toren werd in 1983 geautomatiseerd.

FAROL DA GIBALTA.

Het is een actieve vuurtoren in Oeiras, ongeveer 10 kilometer ten westen van het centrum van Lissabon.

Het is een wit cilindrische toren met galerij en rood lantaarnhuis. De toren heeft verticale rode strepen. De toren heeft een vast rood licht.

De eerste toren die er werd gebouwd in 1914 werd door een aardverschuiving verwoest. De huidige toren werd op 10 februari 1954 in gebruik genomen op ongeveer 30 meter van de plaats van de vorige.

De toren heeft een hoogte van 21 meter, een brandpuntshoogte van 31 meter, met een bereik van 21 zeemijlen. 

In 1981 werd de toren geautomatiseerd.

FAROL DA GUIA. 

De vuurtoren is gelegen bij Kaap da Guia, ongeveer 2 kilometer ten westen van het centrum van Cascais. Het is een taps toelopende stenen toren van wit metselwerk en gemarkeerd op de hoeken van donkere steenblokken. De toren heet een grote galerij met daarop een rood lantaarnhuis.

Door zijn ligging aan de monding van de rivier de Taag was Kaap da Guia altijd een belangrijk knooppunt voor de scheepvaart. Vanaf 1523 werd deze plaats aan de Portugese kust verlicht door de kapel van de Hermitage van Onze-Lieve-Vrouw van Guia. In 1537 bouwden de broeders er de eerste toren met olielampen. Tijdens de aardbeving in 1755 raakte de toren zwaar beschadigd en het was de Markies van Pombal die opdracht gaf de toren te herbouwen.

De huidige toren werd in 1761 in gebruik genomen. De toren heeft een hoogte van 28 meter, een brandpuntshoogte van 58 meter, met een bereik van 19 zeemijlen. De toren van Guia werd samen met andere vuurtorens in de buurt van Lissabon in 1957 geëlektrificeerd en in 1982 geautomatiseerd.

FAROL DA MAMA.

De vuurtoren van Mama bevindt zich in de Carnaxide Sierra van de gemeente Oeiras, in het district Lissabon. Hij is gebouwd op een ronde heuvel, bekend als de Mama Sul.

De toren ligt ongeveer 4 kilometer landinwaarts, ten noordwesten van Belém, en vormt samen met de vuurtorens van Esteiro en Gibalta de uitlijning van de zuidelijke ingang van de haven van Lissabon. Tot de 19e eeuw verleende visser loodsdiensten aan de commerciële scheepvaart, daar zij kennis hadden van de zandbank in de monding van de Taag. Bij nacht werden er aan de wal vuren ontstoken. Het eerste echte navigatie punt las markering dateert uit 1607. De eerste vuurtoren dateert uit 1857 en het is een metalen toren van 21 meter hoogte. Hij bestaat uit een metalen driepoot met een lagere galerij, samen met een toren met de bovenste galerij en een lantaarn. Een externe wenteltrap leidt naar de onderste galerij. Het geheel is wit geschilderd, de trap is rood en te toren heeft twee brede horizontale rode banden. De toren heeft de bijnaam "raket van Carnaxide". De toren heeft een brandpuntshoogte van 82 meter, een bereik van 24 zeemijlen.

FAROL DO OUTAO.  

De vuurtoren is gelegen op het Fort de Santiago do Outao, in Setùbal, op de rechteroever van de rivier de Sado.

Het is een zeshoekige toren met een galerij en rood lantaarnhuis, met een hoogte van 11 meter. Een deel van de toren is wit geschilderd, het bovenste deel is van steen, de bouw dateert uit 1880. De brandpuntshoogte van de toren is 34 meter en het bereik 12 zeemijlen.

FAROL DE SANTA MARTA.

De vuurtoren bevindt zich ten zuiden van het centrum van Cascais, in het district Lissabon, aan de monding van de rivier de Taag. Hij dient als licht voor de baai van de stad en de nieuwe jachthaven.

het is een vierkante stenen toren bedekt met witte dakpannen, met twee blauwe horizontale strepen en een rood lantaarnhuis. De vuurtoren werd gebouwd op het terrein van het fort Santa Marta, waar nu ook het vuurtorenmuseum is gevestigd. Het fort werd gebouwd in de jaren 1640 om de baai te beschermen. In 1864 werd het militair niet meer noodzakelijk geacht. De vuurtoren dateert uit 1868 en heeft een hoogte van 20 meter, brandpuntshoogte van 25 meter, met een bereik van 18 zeemijlen. De toren werd in 1981 geautomatiseerd.

