VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. CORSICA (FR) - MALTA (DEEL 13-C)

 

  EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

           OM IN DUISTERNIS DE

   ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

         HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                       DEEL 13-C

CORSICA.  

Corsica en Giraglia zijn twee Franse eilanden gelegen in de Ligurische Zee, een onderdeel van de Middellandse Zee. Giraglia is gelegen ten noorden van Cap Corse op het eiland Corsica. Corsica is een van de bestuurlijke regio's van Frankrijk. De hoofdstad is Ajaccio. Het eiland is vooral bekend als de plaats waar Napoleon Bonaparte werd geboren. De vlag van Corsica toont een Morenkop met witte bandana boven zijn ogen op een witte achtergrond. Het is sinds 1755 het nationaal symbool. Corsica heeft een spectaculaire kustlijn met historische, vaak geautomatiseerde vuurtorens die ontworpen zijn om schepen door de Middellandse Zee te leiden  

PHARE DE LA GIRAGLIA.

De vuurtoren is gelegen op een klein eilandje voor de noordelijkste punt van Cap Corso op Corsica en markeert het uiterste puntje van Cap Corse tussen de noordelijke Middellandse Zee en de Tyreense Zee. De vuurtoren dateert uit 1848 en werd ontworpen door Léonce Reynaud.

De toren heeft een hoogte van 25,8 meter en een brandpuntshoogte van 85,2 meter, met een bereik van 26 zeemijlen. Het is een cilindrische toren, gecentreerd op een rechthoekige basis, die oorspronkelijk was opgetrokken uit natuursteen. De toren is geautomatiseerd. De oude vuurtoren werd in 1573 gebouwd door de Genuezen en is sindsdien verschillende keren herbouwd.

PHARE DE SENETOSA.   

De vuurtoren staat op kaap Senetosa, ten zuiden van de Golf van Valinco in de gemeente Sarléne in Zuid-Corsica. De toren markeert de route van de Golf van Ajaccio naar Bonifacio.

De vuurtoren, een ontwerp van de ingenieur Zevaco, werd tussen 1889 en 1892 gebouwd. De toren is opmerkelijk vanwege zijn twee cilindrische torens die flankeren het woonhuis van de vuurtorenwachter en het hoofdgebouw.

De toren werd in 1988 geëlektrificeerd en geautomatiseerd. De toren heeft een hoogte van 14,5 meter, een brandpuntshoogte van 54 meter, met een bereik van 22 zeemijlen.

PIETRA VUURTOREN.

De vuurtoren, ook wel aangeduid L'Île-Rousse vuurtoren staat bij de kustplaats L'Île-Rousse, ten noordwesten van Corsica. De toren werd 1857 in gebruik genomen.

De toren heeft een hoogte van 12,65 meter, een brandpuntshoogte van 64 meter. De toren is geautomatiseerd en verkrijgt het elektrisch van zonnepanelen. Het geheel is wit geschilderd en het lantaarnhuis is donkergroen.

PHARE DE LA CHIAPPA.  

De vuurtoren staat ook bekend onder de naam als de vuurtoren van Porte-Vecchio en staat op de landtong Chiappa in het zuidoosten van de Golf van Porto-Vecchio. Hij markeert de toegang tot de Straat van Bonifatio verder naar het zuiden.

De stenen toren dateert uit 1845. Het is een witte vierkante toren op een vierkante onderbouw, en heeft een rood lantaarnhuis. Op de toren staat in rode letters de naam vermeld.

De toren heeft een hoogte van 18 meter, een brandpuntshoogte van 64,5 meter, met een bereik van 23 zeemijlen. De toren is volledig geautomatiseerd.

PHARE DES ÎLES SANGUINAIRES.

De vuurtoren staat op het belangrijkste eiland van de Sanguinaires archipel, bij de ingang van de Golf van Ajaccio. De toren staat hemelsbreed 18 kilometer ten westen van Ajaccio.

Het is een vierkante witte toren op een vierkante onderbouw van glad metselwerk. De toren heeft een zwart lantaarnhuis en in zwarte letters staat de naam op de toren vermeld.

