donderdag 19 februari 2026

VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK - WALES.

 

  EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

       OM IN DE DUISTERNIS DE

   ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

        HAVEN TE BEGELEIDEN.



                          WALES.      

Wales of Welsh maakt als constituerend land met Engeland, Schotland en Noord-Ierland deel uit van het Verenigd Koninkrijk. Wales ligt in het westen van het eiland Groot Brittannië en grenst in het oosten aan Engeland, en in het westen aan de Ierse Zee. Wales kent een eigen taal, een eigen vlag en beperkt binnenlands bestuur, maar in de internationale betrekkingen geldt alleen het Verenigd Koninkrijk als een soevereine staat. Historische gezien is Wales als geheel nooit een zelfstandige staat geweest.

TRWYN DU VUURTOREN.
 
Trwyn Du vuurtoren ook bekend als Penmon vuurtoren is een vuurtoren tussen Black Point nabij Penmon en Ynys Seiriol, of Puffin Island aan het oostelijke uiteinde van Anglesey, en markeert de doorgang tussen de twee eilanden.
De eerste vuurtoren werd gebouwd in 1838. De huidige vuurtoren gebouwd tussen 1835 en 1838, is 29 meter hoog en werd ontworpen door James Walker. Het was zijn eerste toren die door de zee werd omspoeld en een prototype voor zijn ambitieuze toren op de Smalls.
De vuurtoren heeft een getrapte basis en een gekanteelde stenen gevel borstwering, in plaats van een ijzeren balkon, en versmalt in diameter boven in het midden. De toren onderscheidt zich door de oorspronkelijke drie zwarte banden op een witte achtergrond. Aan de noord- en zuidzijde staat ook de tekst "NO PASSAGE LANDWARD". Brandpuntshoogte is 19 meter met een bereik van 12 zeemijlen.  Lichtbron was aanvankelijk een Argand-lamp met vier lonten, deze vertoonde een vast rood licht. In 1922 werd de vuurtoren de eerste Trinity House-vuurtoren die werd geautomatiseerd en werd omgebouwd tot een acetyleen-vuurtoren. In 1996 werd de toren omgebouwd op zonne-energie. 

POINT LYNAS VUURTOREN.  

De vuurtoren van Point Lynas bevindt zich op een landtong in de gemeente Llaneilian, in de noordoostelijke hoek van Anglesey in Noord-Wales.
In 1766 werd er een loodsstation op de landtong gevestigd om schepen te begeleiden van en uit de haven van Liverpool. In 1779 werd de bijbehorende vuurtoren gebouwd. het huidige gebouw werd in 1835 op de heuveltop gebouwd en heeft daarom geen toren nodig. Het geheel heeft een hoogte van 11 meter. De lantaarn staat op grondniveau bevestigd aan een vierkante witte toren met kantelen. De vuurtoren wordt bediend door Trinity House en werd in 1989 geautomatiseerd.
het licht heeft een brandpuntshoogte van 39 meter met een bereik van 18 zeemijlen.

SKERRIES VUURTOREN.

 De vuurtoren werd gebouwd op het hoogste punt van het grootste eiland van de Skerries, het eiland Anglesey, na 1716.
De vuurtoren werd gebouwd in 1717 en werd met bakstenen opgebouwd tot een hoogte van 23 meter.
Het is een cilindrische toren met balkon en lantaarn, verbonden aan een twee verdiepingen wachtershuis.
De toren is wit en heeft een brede rode horizontale band en een wit lantaarnhuis.
De vuurtoren werd in 1987 geautomatiseerd.
Brandpuntshoogte is 36 meter wit en 26 metter rood  met een bereik van 20 zeemijlen wit en 10 zeemijlen rood.
De toren wordt bediend door Trinity House Londen.



HOLYHEAD BREAKWATER VUURTOREN.  

De vuurtoren van Holyhead Breakwater staat op de golfbreker van Holyhead, buiten de Welshe havenstad Holyhead op Anglesey.
De constructie werd in 1873 voltooid naar het ontwerp van Victoriaanse civiel ingenieur John Hawkshaw. De vuurtoren en de golfbreker zijn gebouwd uit kalksteen. De toren heeft een hoogte van 19 meter en is vierkant van vorm. Het is een witte toren met in het bovenste gedeelte een brede zwarte band en een wit lantaarnhuis. De brandpuntshoogte is 21 meter, met een bereik van 14 zeemijlen. Lichtbron is elektrisch. De toren wordt beheerd door Stena-Line en in 1961 geautomatiseerd.


SOUTH STACK VUURTOREN. 

De South Stack vuurtoren staat op de top van een klein eilandje voor de noordwestkust van Holy Island, Anglesey, Wales.
De vuurtoren werd in 1809 gebouwd om de schepen te waarschuwen voor de gevaarlijke rotsen aan de kust. 
Het is een 28 meter hoge toren, taps toelopend cilindrisch met balkon en lantaarn.
Toren en lantaarnhuis zijn wit. Het geheel is een ontwerp van Daniel Stack. De toren is tevens uitgerust met een mistsignaal: één stoot van 3 seconden om de 30 seconden.  De brandpuntshoogte is 60 meter, met een bereik van 24 zeemijlen. De toren staat onder beheer van Trinity House Londen.



TWR BACH LLANDDWYN EILAND VUURTOREN.