FAROL DE SAO JULAO.  

De vuurtoren is gelegen in het Fort Sao Juliao da Barra, de officiële residentie van de minister van Staat en Nationale Defensie in de stad Oeiras, Lissabon. De algemene bouw bouw begon in 1553 en de vuurtoren werd in 1761 in gebruik genomen.

Het is een vierkante stenen toren met een hoogte van 24 meter, met een gekanteelde top met daarop een lantaarn. De toren is gemaakt van ongeverfde steen, de lantaarn is wit geschilderd met een rode koepel. De huidige toren heeft een hoogte van 24 meter, brandpuntshoogte 39 meter, en bereik van 14 zeemijlen. De huidige toren werd in 1775 in gebruik genomen en werd in 1980 geautomatiseerd.

ALENTEJO.

Alentejo is een zuid-centraal gebied in Portugal. De naam "além do Tejo" betekend letterlijk "over de Taag". 

Het gebied word in het noorden begrenst door de rivier de Taag met ten noorden daarvan de regio Centro, in het oosten koninkrijk Spanje, in het westen Lissabon en de Atlantische Oceaan en in het zuiden door de regio Algarve.

De regio kent natuurgebieden en veel forten aan de grens met Spanje.

De Eucalyptus, kurkeik, steeneik en de olijfbomen komen er weelderig voor.

FARO DO CABO SARDAO.   

De vuurtoren is gelegen in Cabo Sardao, in de provincie van Sao Teotonio, in de gemeente Odemira.

Deze kustvuurtoren in gelegen in het natuurpark Zuidwest-Alentejo en Vicentine Coast.

De eerste bouw dateert van 1910 en de vuurtoren werd op 15 april 1915 in werking gesteld. Het is een witte vierkante toren gemarkeerd op de hoeken door grote grijze stenen met daarop een rood lantaarnhuis met rode galerij.

De toren heeft een hoogte van 17 meter, een brandpuntshoogte van 68 meter met een bereik van 23 zeemijlen.  In 1950 werd de toren geëlektrificeerd en in de jaren 80 geautomatiseerd.Op de plaats waar nu de huidige vuurtoren staat heeft vroeger een uitkijktoren gestaan van een ridderkasteel.

FAROL DO CABO DE SINES.

De vuurtoren is gelegen bij Kaap Sines, bij de plaats Sines, district Setubal.

Het is een witte cilindrische toren met een aangebouwd gebouw, waarvan de bouw begon in 1880. De vuurtoren bestaat uit drie delen: de onderste twee delen hadden elk één verdieping, en het bovenste deel bestond uit een cilindrische toren met daarop een ijzeren balkon. met daar bovenop  met een kleine diameter het rode lantaarnhuis. 

De toren heeft een hoogte van 22 meter, brandpuntshoogte van 56 meter, met een bereik van 26 zeemijlen. De toren werd in 1950 in gebruik genomen als luchtvaarttoren en de lichtbron werd teruggebracht naar een hoogte van 42 meter.

In 1995 werd de toren buiten werking gesteld en vervangen door een andere toren.

ALGARVE.

Algarve is de zuidelijkste regio van Portugal en bestrijkt de gehele zuidkust van het land. 

De hoofdstad is Faro. De naam is afkomstig uit de Moorse overheersing, het Arabische "Al-Gharb", wat betekend 'het westen".

Algarve grenst in het noorden aan Alentejo, aan de oostzijde ddor de Rio Guadiana, een grensrivier met Spanje en in het zuiden en het westen aan de Atlantische Oceaan. 

FAROL DE ALFANZINA.    

De vuurtoren van Alfanzina staat op een rotsachtig voorgebergte in Alfanzina, Praia do Carvorio, in de gemeente Laga.

In 1913 begonnen de eerste technische overwegingen met betrekking tot de bouw van een vuurtoren. In 1920 werd de vuurtoren in gebruik genomen en in 1952 werd het vuurtorenwachtershuis aangebouwd. In 1961 kwam een goede toegangsweg gereed. In 1980 werd de toren op het elektrische net aangesloten. In 1981 werd de toren geautomatiseerd.

