GIBRALTAR. ROTS, STRAAT,VLAG EN WAPENEMBLEEM.

EEN ROTS EN EEN ZEESTRAAT VAN 

STRATEGISCH BELANG.

GIBRALTAR.

Gibraltar is een Britse kroonkolonie met een grote mate van zelfbestuur, gelegen aan de gelijknamige zeestraat, op het rotsmassief Punta de Europa.

De naam is een verbastering van 'Dje-bel--al-Taricq'; Taricq voerde het moslimleger aan, dat in 1411 Gibraltar veroverde. De moslimperiode duurde met enige korte onderbrekingen tot 1462, toen Gibraltar Spaans werd. Gibraltar grenst in het noorden aan Spaans Andalusië, oosten en zuiden aan de Middellandse Zee en in het westen aan de Baai van Algeciras.

GIBRALTAR.

1. de stad.
2. marinebasis en haven.
3. dokken voor scheepsreparaties.
4. vliegveld.
5. paarden renbaan. 
6. radiosein- en radar station.
7. Rosia Baai.
8. gouvernementsgebouw.
9. hoogste punt 425 meter.
10. Europa Point.

Op 25 april 1607 bond de Nederlandse vloot, onder bevel van Jacob van Heemskerck, bij Gibraltar voor de eerste maal in de geschiedenis de strijd aan met de oorlogsvloot van Spaanse galjoenen.
De Spaanse vloot, onder bevel van Don Juan Alvarez d'Avila, werd vrijwel geheel vernietigd, het sneuvelen van Jacob van Heemskerck was de hoofdoorzaak, dat dit succes niet werd uitgebuit. 
Tijdens de Spaanse Successieoorlog veroverde op 3 augustus 1703 Britse en Nederlandse mariniers, afkomstig van een gecombineerde vloot, die onder bevel stond van Sir Georg Rooke en de Nederlander Callenburg, Gibraltar ten behoeve van de Engelse koning Karel III.
Bij de vrede van Utrecht op 11 april 1713 kwam Gibraltar aan de Britse kroon. De rots bleef een Britse enclave.
Drie belegeringen van Spaanse zijde ondernomen, om de oude toestand te herstellen, van 1704-1705; 1726-1727 en 1779-1783 mislukten.

(De rots van Gibraltar met in de verte het vaste land van Marokko in Noord-Afrika.)

Aan het einde van de 19e eeuw werden grote havenwerken en een marinewerf aangelegd, terwijl in 1938 een vliegveld tot stand kwam.
In de rots zelf werden gangen stelsel aangelegd en opslagplaatsen. Openingen werden gemaakt om er geschut in te plaatsen.
Aan de zijde van de Middellandse Zee werd een gedeelte van de rotswand afgevlakt om regenwater op te vangen  dat via kanaaltjes naar ondergrondse opslagruimtes werd gevoerd.
Dit werd gedaan daar men voor de toevoer van drinkwater afhankelijk was van Spanje.
Tijdens de WO-II wisten meer dan 225 Engelandvaarders Gibraltar te bereiken.
Gibraltar was in de WO-II de basis van 'Force H'',  welk vlootverband ook een belangrijke rol speelde in de strijd om Malta en bij de vernietiging van het Duitse slagschip de 'Bismarck', evenals bij de actie tegen de Franse vloot in de haven van Mers-el-Kebir. Dit deel van de Franse vloot verklaarde zich loyaal met de Duitse bezetter.
De rots stond symbool voor Britse moed en vastberadenheid. Vanaf de rots kan men al het scheepvaart verkeer in- en uit de Middellandse Zee controleren.
Het feit dat de rots nog steeds Brits gebied is heeft tot veel spanningen geleid tussen Engeland en Spanje. Door bemiddeling van de Verenigde Naties trachten de Spanjaarden het gebied weer in handen te krijgen. Spanje blijft aanspraken maken op de rots, maar de bewoners hebben in diverse referenda duidelijk gemaakt niet bij Spanje te willen horen.
Gibraltar met een oppervlakte van 6,8 km² huisvest op de landtong ongeveer 30.000 mensen.

