VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK-ENGELAND. (DEEL 11-B)

 

  EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

          OM IN DUISTERNIS DE

   ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

         HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                     DEEL 11-B

                        YORKSHIRE. 

                                                            (VERVOLG)  

THORNGUMBALD CLOUGH HIGH & LOW VUURTOREN.

De Thorngumbald Clough vuurtorens werden in juli 1870 in gebruik genomen. Ze werden aanvankelijk op experimentele basis gebouwd en ontworpen om verplaatsbaar te zijn. De lichten konden worden heruitgelijnd naarmate de bedding van de Humber in de loop der tijd veranderde.

Omdat ze succesvol bleken vervingen ze de nabij- gelegen Pauli-vuurtoren en boden ze een flexibeler navigatiehulpmiddel.

De High Light (L), met een hoogte van 15 meter, was gebouwd op een stenen fundering en opgetrokken uit smeedijzeren balken. Het open raamwerk strekte zich uit over ongeveer twee derde van de hoogte, daarboven bevond zich een balkon met een afgesloten gedeelte met een lantaarn en een opslagruimte. De brandpuntshoogte was 13 meter, met een bereik van 9 zeemijlen.

De Low Light (R), met een hoogte van 9,75 meter, was gemonteerd op een trolley die over rails reed. Hierdoor kon de toren in lijn met de High Light worden gebracht. De Low Light heeft een hoogte van 10 meter, een brandspunthoogte van 8 meter, met een bereik van 9 zeemijlen.

Beide torens werden gebouwd door Thompson en Stather uit Hull. Rond 1926 werden beide torens geëlektrificeerd. Beide vallen onder het beheer van Associated British Ports en zijn monumenten van de hoogste categorie.   

WHITBY VUURTORENS EN BAKENS.

Hoge kliffen en prachtige stranden strekken zich uit tot Ravenscar rond Robis Hood's Bay vanaf Whitby. 

Het is heden de haven van de plaatselijke vissersvloot, maar het was dat vanuit deze haven de kapitein Cook in 1768 met de HMS Endeavour vertrok voor zijn ontdekkingsreis naar Australië.

Hoog bovenop de klif (linksboven), Long Hill, staat de vuurtoren die in 1858 werd gebouwd. Oorspronkelijk had deze twee torens, noord-zuid georiënteerd met vaste lichten. In 1890 werd de vuurtoren aangepast toen een kleiner efficiënter licht in de kleinere toren werd geïnstalleerd en de andere toren werd afgebroken. De overgebleven toren heeft een hoogte van 13 meter, een brandpuntshoogte van 73 meter, met een bereik van 18 zeemijlen. De vuurtoren werd in 1992 geautomatiseerd en staat onder het beheer van Trinity House in Harwich. Op het uiterste einde van de pieren van de haven van Whitby staan lichtbakens. Het baken op de Oost-pier (midden) werd in 1914 geplaatst, heeft een hoogte van 7 meter, brandpunthoogte van 12 meter, met een bereik van 5 zeemijlen. Het baken is rood van kleur en opgetrokken uit houten balken.

Het baken op de West-pier (rechts) werd tevens in 1914 geplaatst. Het is een skeletachtige structuur en heeft een hoogte van 7 meter, brandpuntshoogte van 12 meter, en een bereik van 5 zeemijlen. Het baken is groen van kleur. 

In 1702 kreeg de haven toestemming van het parlement om twee haven pieren te bouwen.

Op de Oost-Pier werd aan het eind een vuurtoren gebouwd (L) in 1855, met een torenhoogte van 17 meter, en op de westelijke pier een vuurtoren (R) met een hoogte van 25 meter.

De toren op de oost-pier is een stenen cilindrische toren met balkon en lantaarn, De toren is ongeverfd en de lantaarn is wit.

De toren op de West-Pier werd in 1831 gebouwd. het is een stenen cilindrische toren met balkon en lantaarn. De toren is ongeverfd en de lantaarn en balkon zijn wit geschilderd. 

Beide pieren waarop de vuurtorens staan hebben een lengte van 330 meter. Deze lengten werden in 1914 vergroot met 150 meter met de pieren waarop de havenbakens staan. De pieren zijn bij het verlengen niet vast aan elkaar verbonden.

WHITGIFT VUURTOREN.   

De Whitgift vuurtoren staat aan de zuidelijke oever van de rivier de Ouse, die uitmondt in de rivier de Humber.

Het is een wit geschilderde houten toren op een ronde betonnen sokkel.

De toren heeft een hoogte van 14 meter, met een brandpuntshoogte van 12 meter, met een bereik van 5 zeemijlen.

De lantaarnhuis is buitenwerking en het licht komt van een LED-lamp op de reling van de lantaarn galerij.

Het licht is volledig geautomatiseerd.

PAULL VUURTOREN.

De vuurtoren van Paull staat op het laagland aan de noordelijke oever van de rivier de Humber.

Sinds 1836 waakte hij over een van de gevaarlijkste waterwegen van Groot Brittannië.

De toren heeft een hoogte van 9 meter en een een brandpuntshoogte van 12 meter.

