.png)
EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST
OM IN DUISTERNIS DE
ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE
HAVEN TE BEGELEIDEN.
DEEL 13-A.
FRANKRIJK.
Frankrijk is een republiek grenzend in het noorden aan België en Luxemburg, in het oosten aan Duitsland, Zwitserland en Italië, in het zuidoosten aan de Middellandse Zee, in het zuiden aan Spanje en in het westen aan de Golf van Biskaje, de Atlantische Oceaan , Het Kanaal en het Nauw van Calais.
Frankrijk kent bestuurslagen, 18 provincies, die weer onderverdeeld zijn in 101 departementen, welke weer onderverdeeld zijn 324 arrondissementen, en weer in 2054 kantons, die weer bestaan uit gemeenten. voorheen was elk kanton steeds een deel van een enkel arrondissement, dit is na de herindeling van de kantons, sinds 2015, niet langer altijd zo.
Van de 101 departementen, waarvan 96 "metropolitane" departementen die behoren tot het moederland, kent Frankrijk nog vijf overzeese departementen: Guadeloupe, Martinique, Cayenne, Mayotte en La Reunion. Met dit vuurtoren verslag beginnen we in Nord-Pas-de Calais en gaan na Aquitaine naar de Middellandse Zee.
Noord is het meest noordelijke departement van Frankrijk en grenst aan België in het noorden en in het westen aan Het Kanaal.
DUINKERKEN VUURTOREN. 
De vuurtoren van Duinkerken is gelegen in het departement Nord (59), en staat bij de haven van Duinkerken.
Het is een actieve vuurtoren waarvan de bouw werd gestart in 1841 en in 1843 in gebruik werd genomen. De vuurtoren met een hoogte van 66.35 meter staat op een vierkant gebouw dat de basis vormt. De ronde toren heeft aan de binnenzijde een diameter van 3,9 meter, is opgebouwd uit baksteen en afgewerkt met een gladde pleister laag, wit geschilderd, boven een zwart-wit gedeelte met vensters en een rood lantaarn huis. De brandpuntshoogte van de toren is 63 meter, met een bereik van 29 zeemijlen. De toren werd in 1985 geautomatiseerd, waardoor deze onbemand werd.
Seine-Maritime is een departement in de regio Normandië.
Het departement droeg na de Franse Revolutie de naam Seine-Infèrieure, maar deze naam werd gewijzigd op 18 januari 1955 in de huidige naam. Het departement grenst in het westen aan Het Kanaal.
CAP D'ANTIFER VUURTOREN.
De vuurtoren staat op de klippen in de gemeente La Potene-Cap--d'Antifer.
De toren, met een hoogte van 38 meter werd in 1955 in gebruik genomen, heeft een brandpunsthoogte van 128 meter, met een bereik van 29 zeemijlen. De toren is een historische monument.
Het departement Manche (50) is een van de vijf departementen van de regio Normandië. De hoofdstad is Saint-Lô. Het departement is in het westen, noorden en noordoosten omgeven door Het Kanaal.
GATTEVILLE VUURTOREN.
Met een hoogte van 75 meter is het de op twee na hoogste 'traditionele' vuurtoren ter wereld.
De toren werd gebouwd in 1834 op een afstand van 60 meter van de oude vuurtoren en opgetrokken uit graniet. Het is het ontwerp van Charles-Félix Morice de la Rue. Het is een cilindrische toren bevestigd aan twee verdiepingen tellend wachterscomplex met balkon en lantaarn.
De toren is ongeverfd en de lantaarn is zwart. De toren liep weinig schade op gedurende de landing op Normandië in 1944. Werd na de bevrijding weer in gebruik genomen en in 1948 aangesloten op het elektriciteitsnet. In 1962 werd de toren geautomatiseerd. De toren heeft een brandpuntshoogte van 72 meter, met een bereik van 25 zeemijlen. De oude toren, gebouwd in 1780 heeft een hoogte van 25 meter, en werd in 1835 buiten werking gesteld.
Côtes-d-Armor (22) is een departement gelegen aan de westkust van Frankrijk aan de Atlantische Oceaan. Grenst in het westen aan departement Finistére en in het zuiden aan het departement Morbihan.
TRIAGOZ VUURTOREN.