STRAAT VAN GIBRALTAR.

De Straat van Gibraltar is een zeeëngte, die Spanje van Noord-Afrika scheidt en die op het smalste deel maar 16 km breed is. De grootste diepte op de drempel van de Straat is 320 meter.

Door de Straat van Gibraltar loopt een bovenstroom met een gemiddelde snelheid van 1 meter per seconde uit de Atlantische Oceaan in Middellandse Zee in, met water van omstreeks 36,25% zoutgehalte en een onderstroom in omgekeerde richting met een zoutgehalte van omstreeks 37,75% (dichtheidsstroom).

In de Straat van Gibraltar geldt het Internationale Zeerecht. Een speciale internationale regeling van het rechtsregime van de Straat van Gibraltar is nooit tot stand gekomen. Wel kwamen in een brits- Franse verklaring inzake Egypte en Marokko (Londen 8 april 1904) partijen overeen de vrijheid van de scheepvaart in de Straat te verzekeren door niet toe te staan dat op bepaalde gedeelten van de zuidelijke oever fortificaties werden opgericht. Spanje trad tot deze verklaring toe op 27 november 1912.
Het huidige rechtsregime wordt bepaald door het verdrag in zake de territoriale zee en de aansluitende zone. Dit verdrag werd opgesteld te Genève op 29 april 1958.
Van belang voor dit artikel 16, lid 4, dat bepaald dat her recht van onschuldige doorvaart van vreemde schepen niet mag worden opgeschort in zeestraten, die worden gebruikt voor de internationale scheepvaart tussen een bepaald deel van de volle zee en een ander deel van de volle zee, dan wel de territoriale zee van een vreemde staat. (Dit geld ook voor het Suez- en Panamakanaal.)

VLAG VAN GIBRALTAR.

De vlag van Gibraltar is een banier van het Gibraltarese wapen dat reeds op 10 juli 1502 door koningin Isabella I van Castillië werd verleend. Dit wapen bleef sindsdien in gebruik, ook al ging Gibraltar in 1704, formeel in 1713, over van Spaanse in Britse handen.
Het bovenste twee derde deel van de vlag is wit en het onderste een derde deel is rood. In het witte veld in het midden boven de rode band staat een rood kasteel, waarvan vanuit de middelste poort een gouden sleutel hangt tot in de rode band.
het kasteel symboliseert het fort Gibraltar en de sleutel staat voor het belang ervan. Pas op 8 november 1982 werden de specificaties van de vlag vastgesteld, waar onder meer het gebruik van een kasteel met drie torens werd gereguleerd.

WAPEN VAN GIBRALTAR.

Het wapen van Gibraltar wordt weergegeven in de vlag.

het schild wordt omringt door een gouden rand met erop het kasteel van Gibraltar.

Onder het wapenschild op een lint de tekst; 'Montis Insignia Calpe' ('Embleem van de rots van Gibraltar')

Het wapen vindt zijn oorsprong in het koninkrijk Castillië.

MARINE VLAG VAN GIBRALTAR.

Ondanks dat Gibraltar een overzee's territorium is van groot-Brittannië voert het geen Britse vlag in haar eigen vlag.

Wel in de dienstvlag van de marine, welke donkerblauw is en rechts het wapen van Gibraltar draagt, heeft links in het kanton de Britse vlag afgebeeld.

'DEUTSCHLAND' EEN KOOPVAARDIJ ONDERZEEËR.

EEN ONDERZEEËR VOOR VRACHT

VERVOER.

De 'Deutschland' is de eerste koopvaardij onderzeeboot ter wereld. De initiatiefnemer en financier was Alfred Lohmann uit Bremen die op deze manier de blokkade van de Engelsen gedurende de Eerste Wereldoorlog wenste te breken.

Duitsland kampte met een groot tekort aan rubber en belangrijke metalen voor haar oorlogsindustrie.

