VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK-SCHOTLAND. (DEEL 8-B).

 

  EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

           OM IN DUISTERNIS DE

     ZEELIEDEN NAAR EEN VEILGE

         HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                        DEEL 8-B

                                   

                                 SCHOTLAND.  

EILEAN GLAS VUURTOREN.

De vuurtoren van Eilean Glas staat aan de oostkust van het eiland Scalpay in de Buiten-Hebriden. De vuurtoren is het ontwerp van Thomas Smith. De eerste vuurtoren uit 1789 werd in 1824 vervangen voor een nieuwe, gebouwd door R,Stevenson. De cilindrische toren  met een hoogte van 30 meter en balkon en lantaarn, heeft rode en witte banden en een zwarte lantaarn. De toren wordt bediend door Northern Lighthouse Board en heeft een brandpuntshoogte van 43 meter met een bereik van 23 zeemijlen. De toren werd in 1978 geautomatiseerd. Het mistsein dat buiten de toren is opgesteld werd in de jaren tachtig buiten werking gesteld.

ELIE NESS VUURTOREN.  

De vuurtoren staat aan de noordkant van de Firth of Forth op het vaste land van Schotland. De toren is een ontwerp van D, Stevenson.

De bouw en de opslagruimte voor de gasflessen begon op 24 oktober 1907 en werd in juni 1908 voltooid. De bouwer was een lokale aannemer James Lauri. 

De lamp werkend op gaslicht werd in 1959 vervangen door elektrisch, de lantaarnkamer werd verwijderd en de toren aangepast aan zijn huidige vorm. De 11 meter hoge ronde toren met een gekanteelde galerij is wit geschilderd met zwarte accenten op de kantelen. De toren heeft brandpuntshoogte van 15 meter.

ESHA NESS VUURTOREN.

De Esha Ness vuurtoren bevindt zich in Esha Ness, op het schiereiland Northmavine in het noordwesten van het vasteland van de Shetlandeilanden.

Het is een vierkante taps toelopende toren met een hoogte van 12 meter en werd gebouwd tussen 1925 en 1929 door D.A.Stevenson en C.A.Stevenson. Het is een witte toren met een okerkleurig balkon en zwarte lantaarn. De toren wordt bediend door Noordelijke Vuurtorenraad. De toren staat op een 60 meter hoge klif, heeft een brandpuntshoogte van 61 meter met een bereik van 25 zeemijlen. In 1974 werd de toren geautomatiseerd.

FAIR ISLE NORTH VUURTOREN.  

Fair Isle North (boven) is een van de twee vuurtorens op het afgelegen eiland Fair Isle, tussen Orkney- en Shetland-eilanden. De toren staat in Skroo, op het meest noordoostelijke puntje van het eiland en heeft een vergelijkbare geschiedenis als de Fair Isle South vuurtoren. (rechtsonder)

Beide vuurtorens werden ontworpen door David. A. Stevenson en zijn broer Charles Stevenson, en beide werden in 1892 voor het eerst in gebruik genomen. De noordelijke vuurtoren heeft echter een veel kleinere toren, slechts 14 meter hoog, omdat hij op 65 meter hoge kliffen staat.

De oorspronkelijke verlichting was een parafinnelamp. De lamp werd aangedreven door een tandwielmechanisme- één omwenteling per twee minuten- op een tafel die over rollen liep. Het draaien werd bewerkstelligd door een gewicht dat aan een kabel hing, dat van een gegroefde trommel afrolde. Wanneer  het gewicht de onderste limiet bereikte en de vuurtorenwachter de kabel begon op te rollen, nam een borggewicht het over om de lens te laten draaien. De vuurtorens werden in 1983 geautomatiseerd. De noordelijke heeft een brandpuntshoogte van 80 meter en de zuidelijke van 32 meter, beide met een bereik van 22 zeemijlen.

FIDRA VUURTOREN.

De vuurtoren van het eilandje Fidra bevindt zich op het noordelijkste puntje van het eilandje, dat slechts een paar honderd meter van het vaste land van East Lothian ligt.

De vuurtoren werd gebouwd door Thomas en David Stevenson en voerde in 1885 voor het eerst licht. De toren heeft een hoogte van 17 meter en een brandpuntshoogte van 34 meter met een bereik van 15 zeemijlen. Het is een witte toren met rond het balkon een okergele band en een zwart lantaarnhuis. De toren werd in 1970 geautomatiseerd. Op 21 juni 2013 droeg de Northen Lighthouse Board de exploitatie over aan Forth Ports.

FIFE NESS VUURTOREN. 

Fife Ness is een landtong die het meest oostelijke punt van Fife van het vaste land van Schotland vormt.

Vroeger heette het gebied Muck Ross, een verbastering van het Schots-Gaelische Muc-Rois, wat 'landtong van de varkens' betekend. Het ligt in het gebied dat bekend staat als de East Neuk en vormt de snuit van de hondachtige omtrek van laatstgenoemde wanneer deze op een kaart wordt bekeken. Ness is een Schotys woord dat 'landtong' betekent. Het betonnen gebouw, dat in het geheel niet op een vuurtoren lijkt, werd in 1975 gebouwd heeft een hoogte van 5 meter. De lantaarn is aan het gebouw van één verdieping bevestigd. Het gebouw is witgeschilderd. Het geheel staat onder beheer van Northern Lighthouse Board. Brandpuntshoogte is 12 meter met een bereik van 15 zeemijlen voor het witte licht en 12 zeemijlen voor het rode licht. De 'vuurtoren' werd gebouwd ter vervanging van een reeks lichtschepen die de verraderlijke rotsen bewaakten.

