vrijdag 6 februari 2026

VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK-SCHOTLAND. (DEEL 8-A)

EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

OM IN DE DUISTERNIS DE

ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

HAVEN TE BEGELEIDEN.

DEEL 8-A.

UNITED KINGDOM.

United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland is de naam voor wat wij kennen als het Verenigd Koninkrijk, afgekort VK of UK. Het verenigd Koninkrijk omvat vier constituerende landen: Engeland in het midden en zuiden; Schotland in het noorden; Wales in het westen en Noord-Ierland in het noordwesten. De eerste drie vormen het eiland Groot-Brittannië. Noord-Ierland is het enigste deel van het Koninkrijk dat een landsgrens heeft met Ierland.
De hoofdstad is Londen.

SCHOTLAND.

Schotland, in het Engels en Schots Scotland is een voormalig koninkrijk en constituerend land van het Verenigd Koninkrijk. Schotland grenst in het zuiden aan Engeland, in het oosten en noordoosten aan de Noordzee. in het noorden en noordwesten aan de Atlantische Oceaan, in het westen aan de Ierse zee. De hoofdstad is Edinburg.

AILISA GRAIG VUURTOREN

De vuurtoren uit de 19e eeuw, gelegen op het gelijknamige eiland, in de Firth of Clyde, een eiland vlak voor de kust van Girvan, in South Ayrshire, Schotland. De toren werd voltooid in 1886 en het licht scheen op 15 juni van dat jaar.Het is een gemetselde toren met een hoogte van 11 meter, cilindrische van vorm met balkon en lantaarn aan een een laags wachtershuis.De toren is wit en de lantaarn heeft een zwart dak. Aanvankelijk gebruikte de toren olielampen, maar in 1911 werden deze vervangen door gloeilampen. De mistseinen van de toren werden in 1987 buiten gebruik gesteld. In 1990 werd de toren geautomatiseerd en vond er in 2001 een renovatie plaats, waarbij de toren werd omgebouwd naar zonne-energie. De brandpuntshoogte is 18 meter met een bereik van 17 zeemijlen. Het eiland is een beschermd vogelreservaat.

ARDNAMURCHAN VUURTOREN.

De vuurtoren is een beschermd monument en is gelegen op Ardnamurchan Point in Lochaber, een deel van het Schotse hoogland maan de noord-westkust.
De vuurtoren met een hoogte van 36 meter is opgebouwd uit roze graniet en werd in 1849 voltooid. Het is de enige vuurtoren die in Egyptische stijl is gebouwd. De bouwer is Alan Stevenson. Het is een cilindervormige toren met balkon en lantaarn, verbonden aan een eenlaags wachtershuis. De toren is ongeverfd en heeft een zwarte lantaarn. In 1976 werd de toren aangesloten op het elektriciteitsnet, in 1988 werd het licht geautomatiseerd en word nu op afstand bediend door de Northern Lighthouse Board vanuit Edinburg. Brandpuntshoogte is 55 meter met een bereik van 24 zeemijlen.

AUSKERRY VUURTOREN.

De vuurtoren van Auskerry werd tussen 1864 en 1866 gebouwd door David en Thomas Stevenson om de noordelijke ingang van de Stronsay Firth, Orkney-eiland te verlichten.
Aanvangkelijk werd tot 1940 de vuurtoren bewoond door twee gezinnen, maar daarna werd het een rotstation tot het in juli 1961 geautomatiseerd werd.
De toren is geheel wit geschilderd, op een strook 'Oasis-geel' onder het balkon na. De lantaarn heet een zwart dak. De toren heeft een hoogte van 34 meter en haar brandpuntshoogte ligt ook op 34 meter. Het karakter van het licht is: wit en knippert elke 20 seconden.

BARNS NESS VUURTOREN.

De vuurtoren van Barns Ness ligt op 5 kilometer van Dunbar aan de Schotse oostkust.
De bouw van de toren duurde van 1899 tot 1901, en werd gebouwd met stenen uit de steengroeve van Graigree.
De 37 meter hoge toren heeft een licht kegelvormige ronde vorm. De toren is wit geschilderd maar onder het balkon en ook de lantaarn is de kleur oranje-geel. De lantaarn heeft een zwart dak. Op vallend aan de lantaarn zijn de driehoekige ruiten. De toren kreeg zijn eerste licht in 1901 met een brandpuntshoogte van 36 meter en een bereik van 8,7 zeemijlen en knipperde elke 4 seconden een wit licht. In oktober 2005 werd de toren buitenwerking gesteld.

BARRA HEAD VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen in de Buiten-
Hybriden en markeert de zuidelijke ingang van The Minch, ten westen van Schotland. Gelegen ongeveer halverwege de vuurtorens van Eilean Glas en Rinns of Islay,
De 18 meter hoge vuurtoren, gebouwd in 1833, staat bovenop een zeer steile klif aan de westkant van het eiland. Het is een cilindrische toren met balkon en lantaarn., verbonden aan het wachtershuis. Het geheel is wit geschilderd, net boven het balkon een okerkleurige band en de lantaarn is zwart. Het eerste licht brandde op 15 oktober 1933, een olielamp, deze werd in 1906 door een gloeilamp vervangen. De toren is uitgerust met een roterende Fresnel-optiek. De brandpuntshoogte is 208 meter, met een bereik van 18 zeemijlen. OP 23 oktober 1980 werd de toren geautomatiseerd en vertrokken de vuurtorenwachters.

BASS ROCK VUURTOREN.