Voor dit doel werd een speciale firma opgericht de Deutsche Ozean Rederei G.m.b.H. op 8 november 1915 onder auspiciën van de Norddeutsche Lloyd (heden Hapag-Lloyd) en bij de Germaniawerf (Flensburger Schiffbau) werden drie onderzeeboten van ca. 750 ton draagvermogen besteld.

Ze werden gebouwd zonder bewapening en met een brede romp om ruimte te bieden voor de vracht.

Deze onderzeeërs hadden een lengte van 65 meter, een breedte van 8,9 meter en een hoogte van 5,3 meter. Ze hadden een motor vermogen van 800 pk voor de aandrijving van twee schroeven en haalden bovenwater een vaarsnelheid van 12,4 knopen en onderwater 5,2 knopen. Testdiepte 50 meter.

Frankrijk en Engeland, beide in oorlog met Duitsland protesteerden tegen het gebruik van onderzeeërs als koopvaardijschepen, daar zij niet konden worden gestopt en gecontroleerd op munitie zoals andere vrachtschepen.

De Verenigde Staten van Amerika waren op dat moment neutraal.

De "Deutschland' kwam als eerste gereed op 28 maart 1916 en verliet Bremen onder het commando van Kapitein Paul König op 14 juni 1916.

Op 9 juli 1916 bereikte de 'Deutschland' de V.S. bij Virginia Capes (Chesepeake Bay), nadat ze slechts 90 mijl op de Noordzee en vlak bij haar bestemming onder water had gevaren. De bemanning werd zeer hartelijk verwelkomt en geprezen.

Op 2 augustus 1916 vertrok het schip uit Amerika beladen met rubber (257 ton), nikkel (341 ton) en tin (93 ton) en was op 23 augustus 1916  weer terug in Bremen.

Het rubber was vervoerd buiten de druk romp.

( De 'Deutschland' in de haven van New Londen USA.)

In november 1916 maakte het schip haar tweede reis naar de V.S. en loste te new Londen $10 miljoen van haar lading met inbegrip van edelstenen, effecten en geneesmiddelen.

Na wederom te zijn beladen verliet het schip op 16 november New Londen en kwam in aanvaring met een sleepboot. Ze keerde terug naar de haven voor reparatie en vertrok uiteindelijk op 21 november weer uit New Londen met de lading, waarvan 6,5 ton aan zilver. Gedurende haar verblijf stak de U-53 van de Duitse marine de oceaan over en bracht vijf geallieerde schepen tot zinken.

Het werd haar laatste reis als koopvaardijschip en de laatste reis van Kapitein Paul König.

Ze had voor $17.500.000 aan lading vervoert, meerdere keren de kosten van haar bouw. Een afstand afgelegd van 9720 zeemijl, waarvan 220 onder water.

Duitsland verklaarde een onbeperkte onderzeebootoorlog en door de hierop volgende oorlogsverklaring van de V.S. aan Duitsland werd de "Deutschland' als een marine eenheid uitgerust en kreeg de code naam U-155 van de Kaiserliche Marine U-Kreuzer Flotilla. Zij was dit van 19 februari 1917 tot 14 november 1918.

Hoewel het schip als gevechtsonderzeeër moeilijk te hanteren was, bracht zij gedurende drie patrouilles gedurende haar dienst bij de marine nog 42 koopvaardijschepen met 121.328 brt aan scheepslading tot zinken.

Na het beëindigen van de WO-I werd het schip aan Groot-Brittannië uitgeleverd op 24 november van dat jaar samen met andere onderzeeërs. Ze werd eerst op de Thames in Londen tentoongesteld en in 1921 verkocht voor de sloop. Tijdens haar sloop bij Robert Smith and Sons te Birkenhead scheurde het schip bij een explosie uit elkaar, waarbij vijf werkers de dood vonden.

Haar zusterschip de 'U-Bremen' ging reeds op haar eerste reis verloren. Zij werd vermoedelijk door de Britse hulpkruiser 'Alsatian' geramd. het derde schip van dit type werd de 'U-Oldenburg' werd de onderzeeboot 'U-151'. 