FIRTHS VOE VUURTOREN.

De vuurtoren van Firth's Voe staat aan de rand van de kust van het Mainland, vlakbij de Yell Sound.

De toren werd gebouwd door David. A. Stevenson in 1909.

Door de kusterosie wordt het land waar de toren op staat langzaam weggespoeld en moes ter een oplossing worden gevonden om aan de eisen van de scheepvaart te kunnen blijven voldoen.

Lokaal was er veel kritiek op het eventueel slopen van de de vuurtoren om daar ter plaatse een modern bouwpakket neer te zetten. Zo wist de oudere garde de vuurtoren te behouden die een hoogte heeft van 9 meter en brandpuntshoogte van 9 meter. De vuurtoren was intussen geautomatiseerd, maar haar werking werd over genomen door een modern Voe Light, dat op zonne-energie werkt.

FLANNAN ISLES VUURTOREN. 

De Flannan eilanden behoren tot de Buiten-Hebriden en de vuurtoren is gelegen op het eiland Mòr.

De vuurtoren gebouwd in 1899 is een typisch Stevenson bouwwerk, herkenbaar aan de okerkleurige band bij het balkon. Het is een cilindrische toren met een hoogte van 23 meter, wit geschilderd met een zwarte lantaarn.

Het licht werkt tegenwoordig op zonne-energie en heeft een brandpuntshoogte van 101 meter met een bereik van 17 zeemijlen. 

Voordat de vuurtoren overschakelde op acetyleengas voorziening gebruikte deze twintig vaten parafinne per jaar. Voor de bevoorrading vanaf een aanlegsteiger werd er een spoorlijn aangelegd welke bediend werd via een staalkabel en een stoom aangedreven lier bij de toren. Op 28 december 1971 werd de vuurtoren geautomatiseerd en kreeg de vuurtoren een helikopterplatform. Om de vuurtoren en het eiland hangt sinds december 1900 een mysterie door het spoorloos verdwijnen van drie vuurtorenwachters, waar nooit iets van terug is gevonden.

FOULA VUURTOREN.   

De vuurtoren van Foula staat op het gelijknamige eiland dat de westelijke toegangswegen tot Shetland bewaakt. De vuurtoren bevindt zich bij South Ness en werd in 1986 in gebruik genomen.

Het is het ontwerp van James Johnson.

De toren heeft een hoogte van 36 meter en een lichtbereik van 17 zeemijlen.

De vuurtoren is een stalen constructie met balkon en lantaarn met driehoekige glazen. Het geheel is wit geschilderd.

De toren werkt tegenwoordig op zonne-energie.

De vuurtoeren wordt bestuurd door de Northern Lighthouse Board.

GIRDLENESS VUURTOREN.

De vuurtoren bevindt zich nabij Torry Battery op get schiereiland Girdle Ness, net ten zuiden van de haven van Aberdeen, aan de Schotse oostkust.

De toren een ontwerp van Robert Stevenson, heeft een hoogte van 37 meter.

Het is een cilindrisch taps toelopende toren met een uitkijkpost op ongeveer een derde van de hoogte.

De toren is wit met onder het balkon een okergele band, en een zwarte lantaarn. Er zijn 182 traptreden te gaan van beneden naar de lantaarn boven. De toren werkt op netstroom en wordt beheert door de Noordelijke Vuurtorenraad.

Het eerste licht werd ontstoken op 15 oktober 1833 en werd in 1991 geautomatiseerd. Brandpuntshoogte van 56 meter met een bereik van 22 zeemijlen. Tot 1987 werd de bijbehorende misthoorn gebruikt als het zicht minder dan 5 zeemijlen was, en had de bijnaam "Torry Coo" daar hij een geluid maakte als een koekoek, dat 20 mijl verder te horen was.

HOLBORN HEAD VUURTOREN.  

Aan de overkant van de baai van Thurso, op de westelijke landtong van Scrabster, staat de vuurtoren van Holburn Head uit 1862.

De vuurtoren met aangebouwd woonhuis is het ontwerp van David en Thomas Stevenson.

Het geheel is in wit opgetrokken, behalve het balkon dat heef een okergele band, en de lantaarn met zijn driehoekige ramen heeft een zwart dak. De toren heeft een hoogte van 17 meter en een brandpuntshoogte van 23 meter.

Het geheel werd in 1988 geautomatiseerd.

Na een evaluatie van de navigatiehulpmiddelen en aanpassingen aan de havenfaciliteiten, werd in 2003 de toren buiten werking gesteld. Het is nu een woonhuis.

HOLY ISLE INNER- & OUTER VUURTOREN.

Rond de kust van het eiland Arran in de Firth of Clyde (North Ayrshire) bevinden zich drie vuurtorens. Eén staat op het eiland Pladda in het zuiden en de andere twee bevinden zich op Holy Island in Lamlash Bay, ten oosten van Arran. Alle drie nog actief en in gebruik door de Nothern Lighthouse Board.