Een van de twee navigatietorens op dit getijdeneiland was oorspronkelijk een eenvoudige, onverlicht baken voor die zeelieden naar de zuidelijke ingang van de Menai-straat leidde. (links) Deze kleinere kegelvormige toren bevindt zich in het zuidoosten. De muren hebben een straal van 2,03 meter  en zijn 0,91 cm dik. Deur aan de noordwestkant.
Later werd deze aangevuld door de nabij gelegen Twr Mawr, een grotere toren met een licht. Toen dat licht in 1975 werd verwijderd, werd er een elektrisch baken bovenop deze toren geplaatst, dat nog steeds actief is.
Het havenbestuur van Caernarfon gaf in 1842 opdracht tot verbetering van een "daglicht" vanwege de nabijheid van Llanddwyn Point tot havenmond, gebouwd in 1845 en in 1846 in gebruik genomen.
De ronde stenen toren heeft een hoogte van 11 meter en is kegelvormig met een doorsnede van 5,5 meter, ook het dak is kegelvormig en is bedekt met leistenen Het geheel is wit geschilderd. De oorspronkelijke lantaarn bestond uit zes Argand-lampen die op koolzaadolie branden. In 1975 kreeg de vuurtoren moderne apparatuur. Brandpuntshoogte van 12 meter, met een bereik van 7 zeemijlen voor het witte licht en 4 zeemijlen voor het rode licht.


BARDSEY VUURTOREN.

De vuurtoren staat op het zuidelijkste puntje van Bardsey- eiland, voor de kust van het schiereiland Llyn in Gwynedd, en dient als navigatiemiddel  voor de schepen die door het St. Georg's Channel en de Ierse Zee varen.
De eerste aanvraag voor de bouw van een vuurtoren dateert uit 1816 en deze vond plaats in 1821. Het is een gemetselde vierkante taps toelopenede toren met balkon en lantaarnhuis met een hoogte van 30 meter. De toren heeft brede witte en rode horizontale banden en een witte lantaarn.  De toren werd in 1987 geautomatiseerd en werkt heden op zonne-energie. 
De brandpuntshoogte is 39 meter, met een bereik van 26 zeemijlen. De toren staat onder het beheer van Trinity House in Harwich.


SINT TUDWAL VUURTOREN.   

De vuurtoren van St. Tudwal is gelegen op het westelijke deel van het gelijknamige eiland en het noordelijke uiteinde van Cardigan Bay markeert.
De vuurtoren, een gemetselde toren is 10,7 meter hoog en werd in 1877 gebouwd.
Het is een cilindrische toren met balkon en lantaarn. Het geheel is wit geschilderd. 
De toren werd in 1922 geautomatiseerd en werkt tegenwoordig op zonne-energie.
De toren heeft een brandpuntshoogte van 46 meter.
Het witte hoofdlicht heeft een bereik van 14 zeemijlen en het rode licht heeft een bereik van 10 zeemijlen. De vuurtoten geeft elke 15 seconden een witte en een rode flits.


STRUMBLE HEAD VUURTOREN.

De vuurtoren van Strumble Head staat op St. Michaelseiland, ook wel bekend als Strumble Head, een rotsachtig eiland in de noordwestelijke hoek van het gebied rond Pencaer, acht kilometer ten westen van de stad Fishguard, in het noorden van Penbrokeshire.
De huidige toren werd gebouwd in 1908. Het is een stenen cilindrische toren met een hoogte van 17 meter. Toren en de lantaarn zijn wit geschilderd.
De vuurtoren vervangt een lichtschip dat voorheen in het zuiden van Cartigan Bay lag afgemeerd.
De toren heeft brandpuntshoogte van 45 meter, met een bereik van 26 zeemijlen.



SOUTH BISHOP VUURTOREN.   
  
De vuurtoren is gebouwd op Bishop Island, een kleine rots op ongeveer 8 kilometer ten westen van St. Davids Head in Penbrokeshire.
De vuurtoren een ontwerp van James Walker werd in 1839 op het eiland gebouwd en diende zowel als oriëntatiepunt voor de schepen die voor de kust voeren als ter ondersteuning van schepen die rond de Bishops- en Clerks-eilandengroep navigeerden. De vuurtoren werd in 1959 elektrisch aangedreven en in 1971 werd er een helikopterplatform aangelegd. In 1983 werd de toren geautomatiseerd.
Het is een ronde granieten toren met balkon en lantaarn en een hoogte van 11 meter. Lees is wit geschilderd.  De huidige stroom levering wordt voorzien door zonnepanelen. Brandpuntshoogte is 44 meter, met een bereik van 16 zeemijlen. De bediening is vanuit het Trinity House in Harwich.

SMALLS VUURTOREN.

De vuurtoren van Smalls staat op de grootste van een groep door de golven uitgesleten basalt- en dolerietrotsen die bekend staan als de Smalls, ongeveer 32 kilometer ten westen van het schiereiland Marloes in Pembrokeshire, en 13 kilometer ten westen van Grassholm.
De eerste werd gebouwd in 1776, stond op negen eikenhouten pilaren, waaronder de zee kon doorstromen. Hoewel hij enigszins wiebelde bleef hij 80 jaar staan. De huidige stenen toren werd in 1861 gebouwd en kreeg een hoogte van 41 meter. Het is een taps toelopende  cilindrische stenen toren, met balkon, lantaarn en helikopter platform. Het is een ongeverfde toren en werd in 1987 geautomatiseerd.  De toren werkt tegenwoordig op zonne-energie. Brandpuntshoogte is 36 meter, met een bereik van 18 zeemijlen voor het witte licht en een brandpuntshoogte van 33 meter met een bereik van 13 zeemijlen voor het rode licht.