De toren onder het beheer van Trinity House Hull werd in 1870 buiten gebruik gesteld

SPURN LAGE EN HOGE LICHT.             

Spurn Point is een smalle zand- en kiezelstrook aan de monding van de rivier de Humber-estuarium, die vijf kilometer de Noordzee insteekt.

De huidige vuurtoren van Spurn Point werd in 1895 gebouwd. 

Het is een cilindrische toren van ingenieur Thomas Matthews, met een hoogte van 39 meter (R).

De toren is zwart geschilderd met in het midden een brede witte band en een wit lantaarnhuis.

De toren werd beheerd door Trinity House tot 1985 waarna ze buiten bedrijf werd gesteld.

 Vlakbij de staat het Spurn Point Low-light, een cilindrische enigszins taps toelopenede stenen toren met een zwart boven gedeelte, waar het lantaarnhuis moet hebben gestaan. Het is het ontwerp van James Walker en werd in 1852 gebouwd en in 1895 buiten werking gesteld.

WITHERSEA VUURTOREN.

De vuurtoren staat niet aan de kust maar midden in de stad Withernsea.

De toren heeft een hoogte van 38 meter en de bouw duurde 18 maanden, tussen 1892 en 1894.

Toen de toren werd gebouwd stond hij nog 400 meter uit de kust met een gebied met niets anders dan zandduinen. 

Het is een toren opgetrokken uit bakstenen, taps toelopend achthoekig prisma met balkon en lantaarn. Het geheel is wit geschilderd. De eerste verlichting werd geleverd door een paraffinelamp met achtlonten. In 1936 werd de toren geëlektrificeerd, werkend op wisselstroom.

De toren stond onder beheer van Trinity House tot 1976. In dat zelfde jaar werd de toren gedeactiveerd.

                    LINCOLNSHIRE.    

Lincolnshire is een ceremonieel graafschap. Het graafschap is opgedeeld in 9 bestuursgebieden. De hoofdstad is Lincoln.

KILLINGHOLME HOGE EN LAGE VUURTOREN.

De twee vuurtorens, de Hoge vuurtoren en de Lage vuurtoren behoren tot het verleden van het begeleiden van de scheepvaart over de rivier de Humber.

Ze staan nu in een industriegebied.

De hoge vuurtoren, een cilindrische rode toren met balkon en lantaarnhuis met een wit dak heeft een hoogte van 24 meter, werd gebouwd in 1876. De brandopuntshoogte was 22 meter, met een bereik van 3 zeemijlen.

De Lage vuurtoren, geheel wit geschilderd  werd gebouwd in 1836, heeft een hoogte van 14 meter, had een brandpuntshoogte van 10 meter , met een bereik van 14 zeemijlen.

Beide torens vielen onder het beheer van de Hull Trinity House. 

KILLINGHOLME NORTH LOW VUURTOREN.   

De vuurtoren staat op de zuidelijke oever van de rivier de Humber. De toren een cilindrische stenen bepleisterde toren werd gebouwd in 1851 en heeft een hoogte van 14 meter.

De toren had een brandpuntshoogte van 14 meter en werd in 1920 buiten bedrijf gesteld.

De toren stond vroeger onder beheer van Hull Trinity House en is tegenwoordig particulier eigendom.

WEST NENE VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen op de westelijke oever van de rivier de Nene, Sutton Bridge, en is de langste rivier van het Verenigd Koninkrijk.

De toren staat ook bekend onder de vreemde bij naam 'Westelijke Jordaanoever' vuurtoren.

De toren, een enigszins taps toelopend bouwwerk, zo ook het lantaarnhuis, gescheiden door een diepliggende zwarte band, met een pagodedak.

De toren werd in 1830 gebouwd en is samen met het wachtershuis wit geschilderd.

De toren heeft een hoogte van 18 meter en is het ontwerp van ingenieur John Rennie.

SIR PETER SCOTT VUURTOREN.     

De vuurtoren is gelegen op de oostelijke oever van de rivier de Nene, Sutton Bridge. Ook deze toren heeft een vreemde bijnaam, namelijk 'East Bank' vuurtoren. De naam verwijst naar de natuuronderzoeker en kunstenaar Sir Peter Scott.

Deze toren werd ook in 1830 gebouwd met een torenhoogte van 18 meter en is gelijk in aanzicht als de westelijke toren.

Ook deze toren is het ontwerp van de ingenieur John Rennie.

Beide torens zijn buiten gebruik en in particulierbezit.

    NORFOLK.   

Norfolk is een shire-graafschap met de hoofdstad Norwich. Het is een graafschap in historisch East Anglia en telt 7 bestuursgebieden.

CROMER VUURTOREN.        

De vuurtoren van Cromer bevindt zich ongeveer 32 kilometer ten noorden van de stad Norwich.

De toren uit 1833 heeft een hoogte van 18 meter, en heeft een achthoekige vorm.

Op het platte dak dat wordt omgeven door een balustrade staat een wit lantaarnhuis.

De toren heet brandpuntshoogte van 84 meter boven zeeniveau met een bereik van 21 zeemijlen.