De Holy Isle Inner vuurtoren (links)  werd in 1877 gebouwd en heeft een toren hoogte van 17 meter en een brandpuntshoogte van 14 meter. Het is een cilindrische toren in het wit met rond het balkon een okergele band en een zwart e lantaarn.

De Holy Isle Outer vuurtoren (rechts) werd in 1905 gebouwd, wordt ook wel Pillar Rock genoemd, en heeft een hoogte van 23 meter en een brandpuntshoogte van 38 meter. Het is een vierkante toren met op de hoeken en rond het balkon okergele versieringen en een zwarte lantaarn.

Beide vuurtorens zijn het ontwerp van Thomas- en David Stevenson. Beide werden in 1977 geëlektrificeerd en werken sindsdien volledig automatisch.

PLADDA VUURTOREN.    

 

De vuurtoren van Pladda is een actieve vuurtoren, gelegen aan de zuidkant van het eiland Pladda, North Ayrshire, West-Schotland.

De toren dateert uit 1790 en werd ontworpen door Thomas Smith. Het is een cilindervormige gemetselde toren met een hoogte van 29 meter, brandpuntshoogte 40 meter en een bereik van 17 zeemijlen.

In 1876 had de toren dubbele lichten, deze werden in 1901 vervangen door een krachtig knipperlicht systeem. De toren is wit, de lantaarn zwart en heeft rond het balkon een okerkleurige band.

De toren wordt bewaakt vanuit Edenburg door de Northern Lighthouse Board.

HOXA HEAD VUURTOREN.

Hoxa Head (links) is een gietijzeren vuurtoren uit 1901, gelegen op het noordwestelijke puntje van South Ronaldsay eiland in Orkney. De toren werd gebrouwd door Charles en David Stevenson om schepen door de Hoxa Sound naar Scapa Flow te gidsen. De toren had een op gas werkend licht en werkt na een renovatie op zonne-energie. In 1996 werd een nieuw licht geplaatst (rechts) dat bestaat uit een metalen frame van 7 meter hoogte met een brandpuntshoogte van 15 meter. De nieuwe toren wordt bediend vanuit het hoofdkantoor van de NLB in Edinburgh.

HOY SOUND HOGE EN LAGE VUURTOREN.

De Hoy Sound Lage vuurtoren (rechts)  bevindt zich op het eiland Greamsay, Orkney-eilanden.

De vuurtoren werd in 1851 voltooid en heeft een hoogte van 12 meter en een brandpuntshoogte van 17 meter met een bereik van 12 zeemijlen.

Het is een product van Alan Stevenson. In 1966 werd de toren geautomatiseerd en wordt op afstand bewaakt door NLB in Edinburgh.

De Hoy Sound hoge vuurtoren eveneens een product van Alan Stevenson werd in 1851 voltooid en kreeg een hoogte van 33,9 meter, en staat op het noordelijkste punt van het eiland Graemsay.

Het is een cilindrische witte toren met rond het balkon een okergele band en een zwarte lantaarn. Het balkon rust op gotische consoles. Brandpuntshoogte is 35 meter met een bereik van 19 zeemijlen.

De toren heeft wit en rood verduisterd licht om de 8 seconden.

HYSKEIR VUURTOREN.    

De vuurtoren , gebouwd in 1904, markeert het zuidelijke uiteinde van The Minch en waarschuwd voor de aanwezigheid van de Mills Rocks, Canna en Hyskeir zelf. De toren werd ontworpen door David en Charles Stevenson en gebouwd in 1904.

het is een gemetselde toren met een hoogte van 39 meter, cilindrische van vorm met balkon en lantaarn en verbonden aan het wachtershuis.

Het is een witte toren het een okergele band bij het balkon en een zwarte lantaarn. De brandpuntshoogte is 41 meter met een bereik van 24 zeemijlen. De toren geeft elke dertig seconden drie witte flitsen. De toren werd in 1997 geautomatiseerd als een van de laatste Schotse vuurtorens en wordt bewaakt door NLB in Edinburgh.

INCHKEITH VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen op een eiland in de Firth of Forth en maakt deel uit van het raadsgebied Fife in het oosten van Schotland.

In het Schots is de naam Innes Cheith wat 'bebost eiland' betekend.

De vuurtoren is het ontwerp van Thomas Smith en Robert Stevenson.

In 1804 werd de 19 meter hoge toren met wachtershuis in gebruik genomen Het gehele gebouw heeft een okergele kleur en de lantaarn is zwart. De toren werd in 1986 geautomatiseerd. De brandpuntshoogte is 67 meter met een bereik van 14 zeemijlen. De lichtbron wordt voorzien door dieselgeneratoren.

De toren was tot 2004 voorzien van een mistsignaal.

De toren wordt bewaakt door de Forth Ports PLC. 

Het eiland zelf dat grotendeels vulkanisch is van oorsprong, is geologisch verrassend daar er ook gedeeltes zijn met zandsteen, schalie, steenkool en kalksteen.

ISLE OF MAY VUURTORENS. 