De Triagoz vuurtoren ligt op de rots Guen-Arms, in de Triagoz-archipel in de Atlantische Oceaan voor de kust van Cotés-d-Armor.
Het bouwwerk is een vierkante toren, opgetrokken uit roze graniet uit Ploumanac'h, met een halfronde uitstulping richting de kust. De toren werd gebouwd tussen 1861 en 1864 door de ingenieurs Dujardin en Pelau.
De toren heeft een hoogte van 15 meter, is ongeverfd en heeft een balkon. De brandpuntshoogte was 29 meter. De toren werd in 1984 geautomatiseerd, maar niet veel later werd de lantaarn verwijderd en opgeslagen. Door een gebrek aan onderhoud en een tekort aan geld raakt de toren nu snel in verval en is een complete renovatie nodig om het bouwwerk voor de geschiedenis te bewaren.
HÉAUX DE BRÉHAT VUURTOREN.
De toren werd gebouwd op het eilandje de-Bréhat onder leiding van ingenieur Léonce Reynoud in 1840.
De toren heeft een hoogte van 57 meter, heeft een ronde vorm en is opgetrokken uit granietblokken.
De toren heeft een brandpuntshoogte van 48 meter, met een bereik van 17 zeemijlen voor het witte lichte en 11 zeemijlen voor het groene en rode licht. In augustus 1944 bliezen de Duitse bezetters de toren op met dynamiet. 15 meter van de toren verdween in zee, maar werd na de bevrijding snel herbouwd en met één verdieping verhoogd tot de huidige hoogte. De toren is niet geschilderd en het lantaarnhuis is zwart.
PLOUMANAC'H VUURTOREN.
De toren is opgebouwd uit roze graniet en markeert de ingang van het kanaal naar de haven van Ploumanac'h , en werd gebouwd in 1946.
Het is een taps toelopenede vierkante toren met balkon en lantaarn en een hoogte van 15 meter.
De toren is ongeverfd en de lantaarn is rood geschilderd. De toren heeft brandpuntshoogte van 26 meter, met een bereik van 12 zeemijlen voor het witte licht en 10 zeemijlen voor het rode licht.
D e vorige vuurtoren uit 1860 werd in 1944 door de Duitse bezetter opgeblazen. De vuurtoren dankt zijn naam aan het nabij gelegen stadje, wat in het Bretons "monnikenpoel" betekend.
ROCHES-DOUVRES VUURTOREN.
Het is een actieve vuurtoren gebouwd op een elliptische stenen woning van vijf verdiepingen, met een hoogte van 64,2 meter. Met deze hoogte is het de elfde hoogste 'traditionele' vuurtoren ter wereld. De toren gebouwd in 1954is ongeverfd en de lantaarn is groen geschilderd. De brandpuntshoogte is 60 meter, en het bereik 24 zeemijlen.
Daarna werd hij gedemonteerd en de onderdelen werden naar Brehat overgebracht en weer opgebouwd.
Het licht werd voor het eerst ontstoken op 15 december 1868, nog tijden de bouw. De daadwerkelijke bouw werd pas in augustus 1869 voltooid.
Op 18 juni werd de brandstof gewijzigd naar petroleum.
Ook deze vuurtoren overleefde de WO-II niet en werd in 1944 door de Duitse bezetters verwoest.
SEPT-ÎLES VUURTOREN. 
De vuurtoren van Sept-Îles is een actieve vuurtoren in Perros-Guirec, gelegen op Île aux moines, een eiland van de Sept-Îles-archipel in Het Kanaal.
De eerste vuurtoren, een ronde, werd in mei 1835 in gebruik genomen en vervolgens in 1854 vervangen door een vierkante toren die 5 meter hoger was. (links) Deze toren werd op 4 augustus 1944 door de Duitse troepen verwoest. Op 4 augustus 1949 werd de huidige toren herbouwd en in juli 1952 opnieuw in gebruik genomen. De toren heeft een hoogte van 20 meter, het is een halfronde ongeschilderde toren met balkon en zwart lantaarnhuis. De brandpuntshoogte is 59 meter, met een bereik van 21 zeemijlen.