De Bass rock vuurtoren is gelegen op het gelijknamige eilandje voorde Schotse oostkust bij East Lothian in de Firth of Forth.
De toren werd in 1902 door David Stevenson gebouwd. Hij sloopte een 13e eeuwse donjon en ander gebouwen in het kasteel complex. De toren van 20 meter hoogte is cilindrische van vorm met een balkon en lantaarn en verbonden met het wachtershuis. De toren is wit geschilderd met net onder het balkon een okergele band en het lantaarnhuis is zwart. De toren kreeg zijn eerste licht, een olielamp op 1 november 1902. Voor de automatisering werd de olielamp vervangen door parafineolie verlichting en in na de automatisering in 1988 door elektrische verlichting opgewekt door zonne-energie.
De brandpuntshoogte is 46 meter met een bereik van 10 zeemijlen. Het mistsignaal dat de toren had, 3 stoten elke 120 seconden, werd in 1988 buitenwerking gesteld.

BELL ROCK VUURTOREN.

De Bell Rock vuurtoren is gelegen voor de kust van Angus in Schotland, is de oudste nog bestaande vuurtoren ter wereld die door de zee omspoeld wordt. De toren werd gebouwd tussen 1807 en 1810 door Robert Stevenson,
(De Stevensons bouwde de meeste vuurtorens in Schotland) op de Bell Rock, ook bekend als Inchcape, in de Noordzee, 18 kilometer ten oosten van Firth of Tay. Met een hoogte van 36 meter is het licht ervan zichtbaar tot 56 kilometer landinwaarts. De toren is gebouwd van Cairngall-graniet, is rond taps toelopen met balkon en lantaarn. De toren is wit, de lantaarn zwart en een bruine band bij de fundering. De fundatie van de toren is van die goede kwaliteit dat het al 200 jaar niet is vervangen of aangepast. het eerste licht brandde in de toren op 1 februari 1811.
De vuurtoren werd sinds 24 oktober 1988 geautomatiseerd, heeft elektrisch licht, hyperradiante Fresnel-lens, brandpuntshoogte 28 meter met een bereik van 18 zeemijlen. De nog steeds actieve toren heeft rond de lantaarn een net gespannen om de zeevogels te beschermen.
DE LEGENDE. De toren dankt zijn naam aan het feit dat de abt van Arbroath er in de 14 eeuw een waarschuwingbel had laten plaatsen, die een jaar later door een Nederlands piraat werd gestolen. Het verhaal is vereeuwigd in "The Inchcape Rock", een gedicht van de 19e eeuwse dichter Robert Southey.

BRESSAY VUURTOREN.

De vuurtoren van Bressay staat op het gelijknamige eilandje van de Shetland-eilanden ten noorden van het Schotse vaste land, op een afstand van 4 kilometer ten zuidoosten van Lerwick. De vuurtoren bij Kirkabister Ness kijkt uit de Bressay Sound.
De vuurtoren werd in 1858 gebouwd door de Stevensons. De uit metselwerk opgetrokken toren heeft een balkon en lantaarnhuis, de cilindrische toren is wit, bij het balkon een okergele band en de lantaarn is zwart. Het licht van de 16 meter hoge toren brandde voor het eerst op 31 augustus 1858. Brandpuntshoogte 32 meter met een bereik van 26 zeemijlen. De toren werd in 1987 buiten gebruik gesteld.

BROUGHT OF BIRSAY VUURTOREN.

De onbemande vuurtoren van Brough of Birsay staat op een onbewoond getijden eiland voor de noordwestkust van Mainland op de Orkney-eilanden.
De vuurtoren werd in 1925 gebouwd en werkte oorspronkelijk op gasverlichting, en werd omgebouwd in 2002 op zonne-energie.
De toren met een hoogte van 11 meter is cilindrische van vorm en heet een gekanteeld balkon en lantaarn, verbonden met een dienstgebouw. De toren is wit en heeft boven het balkon een okergele band, zo ook bij de fundering. De brandpuntshoogte is 52 meter met een bereik van 18 zeemijlen. Het licht is een 35 watt metaalhalogeenlamp. Bouwers: Stevenson.

BUCHAN NESS VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen in Buchan, Aberdeenshire op de uiterste westelijke landtong van Schotland.
Het was eeuwenlang het vertrekpunt voor de walvisvangstschepen op de open oceaan, bij Archangel, Groenland en Spitsbergen.
Door de vele schepen die daar aan de grond liepen werd besloten om er een vuurtoren te bouwen in 1824. Gebouwd door Stevenson.De toren gebouwd uit graniet kreeg een hoogte van 36 meter, is cilindrische van vorm met balkon en lantaarn.
De witte toren kreeg in het midden een brede rode band, rood balkon en een zwarte lantaarn. OPvallen is hier weer de okerkleurige band onder het balkon. het licht van de toren werd in 1827 in gebruik genomen, met een brandpuntshoogte van 40 meter met een bereik van 18 mijl. De toren is uitgerust met een hyperradiante Fresnel-optiek. Mistsignaal geïnstalleerd in 1904 met 3 stoten om de 90 seconden, werd in 2000 buiten werking gesteld. De vuurtoren zendt elke vijf seconden een wit licht uit.

LEWIS VUURTOREN.

De vuurtoren van Butt of Lewis werd in 1860 gebouwd op But of Lewis op de Buiten-Hebriden aan de noordwestelijke zijde van Schotland.
Bouwer was David Stevenson. De vuurtoren met een hoogte van 37 meter is opgetrokken uit baksteen.
De is een taps toelopenede ongeverfde toren, zwarte lantaarn en een okerkleurige band onder het balkon. De brandpuntshoogte van de toren is 52 meter met een bereik van 25 zeemijlen. De vuurtoren werd in 1988 geautomatiseerd. Butt of Lewis zou enkele van de oudste rotsen van Europa herbergen. Langs de kust zijn ook akkerlandbouwgronden te zien.