Het is een stenen vierkante toren, wit geschilderd en op de hoeken geaccentueerd met bruine hoekstenen. Een galerij met een rood lantaarnhuis.  De toren heeft een hoogte van 23 meter, een brandpuntshoogte van 63 meter, met een bereik 29 zeemijlen.

FAROL DO CABO DE SANTA MARIA.   

De vuurtoren staat op het eiland Culatra, in de stad en het district Faro, tegenover Olhao in de Algarve.

Hij bevindt zich ongeveer 2,5 kilometer ten oostnoordoosten van Kaap Santa Maria, en wordt er van gescheiden door het kanaal Barra Nova.

Het is een afgeknotte  witte kegelvormige toren met een extern skelet van gewapend beton, gevormd door een kegelvormig raster van pilaren en balken. De galerij en het lantaarnhuis zijn rood.

De toren dateert uit 1851 en in 1922 werd de toren met 12 meter verhoogd tot een hoogte van 47 meter. In 1949 werd de toren geëlektrificeerd met behulp van een set generatoren. In 1997 werd de toren geautomatiseerd. De toren heeft een brandpuntshoogte van 50 meter, met een bereik van 25 zeemijlen.

FAROL DO CABO DE SAO VICENTE.

De vuurtoren met bijgebouwen zijn gelegen op Kaap Sint Vincent in het gelijknamige fort, in de parochie Sagres, gemeente Villa do Bispo.

Het is een cilindrische witte  toren van steen en heeft een hoogte van 28 meter. De toren heeft een rode galerij en lantaarnhuis.

De toren staat ook wel bekend als de Dom Fernando-vuurtoren, werd in opdracht van koningin Maria II gebouwd en in oktober 1846 in gebruik genomen. In 1897 werd de toren 5,7 meter verhoogt. De huidige hoogte van de vuurtoren is 28 meter, met een brandpuntshoogte van 86 meter, en een bereik van 32 zeemijlen. In 1982 werd de toren geautomatiseerd.

FAROL DA PONTA DO ALTAR.   

 
De vuurtoren staat op een kleine klif e bevindt zich in de Farragudo-parochie van de gemeente Lagoa in het district Faro. De vuurtoren met zijn ongebruikelijke ontwerp, bestaaut uit een kleine vierkante toren die vastzit aan een eenlaags wachtershuis. Op het terras van de kleine toren staat een rood lantaarnhuis. Het geheel werd gebouwd in 1893 uit steen. De toren werd voor het eerst verlicht in 1893 en in 1992 geautomatiseerd. De toren heeft een hoogte van 10 meter, brandpuntshoogte van 32 meter, met een bereik van 16 zeemijlen. Vlak naast de kleine vuurtoren staat een enorm hoge betonnen cilindrische toren met galerij en technisch onderkomen. Het is een navigatie toren voor de luchtvaart voor het vliegveld van Faro.

FAROL DA PONTA DE PIEDADE.

De vuurtoren staat op de Kaap Ponta da Piedade, in de gemeente Lagos, Algarve.

De vuurtoren is een stenen gebouw, gelegen op 51 meter boven het zeeniveau. Hoewel er reeds plannen waren voor de bouw in 1883 werd de toren pas in 1912-1913 gebouwd op de ruïnes van de klijzenarij "Nossa "Senhora da Piedade.

De toren werd in 1952 geëlektrificeerd en in 1983 geautomatiseerd. De toren heeft een brandpuntshoogte van 51 meter, met een bereik van 20 zeemijlen.

FAROLIM DE SAGRES.     

De vuurtoren, is een baken/vuurtoren gelkegen langs het kustschiereiland Sagres Point in de burgerlijke parochie
Sagras, in de gemeente Vila do Bispo.

De eerste vuurtoren op deze plaats werd in 1894 ingewijd als onderdeel van de herdenking van het 500-jarig bestaan van Hendrik de Zeevaarder, die in Sagres de eerste zeevaartschool stichtte. De huidige toren is opgetrokken uit gewapend beton en heeft een hoogte van 13 meter. Het is een vierkante ongeverfde toren, met een rood lantaarnhuis en werd in 1958 gebouwd en in 1960 gebruik genomen. In 1979 werd de toren geautomatiseerd en in 1983 op afstand bestuurd. De toren heeft een brandpuntshoogte van 53 meter, met een bereik van 11 zeemijlen.