De toren heeft een hoogte van 18,5 meter, met een brandpuntshoogte van 98 meter, met een bereik van 24 zeemijlen.

PHARE DE PERTUSATO.       

De vuurtoren is gelegen nabij Bonifatio op de zuidpunt, bekend om zijn steile kliffen op de landtong van Pertusato in zuid Corsica en markeert de ingang van de haven van Bonifatio.

Het is een vierkante toren opgetrokken uit natuur steen en staat centraal op een rechthoekig gebouw. De toren heeft een zwart lantaarnhuis. De bouw kwam gereed in 1844 en de toren kreeg een hoogte van 16,55 meter, met een brandpuntshoogte van 99,5 meter, met een bereik van 25 zeemijlen. De vuurtoren is sinds 1985 geautomatiseerd.

PHARE DE LA MADONETTA.

De vuurtoren bevindt zich ten westen van Bonifatio in Zuid-Corsica. Hij markeert de ingang van het kanaal van Bonifatio vanuit het westen, tegenover de punt Timon in het oosten. De Madonette vuurtoren maakt deel uit van het tweede verlichtingprogramma voor het eiland en vormt samen met de vuurtorens van de citadel in de haven van Ajaccio een systeem.

De toren werd in 1854 in gebruik genomen, heeft een hoogte van 11 meter en een brandpuntshoogte van 12 meter, met een bereik van 7 zeemijlen.

Het is een gladde vierkante toren, rood geschilderd in het midden van een rechthoekig wit geschilderd gebouw. De energie voor de verlichting komt van zonnepanelen.

PHARE DE CAPU DI FENU.     

Het is een ruïne van een Genuese toren in de gemeente Ajaccio aan de westkust van Corsica.

De ruïne staat op een hoogte van 68 meter boven zeeniveau op de landtong Capo di Fenu

De toren werd gebouwd in de tweede helft van de 16e eeuw. het was een van een reeks kustverdedigingswerken die tussen 1530 en 1620 door de Republiek Genua werden gebouwd om de aanvallen van de Barbarijse piraten af te weren. 

De vuurtoren, ook wel de vuurtoren van de Golf van Calvi genoemd, markeert de noordwestkust van Corsica, van de Golf van Galéna (zuid) tot de kust van Agrinates (oost).

De vuurtoren bevindt zich op het puntje van Revalllata het gelijknamige schiereiland.

De toren kwam gereed in 1844 en werd op 1 december van dat jaar in werking gesteld. De toren heeft een hoogte van19,3 meter, staat op een rechthoekig gebouw, alles is wit geschilderd en afgewerkt met zwarte randen, met in het witte vlak aan de zeezijde de naam van de toren in zwarte letters. De galerij van het lantaarnhuis is ook zwart maar het dak ervan is wit. De toren heeft een brandpuntshoogte van 97 meter, met een bereik van 21 zeemijlen. De toren is tegenwoordig volledig geautomatiseerd en wordt bediend vanuit Bastia.

                          

                                  MALTA. 

Officieel de Republiek Malta. Het is een Zuid-Europese dwergstaat gelegen in de Middellandse Zee. Malta is een archipel bestaande uit de eilanden Malta, Gozo, Comino, het kleine Manoel-eiland en de onbewoonde eilanden Cominotto, Filfia, Fungus Rock en de Sint Paulus eilanden. De hoofdstad is Valletta.

Het eiland heeft een zeer oude geschiedenis die terug gaat tot de prehistorie zoals de megalithische Tempels van Tarxien, gebouwd tussen 3500 en 2500 v. Chr.

Door de eeuwen heen heeft het eiland vele bezetters gekend met vele culturen komend uit het oosten van de Middellandse Zee. 

Tijdens de Engelse bezetting werd het het eiland gedurende de WO-II zwaar gebombardeerd door de Duitse Luftwaffe, wat bekend staat als de Slag om Malta. Malta werd op 21 september 1964 onafhankelijk binnen het Gemenebest. Tot 1974 was de Britse Koningin het staatshoofd, daarna werd het een republiek, en trad op 1 mei 2004 toe tot de Europese Unie.