CANTICK HEAD VUURTOREN.

De vuurtoren van Cantick Head is een actieve vuurtoren uit de 19e eeuw gelegen op het Schotse eiland South Walls in de Orkney-eilanden. Het eiland is via een smalle dam verbonden met het grotere eiland Hoy. De vuurtoren van de ingenieurs Stvenson werd in 1858 in gebruik genomen en bestaat uit een 22 hoge cilindervormige toren die is wit geschilderd met een galerij en een zwarte lantaarn. Onder de galerij een okergele band. De toren werd in 1991 geautomatiseerd. Brandpuntshoogte van 35 meter met een bereik van 18 zeemijlen.
In 1913 werd er een misthoorn geïnstalleerd, die tot 1987 in gebruik bleef
In 2017 werden de vuurtorenwachtershuizen en bijgelegen gebouwen te koop aangeboden voor 300.000 Britse ponden.

KAAP WRATH VUURTOREN.

De vuurtoren bij Kaar Warth werd in 1828 gebouwd door R.Stevenson. en was tot 1998 bemand toe hij door de Nothern Lighthouse Board werd geautomatiseerd.
De toren staat op het meest noordwestelijke punt van het Schotse vasteland, in het graafschap Sutherland. De plaats Inverness ligt ongeveer 190 kilometer ten zuiden.
Het is een 20 meter hoge granieten cilindrische toren met balkon en lantaarn, verbonden aan het wachtershuis. De toren is wit, de lantaarn zwart en het balkon is okergeel. De toren werkt op netstroom, heeft een brandpuntshoogte van 122 meter en een bereik van 22 zeemijlen. De toren staat dus op een rots 112 meter boven zeeniveau.

CHANONRY VUURTOREN.

Chanonry Point ligt aan het einde van Chanonry Ness, een landtong die uitsteekt in de Moray Firth tussen Fortrose en Rosemarke op het Blak Isle in het noordoosten van Schotland.
Het is een echte Stevenson vuurtoren aan het uiterlijk te zien.
De toren met een hoogte van 13 meter werd gemetseld opgebouwd. De cilindrische toren is wit met balkon en zwarte lantaarn. Ook hier weer de okergele band bij het balkon.
De toren werkt op netstroom en werd in 1984 geautomatiseerd.
Het eerste licht in de toren werkte vanaf 15 mei 1846.
De brandpuntshoogte is 12 meter met een bereik van 15 zeemijlen.
De toren was tevens uitgerust met een mistsignaal, 6 schoten in 90 seconden, dit werd in 2001 stopgezet.
Het gebied Chanonry Point ie geliefd bij de Dolfijnen spotters.

CLOCH VUURTOREN.

Cloch of Cloch Point; in het Schots-Gaelisch: steen, is een punt aan de oostkust van de Firth
of Clyde, in Inverclyde, Schotland.
Er staat sinds 1797 een vuurtoren op de punt om de schepen te waarschuwen voor de Gantocks, een gevaar voor de scheepvaart in de Firth. Later werd er een navigatiebaken op de Gantocks-rotsen gebouwd.
De vuurtoren werd ontworpen door T.Smith en zijn schoonzoon R.Stevenson, en werd voltooid in 1797. Het is een rode witte toren met in het midden een zwarte band en een hoogte van 23 meter.
In 1895 kreeg de toren een mistsignaal. Het eerste licht een olielantaarn werd op 11 augustus 1797 ontstoken. In 1829 werd het olielicht vervangen door een argandlamp en een verzilverde reflector. Rond 1900 werd hij met acetyleen verlicht. De dioptrische en catadioptische lenzen dreven in kwikbaden en werden rondgedraaid door een uurwerkmechanisme dat werd aangedreven door vallende gewichten. Tegenwoordig is de verlichting elektrisch en volledig geautomatiseerd, wat de toren onbemand maakte. Brandpuntshoogte is 23 meter met een bereik van 24 zeemijlen. De hoofdverlichting is vervangen door een lamp op een paal buiten de lantaarnkamer.

COPINSAY VUURTOREN.

De vuurtoren van Copinsay ligt ten oosten van het vasteland van Orkney en was de laatste vuurtoren die op Orkney werd gebouwd, in 1915. Hij staat op de hoogste klif aan de zuidoostkant van het eiland. De toren is het ontwerp van David Stevenson.
De brandpuntshoogte is 79 meter met een bereik van 14 zeemijlen.
De vuurtoren werd in 1991 geautomatiseerd. De vuurtoren valt onder het beheer van Nothern Lighthouse Board.

CORRAN POINT VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen aan Corran Point aan de westkant van de Narrows van Loch Linnhe, in Lochaber, Highland, Schotland. Het oosten van Schotland.
De toren werd in 1860 gebouwd door T.Smith en R.Stevenson. Het is een gemetselde toren met een hoogte van 13 meter, cilindrisch van vorm, zwarte lantaarn en okerkleurige band bij het balkon.
Het was de eerste vuurtoren die in 1898 werd geautomatiseerd. De toren valt onder het beheer van Northern Lighthouse Board.

De brandpuntshoogte ligt op 12 meter met een bereik voor het witte licht van 10 zeemijlen en het rode licht van 7 zeemijlen.

CORSEWALL VUURTOREN.