De  vuurtoren van het eiland May, gelegen in de Firth of Forth heeft een rijke geschiedenis, beginnend in 1636 met de eerste kolengestookte vuurtoren van het land. Het is een vierkant bouwwerk voorzien van kantelen en een hoogte van 12 meter, dat jaarlijks 400 ton steenkool verbruikte. (linksboven) In 1791 stikten de vuurtorenwachter en zijn gezin door kolenrook, wat de gevaren van het oude systeem aan het licht bracht. Na aanhoudende problemen kocht NLB het eiland in 1814.

In 1816 bouwde Robert Stevenson een nieuwe, efficiëntere en structureel steviger toren, wat meer op een kasteeltje leek.(rechtsboven) In 1836 werd het de eerste Britse vuurtoren die een dioptrische lens gebruikte. In 1886 kreeg de toren olie gestookte verlichting welke later weer elektrisch werd. In 1843 werd het Isle of May lage licht gebouwd door Robert Stevenson, een cilindrische toren met balkon en lantaarn, en aangebouwd wachtershuis. (onder) Dit licht aan de oostkant van het eiland werkte samen met de hoofdvuurtoren, zodat schepen veilig rond de rotsen van North Carr kunnen navigeren. Het licht werd overbodig toen er in 1887 een lichtschip in North Carr werd gestationeerd.

KILLANTRINGAN VUURTOREN.

De vuurtoren ligt in de buurt van Portpatrick in Dumfries and Galloway, in het zuidwesten van Schotland op het vaste land.

Het licht werd in 1900 in gebruik genomen als oriëntatiepunt in het Noordkanaal van de Ierse Zee.

De naam Killantringan is afgeleid van Cill shaint Ringain, 'de kapel van Sint Rigan'.
Het complex is een ontwerp van David.A.Stevenson. De toren heeft een hoogte van 22 meter, is cilindrisch van vorm, wit geschilderd, okergele band om het balkon en een zwart lantaarnhuis. De brandpuntshoogte is 49 meter. De vuurtoren werd in 1988 geautomatiseerd na een evaluatie van navigatiehulpmiddelen werd de toren in 2007 buiten bedrijf gesteld.

Vanaf de vuurtoren loopt een pad naar beneden waar nog de resten staan van een misthoorn en de motoren die voor de perslucht zorgden. Deze misthoorn gaf elke 90 seconden drie snelle stoten geluid. Het geheel werd in 1987 buiten werking gesteld.

    Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK-SCHOTLAND. DEEL 8-C.

VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK-SCHOTLAND. (DEEL 8-A)

 

  EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

        OM IN DE DUISTERNIS DE

   ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

         HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                       DEEL 8-A.

UNITED KINGDOM.      

United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland is de naam voor wat wij kennen als het Verenigd Koninkrijk, afgekort VK of UK. Het verenigd Koninkrijk omvat vier constituerende landen: Engeland in het midden en zuiden; Schotland in het noorden; Wales in het westen en Noord-Ierland in het noordwesten. De eerste drie vormen het eiland Groot-Brittannië. Noord-Ierland is het enigste deel van het Koninkrijk dat een landsgrens heeft met Ierland.

De hoofdstad is Londen.

SCHOTLAND.

Schotland, in het Engels en Schots Scotland is een voormalig koninkrijk en constituerend land van het Verenigd Koninkrijk. Schotland grenst in het zuiden aan Engeland, in het oosten en noordoosten aan de Noordzee. in het noorden en noordwesten aan de Atlantische Oceaan, in het westen aan de Ierse zee. De hoofdstad is Edinburg.

AILISA GRAIG VUURTOREN

De vuurtoren uit de 19e eeuw, gelegen op het gelijknamige eiland, in de Firth of Clyde, een eiland vlak voor de kust van Girvan, in South Ayrshire, Schotland. De toren werd voltooid in 1886 en het licht scheen op 15 juni van dat jaar.Het is een gemetselde toren met een hoogte van 11 meter, cilindrische van vorm met balkon en lantaarn aan een een laags wachtershuis.De toren is wit  en de lantaarn heeft een zwart dak. Aanvankelijk gebruikte de toren olielampen, maar in 1911 werden deze vervangen door gloeilampen. De mistseinen van de toren werden in 1987 buiten gebruik gesteld. In 1990 werd de toren geautomatiseerd en vond er in 2001 een renovatie plaats, waarbij de toren werd omgebouwd naar zonne-energie. De brandpuntshoogte is 18 meter met een bereik van 17 zeemijlen. Het eiland is een beschermd vogelreservaat.

ARDNAMURCHAN VUURTOREN.  

De vuurtoren is een beschermd monument en is gelegen op Ardnamurchan Point in Lochaber, een deel van het Schotse hoogland maan de noord-westkust.

De vuurtoren met een hoogte van 36 meter is opgebouwd uit roze graniet en werd in 1849 voltooid. Het is de enige vuurtoren die in Egyptische stijl is gebouwd. De bouwer is Alan Stevenson. Het is een cilindervormige toren met balkon en lantaarn, verbonden aan een eenlaags wachtershuis.  De toren is ongeverfd en heeft een zwarte lantaarn. In 1976 werd de toren aangesloten op het elektriciteitsnet, in 1988 werd het licht geautomatiseerd en word nu op afstand bediend door de Northern Lighthouse Board vanuit Edinburg. Brandpuntshoogte is 55 meter met een bereik van 24 zeemijlen.

