maandag 16 november 2026

SELÇUK. (TURKIJE) ZIJDE EN TAPIJTEN.

 


          EEN PRODUCT

   VAN DE COCON VAN DE

     TURKSE ZIJDENRUPS.

Al zwervend door het landschap van Lycië zagen we regelmatig reclame langs de weg voor Turkse tapijten.
Gewoon de stoute schenen aangetrokken en achter een gezelschap met een gids aangelopen om in dit bedrijf een kijkje te nemen hoe de fraaie zijden Turkse tapijten gemaakt worden. Terwijl we ons wat op de achtergrond hielden kregen we toch het nodige van de uitleg die werd gegeven mee, maar meer een versnelt afdraaien van een verhaal, daar men de bezoekers zo snel mogelijk naar een verkoophal wenste te verplaatsen, om ze een Turks tapijt aan te smeren.

ZIJDE; DE OORSPONG.

De zijde kwam in het gebied van het huidige Turkije terecht, toen dit nog een deel was van het Byzantijnse Rijk, via de Zijderoute uit China en door Byzantijnse spionage.
Het was volgens de geschiedenis Marco Polo die tijdens zijn reis door China voor het eerst in aanraking kwam met de zijde, maar al ver voor onze jaartelling werd ruwe zijde en geweven zijdestoffen vanuit China naar het Westen gebracht.
De Chinezen hadden het monopolie op de zijde productie en hielden dit strikt geheim.
Rond het jaar 552 n.Chr. stuurde de Byzantijnse keizer Justinianus twee Nestoriaanse monniken naar Centraal-Azië, waarschijnlijk Sogdië of het westen van China. Zij leerden hoe zijderupsen werden gekweekt. De monniken smokkelden eitjes van de zijderups en zaden van de witte moerbeiboom, het enige voedsel van de rups, terug naar Constantinopel door ze te verstoppen in hun uitgeholde bamboe wandelstokken.

DE ONTDEKKING VAN DE ZIJDE.

Volgens de overlevering of de legende gaat het verhaal, dat de zijdedraad per toeval is ontdekt door een adellijke Chinese vrouw.
De vrouw van de derde keizer van China, zat achter in de paleistuin in de schaduw van een moerbeiboom, thee te drinken met haar hofdames.
De hete thee was net in haar porseleinen kopje geschonken toen er iets ronds en wit, in haar kopje viel, wat een cocon van de rups te zijn die van de bladeren van de boom leefde.
Zij en haar hofdames bleken stom verrast toen zij de cocon uit haarthee trachtte te verwijderen en ze een draad van de cocon te pakken kreeg tussen haar vingers. Een lange dunne draad mooi en krachtig kwam vrij, een draad die mooi en sterk was. Zij zag het nut van deze prachtige draad in, en liet meerdere verzamelde cocons in heet water van hun draad ontdoen. Van deze draden werd een stof geweven, die zij gebruikte voor een gewaad van de keizer te maken. Het werd het exclusieve materiaal voor de kleren van de keizer en al snel dat van andere hoogwaardigheidsbekleders. De keizer stelde een staatsmonopolie in, op de productie en de handel, van deze stof.

DE EXPORT.

het geheim van de productie van de stof bleef bijna 2500 jaar in China bewaard gebleven. Het geheim  lekte in de vijfde eeuw uit naar Khotan, nadat een Chinese uitgehuwelijkte prinses cocons en zaad meesmokkelde in haar hoofddoek. Zo kwam de zijde voor het eerst buiten China en ontstond de cultuur in Japan.
Het geheim omtrent de productietechnieken spreidde zich pas 700 jaar later verder uit naar het Westen Laat in de 15e eeuw werden Frankrijk en Italië belangrijke producenten in Europa. In 1620 werd er in Londen een weverij gestart voor deze stof.
Toen het Ottomaanse Rijk in de 14e eeuw de zijde handel en productie begon werd de stad Bursa het wereldberoemde centrum van de Turkse zijdehandel en -productie.

VAN VLINDER TOT DRAAD.