De vuurtoren van Corsewall Point, in Kirkcolm, vlakbij Stranraer in de regio Dumfries and Galloway.
De vuurtoren kijkt uit over het Noordkanaal van de Ierse Zee.
De vuurtoren werd in 1816 gebouwd bij de ingang van het Loch Ryan, door R. Stevenson. De toren is opgetrokken van metselwerk en heeft een hoogte van 34 meter en heeft de vorm van een cilinder. De vuurtoren verkreeg in 1817 zijn eerste licht, dat in 1994 werd geautomatiseerd. De toren is wit, de lantaarn zwart en heet okerkleurige band onder het balkon en versieringen. De toren is aangesloten op netstroom. Brandpuntshoogte is 34 meter met een bereik van 22 zeemijlen. Operator is de Noordelijke Vuurtorenraad.

In 1892 verstopten drie ingenieurs die een nieuwe lamp installeerden een bericht in een fles i de toren. De fles met het bericht werden in 2014 ontdekt tijdens een renovatie van de toren.

COVESEA SKERRIES VUURTOREN.

De Covesea Skerries vuurtoren was oorspronkelijk eigendom van de Northern Lighthouse Board. De vuurtoren is gebouwd op een kleine landtong aan de zuidkust van de Moray Firth bi Covesea, Moray, noord Schotland.
De bouw van de toren in 1846 was het gevolg van een storm in november 1826, waarbij 16 schepen zonken. De vuurtoren werd gebouwd door A.Stevenson. De 36 meter hoge toren is gemetseld en cilindrische van vorm, met balkon en lantaarn. De toren is wit, onder de lantaarn een okergele band en de lantaarn is zwart. Brandpuntshoogte 49 meter met een bereik van 24 zeemijlen. De toren is aangesloten op netstroom en had als operator Covesea Lighthouse Community Comp. De toren werd in 2012 buiten werking gesteld.

CRAMMAG HEAD VUURTOREN.

Crammag Head kende reeds een vuurtoren in 1818 gelegen in de plaats Logan, welke werd gebruikt bij de aanleg van de nieuwe haven. Dit eenvoudige lichtbaken moest plaats maken voor een echte vuurtoren gelegen in Dumfries and Galloway op het vaste land van Schotland.. Deze vuurtoren opgericht in 1913 is omgebouwd tot een hotel accommodatie. De huidige vuurtoren met een hoogte van 7 meter staat 35 meter boven de zeespiegel en heeft een licht bereik van 18 zeemijlen.
De toren staat op een betonnen platform van ongeveer 9,8 meter hoogte. De constructie bestaat uit glasvezelversterkte kunststof en roestvrij staal.

CROMARTY VUURTOREN.

De vuurtoren gelegen op het vaste land van Schotland bewaakt de ingang van de Cromarty Firth aan de noordoostelijke punt van het Black Isle. De vuurtoren is een ontwerp van A.Stevenson en werd in 1846 in gebruik genomen. In 1904 werd acetyleengas geïnstalleerd ter vervanging van parafine verlichting. Het is een cilindrische 13 meter hoge vuurtoren met een okergeel balkon en een zwart lantaarnhuis. De brandpuntshoogte is 18 meter. Het geheel werd in 1984 geautomatiseerd en in 2006 werden de huisjes en machinekamer buiten werking gesteld. Deze gebouwen zijn n u eigendom van de Universiteit van Aberdeen.

DAVAAR VUURTOREN.

Davaar eiland (schiereiland) stond oorspronkelijk bekend als het eiland Sact Barre, rond 1449-1508. De moderne naam 'Davaar' is afgeleid van het oudere 'Do Bharre' - Sint Barre. Een andere verklaring is: dat 'Da Bharre"is afgeleid wat eigelijk 'eiland met twee punte' betekend. Davaar, gelegen aan de ingang van Campbeltown Loch, Argyll en Bute, is alleen bij vloed een eiland.
Het schiereiland heeft een lengte van 64 kilometer en een breedte van 13 kilometer. De toren kijkt uit op de kust van Antrim in Noord-Ierland.
De vuurtoren werd in 1854 opgericht door de ingenieurs David en Thomas Stevenson. De cilindrische toren met een hoogte van 20 meter is wit en het lantaarnhuis zwart. De brandpuntshoogte is 37 meter met een bereik van 15 zeemijlen. De toren werd in 1983 geautomatiseerd.

DUBH ARTACH VUURTOREN.

De vuurtoren staat op een afgelegen rotspunt van Basalt voor de westkust van Schotland 29 kilometer ten westen van Colonsay in de eilanden groep Mull. Het is een ontwerp van T.Stevenson en kreeg een hoogte van 38 meter.
De rots is zwaar onderhevig aan uitzonderlijke zee-omstandigheden met golven van wel 28 meter hoogte. Op het eiland Raid werd een kuststation gebouwd.
De reden tot de bouw van Dubh Artach (Zwarte Rots) is het vergaan van tussen 1800 en 1854 van dertig schepen.
De toren werd in 1872 voltooid en voorzien van parefinne verlichting. Het is een taps toelopende cilindrische toren ,et balkon en lantaarn, waarin ook het verblijf van de vuurtorenwachter was ondergebracht. De markering van de toren is wit-rood-wit en een zwarte lantaarn. In 1971 werd de toren geautomatiseerd en heeft heden als stroombron zonne-energie. Brandpuntshoogte is 44 meter met een bereik van 20 zeemijlen.
De toren staat onder bezit van de Northern Lighthouse Board.