Sinds 1957 gebruikt de toren windenergie voor de opwekking elektriciteit. Het is de laatste Franse vuurtoren die onbemand werd en werd pas eind augustus 2007 geautomatiseerd.
FINISTÈRE.
Finistére (29) is een Frans departement en dankt de naam aan de ligging. Letterlijk betekend het fin des terres, ofwel, het einde van het land. Het gebied is een groot schiereiland, grenzend in het noorden aan Het Kanaal en in het westen en zuiden aan de Atlantische Oceaan en maakt deel uit van Bretagne. Finistère heeft de meeste vuurtorens van geheel Frankrijk.
AR MEN VUURTOREN. 
De vuurtoren is gelegen ten westen van Îlede Sein in de Atlantische Oceaan en werd gebouwd in 1881. Ar Men "de rots" in het Bretons deelt zijn naam waarop hij tussen 1867 en 1881 werd gebouwd. Hij is sinds 2017 een beschermd monument. Het is een granieten toren met een hoogte van 32 meter, cilindrisch van vorm, galerij en lantaarnhuis. De onderste helft van de toren is niet geverfd en de bovenste helft is wit geverfd, de lantaarn is zwart. Op de witte helft staat de naam van de toren vermeld. De toren werd voor het eerst verlicht in 1881, heeft een brandpuntshoogte van 37 meter, met een bereik van 23,5 zeemijlen. Het licht werd op 10 april 1990 geautomatiseerd en geëlektrificeerd met een halogeenlamp.
PHARE D'ECKMÜHL.
De vuurtoren van Eckmühl is een vuurtoren in het Franse departement Finistère bij Point Penmarc'h. Met een hoogte van 65 meter is het een van de hoogste vuurtorens ter wereld. Hij bevindt zich in de haven van Saint-Pierre, in de zuidwestelijke hoek van Finistère en de noordwestelijke ingang van de Golf van Biskaje.
De toren werd gebouwd naar aanleiding van een besluit van 3 april 1882 om de kustvuurtorens te moderniseren en de brandpuntshoogte van de vuurtoren van Penmarch gebouwd in 1835, te verhogen naar 60 meter. Helaas na onderzoek bleek dat de oude toren dit niet kon dragen, dus werd in 1890 besloten een nieuwe vuurtoren te bouwen, waarvan plannen op 3 april 1882 werden voltooid. De financiering kwam onverwacht op 9 december 1892 toen Adélaide-Louise Davout markiezin de Blocqueville, in haar testament naliet een aanzienlijk bedrag voor de nieuwe toren, op voorwaarde dat de toren werd opgedragen aan de nagedachtenis van haar vader, een maarschalk van het Eerste Franse Keizerrijk Louis Nocolas Davout, die "Prins van Eckmühl" was. De toren werd ingewijd op 17 oktober 1897.
De toren met een hoogte van 65 meter werd opgetrokken uit graniet en is vierkant van vorm met bovenop een achthoekige wachtkamer, galerij en een fraai versierde lantaarn. De toren is ongeverfd en is een historisch monument. Zoals gepland heeft de toren een brandpuntshoogte van 60 meter, met een bereik van 23 zeemijlen.
LA VIEILLE VUURTOREN. 
De vuurtoren staat tussen het Île de Sein en het Pointe du Raz aan de westkust van Finistère, Met de bouw van de vuurtoren werd begonnen in 1882 en hij werd in gebruik genomen in 1887. De toren is gelegen op het rotseiland Goriebella, op enkele kilometers van de de vuurtoren van Tévennec. Samen moeten zij de gevaarlijke zeestraat van Raz de Sein beveiligen. De toren is het ontwerp van Victor Fénoux en werd opgebouwd uit granietblokken. De toren heeft een hoogte van 27 meter, is vierkant, taps
toelopend met balkon en lantaarn. De toren is ongeverfd en heeft een zwarte band onder de galerij en een zwarte lantaarn. De toren heeft een brandpuntshoogte van 33 meter, met een bereik van 18 zeemijlen. De toren is een historisch monument.
TOURRELLE DE LA PLATE.