AUSKERRY VUURTOREN. 

De vuurtoren van Auskerry werd tussen 1864 en 1866 gebouwd door David en Thomas Stevenson om de noordelijke ingang van de Stronsay Firth, Orkney-eiland te verlichten.

Aanvangkelijk werd tot 1940 de vuurtoren bewoond door twee gezinnen, maar daarna werd het een rotstation tot het in juli 1961 geautomatiseerd werd.

De toren is geheel wit geschilderd, op een strook 'Oasis-geel' onder het balkon na. De lantaarn heet een zwart dak. De toren heeft een hoogte van 34 meter en haar brandpuntshoogte ligt ook op 34 meter. Het karakter van het licht is: wit en knippert elke 20 seconden.

BARNS NESS VUURTOREN.   

De vuurtoren van Barns Ness  ligt op 5 kilometer van Dunbar aan de Schotse oostkust.

De bouw van de toren duurde van 1899 tot 1901, en werd gebouwd met stenen uit de steengroeve van Graigree.

De 37 meter hoge toren heeft een licht kegelvormige ronde vorm. De toren is wit geschilderd maar onder het balkon en ook de lantaarn is de kleur oranje-geel. De lantaarn heeft een zwart dak. Op vallend aan de lantaarn zijn de driehoekige ruiten. De toren kreeg zijn eerste licht in 1901 met een brandpuntshoogte van 36 meter en een bereik van 8,7 zeemijlen en knipperde elke 4 seconden een wit licht. In oktober 2005 werd de toren buitenwerking gesteld.

BARRA HEAD VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen in de Buiten-

Hybriden en markeert de zuidelijke ingang van The Minch, ten westen van Schotland. Gelegen ongeveer halverwege de vuurtorens van Eilean Glas en Rinns of Islay,

De 18 meter hoge vuurtoren, gebouwd in 1833, staat bovenop een zeer steile klif aan de westkant van het eiland. Het is een cilindrische toren met balkon en lantaarn., verbonden aan het wachtershuis. Het geheel is wit geschilderd, net boven het balkon een okerkleurige band en de lantaarn is zwart. Het eerste licht brandde op 15 oktober 1933, een olielamp, deze werd in 1906 door een gloeilamp vervangen. De toren is uitgerust met een roterende Fresnel-optiek.  De brandpuntshoogte is 208 meter, met een bereik van 18 zeemijlen. OP 23 oktober 1980 werd de toren geautomatiseerd en vertrokken de vuurtorenwachters.

BASS ROCK VUURTOREN.

De Bass rock vuurtoren is gelegen op het gelijknamige eilandje voorde Schotse oostkust bij East Lothian in de Firth of Forth.

De toren werd in 1902 door David Stevenson gebouwd. Hij sloopte een 13e eeuwse donjon en ander gebouwen in het kasteel complex. De toren van 20 meter hoogte is cilindrische van vorm met een balkon en lantaarn en verbonden met het wachtershuis. De toren is wit geschilderd  met net onder het balkon een okergele band en het lantaarnhuis is zwart. De toren kreeg zijn eerste licht, een olielamp op 1 november 1902. Voor de automatisering werd de olielamp vervangen door parafineolie verlichting en in na de automatisering in 1988 door elektrische verlichting opgewekt door zonne-energie.

De brandpuntshoogte is 46 meter met een bereik van 10 zeemijlen. Het mistsignaal dat de toren had, 3 stoten elke 120 seconden, werd in 1988 buitenwerking gesteld.

BELL ROCK VUURTOREN.  

De Bell Rock vuurtoren is gelegen voor de kust van Angus in Schotland, is de oudste nog bestaande vuurtoren ter wereld die door de zee omspoeld wordt. De toren werd gebouwd tussen 1807 en 1810 door Robert Stevenson, 

(De Stevensons bouwde de meeste vuurtorens in Schotland) op de Bell Rock, ook bekend als Inchcape, in de Noordzee, 18 kilometer ten oosten van Firth of Tay. Met een hoogte van 36 meter is het licht ervan zichtbaar tot 56 kilometer landinwaarts. De toren is gebouwd van Cairngall-graniet, is rond taps toelopen met balkon en lantaarn. De toren is wit, de lantaarn zwart en een bruine band bij de fundering. De fundatie van de toren is van die goede kwaliteit dat het al 200 jaar niet is vervangen of aangepast. het eerste licht brandde in de toren op 1 februari 1811.

De vuurtoren werd sinds 24 oktober 1988 geautomatiseerd, heeft elektrisch licht, hyperradiante Fresnel-lens, brandpuntshoogte 28 meter met een bereik van 18 zeemijlen. De nog steeds actieve toren heeft rond de lantaarn een net gespannen om de zeevogels te beschermen.

DE LEGENDE. De toren dankt zijn naam aan het feit dat de abt van Arbroath er in de 14 eeuw een waarschuwingbel had laten plaatsen, die een jaar later door een Nederlands piraat werd gestolen. Het verhaal is vereeuwigd in "The Inchcape Rock", een gedicht van de 19e eeuwse dichter Robert Southey.

BRESSAY VUURTOREN.  