DUNCANSBY HEAD VUURTOREN.

Duncansby Head, in het Schots-Gaelisch Ceann Dhunngain, is het meest noordooestelijke punt van zowel het Schotse vaste land als het Britse vasteland.
De vuurtoren gebouwd door David Alan Stevenson in 1924, is een vierkante betonnen toren met een hoogte van 11 meter, De toren is wit en het balkon okergeel. De toren werkt op netstroom en werd in 1997 geautomatiseerd. De toren heeft een brandpuntshoogte van 67 meter met een bereik van 22 zeemijlen.
Het gebied staat bekend om de 'Duncanby Stacks' een prominente rotsformatie in zee vlak voor de kust.

DUNNET HEAD VUURTOREN.

De vuurtoren van Dunnet Head is een actieve vuurtoren uit de 19e eeuw die op een 91 meter hoge klif van Easter Head op Dunnet Head, Highland.
De vuurtoren is het ontwerp van R.Stevenson. Het is een gemetselde toren uit 1831 met een hoogte van 20 meter, cilindrische van vorm met balkon en lantaarn. De toren is wit en ronde het balkon een okergele band. De lantaarn is zwart. De toren werkt op netstroom en wordt na dat deze is geautomatiseerd, bediend door Northern Lighthouse Board. Brandpuntshoogte is 105 meter met een bereik van 29 zeemijlen.

Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UNITED KINGDOM-SCHOTLAND.
DEEL 8-B.

zondag 1 februari 2026

VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. BELGIË & KANAALEILANDEN. (DEEL 7)

EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

OM IN DUISTERNIS DE

ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

HAVEN TE BEGELEIDEN.

DEEL 7.

BELGIË.

België, officieel het Koninkrijk België, is een West-Europees land gelegen in het westen aan de Noordzee in het noorden aan Nederland, in het oosten aan Duitsland en Luxemburg en in het zuiden aan Frankrijk.
Het land heeft een oppervlakte van 30.689 km² en is gedeeld in drie gewesten: Vlaams gewest, Waals Gewest en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. In het Vlaams Gewest wordt Nederlands gesproken; in het Waals Gewest (Wallonië) hoofdzakelijk Frans en aan de oostgrens Duits. De hoofdstad is Brussel wat tevens het bestuurlijk centrum is van de Europese Unie en de NAVO.

BLANKENBERGE VUURTOREN.

De huidige vuurtoren van Blankenberge, bijnaam Comte Jean Jetty, werd tussen 1950 en 1954 gebouwd in deze Belgische havenstad. In het gebouw onder de toren was tot 2009 het maritiem museum gevestigd.
De moderne toren heeft een hoogte van 32,5 meter. Is wit met een zwarte top en is opgetrokken uit gewapend beton.
De lens is een stilstaand Fresnel-optiek op een lichthoogte van 32 boven zeeniveau, met een zicht bereik van 20 zeemijlen.
het is een onbemande toren, zonder mistsignaal en radar.

Er is al een vermelding van een vuurtoren in Blankenberge uit 1337.
De vorige toren werd gebouwd tussen 1870 en 1872 en tegen het einde van de WO-II in 1944 door de Duitsers opgeblazen. (links)
Daarvoor stond er reeds van 1817 tot 1873 op het nu afgebroken fort Napoleon een vuurtoren. (rechts)

HEIST VUURTORENS.

Heist, Zeebrugge kent twee vuurtorens; de Hoge en de Lage vuurtoren. beide vuurtorens deden tot 1983 dienst als een reeks toonaangevende lichtmasten aan de kust. De stad Brugge zocht na het verzanden van het Zwin als waterweg een andere uitweg naar zee, en vond dat in het begin van de 20e eeuw met de zeehaven Zeebrugge.
De vaargeul naar deze haven werd Pas van 't Zand genoemd en werd uitgediept. Om deze vaarweg te bebakenen werden er twee vuurtorens gebouwd

HOGE HEIST.

De bouw van de Hoge Heist was in 1905 en werd in werk gesteld in 1907. De toren kreeg een hoogte van 34 meter, een ronde vorm en de kleur grijs. het bouwmateriaal was beton. De vuurtoren was uitgerust met een stilstaande Fresnel-lens. De vuurtoren is een moument.

LAGE HEIST.

De Lage Heist werd in de zelfde periode gebouwd als de Hoge Heist met de zelfde reden. De kleine vuurtoren staat op het einde van de de Zeedijk van Heist is opgetrokken uit beton, kleur is grijs en sinds 1987 een monument.

LANGE NELLE VUURTOREN.

Lange Nelle is de vuurtoren van Oostende. Hij bevindt zich aan de oostzijde van de havengeul, waar hij de toegang tot de haven aangeeft. Het is een nog actieve vuurtoren.
De start van de bouw van de toren begon in 1947 en werd in 1949 in gebruik gesteld.
De toren heeft een hoogte van 57,5 meter, is rond van vorm en heeft een wit met blauw golvend patroon. De toren opgetrokken uit beton heeft een achthoekige voet op een vierkant grondplan.
De toren geeft drie schitteringen om de 10 seconden, met een lichthoogte van 65 meter boven zeeniveau en een bereik van 21 zeemijlen. De toren is uitgerust met een draaiend Fresnel-optiek. Geen mistsignaal of radar en is onbemand.

NIEUWPOORT VUURTOREN.