Zijde is een substantie die wordt afgescheiden door sommige insecten zoal bepaalde soorten spinnen en vliegen. Wanneer de zijde het dier verlaat en in aanraking komt met de buitenlucht, stolt het en wordt het de substantie die wij gewend zijn. 
Het meest gebruikte insect bij de zijdeproductie is de zijderups, de larve van de zijdevlinder Bombyx mori, die speciaal gefokt wordt om zoveel mogelijk zijde te produceren. De zijde rupsen krijgen uitsluitend blaadjes van de Moerbeiboom te eten.


Na ongeveer een maand zijn de rupsen klaar om te verpoppen. Voor het fokken van zijderupsen worden de mannetjes en de vrouwtjes gescheiden gehouden. De mannetjes worden gedood en weggegooid na het voortplanten. Nadat de vrouwtjes eieren hebben gelegd, worden zij gedood en gecontroleerd op eventuele ziekten. In het geval van een ziekte, worden de eieren vernietigd. De eieren van een zijderups komen meestal na 10 tot 14 dagen uit.

Nu kan het voorkomen dat het uitkomen van de eieren niet goed uitkomt, dan worden de de eieren vaak in een koelkast bewaard totdat de fokker ze nodig heeft. De eieren kunnen daarom maanden lang in de koelkast liggen.
De baby-zijderupsen komen uit het ei en krijgen voedsel en water. Na ongeveer een maand zijn ze 30 keer zo lang en 10.000 keer zo zwaar als dat ze uit het ei kropen. Op dat moment beginnen ze zich te verpoppen: een cocon van zijde om zich heen te maken wat continue doorgaat.

Deze draad wordt na het afscheiden bij contact met de buitenlucht hard en bestaat uit zijde fibroïne en sericine, een natuurlijke lijmstof.
Hert spinnen van een cocon duurt zo'n twee tot vier dagen.
Zodra  de rups een vlinder gaat worden en ze in de cocon een transformatie ondergaan bestaat er de kans dat de vlinder de cocon doorboort en laat deze achter. De cocon is dan niet meer te gebruiken.
Om dit te voorkomen wordt de cocon kort verhit, vaak in heet water of stoom en de draad blijft intact.


De cocons worden in warm water geweekt om de sericine te verzachten.
De fijne draad wordt van de cocon afgewikkeld, wat gebeurt met vaak 5 tot 8 draden tegelijk, die weer worden samengevoegd tot een sterkere draad, het garen, dat daarna gelijk wordt opgewonden. De natuurlijke  lijm wordt eruit gekookt, het ontbasten, waardoor de zijde zijn zachtheid en glans krijgt. Hierna wordt het garen in kluwen geverfd in de gewenste kleur. De zijde draad wordt geweven met gebruik van de gewenste kleur motieven of volledig egaal en is gereed voor het maken van kleding en het weven van fraaie kostbare vloer- of wandkleden.

De resten van de dode rupsen welke uit de cocon te voorschijn komen, worden gedroogd en als visvoer verkocht. Vooral de Koy-karpers zijn er verzot op.







DE WEVERIJ VAN DE VLOERKLEDEN.


We wandelden rustig met de groep mee als we erbij hoorden door ruimten waar weeftoestellen waren opgesteld, een oude vrouw aan het spinnen van zijdedraad bezig was op een traditioneel toestel, een rek waar geverfde zijde draden te drogen hingen (waren al heel lang droog) en een jong vrouwtje wat een kleed aan het weven was na een getekend voorbeeld. Het was op naar de zaal waar weet hoeveel kleden lagen opgeslagen voor de verkoop. Bij binnenkomst werden de eest fraaie kleden voor ons uitgerold alsof we van 'koninklijke afkomst' waren. Er werden prijzen genoemd tussen de 500 en 5000 Euro. Van het kleed bij de introductie van dit verhaal maakte ik snel een opname, maar daar bleek men niet van gediend te zijn, en verlieten we die ruimte. 

KINDERARBEID.