De vuurtoren van Bressay staat op het gelijknamige eilandje van de Shetland-eilanden ten noorden van het Schotse vaste land, op een afstand van 4 kilometer ten zuidoosten van Lerwick. De vuurtoren bij Kirkabister Ness kijkt uit de Bressay Sound.

De vuurtoren werd in 1858 gebouwd door de Stevensons. De uit metselwerk opgetrokken toren heeft een balkon en lantaarnhuis, de cilindrische toren is wit, bij het balkon een okergele band en de lantaarn is zwart. Het licht van de 16 meter hoge toren brandde voor het eerst op 31 augustus 1858. Brandpuntshoogte 32 meter met een bereik van 26 zeemijlen. De toren werd in 1987 buiten gebruik gesteld.

BROUGHT OF BIRSAY VUURTOREN.

De onbemande vuurtoren van Brough of Birsay staat op een onbewoond getijden eiland voor de noordwestkust van Mainland op de Orkney-eilanden.

De vuurtoren werd in 1925 gebouwd en werkte oorspronkelijk op gasverlichting, en werd omgebouwd in 2002 op zonne-energie.

De toren met een hoogte van 11 meter is cilindrische van vorm en heet een gekanteeld balkon en lantaarn, verbonden met een dienstgebouw. De toren is wit en heeft boven het balkon een okergele band, zo ook bij de fundering. De brandpuntshoogte is 52 meter met een bereik van 18 zeemijlen. Het licht is een 35 watt metaalhalogeenlamp. Bouwers: Stevenson.

BUCHAN NESS VUURTOREN.    

De vuurtoren is gelegen in Buchan, Aberdeenshire op de uiterste westelijke landtong van Schotland.

Het was eeuwenlang het vertrekpunt voor de walvisvangstschepen op de open oceaan, bij Archangel, Groenland en Spitsbergen.

Door de vele schepen die daar aan de grond liepen werd besloten om er een vuurtoren te bouwen in 1824. Gebouwd door Stevenson.De toren gebouwd uit graniet kreeg een hoogte van 36 meter, is cilindrische van vorm met balkon en lantaarn.

De witte toren kreeg in het midden een brede rode band, rood balkon en een zwarte lantaarn. OPvallen is hier weer de okerkleurige band onder het balkon. het licht van de toren werd in 1827 in gebruik genomen, met een brandpuntshoogte van 40 meter met een bereik van 18 mijl. De toren is uitgerust met een hyperradiante Fresnel-optiek. Mistsignaal geïnstalleerd in 1904 met 3 stoten om de 90 seconden, werd in 2000 buiten werking gesteld. De vuurtoren zendt elke vijf seconden een wit licht uit.

LEWIS VUURTOREN.

De vuurtoren van Butt of Lewis werd in 1860 gebouwd op But of Lewis op de Buiten-Hebriden aan de noordwestelijke zijde van Schotland.

Bouwer was David Stevenson. De vuurtoren met een hoogte van 37 meter is opgetrokken uit baksteen.

De is een taps toelopenede  ongeverfde toren, zwarte lantaarn en een okerkleurige band onder het balkon. De brandpuntshoogte van de toren is 52 meter met een bereik van 25 zeemijlen. De vuurtoren werd in 1988 geautomatiseerd. Butt of Lewis zou enkele van de oudste rotsen van Europa herbergen. Langs de kust zijn ook akkerlandbouwgronden te zien.

CANTICK HEAD VUURTOREN.   

De vuurtoren van Cantick Head is een actieve vuurtoren uit de 19e eeuw gelegen op het Schotse eiland South Walls in de Orkney-eilanden. Het eiland is via een smalle dam verbonden met het grotere eiland Hoy. De vuurtoren van de ingenieurs Stvenson werd in 1858 in gebruik genomen en bestaat uit een 22 hoge cilindervormige toren die is wit geschilderd met een galerij en een zwarte lantaarn. Onder de galerij een okergele band. De toren werd in 1991 geautomatiseerd. Brandpuntshoogte van 35 meter met een bereik van 18 zeemijlen.

In 1913 werd er een misthoorn geïnstalleerd, die tot 1987 in gebruik bleef 

In 2017 werden de vuurtorenwachtershuizen en bijgelegen gebouwen te koop aangeboden  voor 300.000 Britse ponden.

KAAP WRATH VUURTOREN.  

De vuurtoren bij Kaar Warth werd in 1828 gebouwd door R.Stevenson. en was tot 1998 bemand toe hij door de Nothern Lighthouse Board werd geautomatiseerd.

De toren staat op het meest noordwestelijke punt van het Schotse vasteland, in het graafschap Sutherland. De plaats Inverness ligt ongeveer 190 kilometer ten zuiden.

Het is een 20 meter hoge granieten cilindrische toren met balkon en lantaarn, verbonden aan het wachtershuis. De toren is wit, de lantaarn zwart en het balkon is okergeel. De toren werkt op netstroom, heeft een brandpuntshoogte van 122 meter en een bereik van 22 zeemijlen. De toren staat dus op een rots 112 meter boven zeeniveau.

CHANONRY VUURTOREN.  

Chanonry Point ligt aan het einde van Chanonry Ness, een landtong die uitsteekt in de Moray Firth tussen Fortrose en Rosemarke op het Blak Isle in het noordoosten van Schotland.