In het centrum van Nieuwpoort werd al in 1284 een vuurtoren genaamd Vierboete gesticht.
Een bakstenen toren met een puntdak.
Deze toren kreeg in 1863 een lantaarn en werd uiteindelijk verwoest tijdens de WO-I door de Duitsers.
Op een paneel van Lance Lot Blondeel staan de grote en de kleine Vierboete afgebeeld. Deze vuurtorens hebben een lange geschiedenis die wel te vermelden waart is.
De Grote Vierboete was een stenen vuurtoren die in 1284 in opdracht van Gewijde van Dampierre werd opgetrokken op een plaats waar twee kreken in de vaargeul uitkwamen. Om de schippers veilig in de haven te loodsen werd deze stenen toren aangevuld met een tweede kleine vierboete. Deze toren bestond uit een houten constructie en vormde samen met de grote vuurtoren een lichtlijn. De houten toren werd verschillende malen opnieuw opgebouwd. Hij veranderede ook geregeld van plaats. Dit was nodig om de lichtlijn aan te passen aan de zich voortdurend verplaatsende stroom.
De naam vierboete komt van de Franse uitdrukking voor vuur stoken: bouter le feu.
De Engelsen brachten in 1383 zware schade aan de torens toe, met het gevolg dat ze pas vanaf 1391 opnieuw volledig functioneel waren. De stenen toren , die vanaf 1858 werd gerestaureerd, kreeg in 1862 een olielamp die bovenop de torenspits gemonteerd was. Dit licht werd op 1 januari 1863 voor het eerst in werking gesteld. Omdat de stenen toren in 1914 door het Belgische leger werd aangezien als een gemakkelijk richtpunt voor de Duitse artillerie, werd hij op 18 oktober dat jaar met springstof vernietigd.

De huidige vuurtoren van Nieuwpoort bevindt zich op de rechteroever van de Ijzermonding.
De bouw van de toren begon in 1949 en nog dat zelfde jaar werd deze in gebruik genomen.,
De 29 meter hoge vuurtoren is een betonnen constructie en werd beschilderd met twee witte en rode banden, zodat ze ook overdag als oriëntatiepunt kan dienen.
Het licht bevindt zich op een hoogte van 28 meter. De toren geeft twee rode flitsen om de 14 seconden en is voorzien van Fresnel-lenzen met een gewicht van 150 kg, een draaiend optiek, met een bereik van 16 zeemijlen.
De toren heeft een nood dieselgenerator voor als de netstroom uitvalt.
Een astroklok zorgt ervoor dat het licht automatisch in werking treedt wanneer het donker wordt en weer dooft bij dageraad.
De toren heeft geen mistsignaal en radar, en is onbemand.
De vuurtoren is sinds 2004 een rijksmonument.

OUDE MOLE VUURTOREN.

De 'Oude Mole' is de vuurtoren van de havenplaats Zeebrugge en is gelegen aan het uiteinde van de Leopold II -dam.
De vuurtoren werd samen gebouwd met de havendam tussen 1897 en 1905 tijden aanleg van de zeehaven van Zeebrugge. Het is een actieve vuurtoren.
Het is ronde toren opgetrokken uit baksteen en beton en heeft een witte lantaarn, 22 meter boven zeeniveau. De lens is een stilstaand Fresnel-optiek. Wit licht met een bereik van 20 zeemijl en rood licht met een bereik van 18 zeemijl. De toren heeft een mistsignaal en geen radar.
Tijdens de WO-i en de WO-II raakte de toren ernstig beschadigd en is telkens weer opnieuw opgebouwd. Door de uitbreidingen van de haven in de jaren 1980 is de toren midden in het havengebied komen te staan met het havenhoofd. Het is nu een beschermd monument.

KANAAL EILANDEN.

De Kanaal eilanden, in het Normandisch: Îles d'la Manche, in het Frans: Îles Anglo Normandes, in het Engeld: Channel Islands, is een groep eilanden in het Kanaal vlak voor de Franse Normandische) kust.
De meeste van deze eilanden zijn autonoom bezit van de Britse Kroon. De totale oppervlakte bedraagt 195 km².

De eilanden groep bestaat uit: Jersey, Guernsey, Sark, Herm, Alderney, ieder met een eigen vlag.
Daarnaast zijn er nog twee kleinere eilanden die bewoond zijn: Jethou en Brecqhou, en verder enige onbewoonde eilandjes. De Britse eilanden worden onderverdeeld in baljuwschappen (bailiwick).

Verder zijn er nog een aantal kleine Franse eilandjes, de Chausey-eilanden met een oppervlakte van 0,65 km².
Deze eilandjes zijn over het algemeen privébezit.

VUURTORENS IN HET

BALJUWSCHAP GUERNSEY.

ALDERNEY VUURTOREN.

De vuurtoren van Alderney, ook bekend als de vuurtoren van Mannez, is een stenen ronde vuurtoren aan de noordoostkust van het Eiland Alderney.
Hij werd gebouwd in 1912 om de scheepvaart te beschermen tegen de gevaarlijke wateren van de Alderney Race en de vele rotsen rond het eiland.
De toren werd gebouwd van en op graniet, kreeg een hoogte van 32 meter en is kegelvormig met balkon en lantaarn en staat vast aan het huis van de vuurtorenwachter. Het is een witte toren met in het midden een brede zwarte horizontale band.
De toren werd in 1976 geëlektrificeerd en in 1997 geautomatiseerd. Brandpuntshoogte is 37 meter met een bereik van 12 zeemijlen. De toren is uitgerust met een lens van de 1e orde 920mm 4-paneels catadioptrisch telescoop, 2 x 4 laags Led-lantaarn (huidig). De toren is nog actief.

BRÉHON TOREN.