HMS. BOUNTY'S COMMANDANT WILLIAM BLIGH. WIE WAS HIJ?

BLIGH EEN PUNCTUEEL 

MARINEOFFICIER, MAAR DIE 

STRENG STRAFTE.

William Bligh werd op 4 september 1754 geboren te Tylan in Cornwall en overleed op 7 december 1817 te Londen.

Reeds op jonge leeftijd trad William Bligh in dienst van de Britse marine als midschipman. Hij was een persoon met kwaliteiten en reeds op zijn 23-jarige leeftijd werd hij 'master' (eerste officier) aan boord van de HMS 'Resolution' en maakte op dat schip de derde reis van Cook mee naar de Stille Oceaan, samen met het schip HMS 'Discovery', van 1776 tot 1780.
Door zijn verantwoordelijke functie hield hij zich deze reis veelvuldig bezig met hydrografische en cartografische werk.
Cook maakte  in zijn scheepsjournaal herhaaldelijk melding van dit werd van Bligh.
De kaart van de Sandwich Eilanden, het belangrijkste resultaat van de reis, wordt algemeen aan Bligh toegeschreven. Na de dood van Cook bleef hij dit werk voortzetten, terwijl zijn navigatie verantwoordelijkheid verzwaard was. Zijn kennis en inzettingsvermogen legde hem geen windeieren.

Eind 1787 vertrok Bligh in de functie van commandant uit Spitshead met de HMS 'Bounty' een bewapend transportschip.
De opdracht was naar de Stille Zuidzee te varen, zo mogelijk via Kaap Hoorn en te Tahiti jonge broodboompjes aan boord te nemen.
Deze jonge broodboompjes moeseten naar de West-Indische eilanden gebracht worden, om daar uitgeplant te worden en goedkoop voedsel voor de slaven te leveren. 
Reeds op de reis naar Tahiti deden zich problemen voor onder de bemanning die klaagde over het voedsel en de in hun ogen te strenge tucht aan boord. Bligh wees hun erop dat het een marineschip was, dat daar andere regels gelden dan op een koopvaarder.

(Vruchten van de broodboom.)

Te Tahiti werd iedere denkbare ruimte aan boord van het HMS 'Bounty' volgestouwd met jonge broodboompjes. Deze boompjes kregen meer zoet water uit de scheepsvoorraad dan de bemanning. Protesten hiertegen werden door Bligh met harde hand en lijfstraffen afgewezen.
Na vertrek uit Tahiti brak dan ook muiterij uit aan boord met medewerking van de eerste officier Fletcher Christian. Op 28 april 1788 werd Bligh met 18 hem trouw gebleven opvarenden in de grote sloep van de 'Bounty' op zee achtergelaten, ongeveer 1400 zeemijl westelijk ten zuiden van Tahiti, in zicht van het eiland Tofoa, het noordwestelijkste eiland van de Vriendschapseilanden. Hierna werden alle broodboompjes door de achter gebleven muiters overboord in zee geworpen.

Bligh en zijn getrouwen wisten het eiland Tofoa te bereiken en gingen er aan land. Ze vonden er weinig voedsel en drinkwater en na door de inlanders te zijn overvallen, waarbij één van Blighs mannen gedood werd, vertrokken ze in de richting van het eiland Timor, de meest oostelijke nederzetting van de Nederlanders in de Indische Archipel.
Het was een afstand van 4000 mijl die alleen door het doorzettingsvermogen van de opvarenden, kleine dagelijkse rantsoenen aan eten en drinkwater,goede discipline, maar vooral dank zij de kundige zeemanschap en navigatie van Bligh tot een goed einde kon worden gebracht.
Gedurende deze zware tocht heeft Bligh getoond wat voor soort man hij was en zonder zijn leiding zou van de boot en de opvarenden waarschijnlijk nooit meer iets zijn vernomen, wat in feite de wens van de muiters zou zijn geweest.
Op 14 juni 1789 bereikte de sloep Koepang op Timor, waar de opvarenden liefderijk door de Nederlanders werden ontvangen en waar men hen op alle mogelijke manieren heeft geholpen. Van de gehele tocht van Tofoa tot Koepang heeft Bligh in zijn journaal aantekening gehouden: elk dagelijks behoud en middagbestek is vermeld. De botanist die zorg moest dragen voor de broodboompjes aan boord van de 'Bounty' overleed te Koepang.