De bouw van deze vuurtoren dateert uit 1886. De bouw begon in 1887, maar werd snel stilgelegd doordat het schip dat de bouwstoffen moest aanleveren elders in gebruik moest zijn. De werkzaamheden in dit gebied altijd in de zomer werden in 1893 hervat en in 1896 voltooid. De achthoekige toren rust op een cilindrische basis die beiden op gewapend beton zijn gemonteerd. Het geheel steekt ongeveer 9,5 meter boven zeeniveau uit. Op 4 december werd de toren in een zware storm als het ware 'onthoofd' en verdween het lantaarnhuis. De wederopbouw werd ondanks vele moeilijkheden, in 1909 voltooid. De toren nu in de kleuren geel-zwart-geel, met in het bovenste gele deel voorzien van haar naam, geeft 's nachts een wit knipperlicht af met een interval van 1,2 seconden en is een waarschuwing voorschepen om ten westen van het licht te blijven.
PHARE DU CRÉAC'H.
De vuurtoren van Créac'h is een vuurtoren op het westelijke punt van het eiland Quessant in het departement Finistére (Bretagne) . De vuurtoren staat op de grens tussen Het Kanaal en de Atlantische Oceaan. De vuurtoren werd gebouwd in 1863. In 1888 kreeg de toren een elektrische lamp, aangedreven door een eigen centrale, en werd zo de krachtigste vuurtoren ter wereld.
Het is een stenen toren met een hoogte van 54,85 meter, cilindrische van vorm met galerij en lantaarnhuis dat staat op een twee verdiepingen wachtershuis. De toren heeft witte en zwarte horizontale banden. De brandpuntshoogte is 70 meter, met een bereik van 37,5 zeemijlen. De toren is sinds 2017 niet meer bemand en de bijgebouwen zijn ingericht voor het Musée des Phares et Balines.
SAINT-MATHIEU VUURTOREN. 
De vuurtoren is gelegen op Pointe Saint-Mathieu in Plougonvelin, nabij de havenplaats Brest.
De vuurtoren werd in 1835 gebouwd te midden van de ruïnes van de oude abdij Saint-Mathieu de Fine-Terre.
Op de landtong bevinden zich de ruïnes van de abdij, een vierkante signaalpaal en een vuurtoren.
Voor de bouw van de vuurtoren bestond er al lange tijd een lichtsignaal voor de scheepvaart.
Aan het einde van de 17e eeuw ontstond echter de behoefte aan een nieuwe marinebasis in Brest en aan serieuzere navigatiemethoden voor West-Bretagne. Ze werd op 19 november 1691 de bouw van een vuurtoren in de toren van de abdij voorgesteld en deze werd in 1692 voltooid. Het stoken van de kolenvlam was echter kostbaar, waardoor het licht alleen bij bijzonder donkere nachten in de herfst en winter werd aangestoken. In maart 1750 verwoeste een storm de lantaarn en raakte de toren van de abdij in verval.
De huidige vuurtoren werd op 15 juni 1835 in gebruik genomen. Het is een witte cilindrische toren met een hoogte van 37 meter staande op een ronde brede fundatie, met rode galerij en lantaarnhuis .Op de toren wand zijn smalle rode banden aangebracht waartussen vensters zijn gelegen. De toren heet een brandpuntshoogte van 56 meter met een een bereik van 29 zeemijlen. Het geheel is een historisch monument.
ÎLE VIERGE VUURTOREN.
Rond 1450 stichtten Franciscaner monniken er een abdij en zodoende komt de naam van het eiland vaneen kapel gewijd aan de Heilige Maagd Maria. In 1507 verhuisden de monniken naar het vaste land. In 1844 kocht de Franse staat het eiland.
De eerste vuurtoren, een vierkante toren, werd gebouwd tussen 1842 en 1845, en kreeg een hoogte van 33meter. De toren had een vast wit licht met een bereik van 14 zeemijlen. Hij bleef in gebruik terwijl de huidige nieuwe toren in aanbouw was. De huidige toren is een uit graniet opgetrokken taps toelopende cilindrische toren, ongeverfd, met een donker groene galerij en lantaarnhuis. De toren heeft een hoogte van 82,5 meter, werd in 1902 voor het eerst verlicht, met een brandpuntshoogte van 77 meter, met een bereik van 27 zeemijlen.
LA JUMENT VUURTOREN. 