Na het verlaten van de verkoopruimte kwamen we buiten het gebouw uit en wandelden daar wat rond en zo ontdekte we het meest trieste achter deze handel in geweven Turkse vloer- of wandkleden.
Hier waren kleine kinderen aan het werk, traden met hun beentjes in vaten met gekleurde stoffen om de zijdedraad een kleur te geven. Ik maakte daar snel een paar opnamen van, maar onverwachts verscheen de bewaking die mijn camera op eiste voor de opnamen. Het was op dat moment elkaar afbluffen en nadat ze echt begonnen te dreigen, heb ik deze opnamen van mijn camera gewist. Hierna werden we naar buiten begeleid en verzocht te vertrekken. Deze 'beveiligers'  waren er niet om diefstal te voorkomen, dar was wel zeker. Het is voor ons onvoorstelbaar hoe hier kinderen, vaak van arme families uit de omliggende dorpen worden gebruikt voor deze arbeid, maar helaas zijn zij het die hun  thuis nog van een inkomen voorzien, voor een dagelijkse maaltijd.
Het zijn zelfs heden kinderen die als vluchteling het land binnen zijn gekomen, zij krijgen geen financiële vorm van ondersteuning en verkopen dan hun kinderen aan bedrijven, waar ze gebruikt- en vaak misbruikt worden om  hun ouders van een schamele maaltijd te voorzien.
Hoe triest ook, het is daarom de reden dat we de naam van dit bedrijf niet hebben vermeld.
 Na een prachtige rondreis door het antieke Lycië was dit een moment om naar huis te gaan en dit op mijn weblog te plaatsen.



SIRINCE. (TURKIJE)

 

  EEN DORP BEKEND OM 

      ZIJN FRUITWIJNEN 

       EN HELDER WATER.






SIRINCE.   

Het dorp Sirince ligt 8 kilometer ten oosten van Selçuk op de noordelijke berghelling.

Het dorp werd gesticht door de Grieken en heette oorspronkelijk Çirkince, wat 'lelijk' betekend, naar verluidt om buitenstaanders af te schrikken en de schoonheid van de plek geheim te houden. 

In de jaren 1923 tot 1926 vond er na het einde van de Eerste Wereldoorlog een bevolkingsruil plaats. De oorspronkelijke bewoners, van oorsprong Grieken verlieten het dorp, waarna het voor een deel werd herbewoond door Turken. De naam werd veranderd in Sirice, wat 'mooi' betekend. De oude Grieks-Ottomaanse huizen staan al sinds de 18e- en 19e eeuw onder bescherming. Het dorp is bekend om haar schoon water, tuinen en vooral goede wijnen. Het zijn niet zo zeer de wijnen van de druiven, maar van het lokaal groeiende en aangevoerde fruit. zoals perzik, aardbei, appel en granaatappel. Verdere producten zijn olijfolie en honing. Tegenwoordig is men er meer op het toerisme gericht en is er geen gebrek aan souvenirwinkeltjes.

DE STRAATJES.


De straatjes van Sirice zijn in het centrum smal, geplaveid met grote platte stenen, en worden slingerend de heuvelrug op wat breder en geplaveid met basaltkeien. Je vindt er nog de typische 19e eeuwse Griekse-Ottomaanse witte stenen huizen met rode dakpannen. Maar met de rust is het gauw gedaan zodra je in het centrum komt van Sirine.

Aan beide zijden van de hoofdstraat is het winkeltje en stalletje van de lokale middenstand. Er zijn alle soorten kruiden en gedroogde vruchten te koop en voor de liefhebber van een pittige maaltijd de nodige soorten rode pepers. Wijnen, olijfolie en marmelades het kan niet op.

Magneetstickers in alle soorten en kleuren, Pinokkio poppetjes, handgemaakte  houten auto's met laadbak en zittende hondjes met voedingsbak. Maar ook bij een vrouwtje gevlochten bloemen kransen en blokken lokaal gemaakte zeep.

Op een rustig hoekje zitten deze dorpsvrouwen bij elkaar en weven van takjes en bloemen deze kransen, met alleen witte en gele bloemen. de vrouwen zijn alle nog volgens de oude Turkse regels gekleed. Daar ze Engels spraken konden we er niet achter komen waarvoor deze kransen waren.

Overal is wel een gelegenheid om de lokale vruchten wijnen te proeven, of je deze zoete slok lekker vindt of niet, je bent daarna wel verplicht in de zaak iets te kopen.

Maar ook dit stadje met een eeuwen oude geschiedenis is het mogelijk mee te maken dat je het gevoel krijgt: dat de klok hier is stil blijven staan.  
Het zijn vooral de ouderen die hier nog wonen en werken, daar de jonge generaties het dorp hebben verlaten om in de grote stad te gaan studeren en later te gaan werken.