Te Koepang werd een kleine schoener aangekocht en vertrok Bligh en zijn bemanning op 20 augustus, met de sloep van de 'Bounty' op sleeptouw naar Batavia, waar men op 1 oktober ankerde.
Op de compagniesvloot die nog in oktober naar Nederland vertrok werden Bligh en zijn mannen ingescheept.
De sloep van de 'Bounty' welke Bligh graag mee terug wenste voeren naar Engeland bleef wegens plaats gebrek aan boord achter in Batavia, tot Blighs spijt.
Na een behouden reis en terugkeer in Engeland bracht Bligh rapport uit aan de Admiraliteit en kreeg hij wederom het commando over een schip met de zelfde opdracht als de 'Bounty'.
Deze reis verliep alles zeer gunstig en slaagde hij er in zijn opdracht geheel uit te voeren, maar nasporingen naar de 'Bounty' en de muiters bleef vruchteloos, want zij hadden reeds de schepen achter zich verbrand en woonden op een klein eiland, zoals later zou blijken.
Einde 1799 vertrok Bligh als commandant van HMS 'Director' voor een reis naar Sint helana en terug. Na terugkomst maakte hij een kaart van de Atlantische Oceaan waarop de routes van zijn schip gedurende die reis waren getekend met gegevens over de richting en de sterkte van de zeestromingen, verkregen uit astronomische waarnemingen. Deze kaart wordt beschouwd als één van de eerste stroomkaarten van de Atlantische Oceaan.

Als commandant van het HMS 'Glutton' onderscheidde hij zich in de zeeslag bij Kopenhagen.
Vanaf 1803 leidde hij verschillende 'surveys' langs de kusten van Engeland en daarna van de vaarwaters in en bij de mond van de Schelde, met de bedoeling in geval van oorlog deze vaarwaters effectief te kunnen blokkeren door er schepen te laten zinken. 
Hij verving Dalrymple als hoofd van de Hudrographic Office gedurende diens veelvuldige afwezigheid wegens ziekte. Werd geprezen door de Admiraliteit voor zijn organisatietalent in deze functie en werd in 1805 aangesteld tot gouverneur van de jonge kolonie Nieuw Zuid-Wales (Australië). Intussen had hij de rang van vice-admiraal bereikt.
Gedurende zijn gouverneurschap brak daar in het leger een muiterij uit, die gesteund werd door veel invloedrijke burgers. Deze muiterij ging de geschiedenis in als de 'rum-muiterij' en ontstond omdat Bligh de handel en verkoop van rum, die veel wantoestanden in deze ruwe samenleving veroorzaakte, aan banden wilde leggen. helaas deed hij dit zonder enige tact. het resultaat hiervan was dat men hem gevangen hield in een kazerne, totdat hij in 1808 vervangen werd en als passagier op een van H.M. schepen naar Engeland terug moest keren, waar de affaire werd uitgezocht. Zijn opvliegende karakter en zijn vaak overdreven strenge straffen hadden hem niet geliefd gemaakt op de schepen van Hare Majesteit Britse vloot.
Bligh trok zich terug uit het marine- en scheepvaart leven en overleed op een leeftijd van 63 jaar.

ANTARCTICA HET ZESDE WERELDDEEL?

ANTARCTICA HET ZESDE

WERELDDEEL EN DE VIJFDE "A"?