SKOKHOLM VUURTOREN.   

De vuurtoren staat op het eiland Skokholm, vlak voor de zuidwestkust van Pembrokeshire. Het eiland is in beheer van Wildlife Trust van Zuid- en West-Wales.
De huidige vuurtoren werd in de loop der jaren, tot 1915 gebouwd en officieel in 1916 in gebruik genomen. Het geheel is gemetseld in de vorm van een achthoekige toren met balkon en lantaarn op een twee verdieping tellend wachtershuis. Het geheel is wit geschilderd, werd in 1983 geautomatiseerd en werkt op zonne-energie. De toren is van belang voor de scheepvaart van en naar Milfort Haven en het Kanaal van Bristol Brandpuntshoogte is 54 meter, met een bereik van 8 zeemijlen voor het witte en rode licht.


SINT ANN'S HEAD VUURTOREN.

De vuurtoren  kijkt uit over de ingang van de Milford Haven Waterway, een van de diepwaterhavens van Groot Brittannië.
Er stond in 1714 reeds een vuurtoren. De huidge werd in 1844  gebouwd en stond bekend onder de naam St. Ann's Low Light. De toren, achthoekig van vorm, met balkon en lantaarn heeft een hoogte van 13 meter.
Het geheel is wit geschilderd. De toren werd gedeactiveerd in 1910. Brandpuntshoogte  48 meter, met een bereik van 18 zeemijlen.

 
HOOFDLICHT VAN HET GROTE- EN KLEINE KASTEEL.

Bij het binnenvaren van de monding van de haven van Molford staat de vuurtoren van Great Castle Head in lijn met de achterlichtbaken, die een scherpe bocht in het havenkanaal markeert.
De vuurtoren (links) met een toren hoogte van 5 meter is gelegen vlak bij het dorp St. Michaël's op een berghelling. Brandpuntshoogte is zodoende 27 meter. De toren heeft drie lichten met een bereik: wit 5 zeemijlen, rood en groen 3 zeemijlen.
Het lichtbaken Little Castle (rechts) heeft een hoogte van 26 meter heeft een brandpuntshoogte van 53 meter, met een bereik van 15 zeemijlen.  Het is een conische cilinder met platform opgetrokken uit beton. Het baken geeft een witte lichtflits van 1 seconde om de 8 seconden.

WATWICK POINT BAKEN.   

Watwick Point Beacon is een leidend licht, gelegen nabij Dale, Pembrokeshire.
Het licht is ontworpen om de schepen naar Milford Haven te leiden in samenwerking met de West Blockhouse Point bakens.
Het Watwick Point baken bestaat uit een roze-witte gewapende betonnen toren met een hoogte van 50 meter. Bovenin de toren op een groot bord bevindt zich een verticaal zwart-wit dagteken. De toren werd gebouwd in 1970.
Het op netstroom werkende enkelstraalslicht is gemonteerd op een galerij bovenop de toren en geeft een knipperend wit licht af dat zichtbaar is op 15 zeemijlen. Brandpuntshoogte is 80 meter. Het licht wordt bediend door de havenautoriteit van Milford Haven.


WEST BLOCKHOUSE POINT BAKENS.  

De West Blockhouse Point bakens zijn drie leidende lichtbakens en vervullen de zelfde taak als de vuurtoren.
Ze zijn gelegen op de landtong aan de westkant van de ingang van Milford Haven, ongeveer 1,5 kilometer ten noordoosten van St. Ann's Head in Pembrokeshire.
Ze bestaan uit drie achthoekige torens van gewapend beton van respectievelijk 9,1 meter, 11 meter en 14 meter hoog, met zijden van 0,46 meter breed, met platform en gebouwd in 1957. De lichten hebben een brandpuntshoogte van 53 meter, met een bereik van 12 zeemijlen. Ze worden bediend door de Havenautoriteit van Milford Haven.

CALDEY VUURTOREN.


De vuurtoren bevindt zich aan de zuidkant van Caldey  eiland, een klein eiland op drie mijl van de kust van Pembrokeshire, waar ook een cisterciënzerkloosterstaat. In maart 1827 werd door handelaren in Carmarthen Bay een aanvraag ingediend voor de bouw van de vuurtoren bij Trinity House. 
In 1829 scheen het eerste licht. Het is een bakstenen gebouw met een enorme cilindrische toren met balkon en lantaarn. Het geheel is wit geschilderd. Het licht staat 64 meter boven de waterlijn.
De toren heeft een hoogte van 17,7 meter, met muren van 0,91 meter dikte, met een brandpuntshoogte van 65 meter, met een bereik van 13 zeemijlen. De toren werkt op zonne-energie en wordt bediend door Trinity House.

SAUNDERSFOOT VUURTOREN.    