DELIMARA VUURTOREN.  

De eerste vuurtoren (L)  werd geopend in 1855 en gebouwd bi de plaats Marsaxlokk en deed dienst tot 1990.

Het is een achthoekige toren opgetrokken uit metselwerk, met een hoogte van 22 meter in de kleuren zwart en wit, met galerij en zwart lantaarnhuis. Naast de toren staat een huis van twee verdiepingen. Het geheel verkeerde door de jaren in slechte staat en werd vervangen door een nieuwe toren. De nieuwe toren (R) werd in 1990 in gebruik genomen en bestaat uit uit een gebouw van twee verdiepingen, is ongeverfd en is voorzien van moderne communicatieapparatuur. De toren heeft een hoogte van 18 meter, een brandpuntshoogte van 35 meter, met een bereik van 18 zeemijlen. Men spreekt ook wel lokaal over de Ta'Kenuna toren.

De oude toren is in drie fase gerestaureerd en het duurde vijf jaar, en werd gesponsord door de Malta Maritime Authority.

FORD ST. ELMO LICHT.

Boven op het fort St. Elmo staat (rechtsboven in de afbeelding)  een skelettoren met navigatie licht. 

Deze moderne 'vuurtoren' werd in 1976 gebouwd en heeft een hoogte van 10 meter, met een brandpuntshoogte van 49 meter.

Het is een navigatie punt voor scheepvaart naar de haven van Valletta, en staat op het uiterste punt van het fort.

GRAND HARBOUR GOLFBREKERS LICHTEN.

De Grand Harbour van Valletta kent twee vuurtorens op de golfbrekers aan het begin van de haven.

De Ricasoli vuurtoren (R) lig aan het einde van een pier van Fort Ricasoli in het versterkte Fort Kalkara, dat tussen 1670 en 1698 werd gebouwd.

De vuurtoren werd tegelijk met de golfbreker van de haven van Valletta  gebouwd in 1908.

 Het is een ronde cilindrische vuurtoren, ongeverfd, met een hoogte van 9 meter, met een rode lantaarn.

De vuurtoren heeft een brandpuntshoogte van 11 meter en geeft een rood licht. De vuurtoren werd in 2018 gerenoveerd. 

De vuurtoren (L) werkt samen met de westelijke vuurtoren (R) gelegen op de St. Elmo golfbreker, gelegen aan het einde van de langste golfbreker voor de haven. Ook deze toren werd gelijk gebouwd met de golfbreker in 1908. De toren heeft een hoogte van 14 meter, is cilindrisch van vorm en heeft een groen lantaarnhuis, is ongeverfd en heeft een brandpuntshoogte van 16 meter met groen licht.

PORTMASO VUURTOREN.   

Het is een zeer moderne vuurtoren, een licht dar werd gebouwd bij St. Julian's.  Het licht is gebouwd op een fundatie van betonnen pilaren, en heeft een hoogte van 6 meter.  De brandpuntshoogte is 8 meter.

St. Julian's is een stad in de oostelijke regio van Malta en ligt ten noorden van de hoofdstad Valletta en is vernoemd naar haar beschermheilige, St. Jilianus de Hospitaaltridder.

De vuurtoren markeert de jachthaven van deze toeristische stad, ten noorden  van Valletta en de naburige stad Silema.

CIORDAN VUURTOREN.

 De vuurtoren bekend onder de lokale naam Ta'Gurdan  is een actieve vuurtoren op het Maltese eiland Gozo. Hij staat op de Gurdan-heuvel bij het dorp Ghasri aan de noordkust van het eiland.  

Op deze plaats was reeds eerder een soort vuurtoren te vinden in 1667, die betaald werd door ridder Fra Henry de Gourdan.

 In dse jaren 1840 werd er een seinpost op de toren geïnstalleerd.

De huidige vuurtoren werd op 15 maart 1853 in gebruik genomen, in de periode dat het eiland Malta tot het Britse Rijk behoorde.