We spreken over de Noord- en Zuidpool, maar deze beide polen liggen in een volledig verschillend soort gebied van elkaar. De Noordpool ligt in een gebied da hoofdzakelijk uit  water en ijs bestaat en geen land. De zuidpool ligt in een gebied wat uit land bestaat met hoge bergen, maar overdekt is met een enorm dikke laag ijs, gletsjers en waarvan ook de wateren er omheen grotendeels bevroren (pakijs) zijn. Antarctica is dus een continent. Een continent dat groter is dan Canada en in volgorde het vijfde continent na Azië, Afrika, Noord- en Zuid Amerika en voor Europa en Australië.
De naam Antarctica komt uit de Grieks woorden 'anta', wat 'tegenover' betekend en 'arkos' wat 'beer' betekend, met betrekking op het sterrenbeeld Grote Beer van het noordelijke halfrond.

Antarctica wordt omringt door de Atlantische Oceaan en de Grote of Stille Oceaan, maar tegenwoordig wordt het gehele gebied beneden de 60e breedtegraad de Zuidelijke Oceaan of ook wel de Artarctische Oceaan genoemd.
Het gebied is het koudste op onze planeet waar men temperaturen heeft gemeten van minus 92 graden Celcius. De ijskap die het continent bedekt heeft een dikte van 2200 tussen 4750 meter.
Van al het ijs op de wereld ligt ruim 90% op Antarctica.
Antarctica wordt onderverdeelt in Oost-Antarctica, West-Antarctica met het Antarctisch Schiereiland, en de eilanden op het Artarctisch continentaal plat.

In principe is het gebied van niemand het eigendom, ondanks dat bepaalde landen een claim leggen op het gebied. Het meest koude, droge en winderige gebied is een groot natuur reservaat. 
Wereldwijd is er dan ook een verbod voor het plaatsen van legers, mijnbouw of het boren naar olie in het gebied.

Tot in de 17e eeuw dachten geografen en kooplieden dat een reusachtig continent zich in het diepe zuiden moest bevinden. Dat het niet aan Afrika vastzat had Bartholomeu Diaz bewezen; dat Vuurland er geen deel van uitmaakte wist men na de reis van Jacob Lemaire.
Toch zou deze Terra Incognita Australis in het zuiden er moeten zijn als een tegenwicht tegen de landmassa`s van het noordelijk halfrond. Maar zeelieden, door stormen ver naar het zuiden gedreven zagen nooit een kust. In de 18 e eeuw drong Cook als eerste binnen de poolcirkel door, tot de rand van het pakijs.
Tussen 1820 en 1923 stuurden verschillende landen zoals Rusland, Engeland, Duitsland, Frankrijk, Noorwegen en België expedities om het gebied te verkennen en op te meten. Sommige met ernstige gevolgen en verlies van mensen levens.
Pas na 1923 begon het onderzoek een meer technisch karakter te krijgen. Vliegtuigen, tractoren, sneeuwscooters en betere radio-installaties deden hun intrede.
Behalve de walvisvangst begon ook het strategische belang een rol te spelen. De V.S., Argentinië en Chili richten hun blikken zuidwaarts. De laatste landen maakten aanspraak op delen van Antarctica welke volgens de Engelsen onder Britse souvereiniteit behoorden.

Tussen 1807 en 1899 werd voor het eerst overwinterd op Antarctica tijdens een Belgische expeditie onder leiding van Adrien de Gerlache met de Belgica.

Op 14 december 1911 bereikte de Noor Roald Amundsen als eerste de Zuidpool. (links)
Ook in 1911/12 probeerde een Britse expeditie onder leiding van Robert Scott de Zuidpool te bereiken. 
Ze bereikten de Zuidpool in 1912 maar op de terugreis kwamen de deelnemers aan de expeditie om het leven.


Tussen 1939 en 1945 trok een Duitse expeditie naar Antarctica op zoek naar sporen van het edele Germaanse ras; tussen 10 graden westerlengte en 20 graden oosterlengte  en claimden het gebied als Nieuw-Schwabenland.
Tussen 1946/47 vond de Amerikaanse expeditie plaats met de naam "Operatie Highjump" een met veel geheimzinnigheid omgeven expeditie. Het een na andere land volgde om Antarctica te ontdekken.