Voor een theehuis zitten de oudere mannen te roken en te genieten van het zonnetje en wisselen het alledaagse landelijke nieuws uit met elkaar.
Niet veel verder zit een groepje vrouwen, met hoofddoek en lange rokken in de schaduw van een boom. Na het uitwisselen van de dorpsroddels gaan zij naar de markt om hun inkopen te doen voor de dagelijkse maaltijd. De pensioen leeftijd blijkt hier vrij laag te liggen en ze leven gewoon nog van dat wat hun land opbrengt.

KERK.  

Sirince kent twee historische kerken in haar gebied.
De Johannes de Doper kerk gelegen op een hoger gelegen terras op de heuvel aan de westkant van het dorp en de Sint Demetrios-kerk net buiten het centrum. De kerk is bereikbaar via smalle , kronkelende straatjes.
De Johannes de Doper kerk  werd oorspronkelijk gebouwd rond 1805, en na een aardbeving in 1800 en later hersteld in 1832.
De kerk diende de lokale Grieks-orthodoxe gemeenschap tot de grote bevolkingsuitwisseling tussen Griekenland en Turkije in 1923.  

Het betreft een rechthoekig gebouw met drie beuken, stenen muren en houten dak en gewelven.


In de jaren 90 is de kerk gerestaureerd door het Efeze Museum en het American Institute. Het interieur is grotendeels sober en kaal, maar er zijn nog overblijfselen van ornamenten en fresco's te zien.



Na het bezoek aan Sirine kwam een einde aan mijn rondzwervingen door Lycië. Een feit is zeker, waar je ook komt in dit gebied, je komt overal nog restanten tegen van het Grieks-Romeinse en Perzische verleden. Het zijn meestal ruïnes van wat eens een tempel was of een ander belangrijk gebouw, waarvan de juiste betekenis door de eeuwen verloren is gegaan.




zondag 15 november 2026

SELÇUK. (TURKIJE) BELEVI MAUSOLEUM.

 



MONUMENTAAL 
GRAFMONUMENT

UIT DE HELLENISTISCHE TIJD MET

           PERZISCHE INVLOED.





MAUSOLEUM VAN BELEVI.    

Het Mausileum van Belevi is een monumentaal grafmonument uit de Hellenistische tijd, gelegen nabij Selçuk. Het is het op één na grootste antieke mausoleum in Anatilië, iets kleiner  beroemdste bouwwerk van dit type: het Mausoleum van Halicarnassus. Het Mausoleum van Belevi is veel beter bewaard gebleven dan een van de Zeven Wonderen van de Antieke Wereld.

Het mausoleum was oorspronkelijk ontworpen voor Lysimachus, een van de generaals van Alexander de Grote. Lysimachus sneuvelde tijdens de oorlog met zijn voormalige bondgenoot Seleucus I Nicator, in de slag bij Corupedium, nabij Sardis, in 281 v.Chr. Zijn lichaam bewaakt door een trouwe hond, werd enkele dagen later gevonden en naar zijn zoon Alexander gestuurd. Hij begroef zijn vader in Lysimachia, gelegen in Thracië. Het was een symbolische gebeurtenis, omdat Lysimachia door Lysimachus was gesticht tijdens de voorbereidingen op de oorlog met zijn rivalen.

Ten slotte werd de heerser van de Seleucidische dynastie, bekend als Antiochus II Theos, begraven in het Mausoleum van Belevi. Zijn bijnaam, wat "God" betekent, werd hem gegeven door de inwoners van Milete. Hij bevrijdde hen van de heerschappij van een tiran genaamd Timarch. Antonius II stierf in 246 v.Chr, naar verluidt vergiftigd door zijn eerste vrouw en nicht, Laodice I, die vervolgens trouwde met haar neef, Selucus II.



Antochus II Theos was deels van Perzische afkomst, omdat zijn grootmoeder Apam een Perzische prinses was. Zij trouwde met een van de vooraanstaande generaals van Alexander de Grote, Antiochus I Soter, de vader van Antiochus II.
Zijn afkomst verklaart de Perzische invloeden die zichtbaar zijn in de versieringen van het Mausoleum van Belevi.