De toren geeft om de vijf seconden een witte flits.

Toren en wachtershuis zijn wit geschilderd en het geheel valt onder beheer van Trinity House.

 GORLESTON ZUID-PIER VUURTOREN.

De vuurtoren en de kustwachtpost bevinden zich op de zuidelijke pier van de zeehaven aan de zuidkant van Great Yarmouth. De eerste vuurtoren die hier in 1852 werd gebouwd, was een achthoekige bakstenen toren met vergelijkbare hoogte als het huidige vuurtoren gebouw. De huidige vuurtorengebouw werd in 1955 gebouwd en was tevens kantoor van de havenmeester. De vuurtoren is op het dak gemonteerd, samen met alle communicatie apparatuur, havencontrolelichten en de misthoorn.  

De vuurtoren heeft een hoogte van 8 meter, met een brandpuntshoogte van 11 meter, en een bereik van 11 zeemijlen.

Het geheel staat onder beheer van de National Coastwatch Institution; Haven autoriteit van Great Yarmouth.

HAPPISBURGH VUURTOREN.      

De vuurtoren van Happisburgh is de enige onafhankelijke beheerde vuurtoren in Groot Brittannië. Het is tevens de oudste nog werkende vuurtoren in East Anglia. Het gebouw werd in 1790 door de Corperation of Trinity House als een van een paar vuurtorens gebouwd. De Hoge- en Lage vuurtoren werkten samen met het Newarp-lichtschip om schepen langs de zuidelijke rand van de Haisborough Sands voor de kust te begeleiden.

 De vuurtoren, een cilindrische taps toelopende toren met een hoogte van 25 meter werd in 1791 in werking gesteld. De toren had als dag merk rode en witte horizontale banden, een wit lantaarnhuis met een rood dak. De toren heeft een brandpuntshoogte van 41 meter, met een bereik van 14 zeemijlen. De vuurtoren werd in 1929 geautomatiseerd. 

De toren stond tot 1990 onder beheer van Trinity House en daarna door Happisburgh Lighthouse Trust. 

OUDE VUURTOREN VAN HUNSTANTON.   

De vuurtoren, gebouwd op het hoogste punt van het deel van de kust, bovenop de de kliffen van Hunstanton, werd in 1851 in gebruik genomen.

De toren diende om de scheepvaart te helpen veilig de wateren van Lynn Deeps binnen te varen.

Voor deze vuurtoeren waren er reeds twee andere gebouwd, één in 1665 en en een andere  in 1778.

De huidige toren, naar het ontwerp van James Walker, werd gebouwd in opdracht van Trinity House om de verouderde te vervangen. 

De toren met een hoogte van 19 meter stak 33 meter boven het zeeniveau uit, en had een lichtbereik van 16 zeemijlen. De vuurtoren had oorspronkelijk een wit licht, maar in 1844 werd er een rode sector aan het licht toegevoegd. De toren, wit geschilderd, cilindrische van vorm met balkon (heden zonder lantaarnhuis) bleef tot 1922 in gebruik.

  

                       SUFFOLK.  

 

Suffolk is een shire-graafschap in de regio East England.

Suffolk heeft 5  bestuursgebieden.  De hoofdstad is Ipswich.

ORFORDNESS VUURTOREN.

De vuurtoren van Orfordness was gelegen op Orfordness in Suffolk en werd voltooid 1792.

Het was een taps toelopende bakstenen toren met balkon en lantaarn huis. De toren met een hoogte van 30 meter, had als dagmerk twee rode banden, waarvan de bovenste net onder het balkon. Balkon en lantaarnhuis zij wit geschilderd.

De eerste lichten in dit gebied werden in 1637 gebouwd, een paar houten lichtmasten. IN 1720 werden patentrechten verworven door  Henry Grey, hij verving de houten lichtmasten voor een paar bastenen torens. Hierna volgden de problemen; de toren werd in 1724 weggespoeld. De vervangende houten toren werd eveneens weggespoeld evenals de weer vervangende toren. In 1733 werd een nieuwe torens gebouwd. In 1746 werd het bovenste licht op kolen gestookt en het onderste op olie. Deze werden in 1780 vervangen door een paar achthoekige  bakstenen torens. Nauwelijks twaalf jaar later stond de onderste van de twee torens door kusterosie gevaarlijk dicht bij de zee, en lang daarna stortte deze in.

Detail van een zeekaart uit 1875 waarop de twee vuurtorens zijn afgebeeld.

In 1837 werd het beheer van de torens gekocht door Trinity House en werden beide torens aan de tijd aangepast wat lenzen en spiegels aangaat. In 1864 werden beide toren beschilderd in rood en wit (voorheen waren ze helemaal rood). In 1887 ging het lage licht opnieuw verloren door erosie, en werd het ditmaal niet vervangen. De hoge vuurtoren werd in 1914 gemoderniseerd en in 1959 geëlektrificeerd en werd het de eerste toren in 1964 die vanuit Harwich werd bewaakt.