De Bréhon-toren of Fort Brehon staat op een rots Bréhon Rock, een klein eilandje in het Little Russell-kanaal ongeveer 1,5 kilometer ten noordoosten van St. Peter Port, Guernsey, tussen de haven en de eilanden Hern en Jethou. De bouw duurde van 1806 tot 1869 en werd voltooid in 1857.
In 1744 werd op Bréhon een obelisk opgericht als zeemarker, Daar de obelisk slecht zichtbaar was, werd deze vervangen in 1824 door een toren van 12 meter hoog en 10 meter in omtrek, met daarop een globe. Met een zicht van 19 zeemijlen. De Bréhon-toren heeft meer dienst gedaan als een militair fort, vooral in de periode dat Engeland en Frankrijk oorlog met elkaar voerden. Tijdens de WO-II installeerden Duitse troepen een luchtafweergeschut op het fort tegen aanvallen van de RAF Spitfires van de Tsjechoslowaakse squadrons 312 en 313. De Bréhon-toren en het eilandje zijn sinds 30 september bescherm monument.

CROCQ PIERHEAD VUURTOREN.
De Crocq Pier vuurtoren ligt op het eiland Guernsey bij de plaats St-Sampson. De bouw van deze toren dateert ui 1554, waardoor het een van de oudste nog operationele vuurtorens ter wereld is.
De vuurtoren is nog steeds een actief navigatiehulpmiddel, hoewel de bediening ervan in de loop der jaren grotendeels geautomatiseerd is.
De toren is ongeveer 11 meter boven zeeniveau, De brandpuntshoogte, de afstand van de bovenkant van de lens tot het zeeoppervlak is 15 meter. Het lichtpatroon is een rode "F"-vorm (morse), die over een afstand van enkele mijlen zichtbaar is voor de scheepvaart. De vierkante toren is gebouwd uit lokaal gewonnen gesteente en heeft daardoor de barre weersomstandigheden kunnen doorstaan. Het is een witte toren met een rood lantaarnhuis.

CASTLE BREAKWATER VUURTOREN.

De Castle Breakwater verbindt het grootste deel van St.Peter Port met Castle Cornet en vormt een van de armen van de belangrijkste haven van Guernsey. Het is een zeer opvallend herkenningspunt van de havenstad aan het einde staat de vuurtoren.
De golfbreker werd gebouwd in het tweede decennium van de 19e eeuw. In die tijd werden er veel verdedigingswerken op het eiland gebouwd op een mogelijke Franse invasie onder leiding van Napoleon Bonaparte.
Deze golfbreker was een van de weinige delen van het eiland die tijdens de WO-II door de lucht werd gebombardeerd. De vuurtoren heeft een hoogte van 23 meter en een brandpuntshoogte van 37 meter. Het is een ronde wit taps toelopende witte toren met lantaarn met wit dak.

LES HANOIS VUURTOREN.

De vuurtoren van Les Hanois werd gebouwd tussen 1860 en 1862 en werd in gebruik genomen op 8 december 1862. De toren staat op een rots die bekend staat als Le Biseau of le Bisé, onderdeel van het rif Les Hanois, ongeveer 1,5 kilometer ten noordwesten van Pleinmont.

De vuurtoren werd gebouwd als reactie op het toenemende aantal scheepsrampen op de verraderlijke rotsen voor de werstkust van Guernsey. De toren heeft een hoogte van 36 meter en werd uit graniet opgebouwd. Het is een tapps toelopende cilindrische toren met balkon, lantaarn, woning van de vuurtorenwachter en helikopterplatform boven de lantaarn. De toren is wit geschilderd en heeft als stroombron zonne-energie De vuurtoren werd in 1996 geautomatiseerd. De toren geeft een mistsignaal twee keer per 60 seconden, met een bereik van twee zeemijlen. De toren heeft een roterende optiek van de 4e orde met een brandpuntshoogte van 33 meter en een bereik van 20 zee mijlen.

ST. MARTINS POINT VUURTOREN.

De vuurtoren van Sint Martins Point is gelegen op het eiland Guernset.

Het is een 19e eeuws bouwwerk gelegen aan de zuidoostelijke punt van het eiland, met een hoogte van vijf meter. Het is een vierkant betonnen bouwwerk dat wit is geschilderd, en dient als actieve navigatiehulp. Brandpuntshoogte is 15 meter.

In 2025 is het geheel geüpgraded met moderne zonne-energie. Deze upgrade vervangt een oude ondergrondse elektrische kabel

CASQUETS VUURTORENS.

De vuurtoren van Casquets is een actieve vuurtoren gelegen op de rotsachtige Les Casquets, Alderney.

Oorspronkelijk was de vuurtoren een van de drie vuurtorens die begin jaren 1720 op Les Casquets werden gebouwd. Alle drie werden verlicht door kolenvuren. Er werd besloten om drie torens te bouwen om de lichten een onderscheid uiterlijk te geven, zodat ze niet verward zouden worden met vuurtoren in het nabijgelegen Frankrijk, en ze ook te onderscheiden van de dubbele vuurtoren die onlangs op Portland Bill in het noorden was gebouwd, die de overkant van Het Kanaal markeerde. De drie afzonderlijke vuurtorens kregen de namen St. Peter, de noordwestelijke toren; St. Thomas, de zuidelijke toren; en Dungeon, de meest oostelijke toren.

De torens werden gebouwd van steen die op het eiland zelf werd gewonnen. De westelijke torens waren hoger dan de oostelijke toren, maar alle drie de lichten bevonden zich op de zelfde hoogte boven zeeniveau. Ze werden op 30 oktober 1724 in gebruik genomen.