Voor de bouw van het mausoleum werden de materialen lokaal verkregen en is uitgehouwen massief gesteente gebruikt.
Het marmer kwam bijvoorbeeld uit de omgeving van Efeze, Voor de decoratie van het mausoleum werd tot wel 2500 kubieke meter marmer uitgraven.
De platen die het mausoleum aan de noordzijde bedekten, beelden een begrafenis uit.
De reliëfs aan de andere zijden toonden een centauromachie, oftewel een strijd tussen de legendarische Lapithen en de Centauren tijdens het huwelijksfeest van Pirithous.



De grafkamer van het mausoleum is uitgehouwen in massief gesteente,. Deze kamer had een vierkante plattegrond, met zijden van 29 meter lang en een hoogte van 10 meter. De rotswand die het mausoleum aan het zicht onttrok, was aan de buitenkant bedekt met marmeren platen. Daarboven bevond zich een tweede verdieping omringd door 28 zuilen. De bouw van het Mausoleum van Belevi is nooit geheel voltooid. Het zou waarschijnlijk de vorm hebben gehad van een steile piramide met een standbeeld op de top, en de gehele structuur zou een hoogte van 35 meter hebben bereikt.



In de grafkamer bevond zich een grote, onafgewerkte sarcofaag, met een deksel in de vorm van een liggende man. Oorspronkelijk was het hoofd van de man versierd met een kroon en hield hij een kom in zijn hand. 
Hij werd vergezeld door een dienaar, wiens kleding en figuur wijzen op Perzische afkomst.

De groepen leeuwen-griffioenen die in de richting van gebeeldhouwde stenen vaten staarden, waren langs de randen van het dak van het mausoleum geplaatst. Op de hoeken van het dak bevonden zich paren gebeeldhouwde paarden. 


Helaas is van dit magnifieke bouwwerk niet veel bewaard gebleven.
De bewaard gebleven sculpturen en de sarcofaag bevinden zich nu in de collectie van het Efeze  Museum in Selçuk. Andere decoratieve elementen zijn terug te vinden in het Archeologisch Museum in Izmir.





Het Mausoleum van Belevi vertegenwoordigd een mengeling van stijlen, aangezien er, naast Griekse elementen, ook Perzische invloeden zichtbaar zijn in de uitvoering. 
Deze omvatten de figuur van een oosterse dienaar, de beelden van leeuwen-griffioenen met lange vleugels en de stijl van de decoratieve vazen. 


Ook rondom de ruïne van het mausoleum liggen nog resten van de eens fraaie zuilen galerij van de tweede verdieping en gebeeldhouwde resten van de dakbalken.




zaterdag 14 november 2026

SELÇUK. (TURKIJE) ISA BEY MOSKEE.

 

 IN 1374 GEBOUWD VÓÓR

       DE OTTOMAANSE

     VORSTENDOMMEN.




ISA BEY-MOSKEE.   
    
De Isa Bey-moskee is een van de belangrijkste bouwwerken van het Turkse Aydin-emiraat, het Aydinogullari, dat van 1308 tot 1426 over West-Anatolië heerste. De moskee is gelegen aan de rand van de Ayaslug-heuvels bij Selçuk.
De moskee werd gebouwd in 1374 door de Syrische architect Ali b. Mushaimish al-Dimashqi, ter ere van de Aydinidische Isa Bey. Het is het tweede voorbeeld van een moskee met twee minaretten in Anatolië uit de periode vóór de Ottomaanse vorstendommen en is groter dan veel andere moskeeën uit die tijd.



De moskee werd in 1934 gerenoveerd en later, in de tweede helft van de 20e eeuw gerestaureerd. Het complex bestaat uit twee hoofdruimtes: de binnenplaats aan de noordzijde en de smalle, rechthoekige gebedsruimte aan de zuidzijde, die samen ongeveer 51 bij 57 meter lang zijn.  


De hoofdingang van de binnenplaats bevindt zich bij het monumentale portaal aan de westgevel, dat uitkijkt op de zee, vlakbij de gebedsruimte. Het portaal is op een helling geplaatst en heeft een dubbele trap met een grote nis met een fontein (wasplaats) onder het bordes. De ingang-nis heeft een muqarnar-gewelf met een parapluvormige kroon en is voorzien van een fraai gebeeldhouwde plaquette met inscripties. 
Een kleiner portaal bevindt zich aan de oostgevel, in lijn met het hoofdportaal, en een derde portaal is gecentreerd  aan de noordgevel, gericht op de heuvel.