De vuurtoren is gelegen nabij Quessant en werd gebouwd om de gevaarlijke passage du Fromveur te beveiligen. De toren werd gebouwd nadat op dezelfde plaats het Britse schip Drummond Castle op de rotsen liep in 1896, waarbij 358 opvarenden om het leven kwamen. De bouw werd bekostigd door een zekere Potron, die zelf in 1878 een scheepsramp overleefde.
De toren heeft een hoogte van 47 meter en werd in 1911 in gebruik genomen. Het licht heeft een brandpuntshoogte van 36 meter, met een bereik van 22 zeemijlen. Het is een onbemande toren, ongeverfd, met galerij en rood lantaarnhuis. Stroombron zijn zonnepanelen.
De toren kreeg wereld bekendheid door een foto van de Franse fotograaf Jean Guichard die de toren vanuit een helikopter fotografeerde, net op het moment dat er tegen de achterkant een grote golf tegenaan sloeg en de vuurtorenwachter uit de voordeur keek om te zien wat de helikoper kwam doen. De foto behaalde de tweede prijs voor de World Press Photo van het jaar 1991.
PETIT MINOU VUURTOREN.
Het is een van van de tientallen vuurtorens die de ruige en beruchte stormachtige kust van Bretagne sieren.
De toren is te bereiken via een verharde weg over een boogbrug die naar het eilandje loopt.
De toren werd in 1848 in gebruik genomen en is opgebouwd uit graniet blokken, met een hoogte van 22 meter, een brandpuntshoogte van 32 meter en een bereik van van 19 zeemijlen. Het is een cilindrische toren met galerij en rode lantaarn. De vuurtoren werd in 1989 geautomatiseerd. Aan de zeezijde staat een witte kleine toren, vermoedelijk iets uit het verre verleden?
PHARE DU PORTZIC.
Samen met de vuurtoren Petit Menou vormt de vuurtoren van Portzic een reeks lichten aan de kust.
De vuurtoren is gelegen aan het noordoostelijke einde van Goulet de Brest, Bretagne.
Het is een achthoekige toren, in de vorm van een octagon, met een hoogte van 35 meter. De toren is grijs van kleur en het lantaarnhuis is rood. De brandpuntshoogte is 56 meter boven zeeniveau, met een bereik van 17 zeemijlen. De toren staat op Pointe du Portzic.
De toren werd in 1848 gebouwd op militaire grond, tegelijker tijd met de vuurtoren van Petit Minou.
De vuurtoren werd in 1953 geëlektrificeerd en geautomatiseerd in 1994. In 1987 werd aan de basis van de toren een semafoorpost geplaatst om het verkeer in en uit de Goulet te regelen, deze is nog steeds bemand.
TOURELLE DE LA PLATE.
De bijbehorende vuurtoren, La Vielle, staat 260 meter ten noordoosten daarvan.
De bouw van de toren duurde van 1893 tot 1896. De achthoekige toren rust op een cilindrische basis, beide delen zijn van gewapend beton gemaakt. De gehele constructie steekt 9,5 meter boven de hoogste waterstand uit. Op 4 december 1896, slechts enkele maanden na de voltooiing van de bouw werd de toren getroffen door een hevige storm, die de bovenbouw verwoeste. De wederopbouw duurde tot in 1909 en in 1910 brandde er weer licht. Sinds 31 augustus 1911 is eer een permanent groen vast licht, dat werkt op aardgas. Het licht heeft een bereik van 8 zeemijlen.
PHARE DE TÉVENNEC.
De vuurtoren van Tévennec is een vuurtoren tussen het Île de Sein en het Pointe du Raz aan de westkust van Finistére. Met de bouw werd in 1870 begonnen en hij werd in gebruik genomen in 1874. De torenstaat op enkele kilometers van de vuurtoren van La Vielle op het eiland Gortebella. De vuurtoren heeft een hoogte van 15 meter, met een lichtbereik van het witte licht van 9 zeemijlen en het rode licht van 6 zeemijlen. De toren werd in 1910 geautomatiseerd. Veel vuurtorenwachters zouden geweigerd hebben er te werken vanwege de slechte leefomstandigheden door vooral het weer. Volgens sommige spookte het er.
.png)
Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. FRANKRIJK. DEEL 13-B.
.jpg)
.png)