FAROL VILA REAL DE SANTO ANTÓNIO.

De vuurtoren is gelegen op de rechteroever van de rivier de Guadiana, in Vila Real de Santo António.

De vuurtoren is cilindrische van vorm en heeft een hoogte van 46 meter. De wit geschilderde cilinder  is door horizontale ringen in vakken verdeeld. Boven de galerij staat het rode lantaarnhuis.

De toren werd in 1947 geëlektrificeerd en later op het nationale stroomnet aangesloten. In 1989 werd de toren geautomatiseerd.

De toren heeft een brandpuntshoogte van 57 meter, met een bereik van 26 zeemijlen.

FAROLIM DE VILAMOURA.   

Het zijn in feite geen vuurtorens maar lichtbaken aan de ingang van de haven van de luxe badplaatsVilamoura

Het is de grootste jachthaven van Portugal en is gelegen in de gemeente Loulé.

De lichtbakens zijn afgeknotte rond betonnen piramides met een galerij met daarop een groen of een roodlicht. De torens zijn wit geschilderd en horizontaal voorzien van groene of rode banden.

Zie vervolg: VUURTORENS AAN EUROPESE KUSTEN. BALAREN - SPANJE. (DEEL 16-A)

VUURTORENS AAN EUROPESE KUSTEN. PORTUGAL. (DEEL 15-A)

 

  EEN LICHTBAKEN  AAN DE KUST 

          OM IN DE DUISTERNIS DE 

   ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

            HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                              DEEL 15-A

PORTUGAL.

Portugal is het meest westelijke en zuidelijkste land van Europa, gelegen aan de Atlantische Oceaan, waar aan het grenst in het noorden en oosten aan Spanje'.

Het is het land van de zeevarende ontdekkingsreizigers en de eerste zeevaartschool. Zij brachten de wereld in kaart.

REGIO NORTE.

Portugal heeft 54 vuurtorens: hiervan staan er 30 op het vasteland, 16 op de Azoren en 7 op Madeira. 

In dit verslag worden de vuurtorens behandeld die nog in gebruik zijn, of van historische waarde beginnende bij de de Regio Norte, Regio Centro, Regio Lisboa, Regio Alentejo en als laatste Regio Algarve. Farol is vuurtoren in het Portugees. De twee autonome regio's de Azoren  en Madeira worden hier niet behandeld, daar zij geografisch tot Afrika behoren.

FAROL DA LAPA.    

De Farol da Lapa, ook wel de Farol da Senhora genoemd, is een inactieve vuurtoren in de Portges badplaats Póvoa de Varzim. 

Het is een iconisch gebouw, bestaande uit een ijzeren toren die is bevestigd aan de Nossa Senhora da Lapa-kerk. Het historische bouwwerk staat in de historische visserswijk Bairro Sul aan de haven van Póvoa Varzim.

De toren werd in 1857 in gebruik genomen en in de jaren zestig buiten werking gesteld. In augustus 2016 werd de toren samen met de kerk gerestaureerd en opnieuw in gebruik genomen.

FAROL DE ESPOSENDE.

De vuurtoren van Esposende staat vlakbij het strand van Esponende in het district Braga.

De vuurtoren, een cilindrische ijzeren toren is gebouwd op een ronde betonnen sokkel, heeft een galerij en lantaarnhuis alles in het rood. Staat op de rechteroever van demonding van de rivier Cávado, naast het fort Sao de Joao Baptista, en werd in 1866 in gebruik genomen. Het is een van de weinige metalen toren in het land. Achter de toren staande woningen van de vuurtorenwachter.

De toren heeft een hoogte van 15 meter, een brandpuntshoogte van 20 meter, met een bereik van 24 zeemijlen.

 FAROL DA INSUA.     

De vuurtoren van Insua is gelegen op een eilandje Insua bij de grensstad Caminha, in het district Vianado Castello. De eerste vuurtoren werd gebouwd in 1886 op het Fort van Insua aan de monding van de rivier de Minho. Het was een ijzeren toren met een vast licht om vissers naar de haven te leiden.

De huidige toren is vierkant, een laags technisch gebouw waarop een witte metalen toren rust, een wenteltrap slingert rond deze toren naar de op zonne-energie werkende lamp.