In 1955 begon een ware belegering van het continent in verband met het Internationale Geophysische Jaar (IGY) van 1 juli 1957 tot eind 1958.
Amerika, Rusland, Noorwegen, Engeland, België, Frankrijk en zelfs Australië stuurden expedities en een ieder land claimde een gebied.
Om een politiek conflict te voorkomen werd in 1959 op initiatief van de Amerikaanse president Eisenhower het Antarctisch verdrag gesloten, dat zowel Rusland als de V.S. ondertekenden.
Aan de Belgische expedities van 1962/63 en 1964/65 werd ook door Nederlanders deelgenomen.

Op Antarctica groeien slechts enkele plantensoorten: mossen, korstmossen en twee soorten bloeiende planten, Antarctisch haargras. (Deschampsia antarctica en Colobanthes quitense).

Langs de kusten van Antarctica leven zeer veel dieren waaronder Keizerpinguïns, zeehonden en robben en in het water walvissen.
De wateren rond het gebied zijn rijk aan voedsel, waarvan de basis wordt gevormd door plankton.
het plankton is voedsel voor het krill wat dan weer het hoofdvoedsel vormt voor de walvissen die er enige tonnen per dag van naar binnen werken.
Andere vis soorten vormen het voedsel voor de pinguïns, zeehonden en robben.

Momenteel bevinden zich op Antarctica ruim 600 pool stations, waar door 30 landen wetenschappelijk onderzoek wordt gedaan. Een aantal hiervan werkt 365 dagen van het jaar en anderen slechts in de zomer periode.
De meeste van deze stations zijn gelegen op het Antarctisch schiereiland, aan de kust en op de eilanden. Het meest geïsoleerde station is het Russische Vostokstation.
het grootste station is het Amerikaanse Mc.Murdo aan de Mc.Murdo Sound, waar 1200 mensen kunnen leven. De landen met de meeste stations zijn Argentinië (5) en Rusland (8).

Een zeer negatief punt van al deze stations is de vervuiling die ontstaat door het achtergelaten afval, want zelfs een een rotte appel verteerd niet in de enorme kou, dan niet over andere materialen te spreken.

Antarctica is niet alleen de plaats van de wetenschappers die het gebied verder trachten te ontdekken, maar is ook reeds een gewild reisobject met cruise schepen.
Zelfs cruises met zeilschepen worden georganiseerd.
Passagiers worden met kleine boten naar de kust gevaren om de dieren van dichtbij te kunnen fotograferen en verstoren op deze manier de rust in de vogelkolonies.

Strenge milieu voorschriften moeten vervuiling van het gebied en het water voorkomen.

Een feit is zeker; het is een fascinerend gebied met de enorme ijs creaties van de natuur om te zien van dichtbij.

'VLAG VAN ANTARCTICA'.

Antarctica heeft geen eigen officiële vlag daar het geen land is maar een continent. Toch zijn er pogingen ondernomen een vlag te introduceren voor het continent.

het eerste ontwerp is van Graham Bartham en is gebaseerd op de vlag van de Verenigde Naties. 
Op een lichtblauw veld voorstellende de Zuidelijke Oceaan met in het midden in het wit het continent afgebeeld.

Een ander ontwerp is van Kendall Smith. Hij gebruikte de meest opvallende kleur oranje omdat dit de internationale reddingskleur is en zeer goed zichtbaar is in de sneeuw en in het water.
Verder heeft er er op toe gezien dat deze vlag op geen enkele natie vlag van een land op de wereld lijkt.
De grote 'A' staat voor Antarctica, de halve bol voor haar plaats op aarde en de twee handen moeten de vrede voorstellen tussen de mensen die daar nu leven. het wit staat voor sneeuw en ijs.