De vuurtoren van Saundersfoot werd in 1848 gebouwd om de ingang van de haven van Saundersfoot, Penbrokeshire, te markeren. 
In 1861 werd hij verlicht door kaarsen, maar dat bleek niet niet effectief.
De toren zelf had een hoogte van 5 meter en een brandpuntshoogte van 7 meter, met een bereik van 7 zeemijlen.
Het navigatielicht was bovenop het dak van de toren bevestigd. Bij laag water werd het licht afgeschermd door een rood glas. In 1947 werd het geheel buiten gebruik gesteld toen de plaatselijke mijnen werden gesloten. Het licht werd in 1954 weer in gebruik genomen toen de haven zich begon te ontwikkelen als jachthaven.

BURRY PORT VUURTOREN.  

De haven van Burry Port, Carmarthenshire, werd gebouwd tussen 1830 en 1836 ter vervanging van de haven van Pembrey, die 400 meter naar het westen lag.
De vuurtoren van Burry Port is een havenlicht met een reflector en staat op de westelijke golfbreker van de buitenhaven.  Hij werd gebouwd in 1842 met toestemming van het Trinity House.
Het is een brede bakstenen cilindrische  met balkon en lantaarn en een hoogte van 6 meter. De toren is wit, de galerij zwart en het lantaarnhuis rood van kleur. De toren werd in 1996 heringericht, heeft een brandpuntshoogte van 7 meter en een bereik van 15 zeemijlen. Het is een nationaal monument van Wales.

MUMBLES VUURTOREN.

De vuurtoren van Mumbles, staat op Mumbles Head, vlakbij Swansea, werd voltooid in 1794.De toren heeft twee verdiepingen en aanvankelijk waren er twee open kolenvuren te zien. Daar deze moeilijk te onderhouden waren werden ze vervangen door een enkele olielamp in een gietijzeren lantaarn. In 1860 werd de olielamp vervangen door een dioptrische lamp en werd de Mumbles Battery een fort dat de toren omringt, gebouwd door het Ministerie van Oorlog.
Het is een bakstenen tweelaagse achthoekige toren met dubbel balkon en lantaarn, met een hoogte van 17 meter.
In 1977 was de gietijzeren lantaarn zover vergaan dat reparatie zinloos was en werd deze verwijderd, waarna er in 1987 een nieuwe werd geplaatst. In 1995 werd de hoofdverlichting vervangen en werden er zonnepanelen en noodbewakingsapparatuur toegevoegd. De brandpuntshoogte is 35 meter, met een bereik van 15 zeemijlen. Het is een monument van de hoogste categorie van Wales.

PORTHCAWL VUURTOREN.  

De vuurtoren van Porthcawl bevindt zich aan de zuidoostkant van de golfbreker van Porthcawl. Het was de laatste vuurtoren in het Verenigd Koninkrijk die op kolen en gas werkte. In 1860 werd de vuurtoren aan het einde van de golfbreker gebouwd, De zeshoekige, taps toelopende toren heeft een hoogte van 9 meter en is een van de twee overgebleven  gietijzeren vuurtorens in Wales. De lamp werd in 1911 vervangen door de huidige lantaarn. Het koepeldak verving het eerdere zadeldak en bovenop de toren werd een optiek geplaatst. De toren werd oorspronkelijk aangedreven door kolen, later door gas. In 1974 werd hij aangesloten op het aardgasnet. In 1997 uiteindelijk geëlektrificeerd. 
De brandpuntshoogte van de toren is 10 meter met een bereik van zes zeemijlen voor het witte licht en 4 zeemijlen voor het rode licht.

NASH POINT VUURTORENS.

Nash Point ken twee vuurtorens: Low lighthouse en High lighthouse. Beide toren werd in 1832 gebouwd en zijn het ontwerp van ingenieur Joseph Nelson.
De torens werden gebouwd om de zandbanken voor de kust bij de ingang van het Kanaal van Bristol te markeren. De verradelijke Nash Sands strekken zich acht mijl westwaarts uit vanaf de punt, op een afstand van 302 meter van elkaar.
Het High Lighthouse (linksonder en rechtsboven) is een witte cilindrische taps toelopende toren met een hoogte van 37 meter. In 1963  werd de toren aangesloten op het elektrische netwerk. De toren werd in 1998 geautomatiseerd. De brandpuntshoogte van de toren is 56 meter, met een bereik van 21 zeemijlen voor het witte licht en 16 zeemijlen voor het rode licht.
De Low Lighthouse (rechtsonder en linksboven) is een cilindrische toren met een hoogte van 26 meter. De lantaarn van deze toren werd in 1955 verwijderd. Beide torens hadden oorspronkelijk twee zwarte banden; deze werden in 1959 verwijderd, waardoor ze opvallend wit werden.

FLAT HOLM VUURTOREN.     

De Flat Holm vuurtoren heeft een hoogte van 30 meter en 50 meter boven het gemiddelde zeeniveau.
Het eerste navigatie licht op Flat Holm eiland, Cardiff, was een vuurkorf op een houten stallage, die op het oostelijke deel van het eiland stond In 1733 werd er een voorstel gedaan voor een echte vuurtoren. De huidige toren werd in 1737 voltooid. Het is een stenen toren, taps toelopend, cilindrische, met balkon en lantaarnhuis. De toren heeft een hoogte van 30 meter en het geheel is wit.
Vanaf 1819 werkte de toren op olielicht en in 1929 werd deze gerenoveerd en ging men over op elektrisch licht. in !988 werd de toren volledig geautomatiseerd en in 1997 werd het licht gemoderniseerd en omgebouwd op zonne-energie. De toren heeft een brandpuntshoogte van 50 meter, met een bereik van 15 zeemijlen voor wit licht en 12 zeemijlen voor rood licht. Wordt bestuurd door Trinity House in Harwich. 