De hoogte van het gebouw is 7 meter, de brandpuntshoogte 17 meter. De toren zendt elke 4 seconden een flits uit; wit, rood of groen, waarmee de lichtstraal over verschillende sectoren wordt geprojecteerd.

Het witte licht heeft een bereik van 12 zeemijlen en het rode- en groene licht 9/8 zeemijlen.

De toren werkt volledig automatisch.

FAROL DE LEÇA.

De Leça-vuurtoren, ook bekend als de Farol de Boa Nova, is een vuurtoren aan de Atlantische kust in Leça da Palmeira, in de gemeente Matosinhos in het district Porto. Het is de op één na hoogste vuurtoren van Portugal. Tussen 1916 en 1926 stond er ongeveer 380 meter ten noordwesten van de huidige vuurtoren een kleine vuurtoren, bekend als de Farolim de Boa Nova, een vierkante witte toren met een hoogte van 12 meter. De huidige vuurtoren werd in 1927 in gebruik genomen en in 1964 op het elektrische net aangesloten. De cilindrische toren heeft een hoogte van 46 meter, een galerij met fraai ondersteuning en een rood lantaarnhuis. De toren heeft een brandpuntshoogte van 50 meter, met een bereik van 28 zeemijlen.

FAROL DE MONTEDOR.  

De vuurtoren van Montedor bevindt zich op een landtong in de gemeente Vianado Castelo.

Het is de meest noordelijke vuurtoren van Portugal, gelegen op 4 zeemijlen ten noorden van de monding van de rivier de Minho.

Het is een vierkante gemetselde stenen toren met een rood lantaarnhuis., met daarop een windwijzer. De toren heeft een hoogte van 28 meter, een brandpuntshoogte van 103 meter, met een bereik van 22 zeemijlen.

De toren werd in 1987 geautomatiseerd.

FAROL DE SAO MIGUEL-O-ANJO.

De vuurtoren van Sao Miguel-O-Anjo, ook bekend als de toren, kapel of kluis van Sint-Michaël de Engel, is een primitieve vuurtoren, gelegen in Cantareira, bij de stad Porto. Het eerste gebouw in Portugal dat volledig uit de Renaissance stamt en een van de oudste van Europa. Het is een vierkante toren van 7 meter, van granieten blokken, bekroond door een bakstenen koepel met acht ribben, die een klein gewelf vormen, gepleisterd en witgekalkt, met een ijzeren leuning die de oorspronkelijke balustrade vervangt, ondersteund door een gebeeldhouwde kroonlijst, die de vier muren van het gebouw bekroont.

 De bouw begon in 1527. De datum van buiten bedrijf stelling is niet bekend.

FARO DA SENHORA DA AGONIA.     

De vuurtoren Onze-Lieve-Vrouw van de Angst bevindt zich in de parochie Monserrate, in de stad en het district Viana do Castelo.

De vuurtoren staat naast de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van de Angst, op 550 meter van de vuurtoren van het kasteel van Santiago.

Het is een rode cilindrische toren, witte staanders en een witte lantaarn. De toren heeft een hoogte van 9 meter, een brandpuntshoogte van 33 meter, met een bereik van 5 zeemijlen. De toren werd in 1888 in gebruik genomen en is nog steeds actief.

FARO DA SENHORA DA LUZ.

De vuurtoren van Senhora da Luz is gelegen op Monte da Luz, een plaats waarvan het uitzicht zich uitstrekt van de monding van de rivier de Douro tot Espinho, in de parochie van Foz do Douro, Porto.

De vuurtoren is gelegen op een hoogte van 53 meter boven zeeniveau. De vuurtoren zelf, een kleine zeshoekige toren stond op een vierkante toren van een gebouw van twee verdiepingen, bekroond door een groen lantaarn. De lantaarn is verwijderd en vervangen door een dak. De vuurtoren had een hoogte van 15 meter, een brandpuntshoogte van 53 meter, met een bereik van 38 zeemijlen.  De toren werd in 1761 in gebruik genomen, in december 1913 gemoderniseerd en uiteindelijk in 1945 buiten werking gesteld.

FAROL DE REFUGE.   

De vuurtoren staat in Póvoa de Varzim, gelegen in de stadswijk Refuge, waar de toren zijn naam aan dankt.

Ondanks dat de toren aandoet van een moderne stalen constructie, werd deze tussen 1885 en 1886 gebouwd en op 24 maart 1892 in gebruik genomen. De naam van de ontwerper is niet bekend.