Het is een echte Stevenson vuurtoren aan het uiterlijk te zien.

De toren met een hoogte van 13 meter werd gemetseld opgebouwd. De cilindrische toren is wit met balkon en zwarte lantaarn. Ook hier weer de okergele band bij het balkon.

De toren werkt op netstroom en werd in 1984 geautomatiseerd.

Het eerste licht in de toren werkte vanaf 15 mei 1846.

De brandpuntshoogte is 12 meter met een bereik van 15 zeemijlen.

De toren was tevens uitgerust met een mistsignaal, 6 schoten in 90 seconden, dit werd in 2001 stopgezet.

Het gebied Chanonry Point ie geliefd bij de  Dolfijnen spotters.

CLOCH VUURTOREN.   

Cloch of Cloch Point; in het Schots-Gaelisch: steen, is een punt aan de oostkust van de Firth

of Clyde, in Inverclyde, Schotland.

Er staat sinds 1797 een vuurtoren op de punt om de schepen te waarschuwen voor de Gantocks, een gevaar voor de scheepvaart in de Firth. Later werd er een navigatiebaken op de Gantocks-rotsen gebouwd.

De vuurtoren werd ontworpen door T.Smith en zijn schoonzoon R.Stevenson, en werd voltooid in 1797. Het is een rode witte toren met in het midden een zwarte band en een hoogte van 23 meter.

In 1895 kreeg de toren een mistsignaal. Het eerste licht een olielantaarn werd op 11 augustus 1797 ontstoken. In 1829 werd het olielicht vervangen door een argandlamp en een verzilverde reflector. Rond 1900 werd hij met acetyleen verlicht. De dioptrische en catadioptische lenzen dreven in kwikbaden en werden rondgedraaid door een uurwerkmechanisme dat werd aangedreven door vallende gewichten. Tegenwoordig is de verlichting elektrisch en volledig geautomatiseerd, wat de toren onbemand maakte. Brandpuntshoogte is 23 meter met een bereik van 24 zeemijlen. De hoofdverlichting is vervangen door een lamp op een paal buiten de lantaarnkamer.

COPINSAY VUURTOREN.

De vuurtoren van Copinsay ligt ten oosten van het vasteland van Orkney en was de laatste vuurtoren die op Orkney werd gebouwd, in 1915. Hij staat op de hoogste klif aan de zuidoostkant van het eiland. De toren is het ontwerp van David Stevenson.

De brandpuntshoogte is 79 meter met een bereik van 14 zeemijlen.

De vuurtoren werd in 1991 geautomatiseerd. De vuurtoren valt onder het beheer van Nothern Lighthouse Board.

CORRAN POINT VUURTOREN.  

De vuurtoren is gelegen aan Corran Point aan de westkant van de Narrows van Loch Linnhe, in Lochaber, Highland, Schotland. Het oosten van Schotland.

De toren werd in 1860 gebouwd door T.Smith en R.Stevenson. Het is een gemetselde toren met een hoogte van 13 meter, cilindrisch van vorm, zwarte lantaarn en okerkleurige band bij het balkon.

Het was de eerste vuurtoren die in 1898 werd geautomatiseerd. De toren valt onder het beheer van Northern Lighthouse Board.

De brandpuntshoogte ligt op 12 meter met een bereik voor het witte licht van 10 zeemijlen en het rode licht van 7 zeemijlen.

CORSEWALL VUURTOREN.

De vuurtoren van Corsewall Point, in Kirkcolm, vlakbij Stranraer in de regio Dumfries and Galloway.

De vuurtoren kijkt uit over het Noordkanaal van de Ierse Zee.

De vuurtoren werd in 1816 gebouwd bij de ingang van het Loch Ryan, door R. Stevenson. De toren is opgetrokken van metselwerk en heeft een hoogte van 34 meter en heeft de vorm van een cilinder. De vuurtoren verkreeg in 1817 zijn eerste licht, dat in 1994 werd geautomatiseerd. De toren is wit, de lantaarn zwart en heet okerkleurige band onder het balkon en versieringen. De toren is aangesloten op netstroom. Brandpuntshoogte is 34 meter met een bereik van 22 zeemijlen. Operator is de Noordelijke Vuurtorenraad. 

In 1892 verstopten drie ingenieurs die een nieuwe lamp installeerden een bericht in een fles i de toren. De fles met het bericht werden in 2014 ontdekt tijdens een renovatie van de toren.

COVESEA SKERRIES VUURTOREN.  

De Covesea Skerries vuurtoren was oorspronkelijk eigendom van de Northern Lighthouse Board. De vuurtoren is gebouwd op een kleine landtong aan de zuidkust van de Moray Firth bi Covesea, Moray, noord Schotland.

De bouw van de toren in 1846 was het gevolg van een storm in november 1826, waarbij 16 schepen zonken. De vuurtoren werd gebouwd door A.Stevenson. De 36 meter hoge toren is gemetseld en cilindrische van vorm, met balkon en lantaarn. De toren is wit, onder de lantaarn een okergele band en de lantaarn is zwart.  Brandpuntshoogte 49 meter met een bereik van 24 zeemijlen. De toren is aangesloten op netstroom en had als operator Covesea Lighthouse Community Comp. De toren werd in 2012 buiten werking gesteld.