BARRY DOCKS VUURTOREN.

De Barry Docks vuurtoren bevindt zich op de westelijke golfbreker van de haven van Cardiff die in 1889 werd gepland.
ER werd een stenen golfbreker gebouwd, die zich uitstrekte vanaf Barry eiland, en de vuurtoren werd in 1890 aan het uiteinde ervan gebouwd.
De vuurtoren heeft een hoogte van 9 meter en is het ontwerp van Change Brothers. Het is een witte toren met wit balkon en koperrood lantaarnhuis. De brandpunthoogte is 12 meter, met een bereik van 10 zeemijlen.

MONKSTONE VUURTOREN.



De Monkstone vuurtoren, gelegen in de Vallei van Glamorgan, bevindt zich in het Kanaal van Bristol, op een afstand van drie mijl van Flatholm eiland.
De rots van Monkstone is een onderwaterrif op ongeveer drie mijl van Lavernock Point en vijf mijl ten zuiden van Cardiff. 
Naast zandbanken, waarvan sommige bij laagwater droogvallen vormt dit een gevaar voor de scheepvaart in het gebied. De vuurtoren markeert het rif.
De eerste toren was een gietijzeren vuurtoren, gebouwd in 1839. In 1859 werd een granieten toren van 13,7 meter hoog gebouwd ter vervanging van de eerste. Deze toren werd versterkt en in 1925 werd er een ronde gietijzeren toren met een galerij op geplaatst. Deze had een ijzeren lantaarn en een licht dat op acetyleen werkte. IJzeren banden werden toegevoegd om het geheel te versterken en rood geschilderd.
In 1993 werden de ijzeren toren en lantaarn vervangen door lampen van polycarbonaat, waardoor de hoogte van de toren toenam tot 23 meter.
Brandpuntshoogte van 13 meter, met een bereik van 12 zeemijlen.

EAST USK VUURTOREN.     

De vuurtoren van East Usk bevindt zich aan de oostelijke oever van de rivier de Usk, waar deze uitmondt in de monding van de Severn, bij Newport.
De vuurtoren werd gebouwd in 1893 en werkte samen met de vuurtoren van West Usk aan de overkant van de monding van de rivier. De toren van West Usk werd in de jaren twintig van de vorige eeuw buiten gebruik gesteld.
De vuurtoren van East Usk heeft een hoogte van 11 meter en is opgebouwd uit staalplaten.
De brandpuntshoogte is 11 meter, met een bereik van 11 zeemijlen voor het witte licht en 10 zeemijlen voor het rode licht. De toren staat in het tegenwoordige natuurreservaat Newport Wetlands.


        Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK - ISLE WIGHT & MAN.





zondag 15 februari 2026

VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK-SCHOTLAND. (DEEL 8-D)

 

  EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

         OM IN DE DUISTERNIS DE

   ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

          HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                         DEEL 8-D


                         SCHOTLAND.   


OXCARS VUURTOREN.        

De Oxcar vuurtoren is een ontwerp van de ingenieurs Thomas en David. A Stevenson.
De toren met een hoogte van 22 meter werd in 1886 gebouwd op een klein rotseilandje in de monding van de Firth of Forth, in het voormalige graafschap Fife in Zuidoost-Schotland.
Het is een cilindrische toren, wit geschilderd, met in het midden een brede rode band, een balkon met kantelen en okergele band en zwart lantaarnhuis.
De toren werd reeds in 1894 geautomatiseerd en was de eerste NLB-vuurtoren die geautomatiseerd werd. De toren heeft een brandpuntshoogte van 16 meter. Twee kleuren licht: wit met een bereik van 13 zeemijlen en rood met een bereik van 13 zeemijlen. De toren zendt elke 7 seconden twee korte flitsen uit, wit of rood, afhankelijk van de vaarrichting.

PENTLAND SKERRIES HOGE VUURTOREN.   

De Pentland Skerries vuurtoren staat op Mucle Skerry, het grootste en meest westelijke eiland van de Pentland Skerries. De Pentland Skerries liggen aan de ingang van de Firth.
De vuurtoren is ontworpen door Thomas Smith en Robert Stevenson en werd in 1794 gebouwd. 
Er werden twee vuurtorens gebouwd met een onderlinge afstand van 20 meter. De hoge toren was 80 voet hoog en de lage vuurtoren 60 voet. Beide torens zijn cilindrische van vorm en wit geschilderd. Beide hebben een okergele band bij het balkon, alleen de hoge toren heeft een zwart lantaarnhuis.. De vuurtoren werd in 1821 herbouwd en opnieuw in 1830, kreeg een hoogte van 36 meter, en in 1870 werden er experimenten met parrafine voor de verlichting uitgevoerd. De twee lichten functioneerden aanvankelijk als vaste lichten, en in 1895 werden er groepsflitslichten geïnstalleerd. In 1994 werd het geheel opnieuw geautomatiseerd. De hoge toren heeft een brandpuntshoogte van 52 meter met een bereik van 23 zeemijlen.

PLADDA VUURTOREN.