De gebedsruimte wordt betreden via een drievoudige boog in het midden van de binnenplaatsgevel.De boog wordt bekroond door twee boogvensters aan weerszijden van een rond venster. Binnen is de gebedsruimte tree traveeën diep en meet ongeveer achttien bij achtenveertig meter.  De koepel van de mihrab is iets kleiner met een diameter van acht meter.
Drie van de vier zuilen hebben traditionele stalactietkapitelen, terwijl die op regelmatige afstanden zijn geplaatst.
De muren van de binnenplaats zijn, met uitzondering van de oostzijde, eveneens voorzien van boogvensters. De boog- en rechthoekige vensters die het westelijke hoofdportaal flankeren, zijn versierd met polychrome sluitstenen en dikke gebeeldhouwde stenen kozijnen.


  ( Van links naar rechts: Een van de overgebleven minareten. De binnenplaats van de moskee, Tegen een muur op de binnenplaats staan oude Islamitische-grafzerken.)



De muren van de moskee zijn gemaakt van onbewerkt, ruw natuursteen, terwijl de westgevel is bekleed met fijne marmeren panelen en versierd met gebeeldhouwde inscripties, muqarnas en polychrome steencomposities. Binnen in de gebedsruimten zijn de pendentieven van de mihrab-koepel versierd met een mozaïek van tegels met zeshoeken en stervormige patronen in turkoois en marineblauw. Plantmotieven zijn ook verwerkt in diverse decoraties. De stalactietachtige versieringen op de achthoekige tamboer van de koepel zijn in Seltsjoekse traditie. Sommige van de bovenste ramen in de qibla-muur zijn versierd met stalactietachtige omlijstingen.

Tegen 1829 was de moskee door een lange periode van verwaarlozing, gevold door ondeskundige restauraties veranderd in een ruïne, en verloor de Isa Bey-moskee veel van haar oorspronkelijke kenmerken. In 1842 was de minaret ingestort.
In de 19e eeuw werd een deur in de qibla-nis gemaakt en de muqarnas-kroon van de mihrab werd overgebracht naar de Kestane Pazari-moskee in Izmir. In die tijd deed de moskee dienst als karavanserai. De mihrab-nis werd later opgevuld met steenmetselwerk.
In 1934 vond er een restauratie plaats, maar in 1975 was een grote restauratie gereed en werd de moskee heropend voor het gebed. De moskee heeft twee koepels die elk een buitendiameter hebben van 9,4 meter en een binnendiameter 8,3 meter.


Achter de Isa Bey-moskee liggen stenen koepels met gaten, het zijn de koepels van de Turkse-baden.





 

vrijdag 13 november 2026

LIMYRA. (TURKIJE) ROTSGRAVEN EN THEATER.

 

   HOE HOGER HET GRAF

       IS GELEGEN, HOE

   DICHTER MEN BIJ HET

        HIERNAMAALS IS.





LIMYRA. (FINIKE)

Limyra of Limera was een kleine stad in het oude Lycië aan de zuidkust van Klein-Azië, aan de rivier de Limyrus, slechts enkele kilometers van de stad Finike.
De stad die al in het tweede millennium v.Chr. bloeide, was een van de oudste en meest welvarende steden in Lycië; ze groeide geleidelijk uit tot een van de meest bloeide handelscentra in de Griekse wereld. In de 4e eeuw v.Chr. steunde Pericles, dynastie van Lycië, een opstand van sartrapen (landvoogden) in Klein-Azië tegen de heersende Perzen en koos Limyra als hoofdstad van de Lycische Liga; vervolgens kwam het onder controle van het Perzische Rijk. De Perzen heroverden uiteindelijk de heerschappij via Mausolus, de landvoogd in Halicarnassus.

Nadat Alexander de Grote een einde had gemaakt aan de Perzische overheersing, werd het grootste deel van Lycië geregeerd Ptolemaeus II en steunde de Limyranen tegen de binnenvallende Galaten en de inwoners wijden hem uit dankbaarheid een monument, het Ptolemaion.