CRAMMAG HEAD VUURTOREN. 

Crammag Head kende reeds een vuurtoren in 1818 gelegen in de plaats Logan, welke werd gebruikt bij de aanleg van de nieuwe haven. Dit eenvoudige lichtbaken moest plaats maken voor een echte vuurtoren gelegen in Dumfries and Galloway op het vaste land van Schotland.. Deze vuurtoren opgericht in 1913 is omgebouwd tot een hotel accommodatie.  De huidige vuurtoren met een hoogte van 7 meter staat 35 meter boven de zeespiegel en heeft een licht bereik van 18 zeemijlen.

De toren staat op een betonnen platform van ongeveer 9,8 meter hoogte. De constructie bestaat uit glasvezelversterkte kunststof en roestvrij staal.

CROMARTY VUURTOREN.  

De vuurtoren gelegen op het vaste land van Schotland bewaakt de ingang van de Cromarty Firth aan de noordoostelijke punt van het Black Isle. De vuurtoren is een ontwerp van A.Stevenson en werd in 1846 in gebruik genomen. In 1904 werd acetyleengas geïnstalleerd ter vervanging van parafine verlichting. Het is een cilindrische 13 meter hoge vuurtoren met een okergeel balkon en een zwart lantaarnhuis. De brandpuntshoogte is 18 meter. Het geheel werd in 1984 geautomatiseerd en in 2006 werden de huisjes en machinekamer buiten werking gesteld. Deze gebouwen zijn n u eigendom van de Universiteit van Aberdeen.

DAVAAR VUURTOREN. 

Davaar eiland (schiereiland) stond oorspronkelijk bekend als het eiland Sact Barre, rond 1449-1508. De moderne naam 'Davaar' is afgeleid van het oudere 'Do Bharre' - Sint Barre. Een andere verklaring is: dat 'Da Bharre"is afgeleid wat eigelijk 'eiland met twee punte' betekend. Davaar, gelegen aan de ingang van Campbeltown Loch, Argyll en Bute, is alleen bij vloed een eiland.

Het schiereiland heeft een lengte van 64 kilometer en een breedte van 13 kilometer. De toren kijkt uit op de kust van Antrim in Noord-Ierland.

De vuurtoren werd in 1854 opgericht door de ingenieurs David en Thomas Stevenson. De cilindrische toren  met een hoogte van 20 meter is wit en het lantaarnhuis zwart. De brandpuntshoogte is 37 meter met een bereik van 15 zeemijlen. De toren werd in 1983 geautomatiseerd.

DUBH ARTACH VUURTOREN.  

De vuurtoren staat op een afgelegen rotspunt van Basalt voor de westkust van Schotland 29 kilometer ten westen van Colonsay in de eilanden groep Mull. Het is een ontwerp van T.Stevenson en kreeg een hoogte van 38 meter.

De rots is zwaar onderhevig aan uitzonderlijke zee-omstandigheden met golven van wel 28 meter hoogte. Op het eiland Raid werd een kuststation gebouwd.

De reden tot de bouw van Dubh Artach (Zwarte Rots)  is het vergaan  van tussen 1800 en 1854 van dertig schepen.

De toren werd in 1872 voltooid en voorzien van parefinne verlichting. Het is een taps toelopende cilindrische toren ,et balkon en lantaarn, waarin ook het verblijf van de vuurtorenwachter was ondergebracht. De markering van de toren is wit-rood-wit en een zwarte lantaarn. In 1971 werd de toren geautomatiseerd en heeft heden als stroombron zonne-energie. Brandpuntshoogte is 44 meter met een bereik van 20 zeemijlen. 

De toren staat onder bezit van de Northern Lighthouse Board.

DUNCANSBY HEAD VUURTOREN.

Duncansby Head, in het Schots-Gaelisch Ceann Dhunngain, is het meest noordooestelijke punt van zowel het Schotse vaste land als het Britse vasteland.

De vuurtoren gebouwd door David Alan Stevenson in 1924, is een vierkante betonnen toren met een hoogte van 11 meter, De toren is wit en het balkon okergeel. De toren werkt op netstroom en werd in 1997 geautomatiseerd. De toren heeft een brandpuntshoogte van 67 meter met een bereik van 22 zeemijlen.

Het gebied staat bekend om de 'Duncanby Stacks' een prominente rotsformatie in zee vlak voor de kust.

DUNNET HEAD VUURTOREN. 

De vuurtoren van Dunnet Head is een actieve vuurtoren uit de 19e eeuw die op een 91 meter hoge klif van Easter Head op Dunnet Head, Highland.

De vuurtoren is het ontwerp van R.Stevenson. Het is een gemetselde toren uit 1831 met een hoogte van 20 meter, cilindrische van vorm met balkon en lantaarn. De toren is wit en ronde het balkon een okergele band. De lantaarn is zwart.  De toren werkt op netstroom en wordt na dat deze is geautomatiseerd, bediend door Northern Lighthouse Board. Brandpuntshoogte is 105 meter met een bereik van 29 zeemijlen.

Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UNITED KINGDOM-SCHOTLAND.

                                                                            DEEL 8-B.