Tijdens de WO-II  werd de vuurtoren gebruikt als locatie voor een radarstation voor bommenwerpers die vanuit Italië  aanvallen deden

voor de Duitse bezetters.

De toren is gelegen op een bergtop boven 180 meter boven zeeniveau.

De huidige toren heeft een hoogte van 22 meter en is een twee verdiepingen hoge vierkante stenen fundering.

 Het is een cilindrische toren met galerij en lantaarn, met een hoogte van 22 meter, alles in het wit. De brandpuntshoogte is 180 meter, en het bereik is 20 zeemijlen.

MGARR  HOOFDBREKER LICHTEN.

De haven van Mgarr op het eiland Gozo heeft twee golfbrekers.

Het zijn alle twee in 1970 geplaatste kegelvormige torens, één in het groen geschilderd met witte bande en de andere in het rood geschilderd met witte banden.

De rode heeft een hoogte van 5 meter en een brandpuntshoogte van 8 meter.

De groene heeft een hoogte van 5 meter, met een brandpuntshoogte van 7 meter. Het zijn beide actieven havenlichten en zijn geplaatst aan het einde van de haven golfbreker.

   Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. SPANJE. (DEEL 14-A)

VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. FRANKRIJK. (DEEL 13-B)

 

  EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

          OM IN DUISTERNIS DE

   ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

         HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                     DEEL 13-B.

PHARE DE NIVIDIC.    

De vuurtoren is gebouwd op een rots voor de Pointe de Pem bij Quessant en is de meest westelijke vuurtoren van Frankrijk.

De vuurtoren werd gebouwd tussen 1912 en 1936 en is altijd onbemand geweest. De achthoekige vuurtoren, met een hoogte van 35 meter, steekt 32,7 meter boven het hoogte zeeniveau en heeft een lichtbereik van 10 zeemijlen. De werking van de vuurtoren werd in 1940 stilgelegd door de WO-II en pas in 1953 na de nodige vernieuwingen weer in gebruik genomen. Sinds 1996 wordt de energie geleverd door zonnepanelen.

PHARE DE L'ÎLE AUX MOUTONS.

De vuurtoren is gebouwd op een klein eilandje 11 kilometer ten zuidoosten van Bénodet, in het noordelijke deel van de Gléman-archipel. Het is niet duidelijk of er vroeger schapen werden gehouden op het eilandje.

Het is een vierkante, witte toren vast gebouwd aan de gevel van de woning van de wachter.

De bouw duurde van 1877 tot 1879 en de toren werd in 1983 geautomatiseerd. De toren heeft een hoogte van 17,1 meter, een brandpuntshoogte van 20 meter, met een bereik van 18 zeemijlen.

PHARE DE L'ÎLE TRISTAN.       

De vuurtoren staat op Tritan-eiland voor de kust en haven van Douarnenez. Het is een grijze toren, met een witte band en een zwart lantaarnhuis, gebouwd in 1857 en voor het eerst verlicht in 1865.

De toren heeft een hoogte van 9,5 meter.

Het licht van de toren heeft voor het witte licht een bereik van 13 zeemijlen en voor het rode licht van 10 zeemijlen.

Het licht geeft drie flitsen van wit en rood in 12 seconden.

PHARE DU MILLIER.

Het is geen vuurtoren, maar een gebouw gelegen op Kaap Sizun aan de zuidelijke ingang van de baai van Douarnenez.

De lantaarn is gebouwd op het puntje van een landtong, grenzend aan de klif, en staat 34 meter boven de zeespiegel.

Het gebouw werd in 1861 voltooid, kreeg in 1965 elektriciteit  en werd in 1993 geautomatiseerd. De totale hoogte van het licht is 8,4 meter, 36,6 meter boven de zeespiegel.

 Het heeft een horizonlicht met witte, groene en rode sectoren, dat tweemaal per zes seconden verduisterd. Het lichtbereik is 12 zeemijlen. De eerste lichtbron was een eenvoudige petroleumlamp, een gloeikous verving in 1932 het lont. Gedurende de WO-II werd de optiek verwijderd en bouwden de Duitse bezetter  het gebouw om tot een uitkijktoren. In 1965 werd het licht geëlektrificeerd.