In 1790 werden de torens gemoderniseerd, waarbij elke toren werd voorzien van nieuwe parabolische reflectoren en een aantal Argand-lampen, bevestigd aan een ring, die in een cirkelvormige beweging ronddraaiden. In 1832 werd vermeld dat de lichten een bereik van 13 zeemijlen hadden.

In 1854 werden de torens 10 meter verhoogd en kregen een nieuwe lantaarn. De lampen bevonden zich nu 34 meter boven de zeespiegel en waren zichtbaar tot 15 zeemijlen. In 1877 werd de Noordwesttoren opnieuw gebouwd en het licht kreeg een bereik van 17 zeemijlen. De andere twee torens werden in hoogte verlaagd. Zo bleven er in de volgende jaren steeds veranderingen plaats vinden. Gedurende de WO-II kwamen de torens in bezit den de Duitsers.

Het huidige licht in de 23 meter hoge noordwesttoren bevindt zich 37 meter boven zeeniveau en flitst vijf keer per 30 seconden met een tussenpoos van 3,7 seconden. De toren is in rode en witte ringen geschilderd en heet een rood lantaarnhuis. Het huidige licht heet een bereik van 18 zeemijlen, en wordt aangedreven door een combinatie van zonne- en wind-energie.

De zuidwestelijke toren is voorzien van een helikopterplatform en er is nog een helikopterplatform op een vlag gedeelte van de rots. De rotsen zijn ook gemarkeerd met een morseletter "T" op radarschermen.

PLATTE FOUGÈRE VUURTOREN.

De Platte Fougère vuurtoren, voltooid in 1910, is een 25 meter hoge zwarte-witte toren gelegen voor de noordoostkust ven Guernsey op ongeveer 1 mijl afstand.

Hewt lichtbaken markeert de noordelijke ingang van Little Russel naar St. Peter Port en is essentieel voor de scheepvaart tussen de kanaaleilanden.

Het een van de eerste onbemande vuurtorens in het gebied. De toren staat op een kleine rots en de zee heeft de nodige erosie aan de onderzijde aangebracht, welke steeds opnieuw gerestaureerd en verstevigd moet worden.

De lichtkarakteristiek toont een rood en wit gesectoreerd licht, met een brandpuntshoogte van 25 meter, met een bereik van 16 zeemijlen.

SARK VUURTOREN.

De vuurtoren van het eiland Sark is een actieve vuurtoren, en bevindt zich op de kliffen bij Point Robert. De toren dient als navigatiemiddel voor de schepen die door de Kanaaleilanden varen om ze weg te leiden van Blavchard Rock, dat enkele kilometers naar het oosten ligt.

Het gemetselde complex werd in 1913 gebouwd, geheel wit geschilderd, heeft een hoogte van 17 meter en een achthoekige toren met witte lantaarn.

Brandpuntshoogte van het licht is 65 meter, met een bereik van 20 zeemijlen. De toren is uitgerust met een mistsignaal; 2 stoten om de 30 seconden, met een geluidsbereik van 2 zeemijl.

Het geheel werd in 1994 geautomatiseerd. (note: Sark was een aantrekkelijke plaats voor vuurtorenwachters om gestationeerd te worden, omdat het als een 'rotsstation' werd beschouwd, was de verdienste goed, maar het was ook het enige station waar ze na werktijd naar de pub konden gaan.)

VUURTORENS IN DE BAILIWICK

VAN JERSEY.

LA CORBIÈRE VUURTOREN.

La Corbière vuurtoren ligt op het uiterste zuidwestelijke punt van Jersey in Si. Brélade.

De naam betekend "een plaats waar kraaien samenkomen" afgeleid van het woord corbin, wat kraai betekend. Meeuwen hebben de plaats van de kraaien ingenomen.

De vuurtoren staat op een rots die een getijden eiland is. Een dam verbindt de vuurtoren met de kust. De vuurtoeren met een hoogte van 19 meter werd in 1874 gebouwd uit beton, Het is een cilindrische taps toelopenede toren met balkon en lantaarn, alles in het wit. De toren staat 36 meter boven het springtij en werd voor het eerst ontstoken op 24 april 1874. Het was de eerste vuurtoren op de Britse eilanden die van beton werd gebouwd. De brandpuntshoogte is 36 meter met een bereik voor het wit licht van 18 zeemijlen, rood licht van 16 zeemijlen. De toren is uitgerust met een mistsignaal; 4 stoten, lang-kort-lang-kort, elke 60 seconden.

ST. CATHERINE'S BREAKWATER VUURTOREN.

De vuurtoren bevindt zich op het einde van de golfbreker van St. Catherine, ook wel bekend als de golfbreker van Verclut, te St. Martin. De golfbreker vormt de noordelijke arm van wat oorspronkelijk was gepland als een marinehaven.

De haven van St. Catherine ontwikkelde zich in de jaren 1840 als gevolg van de spanningen tussen Groot-Brittannië en Frankrijk.

In 1847 begon men met de aanleg van de noordelijke golfbreker richting een zuidelijke om de haven te vormen. Van de geplande 1200 meter werd in de daaropvolgende acht jaar slechts 640 meter gebouwd.

De vuurtoren werd in 1856 geïmporteerd en op 12 december 1856 op het havenhoofd geplaatst. De achthoekige, witmetalen toren was 9 meter hoog, brandpunthoogte van 18 meter, en bleef tot 1950 in gebruik, toen hij werd vervangen door een vierkante 7,6 hoge vakwerktoren.