De vuurtoren werd op 27 juni 2013 buiten gebruik gesteld vanwege de oprukkende zee. De erosie nam zwaar toe en de kans dat de toren om zou vallen was groot. Trinity House verwijderede alle appartuur.

In 2019 beschadigden hoge golven de bij de toren staan de gebouwen van de vuurtorenwachters. De kustlijn kwam daardoor en enkele meters van de vuurtoren zelf te liggen. In 2020 werd begonnen met de ontmanteling van de vuurtoren 

PAKEFIELD VUURTOREN.      

De vuurtoren van Pakefield is een ontmantelde vuurtoren uit de 19e eeuw, gelegen bij Pakefield een voorstad van Lowestoft. De toren werd in 1832 in gebruik genomen en had een brandpuntshoogte van 20 meter, met een bereik van 9 zeemijlen. 

Het is een rechte korte ronde toren met een hoogte van 9 meter met balkon en een piramidedak  op het lantaarnhuis. De toren werd in 1864 buiten werking gesteld en bleef tientallen jaren leeg staan tot in de jaren twintig van de vorige eeuw een particulier de toren kocht en er rondom een vakantie park bouwde.

SOUTHWOLD VUURTOREN.

De vuurtoren van Southwold staat middenin een woonwijk. De vuurtoren een lokaal herkenningspunt werd in 1887 gebouwd en in 1890 in gebruik genomen.

Het is een witte cilindrische bakstenen toren met een hoogte van 21 meter, met balkon en lantaarnhuis.

De brandpuntshoogte ligt op 37 meter met een bereik van 24 zeemijlen. De toren staat 37 meter boven zeeniveau.

De toren werd in 1938 geautomatiseerd en staat onder beheer van Trinity House.

LOWESTOFT VUURTOREN.     

De vuurtoren van Lowestoft staat  bovenaan de Sparrow's Nest Gardens en torent hoog boven de stad uit.

De kustlijn langs deze kust is bezaaid met zandbanken, waardoor de scheepvaart gevaarlijk is. Er stonden vroeger verschillende vuurtorens langs dit kustgedeelte.

Trinity House liet in 1609 twee vuurtorens bouwen bij de Ness, langs de kustlijn. De ene vuurtoren was hoger dan de andere. De hoge en de lage vuurtoren rusten op een vakwerkconstructie en vormden de leidende lichten. Wanneer ze op één lijn stonden, zouden de twee lichten schepen veilig door het Stamford Channel leiden, het diepste kanaal voor de kust. In 1628 waren de beide vuurtorens aan reparatie toe en werden ze herbouwd en bleven nog vijftig jaar in gebruik, tot ze in 1676 werden vervangen. In 1706 werd het low light buiten werking gesteld door de steeds veranderde kustlijn.

Het Low Light werd in 1779 herbouwd en in 1778 kreeg het High Light een nieuwe glazen lantaarn.

In 1870 besloot Trinitu House elektriciteit aan de leggen, maar de High Light toren was niet bestand tegen de nieuwe zware apparatuur, dus werd een nieuwe toren gebouwd in 1874.

In 1923 werden de oude torens buiten werking gesteld. De nieuwe huidige toren heeft een hoogte van 16 meter, met een brandpuntshoogte van 37 meter, met een bereik van 23 zeemijlen, en werd in 1975 volledig geautomatiseerd.

   ESSEX.

Essex is een ceremonieel graafschap in de regio East of England.

De hoofdstad is Chelmsford. Het graafschap is opgedeeld in 14 bestuursgebieden.

DOVERCOURT VUURTORENS.     

Het zijn twee gietijzeren torens, de hoge en de lage vuurtorens van Dovercourt.

Beide torens werden opgericht in 1863, waarbij de hoge een hoogte kreeg van 14 meter en de lage een hoogte van 8 meter.

Beide dienden als navigatielichten voor de schepen die de monding van de rivier de Stout bevoeren en de nabijgelegen haven van Harwich bedienden.

Ze vervingen de vuurtorens van Harwich in het noorden, die overbodig waren geworden door de verschuivende vaargeulen en de opbouw van Lanfguard Split. De torens waren gebouwd op een beweegbaar spoor dat kon worden bijgesteld naarmate de vaargeulen verandereden.. De hoge vuurtoren staat dicht bij de promenade en is zeskantig van vorm. De lage vuurtoren staat ongeveer 180 verder in zee.  Beide torens zijn in 1917 buiten werking gesteld door Trinity House.

HARWICH VUURTORENS. 

De hoge en de lage vuurtoren van Harwich dateren uit het begin van de 19e eeuw, die werden gebouwd om de schepen veilig de haven in te leiden. Ze vervingen een paar lichten uit de 17e eeuw toen Harwich een belangrijke basis was voor de Royal Navy.

Beide vuurtorens werden in 1818 opgericht, waarbij het hoge licht een hoogte kreeg van 21 meter en het lage licht van 9 meter. Ze werden min of meer op de oude plek van hun voorgangers gebouwd van bakstenen. Beide torens werden verlicht door olielampen, negen in de hoge toren een drie in de lage toren. Aanvankelijk scheen het licht van de hoge toren uit een raam halverwege hoogte en de bovenste helft diende als dagmarkering. In 1822 werd dit veranderd en scheen het licht vanaf de top. Beide torens stonden onder beheer van Trinity House, tot ze in 1863 buiten-werking werden gesteld. Heden behoren ze tot het Harwich Maritiem Museum.

     Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK-ENGELAND. (11-C)

                                      

VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK-ENGELAND. (DEEL 11-A)

 

  EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

          OM UN DUISTERNIS DE

   ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

         HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                     DEEL  11-A

                          ENGELAND. 

Engeland is een voormalig koninkrijk en maakt als constituerend land met Noord-Ierland, Schotland en Wales deel uit van één soevereine staat het Verenigd Koninkrijk. De hoofdstad is Londen.

Het omvat het zuidelijke deel  van het eiland groot Brittannië, in het westen grenzend aan Wales, in het noorden aan Schotland, in het oosten aan de Noordzee, in het zuiden aan het Kanaal en in het noordwesten  aan de Ierse Zee. Engeland is van oudsher onderverdeeld in graafschappen, deze gebieden werden vroeger shires genoemd in de tijd van de Angelsaksen, wat heden nog in de namen voorkomt. Na de komst van de Normandiërs kwam de naam county in zwang, afgeleid van het Franse woord "comte".

In dit vuurtoren verslag wordt begonnen aan de noordoostelijke kust van Engeland, te beginnen in Northumberland en met de klok mee  te eindige in het noordwesten in Cumbria.

                         NORTHUMBERLAND.     

Northumberland is sinds 1 april 2009 een unitary authority (lokale overheid) en een district in de Engelse regio North East England en het is een ceremonieel graafschap.

Northumberland bestaat uit 6 districten.

BAMBURGH VUURTOREN.

De vuurtoren van Bamburgh, ook bekend als de vuurtoren van Black Rocks Point, werd in 1910 gebouwd door Trinity House om schepen te begeleiden die langs de kust van Northumberland voeren en in de wateren rond de Farme-eilanden.

Toen het licht werd gebouwd stond het op een hoge skeletten stalen toren, met een hoogte van 11 meter. Het geheel werd in 1975 grondig gemoderniseerd, kreeg een gemetseld gebouw in de vorm van een parallellepipedum met een lantaarn op het dak. Het gebouw is wit en de lantaarn zwart. In de jaren tachtig werd de toren op het elektriciteitsnet aangesloten  De toren heeft een brandpuntshoogte van 12 meter met een bereik van het witte licht van 14 zeemijlen en van het rood-groene licht van 11 zeemijlen. De toren wordt bediend door Trinity House.

BERWICK VUURTOREN.   

De vuurtoren van Berwich, Berwick-upon-Tweed, bevindt zich aan het einde vaneen lange golfbreker die de ingang van de rivier de Tweed beschermt en leidt zeevarenden al sinds 1826 veilig de haven van Berwick binnen. Tussen 1147 en 1482 wisselde de stad Berwick talloze malen van eigenaar tussen Engeland en Schotland en zou uiteindelijk Engels blijven.

De vuurtoren werd in 1826 gebouwd, na voltooiing van de golfbreker. De 13 meter hoge toren werd de meest noordelijke vuurtoren van Engeland. Het is een ontwerp van Joseph Nelson. De toren heeft een brandpuntshoogte van 13 meter, en een bereik van 6 zeemijlen. De vuurtoren wordt beheerd door de Berwick Harbour Commissioners.

COQUET VUURTOREN.

De vuurtoren van Coquet, een ontwerp van James Walker, bevindt zich op de zuidwestkust van Coquet eiland, ongeveer anderhalve kilometer uit de kust van het Stadje Amble. Het eiland is eigendom van de hertog van Northumberland.

De vuurtoren werd in 1841 gebouwd om de scheepvaart te beschermen tegen het Coquet Sands- gebergte, dat zich voor de kust uitstrekt.

De vierkante stenen gemetselde toren, met kantelen, heeft een hoogte van 22 meter, waarvan de bovenste helft wit is geschilderd, evenals het lantaarnhuis. De toren heeft een brandpuntshoogte van 25 meter, met een bereik van 22 zeemijlen voor het witte licht en 15 zeemijlen voor het rode licht. Beheerder is Trinity House.

FARNE VUURTOREN.   

De vuurtoren van Farne staat op het eiland Inner Farne, dat deel uitmaakt van de Engelse Farne-eilanden, gelegen op ongeveer 2,5 tot 7,5 kilometer voor de kust van Northumberland. De vuurtoren en de gebouwen zijn eigendom van de National Trust, maar wordt verder beheerd door Trinity House. De 13 meter hoge vuurtoren , uit 1811 staat op een volledig ommuurd terrein. Het is een conische toren met galerij en lantaarnhuis, volledig in het wit. De toren heeft een brandpuntshoogte van 27 meter, met een bereik van het witte licht van 10 zeemijlen en van het rode licht van 7 zeemijlen.

GUILE POINT EAST VUURTOREN. 