De vuurtoren is een zustertoren van de Kannonzaki-vuurtoren in Yokosuka Japan.

PHARE DES PIERRES NOIRES.

De vuurtoren staat op een eilandje 9 kilometer ten westen van Pointe Saint-Mathieu, stelt het schepen die het Kanaal van Four binnenvaren in staat om 's nachts en bij mistig weer de riffen van Pierres Noires te vermijden.

De bouw van de toren duurde van 1876 tot 1871 en in 1872 werd deze in gebruik genomen.

De toren is licht afgeknot conisch, waardoor de basis slechts licht uitloopt. De toren is opgebouwd uit twee soorten steen van verschillende aard en herkomst: graniet uit Aber-lidut en graniet uit Kersanton. De kroonlijst werd gevormd uit platte banden, die steun boden aan een balustrade met een centrale steun. Het onderste deel van de toren is ongeschilderd, hierna een brede witte band en daarboven een rode band met in witte letters de naam van de toren. Het lantaarnhuis is rood geschilderd. De toren heeft een hoogte van 30,5 meter, met een brandpuntshoogte van 28 meter, met een bereik van 19,5 zeemijlen. De toren werd na in de afgelopen jaren van haar bestaan verschillende brandstoffen te hebben gebruikt in 1984 geëlektrificeerd. In 1992 werd de toren geautomatiseerd en wordt sinds die tijd op afstand bestuurd door de vuurtoren van Créac'h op Quessant.

PHARE DE PENFRET.    

De vuurtoren is gelegen op het eiland Pentret, een van de Glénan-eilanden, en is gelegen op de noordoostelijke punt van het eiland in de gemeente Fouesnant.

De bouw van de vuurtoren begon eind 1836 en werd op 10 oktober 1838 in gebruik genomen. Het is een afgeknotte witte piramidevormige toren met een rood lantaarnhuis, die vastzit aan een gebouw met de technische installaties, op het terrein van een oud fort. De toren heeft een hoogte van 24,25 meter.

In 1898 was de vuurtoren de eerste die werd uitgerust met een "petroleumdamp-gloeilamp", waardoor de lichtsterkte van het licht werd vergroot. De brandpuntshoogte is 36 meter, met een bereik van 20 zeemijlen. De toren werd op 30 april 1993 geautomatiseerd en op afstand bestuurd vanuit de woonwijk Concarneau. 

PHARE DE ROSCOFF.

De vuurtoren staat op het vaste land in de haven van de stad Roscoff. Het eerste licht dat dienst deed van 1880 tot 1884 werd onvoldoende geacht vanwege de lichthoogte. In 1914 werden plannen gemaakt voor de bouw van een nieuwe hoge toren, maar door de WO-I werden de werkzaamheden stilgelegd. en pas in 1934 hervat. De huidige vierkante piramidevormige toren op een vierkante basis is 430 meter achter het oude licht gebouwd. Het geheel is opgetrokken uit natuursteen en heeft een hoogte van 24 meter, met een brandpuntshoogte van 26 meter. Sinds 2002 is de toren geautomatiseerd.

PHARE DE l'ÎLE DE BATZ.     

De vuurtoren is gebouwd op een hoog punt aan de westkant van het eiland Batz en bevindt zich in de gemeente Île-de-Batz. Het doel van de toren is om schepen in dit deel van Het Kanaal te waarschuwen voor de gevaren die het eiland en de omliggende wateren met zich mee brengen.

De toren staat op een hoogte van 23 meter, heeft zelf een hoogte van 44 meter, met lantaarnhuis en een brandpuntshoogte van 69 meter, met een bereik van 23 zeemijlen. De bouw van de toren duurde van 1834 tot 1836 en werd opgebouwd uit gehouwen steen (eiland graniet). De onderzijde van de toren en de fundatie is een vuurtorenwachtershuis en seinhuis. De toren werd in 1937 geëlektrificeerd en is tegenwoordig geautomatiseerd.