De vuurtoren van Pladda is een actieve vuurtoren uit de 18e eeuw, gelegen aan de zuidkant van het eiland Pladda in West-Schotland, North Ayrshire.
De vuurtoren een ontwerp van Thomas Smith werd in 1790 gebouwd. Het was het eerste licht dat op de Clyde werd gebouwd en had zowel een onder- als een bovenlicht om het te onderscheiden van drie andere vuurtorens in de Firth of Clyde.
Het is een cilindrische gemetselde toren met balkon en lantaarnhuis. De toren is wit onder het balkon een okergele band en het lantaanrhuis is zwart. 
De toren heeft een hoogte van 29 meter, een brandpuntshoogte van 40 meter met een bereik van 17 zeemijlen, drie witte flitsen om de 30 seconden. De "dubbele lichten" werden in 1901 vervangen door een krachtig knipperlicht systeem. De toren werd in 1990 geautomatiseerd en sindsdien bediend door de NLB in Edinburgh.

FETHALAND VUURTOREN.    

De vuurtoren van Fethaland bevindt zich op het meest noordelijke puntje van het vasteland van Shetland.
De vuurtoren werd gebouwd in 1977 en was een van de vele vuurtorens die bestemd waren voor de olietankers van de Sullom Voe-terminal.
De toren heeft een hoogte van7 meter en een brandpuntshoogte van 67 meter. Het lichtbereik is westwaarts 19 zeemijlen en rechts 16 zeemijlen.

POINT OF SLEAT VUURTOREN.

De vuurtoren van Point of Sleat is een vuurtoren op Skye in de Binnen-Hebriden. Hij werd gebouwd in 1934  bij Point of Sleat aan de zuidkant van het eiland.
In 2003 werd de toren afgebroken en vervangen door een betonnen constructie met stalen skelet en een op zonne-energie werkende lamp. 
Het huidige licht heeft een hoogte van 5 meter, is een vierkante toren bekleed met aluminium panelen, met balkon en lichtinval bovenop.
Het geheel is wit geschilderd. De toren heeft een brandpuntshoogte van 20 meter met een bereik van 9 zeemijlen.


                              RATTRAY HEAD VUURTOREN.

De vuurtoren van Rattray head werd in 1895 gebouwd, 46 jaar nadat Alan Stevenson, ingenieur bij de NLB, een reeks experimenten had uitgevoerd om vast te stellen of Rattray Briggs effectief gemarkeerd kon worden door een rode boog die werd getoond door het knipperende licht van de vuurtoren van Buchan Ness, ongeveer 16 kilometer naar het zuiden. De toren ie gelegen voor de kust van Aberdeenschire.
Uiteindelijk werd de vergunning verleend en begon de bouw in 1892. Het werd een rotstoren bestaande uit twee delen, het onderste deel bevatte een misthoorn en de machinekamer, en het bovenste deel de woning van de vuurtorenwachter en de lantaarn. Het metselwerk van beide delen van de toren werd in zestien maanden voltooid, verdeeld over drie seizoenen. Het onderste deel is 14 meter hoog, met een ingang die bereikbaar is via een 9,7 meter lange ladder aan de buitenzijde, De totale torenhoogte is 34 meter en de brandpuntshoogte is 28 meter. 
Het eerste licht, een petroleumlamp werd in 1895 ontstoken. Hierna werden de nodige verbeteringen aangebracht en werd er een elektriciteitskabel aangelegd en telefoon, wat in 1977 gereed kwam. In februari 1982 werd de toren volledig geautomatiseerd.

RINNS OF ISLAY VUURTOREN.

De vuurtoren van Rhinns of Islay staat op het kleine eilandje Orsay, voor de zuidwestelijke punt van het schiereiland Rhinns of Islay, Argyll and Bute. De toren bewaakt de ingang van Loch Indaal en is blootgesteld aan de Atlantische Oceaan. 
De toren met een hoogte van 29 meter, een ontwerp van Robert Stevenson werd op 15 november 1825 in gebruik gesteld. De toren en de bijgebouwen zijn wit geschilderd, de toren heeft onder het balkon een okergele band en de lantaarn is zwart.
De brandpuntshoogte is 46 meter met een bereik van 18 zeemijlen. De toren werd op 31 maart 1998 geautomatiseerd.

RONA VUURTOREN.    

De Rona vuurtoren Staat in South Rona, Schotland. De vuurtoren is het ontwerp van David Stevenson en Thomas Stevenson. 
De toren werd gebouwd in 1857  en opgetrokken in metselwerk.
De 13 meter hoge toren was wit met een okergeel balkon en zwart lantaarnhuis.
In 1975 werd de vuurtoren geautomatiseerd.
De toren had een brandpuntshoogte van 69 meter met een bereik van 19 zeemijlen, en staat onder beheer van de NLB.

 
ROSE NESS VUURTOREN.

De vuurtoren Rose Ness staat op het zuidoostelijke punt van het Schotse vaste land.
De vuurtoren staat 24 meter boven het zeeniveau.
Het is een stalen ronde toren met balkon en is geheel wit geschilderd.



RUA REIDH VUURTOREN.   