De vuurtoren gebouwd uit gietijzer heeft drie poten met in het midden een centrale cilinder. De toren en het lantaarnhuis zijn rood geschilderd. De toren heeft een hoogte van 22 meter, brandpuntshoogte van 30 meter, met een bereik van 15 zeemijlen. In 1976 werd de toren geautomatiseerd en in 2001 gedeactiveerd.

Daar de toren niet meer in gebruik zou zijn werd besloten deze te verplaatsen. De lokale bevolking verzette zich hier tegen en restaureerde de toren. Op 23 april 2015 werd de toren weer in gebruik genomen en in 2016 tekende het stadsbestuur een protocol met de Portugese Marine voor een vuurtorenwachter.

FAROLIM DE FELGUEÍRAS.

Portugal  kent nog negen verschillende 'vuurtorens' (faróis) of lichtbakens die op de havenpieren staan. Het zijn vaak  stalen skeletbouwsel met een navigatie licht aan de monding van een rivier.

De farolim de Felgueiras staat aan het einde van de pier aan de monding van de rivier de Douro en markeert de scheepvaartingang  van de haven van Porto. Het is gelegen in de parochie van Foz do Douro in de gemeente Porto. In 1790 werd begonnen met de bouw van de pier op de rechteroever van de rivier en in 1867 werd dit werk verder uitgevoerd. De vuurtoren werd in 1886 gebouwd en voorzien van een gasgestookte lamp en een bel. In de daarop volgende jaren werd het licht gemoderniseerd. De toren opgetrokken uit granietmetselwerk is zeshoekig van vorm en heeft een hoogte van 10 meter en werd in 1979 geautomatiseerd. De toren heeft een brandpuntshoogte van 17 meter, met een bereik van 17 zeemijlen. De vuurtoren werd op 31 maart 2009 buiten gebruik gesteld, hoewel de misthoorn actief bleef. Gezien het historische belang ervan voor zowel de stad Porto als de Portugese Marine, die de vuurtorens in het land beheert, werd echter besloten om de toren weer in gebruik te nemen. Hij werd op 13 december 2021 heropend.

                    REGIO CENTRO.    

De regio Centro heeft acht vuurtoren aan haar Atlantische kust staan. De grootste en belangrijkste rivier in de regio is de Rio Mondego, die alleen door Portugal stroomt. Ze ontspringt in de Serra de Estrela. de grootste bergketen op het vasteland van Portugal, met als hoogste punt van 1993 meter. De rivier stroomt vanaf het Manteigas gebied (1425 meter)  234 kilometer tot haar monding in Figueira da Foz om daar in de Atlantische Oceaan te stromen. De rivier is een belangrijke verbinding naar de steden Coimbra en Montemor-o-Velho.

Zijrivieren die uitmonden in de Mondego zijn: Dao, Alva, Ceira, Arunca en Pranto.

FAROL DO CABO CARVOEIRO.

De vuurtoren van Cabo Carvoeiro is een actieve vuurtoren in de parochie Peniche, gemeente met dezelfde naam, in het district Leiria. Cabo Carvoeire is een prominente kaap langs de zuidelijke Portugese kust. Op 1 februari 1758 werd bij koninklijkbesluit opdracht gegeven tot de bouw van de vuurtoren op de kaap.

De eerste speciaal gebouwde constructie was een 21 meter hoge vuurtoren, die in 1790 in gebruik werd genomen, maar deze werd in 1881 als ontoereikend beschouwd. 

In 1886 werd de toren volledig verbouwd en in 1893 in gebruik genomen. Het is een vierkante witte stenen vuurtoren met hoestenen met op de top een lantaarnhuis met rood dak. De toren heeft een hoogte van 8,2 meter, brandpuntshoogte 17 meter, met een bereik van 13 zeemijlen. De toren is aangesloten op netstroom.

FARL DO CABO MONDEGO.   

  

De vuurtoren is gelegen op Cabo Mondego, in de parochie van Quiaios, in de gemeente Figueira, in het district Combria, uit 1858.

Het is een witte, vierkante stenen toren met hoekstenen, met een aangebouwd gebouw. De toren heeft een hoogte van 15 meter, brandpuntshoogte 98 meter, met een bereik 28 zeemijlen. De toren heeft een rood balkon en een rood lantaarnhuiskoepel. De toren werd in 1988 geautomatiseerd.
    