PHARE DE PONTUSVAL.

De vuurtoren staat op da landtong Beg-Pol, in de gemeente Brignogan-Plages.

De vuurtoren dient als schakel tussen de vuurtorens Île Vierge en Île de Batz.

De bouw duurde van 1865 tot 1869. Het is een witte vierkante toren met onder de galerij een zwarte band en zwart lantaarnhuis. De toren heeft een hoogte van 14,5 meter, met een brandpuntshoogte van 16 meter, en een bereik van 10 zeemijlen.

De toren werd in 2003 geautomatiseerd.

PHARE DU FOUR.         

De vuurtoren van Four bevindt zich voor de kust van het schiereiland Saint-Laurent, bij de noordelijke ingang van het Chenal du Four, tussen de westkust van de regio León en de rotsen van Argenton.

De toren is gebouwd op een granieten rots met een diameter van 25 meter en een hoogte van 11,5 meter. Het is een markeringslicht aan de zuidelijke monding van het zuidelijke Portsall-kanaal. De toren werd gebouwd tussen 1869 en 1874 en is de tweeling van de vuurtoren Pierres Noires. De toren is gebouwd van bewerkt graniet en rust op een fundering van beton. De toren heeft een hoogte van 28 meter, een brandpuntshoogte van 31 meter, met een bereik van 24,5 zeemijlen. De toren geeft iedere 15 seconden vijf witte flitsen.

PHARE DE KÉRÉON.

Kéréon is een vuurtoren die oprijst op het rif Men Tensel, ("boze steen") in het Bretons, tussen Quessant en Moléné, ten noordwesten van Ile de Bannac.

De bouw van de toren duurde van 1907 tot 1916 en werd in 1973 van elektriciteit voorzien door een windturbine en in 2004 geautomatiseerd.

De totale hoogte is 48 meter, de toren is 44 meter en de brandpuntshoogte 38 meter, met een bereik van 17 zeemijlen.

Volgens de vuurtorenwachters van Frankrijk: de mooiste vuurtoren, ook wel "Het Paleis" genoemd en het was de laatste bemande offshore-station van Frankrijk.

MORBIHAN.

De vlag van Morbihan (56) is afgeleid van het wapen van dit departement.

Morbihan is een departement in de regio Bretagne, gelegen aan het begin van de Golf van Biskaje. 

GOULPHAR VUURTOREN.  

De vuurtoren is gelegen op Belle-Île-en-Mer, Morbihan.  De toren werd gebouwd in 1836 en is opgetrokken met granietblokken. De toren heeft een hoogte van 52,25 meter, is ongeverfd en heeft een rood lantaarnhuis. De toren werkt op netstroom en heeft een brandpuntshoogte van 92 meter, met een bereik van 27 zeemijlen. De toren werd in 2002 geautomatiseerd.

PHARE DE LA TEIGNOUSE.

De vuurtoren is gelegen tussen het schiereiland Quiberon en het eiland Houat. Hij markeert de doorgang naar het Teignouse-kanaal, dat vanuit de baai van Quiberon, het westelijke deel van de Mor Braz-monding, naar Belle-Ile-en Mer leidt.

De bouw van de toren begon in 1843 en werd in 1845 in gebruik genomen. De toren staat op een brede ronde onderbouw van twee verdiepingen, het geheel is wit geschilderd en het lantaarnhuis is rood. De totale hoogte is 16,35 meter, de brandpuntsghoogte 19,55 meter, met een bereik van 15 zeemijlen voor de witte sector en 11 zeemijlen voor de rode sector. De toren werkt tegenwoordig op elektriciteit opgewekt door een windturbine en zonnepanelen.
 

      VENDEE.  

Het departement Vendee (85) ligt aan de westkust van Frankrijk, ten zuiden van Bretagne en ten noorden van Bordeaux, in de regio Pays de la Loire. Vendee ligt aan de Golf van Biskaje.

ÎLE D'YEU VUURTOREN.  