De Rua Reidh vuurtoren staat vlak bij de ingang van Loch Ewe in Melvaig Gairloch, Wester Ross op het vaste land.
De naam "Rua Reidh" is een semi-verengelsing van "Rubha Réidh",  wat vlakke landtong betekend.
De bouw van de vuurtoren werd in 1853 reeds voorgesteld, maar werd pad in 1908 begonnen door David Alan Stevenson. Het licht werd pas ontstoken op 15 januari 1912. Het is een cilindrische toren met een hoogte van 25 meter met balkon en lantaarn. De toren is wit geschilderd, heeft een okergele band bij het balkon en een zwart lantaarnhuis. De toren heeft een brandpuntshoogte van 37 meter met een bereik van 24 zeemijlen.
Het eerste licht kwam van een petroleumlamp en werd  later omgebouwd naar elektrisch. In 1986 werd het geheel geautomatiseerd. De toren staat onder beheer van de NLB in Edinburgh.

RUBHA NAN GALL VUURTOREN.

De vuurtoren bevindt zich ten noorden van Tobermory, naast de Sound of Mull aan de westkust van Schotland.
De naam betekend "Stranger's Point" in het Schots. Het is een ontwerp van Thomas en David Stevenson en werd gebouwd in 1857 . De toren wordt beheerd door NLB in Edinburgh.
Het is een bakstenen ronde toren met een hoogte van 18,9 meter. het is een witte toren met balkon in een okergele band en een zwart lantaarnhuis. De toren werd in 1960 geautomatiseerd en werkt heden op zonne-energie. De brandpuntshoogte is 15 meter met een bereik van 10 zeemijlen. 

RUVAAL VUURTOREN.  

De vuurtoren Ruvaal, Rhuvaal of Rubh'a' Mháil is een beschermde toren uit de 19e eeuw, gelegen aan de noordoostelijke punt van het eiland Islay, in de Binnen-Hebriden voor de westkust van Schotland.
De vuurtoren wordt beheerd door de NLB.
De toren is een ontwerp van David en Thomas Stevenson en werd in 1859 gebouwd.
De toren heeft een hoogte van 34 meter, is cilindrisch van vorm en heeft een balkon en lantaarnhuis. De toren is wit, rond het balkon een okergele band en het lantaarnhuis is zwart.
In 1982 werd begonnen met de aanleg van elektrische kabels en in 1983 werd de toren geautomatiseerd. De toren heeft een brandpuntshoogte van 45 meter met een bereik van 19 zeemijlen.

SANDA EILAND VUURTOREN.


Sanda eiland is een klein eiland in de Firth of Clyde, Argyll and Bute.
De vuurtoren van Sanda bevindt zich aan de zuidkant van het schiereiland Kintyre. Het eiland markeert een keerpunt voor schepen die de Clyde op en af varen, op weg naar Ierland. Het eiland koste, voor de plaatsen van de vuurtoren, aan meer dan 150 schepen, die er verloren gingen. het eiland heeft aan bijna alle kanten kliffen en aan de westkust bevinden zich diepe grotten. Er zijn een paar natuurlijke bogen die op een olifant lijken.  Het geheel is het ontwerp van Alan Stevenson en kwam in 1850 gereed.
De vuurtoren werd gebouwd op de top van de Ship Rock. De toegang tot de toren verloopt via twee buiten tegen de rots aangebouwde trappenhuizen, die het geheel een uniek aanzicht geven. De toren heeft een hoogte van 15 meter en een brandpuntshoogte van 50 meter met een bereik van 15 zeemijlen. In 1992 werd de toren geautomatiseerd.

SCURDIE NESS VUURTOREN.    

Scurdie Ness is een landtong gelegen aan de zuidkant van de monding van de rivier de South Esk, Montrose, Angus, Schotland. De rivier mond uit in de Noordzee.
De vuurtoren is een ontwerp van David Stevenson. Het is een taps toelopenede cilindrische toren die werd gebouwd in 1870. De toren heeft een hoogte van 39 meter en heeft een  balkon en lantaarn
De toren is wit, rond hat balkon een okergele band en de lantaarn is zwart. De vuurtoren is aangesloten op netstroom. De brandpuntshoogte is 34 meter met een bereik van 23 zeemijlen. De toren wordt beheerd door de NLB in Edinburgh.
Op de landtong staan nog oude stenen dagmerken. Tijdens de WO-II was de toren zwart geschilderd, zodat de Duitse bommenwerpers deze niet als oriëntatiepunt konden gebruiken. 

SKERRYVORE VUURTOREN.   

Skerryvore wat "De Grote Scher" betekend is een afgelegen eiland van de Binnen-Hebriden voor de westkust van Schotland.
De vuurtoren is gebouwd op deze rotsen tussen 1838 en 1844, wat veel moeite koste.
De toren heeft een hoogte van 48 meter en is de hoogste vuurtoren van Schotland. Het kuststation bevindt zich in Hynisch op Tiree.
De vuren is het ontwerp van Alan Stevenson.
De toren werd in 1994 geautomatiseerd en omgebouwd op zonne-energie. 
De brandpuntshoogte ligt op 46 meter met een bereik van 23 zeemijlen. De toren staat onder beheer van de NLB in Edinburgh.

SOUTHERNESS VUURTOREN.  