FAROL DA CHIBATA.

De vuurtoren van Chibata bevindt zich in een watertoren, dat ook voor andere doeleinden wordt gebruikt, waaronder als vuurtoren.

De toren is gelegen in Capuchos, in de parochie van Caparica en Trafaria, gemeente Almanda, in district Setúbal.

De vuurtoren is een cilindrische rode toren, met daarboven het water reservoir.

Het geheel ligt naast de Boa Viagem-bos, op een heuvel, ongeveer 4 kilometer ten zuidwesten van de monding van de Taag.

Het is een toren met een hoogte van 23 meter, bevindt zich op een hoogte van 132 meter en heeft een bereik van 15 zeemijlen.

De bouw van deze toren ligt ergens in de 20e eeuw.

FAROL DA LIHA DA BERLENGA.   

De vuurtoren van Berlenga is gelegen op het eiland Berlanga, van de Berlengas-archipel, in de gemeente Peniche, regio Oeste en district Leiria.

Het is een vierkante , witte stenen toren met aangebouwde gebouwen en heeft een hoogte van 29 meter, met rode lantaarn

en balkon gebouwd in 1842. De vuurtoren huisveste tussen 1897 en 1985 een van de twee hyperstralende Fresnel-lenzen.

Het gehele vuurtoren complex ligt op een hoogte van 121 meter boven de zeespiegel, werd in 1842 in gebruik genomen, in 1926 geëlektrificeerd en in 1985 geautomatiseerd. De vuurtoren heeft door de hoge ligging een lichtbereik van 27 zeemijlen. De huidige vuurtoren en bijgebouwen zijn voorzien van zonnepanelen voor elektrische voorziening.

FAROL DA NAZAÉ.

De vuurtoren van Nazaré is gelegen in het fort Sao Miguel Arcanjo in de regio Oeste.

Het is een felrode ijzeren lantaarn, gemonteerd op de fortmuur. De vuurtoren heeft een hoogte van 8 meter, een brandpuntshoogte van 50 meter, met een bereik van 14 zeemijlen. De toren werd in 1903 in gebruik genomen en in 1986 geautomatiseerd. Het fort is een geliefde plaats voor de hoge golven spotters die uit de Atlantische Oceaan komen aanrollen.

FAROL DO PENEDO DA SAUDADE.    

De vuurtoren van Penedo da Saudade in gelegen in Sao Pedro de Moel.

Het is een gemetselde vierkante stenen toren met aangebouwde gebouwen van twee verdiepingen en rode dakpannen.

De toren met een hoogte van 32 meter heeft een rood lantaarnhuis en werd op 15 februari 1912 in gebruik genomen.

In 1980 werd de toren geautomatiseerd. De brandpuntshoogte is 55 meter, met een bereik van 30 zeemijlen.

FAROL DE PRAIA DA BARRA.

Farol Praia da Barra, ook bekend als de vuurtoren van Aveiro, is gelegen aan hetBarra-strand, in de parochie Gafanha da Nazaré, gemeente Ilhavo, district Aveiro.

De toren heeft een hoogte van 62 meter, en was tijdens de bouw de zesde grootste stenen vuurtoren ter wereld, en het blijft de op één na grootste van het Iberisch schiereiland. De toren behoort tot op heden tot de 26 grootste ter wereld. Het is een cilindrische ronde toren waarvan de bouw duurde van 1885 tot 1893. het is een witte toren met rode brede banden en een rood lantaarnhuis.

De vuurtoren heeft een brandpuntshoogte van 66 meter en een bereik van 23 zeemijlen. De bijgebouwen zijn wit geschilderd.

FAROL DE SANTA CATARINA.    

De vuurtoren Santa Catarina werd in 1969 buiten werking gesteld.

De toren staat op het gelijknamige fort, in de parochie van Sao Juliao da Figuera da Foz, in de gelijknamige stad, district Coimbra.

Het is een cilindrische gietijzeren toren van ongeveer 10 meter hoogte, met galerij en lantaarn, alles rood geschilderd.

De toren werd in 1888 op het fort geplaatst en is behouden als toeristische atractie.

          Zie vervolg: VUURTORENS AAN EUROPESE KUSTEN. PORTUGAL. (DEEL 15-B)