 

De vuurtoren van Île d'Yeu, soms ook wel de Grand Phare genoemd is een vuurtoren die in 1950 op Île d'Yue werd gebouwd. Het is het ontwerp van Maurice Durand.

De eerste vuurtoren op deze locatie, een stenen gebouw van 33 meter hoog, gebouwd in 1830, werd aan het einde van WO-II door Duitse troepen verwoest. Hij werd vervangen door een tijdelijke toren terwijl er aan de huidige werd gewerkt. De huidige toren staat op de heuvels van het eiland, is wit met een rood lantaarnhuis, is vierkant van vorm en heeft een hoogte van 37,5 meter en is opgebouwd uit beton. 

De enigszins taps toelopende toren heeft een brandpuntshoogte van 56 meter met een bereik van 25,5 zeemijlen. De toren is aangesloten op netstroom en is in 1980 geautomatiseerd.

L ÁRMENDÉCHE VUURTOREN.              

De vuurtoren wordt ook wel de vuurtoren van Las Sables-d'Olonne genoemd. De toren werd in 1968 gebouwd en is tevens de laatste grote vuurtoren die in Frankrijk is gebouwd.

Het is een zeshoekige toren met een rode lantaarn en werd ontworpen door Maurice Durand. 

De toren heeft een hoogte van 39 meter en is sinds 8 december 2011 een historisch monument.

POINTE DES CORBEAUX VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen op de gelijknamige punt op het Île d'Yeu en bevindt zich aan het uiterste zuidoostelijke deel van het eiland, gelegen in de Golf van Biskaje.

De toren werd gebouwd in 1950 ter vervanging van de eerdere toren die in de WO-II door terugtrekkende Duitse troepen was verwoest.

De toren heeft een hoogte van 19,2 meter en is een witte achthoekige prismavormige betonnen constructie met een witte galerij en rode lantaarn. Het is een ontwerp van Maurice Durand.

De toren werd in 1990 geautomatiseerd, heeft een brandpuntshoogte van 25,9 meter, met een bereik van 18,5 zeemijlen. Het is nog steeds aan actief navigatiehulpmiddel.

POINTE DU GROUIN DU COU VUURTOREN.

De vuurtoren wort ook wel de vuurtoren van La Tranche-sur-Mer genoemd, en is gelegen op de gelijknamige punt in het zuidelijke deel van het departement Vendee, in de Golf van Biskaje.  Hij bewaakt de toegang tot de Pertius Breton. Het is de tweede vuurtoren op die plaats, gebouwd in 1953, ter vervanging van de eerste die door de terugtrekkende Duitse troepen aan het einde van WO-II werd verwoest. Het is een ontwerp van Maurice Durand. Kort hierna werd er eerst een houten pilon geplaatst die op 10 oktober 1945 in gebruik werd genomen en pas in 1953 definitief vervangen.  De huidige witte toren met zwarte lantaarn heeft een hoogte van 16,33 meter, een brandpuntshoogte van 30 meter. De toren wordt tegenwoordig automatisch bestuurd vanuit Les sables-d'Olonne.

GIRONDE.

Gironde (33) is een departement gelegen in de regio Nouvelle-Aquitaine. De grootste rivier de Gironde mondt uit in de Golf van Biskaje.

CORDOUAN VUURTOREN.      

De vuurtoren staat op een rotseilandje, 7 kilometer uit de kust, nabij de Gironde, een estuarium dat wordt gevormd door de samenvloeiing van de rivieren Garonne en Dordogne, uitkomend in de Golf van Biskaje.

Het is een conische toren, die versmalt naar boven toe, is 67,5 meter hoog en heeft aan de voet een diameter van 16 meter. Het is de oudste nog in dienst zijn de vuurtoren, werd ingericht met een koninklijk appartement en een kapel, en stijlkenmerken van de renaissance. De bouw werd gestart in 1584 en de opening was in 1611.