De vuurtoren van Southerness staat i het gelijknamige dorp en is de op één na oudste vuurtoren van Schotland.
De toren werd in 1748 in opdracht van de gemeenteraad van Dunfries gebouwd om de schepen die op weg waren naar de Nith-monding te helpen veilig door de Solway Firth te varen.
De bouw van de toren werd in 1749 voltooid en het eerste licht brandde in 1800. In 1805 werd de vuurtoren aanzienlijk verbeterd onder leiding van Robert Stevenson, bijgestaan door James Slight.
De vuurtoren werd tweemaal verhoogd te opzichte van zijn oorspronkelijke structuur, met name in 1842 en 1844. 
Het is een vierkante toren met een hoogte van 10 meter en een brandpunsthoogte van 17 meter. De toren werd in 1936 buitengebruik gesteld en in 1931 gedeacctiveerd.
Opvallend aan de toren is dat de galerij niet geheel rond de toren loopt.



ST. ABBS VUURTOREN.    

De vuurtoren staat op de kliffen van de rotsachtige landtong St. Abb's Head, vlakbij bij het dorp St. Abbs in Berwickshire, Oost-Schotland.
Vóór 1820 was er een seinpost op de kliffen gevestigd.
De toren een metselwerkgebouw, werd ontworpen en gebouwd door Alan en David Stevenson in 1862. De verlichting was aanvankelijk door olielampen verzorgd en in 1906 werd er overgeschakeld op gloeilampen, in 1966 op elektriciteit en in 1993 werd de toren volledig geautomatiseerd. De toren had een hoogte van 9 meter, met een brandpuntshoogte van 68 meter en een bereik van 26 zeemijlen. De vuurtoren kreeg in 1876 een mistsignaal, dat werd in 1987 buitenwerking gesteld. De toren staat onder beheer van de NLB.

START POINT VUURTOREN.     

De vuurtoren van Start Point staat op het eiland Sanday in de Orkney-eilanden. Het is de enige Schotse vuurtoren met verticale zwarte strepen.
De toren is het ontwerp van Roberst Stevenson en heeft een hoogte van 25 meter. 
De bouw begon in 1806 ter vervanging van de vuurtoren op North Ronaldsay, welke heden er nog steeds staat.
De vuurtoren heeft een brandpuntshoogte van 24 meter met een bereik van 18 zeemijlen.
De toren zelf heeft verticale zwarte en witte strepen en balkon met een okergele band en een zwart lantaarnhuis. Tot 1962 woonden de vuurtorenwachters op het eiland, tot in 1962 de toren werd geautomatiseerd. 


STOER HEAD VUURTOREN.

Stoer Head, ook bekend als Ru Stoer, is een vuurtoren op het schiereiland Stoer in het Schotse graafschap Sutherland, aan de westkust.
Het is een ontwerp van de ingenieurs David en Thomas Stevenson die het ook bouwden in 1870.
Het gebouw zelf is maar 14 meter hoog, maar de toren staat 54 meter boven de zeespiegel.
Eigenaar is het National Trust for Schotland.
De brandpuntshoogte ligt 59 meter boven zeeniveau, met een bereik van 24 zeemijlen.

STRATHY POINT VUURTOREN.   

Strathy Point vuurtoren is een afgelegen voormalige vuurtoren aan de noordkust van Sytherland bij de nederzetting Totegan aan de noordelijke kust van Schotland.
De vuurtoren ontworpen door Peter. H. Hyslop werd in 1953 gepland en in 1958 gebouwd. Het is een gemetselde toren met een hoogte van 14 meter, bovenop het huis van de vuurtorenwachter. De toren is wit, heeft een okergele band bij het balkon en het lantaarnhuis is zwart. De toren heeft een brandpuntshoogte van 45 meter met een bereik van 26 zeemijlen. Het station werd in 1997 volledig geautomatiseerd en via telemetrie bediend vanuit het NLB kantoor in Edinburgh. Het geheel werd in 2012  gedeactiveerd en is omgebouwd tot woonhuis.

STROMA VUURTOREN.  

De Stroma vuurtoren ligt op het noordelijkste punt van het eiland Stroma, Orkney-eilanden, en werd ontworpen en gebouwd door Charles. A. en David. A. Stevenson.
Voor het noordelijkste punt van Strma ligt de Swilkie. het is de gevaarlijkste draaikolk in de Pentland Firth, veroorzaakt door de samenkomst van vier of vijf tegengestelde getijden.
De 23 meter hoge toren met 80 traptreden, werd in 1890 gebouwd en werd in 1896 de belangrijkste vuurtoren. De verlichting werkte op petroleumspiritus of lytheen.
In 1972 werd de toren omgebouwd naar elektrische bediening en in 1994 werd begonnen met het ombouwen naar een automatische systeem. De toren heeft een brandpunthoogte van 32 meter, met een bereik van 20 zeemijlen.

SULE SKERRY VUURTOREN. 

Sule Skerry is een afgelegen eilandje in de Noord-Atlantische Oceaan ten westen van de Orkney-eilanden.
De vuurtoren werd ontworpen en gebouwd door David.A en Charles Stevenson in 1895.
De toren ligt 64 kilometter ten westen van de Orkney-eilanden en 56 kilometer van het Schotse vaste land.
De toren is van belang voor de scheepvaart door de Pentland Firth op weg naar of van de IJslandsewateren.
De toren heeft een hoogte van 27, met 84 traptreden naar de top, een brandpuntshoogte van 34 meter met een bereik van 18 zeemijlen.
Voor de bouw van de toren waren twee seizoenen nodig, daar winterwerk was uitgesloten vanwege de korte dagen en het stormachtige weer. Sile Skerry werd in december 1982 geautomatiseerd.


                   Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK-WALES.