De vuurtoren van Guile Point is, samen met de nabij gelegen vuurtoren van Heugh Hill, een verlichte stenen obelisk die als oriëntatiepunt dient voor de schepen die de haven van Holy Island binnenvaren.

De beide obelisken werd in 1859 gebouwd en kregen een hoogte van 8,8 meter. Het zijn twee, houten, met stenen bekleden obelisktorens en die in de jaren negentig op zonne-energie werden overgeschakeld. Op 1 november nam Trinity House de verantwoordelijkheid over voor het markeren van de toegang tot de haven. De torens hebben een brandpuntshoogte van 9 meter, met een bereik van 4 zeemijlen.

LONGSTONE VUURTOREN.     

De vuurtoren staat op het rotseiland Longstone, dat deel uitmaakt van de Egelse Fame-eilanden. In 1825 werd met de bouw begonnen en in 1826 werd de toren in gebruik genomen.

Het vuurtoren complex staat op een afgeronde stenen basis, De 26 meter hoge toren heeft een conische vorm, is rood met een brede witte horizontale band en het lantaarnhuis en de galerij zijn ook rood. Naast de vuurtoren bevindt zich een kleiner torentje waarin het mistsignaal is onder gebracht.  De toren heeft brandpuntshoogte van 23 meter, met een bereik van 18 zeemijlen. De toren geeft om de 10 seconden een witte schittering.

TYNEMOUTH VUURTORENS.

Drie vuurtoren markeren de toegang tot Tynemouth en de rivier de Tyne. Bij South Shields markeeren de vuurtoren aan de zuidelijke pier van de rivier de Tyne en de vuurtoren bij Herd Groyne de zuidelijke ingang. De vuurtoren aan de noordelijke pier van de rivier de Tyne markeert de noordelijke kant.

( van links naar rechts: Herd Groyne vuurtoren, de noordelijke vuurtoren en de zuidelijke vuurtoren.)

IN 1852 kreeg de Tyne Improvement Com. toestemming op pieren te bouwen aan beide zijden van de riviermonding. Werkzaamheden aan de noordelijke pier begonnen in 1854 en de bouw van de zuidelijke pier 1856.

HERD GROYNE VUURTOREN.

De vuurtoren werd opgericht in 1882 en heeft een hoogte van 15 meter en is volledig rood geschilderd. De toren heeft drie lichten, wit, rood en groen, met respectievelijke een bereik van 19, 11 en 11 zeemijlen. 

ZUIDELIJKE PIER VUURTOREN.

De vuurtoren van de zuidelijke pier werd in 1895 gebouwd met een hoogte van 12 meter en een brandpuntshoogte van 15 meter. De toren heeft drie lichten; wit, rood en groen met een respectievelijk bereik van 13 zeemijlen, 9 zeemijlen en 8 zeemijlen.

NOORDELIJKE PIER VUURTOREN.

De noordelijke vuurtoren staat aan het einde van een 900 meter lange pier en werd in 1903 gebouwd. De toren heeft een hoogte van 23 meter, een brandpuntshoogte van 26 meter, met een bereik van een wit licht van 26 zeemijlen.

Alle drie de lichte vallen onder het beheer van Haven van Tyne.

BLYTH VUURTORENS.  

Blyth heeft in het verleden meerdere vuurtoren gekend om de schepen veilig de haven in te begeleiden. De haven dateert uit de 13e eeuw. In de 18e eeuw was het een belangrijke haven voor de overslag van kolen, zout en industriële goederen.

In 1788 werd de Hoge vuurtoren (L)gebouwd met een hoogte van 19 meter. In 1810 vond er een stedelijke uitbreiding plaats en raakte de toren aan zicht onttrokken, daarom werd deze in 1888 verhoogt tot 16,5 meter en later in 1900 nog eens tot 18,3 meter. De vuurtoren bleef in gebruik tot 1985. De vuurtoren op de oostpier werd in 1884 gebouwd na de bouw van de lange pier in 1880. De huidige toren (R) werd in 1907 gebouwd, kreeg een hoogte van 14 meter en is wit geschilderd. De toren staat op een betonnen sokkel en werd in 2016 gerestaureerd. Beide torens zijn heden monumenten.

VUURTORENS NORTH SHIELDS FISH-QUAY.

Alle bestaande vuurtorens van North Shields zijn buiten gebruik.  Het eerste licht (L) dateert uit 1727 en werd in 1810 buitengebruik gesteld. Het was een bakstenen toren en stond bekend als Low-light.

Het tweede licht (Midden) dateert ook uit 1727 en werd ook in 1810 buiten werking gesteld. Het was een bakstenen toren met de lantaarn op het dak, vastgebouwd aan een woning en geheel wit geschilderd. Bekend als het Old High Light.

Het High Light wat direct aan de viskade is gelegen, werd in ook in 1807 gebouwd. Het is een stenen toren met een hoogte van 26 meter, met een kleine lantaarn op het dak en geheel wit geschilderd. De toren had een brandpuntshoogte van 25 meter, met een bereik van 13 zeemijlen.  De toren werd in 1999 buiten werking gesteld. Alle drie de torens werden tot 1990 beheerd door Trinity House New Castle-upon-Tyne en daarna door Port of Tyne.