De eerste bouw van de vuurtoren was onder architect Louis de Foix, in 1786 werd de toren verhoogd tot de huidige hoogte door architect Joseph Teulére. De toren is ongeverfd en heeft een lichtgrijze kleur en het lantaarnhuis is donkergrijs. De toren staat op een stenen sokkel versterkt met betonnen ring aan de zeezijde. Rode en groene schermen in het lantaarnhuis geven de sectoren aan voor de scheepvaart. 

De toren heeft een brandpuntshoogte van 60 meter boven zeeniveau, met een bereik voor het witte licht van 22 zeemijlen en van het groene en rode licht van 16 zeemijlen. De toren staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO sinds 2021.

AUDE.    

Aude (66) is een departement, dat zijn naam ontleent aan de gelijknamige rivier, die door het departement stroomt.

Aude is gelegen in het zuidoosten aan de Middellandse Zee en behoort tot de regio Occitanie. 

PHARE DU CAP LEUCATE.    

De vuurtoren staat aan de Golf van Lion ten zuiden van Cap Leucate.

De toren heeft de vorm van een vierkante afgeknotte piramide en grenst aan een groep gebouwen, zoals woning van de vuurtorenwachter, machinekamer en werkplaats. De vier vlakken zijn wit geschilderd en het lantaarnhuis is rood.

De toren werd in 1950 in gebruik genomen en is volledig geautomatiseerd.

De toren heeft een hoogte van 19,4 meter, met een brandpuntshoogte van 68,3 meter, met een bereik van 20 zeemijlen.

Het licht geeft 10 witte flitsen elke 10 seconden.

GARD.

Gard (30) is een departement, gelegen in de regio Occitanie en is vernoemd naar de gelijknamige rivier. Gard grenst aan de Golf van Lion gelegen in de Middellandse Zee.

PHARE DE L'ESPIGUETTE.    

Het is een vierkante stenen toren met een hoogte van 27 meter en staat in de gemeente Grau-du-Roi, in de Petite Camarque  aan de Golf van Lion.

De toren werd gebouwd in 1869 op een afstand van 150 meter van de kust. Tegenwoordig staat hij ongeveer 700 meter uit de kust, die door stromingen met zand is afgezet. De toren werd gebouwd door Charles Dupuy.

De toren is wit tot 2/3 van de hoogte van beneden af en daarna zwart. Het lantaarnhuis is wit.

De toren heet een brandpuntshoogte van 27 meter, met een bereik van 24 zeemijlen en geeft met een witlicht drie flitsen gedurende 15 seconden.

BOUCHES-DU-RHÔNE.

Bouches-du-Rhône (13) is een departement gelegen in de regio Provance-Alpes-Cóte d'Azur. Grenzend aan de Golf van Lion in de Middellandse Zee. De hoofdstad is Marseille.

PLANIER VUURTOREN.    

De Phare de Planier is een vuurtoren op het kleine Île de Planier voor de kust van Marseille in de Golf van Lion.

De eerste vuurtoren op deze plaats werd in 1774 gebouwd. In 1878 werd besloten deze toren te vervangen door een nieuwe toren met elektrisch licht, die in 1881 in gebruik werd genomen.

 Deze toren werd in 1944 door de Duitse troepen vernietigd en pas in 1947 werd begonnen met de bouw van de huidige vuurtoren die in 1959 in gebruik werd genomen. Sinds 1959 is de toren geautomatiseerd en niet meer bemand. De toren heeft een hoogte van 66,3 meter en een brandpuntshoogte van 71 meter.

PHARE DE SAINTE MARIE.

De vuurtoren Sainte Marie is een inactieve vuurtoren die gebouwd is om de haven van Marseille te markeren.  De vuurtoren werd in 1855 voltooid en is gebouwd van lokale kalksteen en is 21,3 meter hoog. De toren bevindt zich aan de noordzijde van de Passe de la Joliette van de Vieux-Port. In 1922 werd de toren van elektriciteit voorzien.

Het is een cilindrische ongeverfde toren met galerij en lantaarnhuis dat groenachtig is geschilderd.

Boven net onder de galerij staat in een nis de afbeelding van de Sainte Marie.

Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. CORSICA (FRANKRIJK) & MALTA.

                                                                         DEEL 13-C