Keizer Augustus had zijn kleinzoon Gaius Caesar in 17 v.Chr, op 3 jarige leeftijd, als zijn erfgenaam geadopteerd. In 1 v.Chr., op 19 jarige leeftijd werd Gaius Caesar naar Syrië gestuurd en in 2 n.Chr. ging hij naar Armenië, dat kort daarvoor door de Parthen was binnen  gevallen. Gaius slaagde erin een pro-Romeinse koning op de Armeense troon te plaatsen, maar raakte ernstig gewond nadat hij was misleid. In 4 n.Chr. tijdens zijn terugreis naar Rome, stierf Gaius aan zijn verwondingen in Limyra.



 Resten van het cenotaaf ( leeggraf) van Gaius Caesar,)





Uit de Late Oudheid zijn verschillende bisschoppen van Limyra bekend, die vielen onder de jurisdictie van de bisschop van Myra.



DE ANTIEKE BENEDENSTAD.

De benedenstad ligt aan de voet van de Akropolisheuvel en bestaat uit twee afzonderlijke ommuurde gebieden
.
De vijf necropolissen die dateren uit de 4e eeuw v.Chr. en eerder tonen het belang van de stad aan.
Het mausoleum van Pericles is met name opmerkelijk vanwege de fraaie reliëfs en prachtige beeldhouwwerken, zoals Perseus die Medusa en een van haar zussen dood.

De poort in het westelijke deel van de stad leidt door een moerassig gebied naar de cenotaaf van Gaius Caesar, kleinzoon en troonopvolger van Augustus. een enorm bouwwerk op een stenen podium dat dateert uit circa 4 n.Chr.


De Romeinen hakten een theater uit in de Akropolisheuvel dat plaats bood aan 8000 toeschouwers. Het werd in de tweede eeuw n.Chr. in opdracht gebouwd door een belangrijke Lycische weldoener, Opramoas van Rhodiapolis. Uit de zelfde tijd stammen een badhuis met een complex verwarmingssysteem en de straten met zuilengalerijen. Na een uitbreiding later konden er 20.000 toeschouwers plaats nemen.




Naast het theater bevinden zich overblijfselen van een Romeins badhuis met een mozaïk ingelegde vloer. De zitplaatsen worden in 9 groepen onderverdeeld door 9 trappen van boven naar beneden.
De achterwand heeft 8 boogvormige ingangen die toegang geven tot de gewelde hoofdgang, die op haar beurt in de in- en uitgangen van het theater uitkomt.

Rondom het gehele complex liggen enorme stenen blokken met prachtige reliëfs welke eens het toneelgedeelte moeten hebben gesierd.




DE ROTSGRAVEN.   


In en rond het Turkse kustplaatsje Finike bevinden zich enkele van de belangrijkste en best bewaarde Lycische rotsgraven van Turkije.
De bekendste verzameling ligt direct bij de antieke stad Limyra.
Meer dan 400 garven liggen hier in de rotswanden, welke dateren uit de 4e eeuw v.Chr.

De oude Lyciërs hakten hun graven uit in de vorm van hun traditionele houten woningen en tempels, compleet met nagemaakte balken, gevels en zuilen en vaak nog met vensters en deuren.
Hoer rijker en machtiger de familie, hoe gedetailleerder de gevel en de reliëfs zijn uitgevoerd.

De Lyciërs geloofden dat een gevleugelde godheid, een sirene, de zielen van de overledenen naar het hiernamaals bracht. Daarom werden de graven hoog in de steile rotswanden geplaatst, zo dicht mogelijk bij de 'hemel'.





Ook bij de plaats Myra, gelegen bij Demre op een afstand van 30 kilometer van Finike zijn in de verticale rotswanden tempelachtige graven te vinden.

ONDERZOEK.

Archeologen hebben uitgebreid onderzoek gedaan in deze rotsgraven. Het meest vreemde was te ontdekken, dat er nergens menselijke resten zijn gevonden of resten van een vuur waarin ze zouden kunnen zijn gecremeerd. Zelfs materialen die men in die tijd gebruikte voor het begraven van de overledene ontbraken. Of is het toch zoals de oude Lyciërs geloofden, dat de gevleugelde godheid, alles naar de hemel heeft gebracht?