ST. MARY'S VUURTOREN.     

De vuurtoren is gelegen op het kleine gelijknamige eilandje, net ten noorden van Whitley Bay.

Het kleine, rotsachtige eilandje is met het vasteland verbonden door een korte betonnen dam die bij hoogwater onderwater komt te staan.

 De toren werd gebouwd in 1898. Het is een bakstenen taps toelopende cilindrische toren met balkon en lantaarnhuis. Alles in het wit. 

De toren heeft een hoogte van 46 meter en het licht had een bereik van 17 zeemijlen. De toren werd in 1984 buiten werking gesteld.  

Het allereerste licht in het gebied bevond zich in Tynwmouth Priory, een 11e eeuwse kloosterkapel, waarvan de monniken een lantaarn op een toren onderhielden om passerende schepen te waarschuwen voor het gevaar van de rotsen. Op de plaats van het huidige Tynemouth Coastguard-station werd in 1664 een vuurtoren gebouwd met stenen afkomstig van de gesloten priorij.

Deze vuurtoren werd werd afgebroken toen de nieuwe vuurtoren en de aangrenzende wachterswoning werd gebouwd, met behulp van 645 stenen blokken en 750.000 bakstenen.

               DURHAM.

Durham is een ceremonieel graafschap, een unitary authority en een district in de regio North East England.

Het graafschap is opgedeeld in vier bestuurlijke gebieden.

  

HEUGH VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen in Hartlepool en is een navigatielicht op The Headland. De huidige vuurtoren dateert uit 1927 en is eigendom van de PD Ports.

Na de oprichting van de Hartpool Dock & Railway Company groeide  West Haetlepool snel uit tot een aanzienlijke kolenhaven aan de kust van Durham. In 1844 uitten zeelieden die de nieuwe dokken moesten binnenvaren hun bezorgdheid over de ontoereikende verlichting op dit gevaarlijke stuk kustlijn. In 1846 gaf de Corporation of Trinity House de havenautoriteit opdracht om de nodige voorzieningen te treffen. De eerste vuurtoren werd in 1847 gebouwd uit zandsteen en werd op 1 oktober 1847 in gebruik genomen, gevoed  door gas van de plaatselijke kolenmijnen. De vuurtoren verdween als indirect gevolg van het Duitse luchtoffensief op Hartlepool in december 1914. Een nieuwe vuurtoren werd in 1927 gebouwd en is een stalen toren met een hoogte van 16 meter, cilindrische van vorm met balkon en lantaarnhuis.  Toren en lantaarnhuis zijn wit geschilderd. De vuurtoren heeft een brandpuntshoogte van 19 meter, met een bereik van 19 zeemijlen. 

HERD GROYNE VUURTOREN.      

Drie vuurtorens markeren de toegang tot Tynemouth en de rivier de Tyne. Bij South Shields markeren de vuurtoren aan de zuidelijke pier van de rivier de Tyne en de vuurtoren bij Herd Groyne de zuidelijke ingang. De vuurtoren aan de noordelijke pier van de rivier de Tyne markeer de noordelijke kant.

De Herd Groyne vuurtoren werd opgericht in 1882, en heeft een hoogte van 15 meter, een brandpuntshoogte van 13 meter, met een bereik van 19 zeemijlen voor het witte licht, 11 zeemijlen voor het rode en groenen licht. Toren staat onder beheer van de Haven van Tyne.

ROKER PIER VUURTOREN.

Tegen het einde van de 19e eeuw was Sunderland uitgegroeid tot een van de grootste kolenhavens van Engeland. Een nieuwe buitenhaven werd aangelegd door de bouw van twee gebogen golfbrekers, waardoor het kanaal smaller en dieper werd. Roker Pier, die de oude North Pier verving werd in 1885 aangelegd en strekt zich 600 meter uit in de Noordzee. Aan het einden van de pier staat de Roker vuurtoren die in 1903 werd opgericht. De pier bevat ook een tunnel die werd gebruikt voor de aanvoer van gas, maar ook om een veilige toegang tot de toren voor de wachters.   Het is een 23 meter hoge taps toelopende toren bekleed met rood en wit graniet. Het is het ontwerp van ingenieur Henry Hay Wake Oorspronkelijk werd de toren verlicht met gas, maar later omgebouwd naar petroleumdamp, vervolgens naar elektriciteit en uiteindelijk met ledverlichting. De toren heeft een brandpuntshoogte van 25 meter, met een bereik van 23 zeemijlen. De toren staat onder beheer van de haven van Sunderland.

TYNE SOUTH PIER VUURTOREN.     

De zuidelijke pier, die vanuit South Shields loopt, heeft aan het einde een 12 meter hoge vuurtoren staan, met een lantaarn bovenop, waarvan de ene helft rood is geschilderd en de andere wit.

De vuurtoren werd opgericht in 1895 en heeft drie sectorlichten met een brandpuntshoogte van 15 meter. Wit licht met een bereik van 13 zeemijlen, rood licht met een bereik van 9 zeemijlen en een groen licht met een bereik van 8 zeemijlen.

Toren staat onder beheer van de Haven van Tyne en volledig geautomatiseerd.

SOUTER VUURTOREN. 

De vuurtoren van Souter staat in Marsden en ligt ten noorden van Whitburn, in South Tyneside. Toen hij nog in gebruik was stond de toren algemeen bekend als de vuurtoren van Souter Point. 

Het was de eerste vuurtoren ter wereld die was ontworpen en gebouwd was voor het gebruik van wisselstroom. Het is een cilindrische witte toren met in het midden een horizontale brede rode band en een rood lantaarnhuis. De toren heeft een hoogte van 23 meter en werd voor het eerst verlicht in  1871 en in 1988 buiten gebruik gesteld door Trinity House en is nu National Trust. Het licht had een bereik van 26 zeemijlen.

SEATON CAREW VUURTOREN.   

Seaton Carwe kende een paar leidende lichttorens om de schepen de rivier de Tees in te begeleiden. De lage lichttoren werd meer dan een eeuw geleden afgebroken en wat overbleef van de hoge lichttoren is herbouwd in de jachthaven van Hartlepool.

Deze toren werd in 1838 gebouwd en had een hoogte van 19 meter en stond onder beheer van de Tees Navigation Comp.

In 1892 werd de toren buiten bedrijf gesteld

De toren was gebouwd uit zandsteen en was ongeverfd.

Na de wederopbouw is het lantaarnhuis niet terug geplaatst.       

    NORTH YORKSHIRE.    

North Yorkshire is een shire-graafschap in de Engelse regio Yorkshire and the Humber. Het graafschap is onderverdeeld in 11 lokaal bestuurde gebieden.

FLAMBOROUGH HEAD VUURTOREN.    

De eerste vuurtoren (L) werd voltooid in 1674, kreeg een achthoekige vorm en werd opgebouwd uit krijtblokken. De bouwer was Sir John Clayton. De toren werd helaas nooit in gebruik genomen en is nu een monument van de hoogste categorie.

De huidige vuurtoren (R) werd  op 1 december 1806 in gebruik genomen. De toren is het ontwerp van Samuel Wyatt, en werd gebouwd met bakstenen. Het is een cilindrische toren met een dubbel balkon en lantaarnhuis, geheel in het wit. De toren heeft een hoogte van 26,5 meter en een brandpuntshoogte van 65 meter, met een bereik  van 24 zeemijlen. Beheerder is Trinity House.

 SCARBOROUGH VUURTOREN.

De vuurtoren van Scarborough staat op de Vincent Pier en werd in 1804 gebouwd. Scarborough heeft al sinds de 11e eeuw een haven. De West Pier werd voltooid in 1325, maar de huidige buitenste pieren werd pas in 1732 gebouwd. Vincent Pier, vernoemd naar de bouwer William Vincent, werd in 1752 toegevoegd en voltooide daarmee de buitenhaven.

In 1804 werd aan het einde van de pier een vlag gehesen om de waterdiepte aan te geven. Twee jaar later werd aan het einde van de pier een vuurtoren van vier verdiepingen gebouwd, met een hoogte van 15 meter. Een kolenvuur in een vuurkorf boven in de toren zorgde voor het licht wanneer de diepte 3,6 meter of meer bedroeg. Elke verdieping van de toren had een luik waardoor de kolen naar de vuurkorf konden worden gehesen. In 1843 werd de vuurkorf vervangen door een lantaarn met een olielamp, die een vast rood licht uitstraalde op 57 voet boven zeeniveau, met een bereik van 13 zeemijlen.

Op 16 december 1914 werd Scarborough zwaar gebombardeerd door Duitse Zeestrijdkrachten.

De vuurtoren van Scarborough liep ernstige schade op; er werd een groot gat in de noordzijde geblazen en de lantaarn werd onherstelbaar beschadigd. Ook ander lichten op de oostelijke en westelijke pieren raakten beschadigd. Na de oorlog raakte het geheel in verval, maar met behulp van Scarborough Townsmen's Association en publieke donaties werd de toren herbouwd volgens de oorspronkelijke specificaties. De toren heeft brandpuntshoogte van 17 meter, met een bereik van 9 zeemijlen en wordt beheerd door de Raad van Noord-Yorkshire.

SOUTH GARE VUURTOREN.

De vuurtoren werd gebouwd in 1884 aan het einde van de golfbreker bij South Gare, ten noordwesten van Redcar.

De vuurtoren is 13 meter hoog en heeft een cilindrische, met gietijzer beklede stenen toren die volledig wit is geschilderd en staat op een betonnen fundatie. Kleine patrijspoorten aan de noord- en zuidkant verlichten de binnenzijde. De toren heeft een balkon en een lantaarnhuis. De huidige lichtbron is een 45 Watt LED met hoge intensiteit. De toren heeft een brandpuntshoogte van 16 meter, met een bereik voor het witte licht van 20 zeemijlen en het rode licht van 17 zeemijlen.

  Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK-ENGELAND. (DEEL 11-B)