V.S. VAN AMERIKA. VLAGGEN, ZEGELS EN WAPENEMBLEMEN. (DEEL 9-SLOT)

VERENIGDE STATEN VAN

AMERIKA. (9-SLOT)

WEST VIRIGINIA.(WV)

West Virginia dankt haar naam aan de "maagdelijke koningin "Elizabeth I van Engeland".  De bijnaam van de staat is; "Mountain state". 

De staat heeft een oppervlakte van 62.809 km², waarvan 0,6% water. De hoofdstad in Charleston, wat tevens ook de grootste stad is. Het gebied was oorspronkelijk bewoond door Indianen stammen.

De staat wordt omringt door: (met de klok mee) Pennsylvania, New Jersey, Virginia, Kentucky en Ohio.

Tot de Amerikaanse Burgeroorlog behoorde het gebied tot de staat Virginia. Toen Virginia zich afscheidde van de Unie, scheidden de westelijke provincies zich af van Virginia en ontstonden er twee gebieden. Op 31 december 1862 ondertekende Abraham Lincoln een wet die West Virginia toestond een onafhankelijke staat te vormen. Op 20 juni 1863 werd West Virginia officieel de 35e staat van de V.S. De belangrijkste rivier is de Ohio rivier.

VLAG VAN WEST VIRGINIA.

De vlag van West Virginia heet een wit veld met een blauwe rand. In het midden van het veld is het zegel van de staat afgebeeld zonder cirkel rand.

De vlag werd aangenomen op 7 maart 1929.

ZEGEL VAN WEST VIRGINIA.

Het zegel heeft een voor- en achterzijde. Links de voorzijde.

In het midden van het zegel een rotsblok de datum 20 juni 1863 de datum dat West Virginia een eigen staat werd.

Op de grond voor het rotsblok twee gekruiste geweren en de muts van de vrijheid. Twee mannen aan weerszijden van het rotsblok vertegenwoordigen (links) de landbouw en (rechts) de mijn bouw en industrie. Achter de linker man een bijl, ploeg en een maisplant, en achter de rechter man, een mijnwerker, staat een aambeeld en moker.

In de buitenste ring van het zegel staat de tekst; "Montani Semper Liberi" ("Bergbeklimmers gratis toegang") Rechts het historische wapen van West Virginia.

De achterzijde van het zegel heeft een afbeelding die het landschap weergeeft met bergen, een stoomtrein, mijnbouw, industrie en veeteelt op de lagere gronden.

Boven de afbeelding de spreuk," Libertas E Fidelitate" ("Vrijheid en Trouw")

De afbeelding is omringt door maiskolven, eikentakken en bloemen. 

WISCONSIN.(WI)

De staat dankt haar naam aan de Indiaanse naam voor de rivier Wiscosin. De bijnaam van de staat is "Badger state". 
De staat heeft een oppervlakte van 169.790 km², waarvan 17,1% water. De hoofdstad is Madison en de grootste stad is Milwaukee. De staat wordt omringt door: (met de klok mee) Michigan, het Michigan Meer, Illinois, Iowa en Minnesota.
Het gebied was voor de komst van de kolonisten in handen van de Indianen. Tot de 18 e eeuw was het in handen van de Fransen die het kwijtraakten aan de Britten.
De naam is via het Frans afgeleid van  het Indiaanse woord "Myaamia" dat betekend; "deze rivier slingert zich door rood steen", een verwijzing naar de rode zandsteenrotsen.
Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog koos de staat de zijde van de Unie. Op 29 mei 1948 werd Wisconsin als 30e een staat van de V.S.

VLAG VAN WISCONSIN.

De vlag van Wisconsin heeft een donkerblauw veld met in het midden een afbeelding van het zegel van de staat.
De huidige vlag werd aangenomen op 29 april 1913. Pas op 1 juni 1981 werden de naam en het jaartal toegevoegd om verwarring met de vlag van de staat New York te voorkomen.

ZEGEL VAN WISCONSIN.

Boven het wapenschild in het zegel staat de tekst "Forward"
("Voorwaarts"). Boven het schild een afbeelding van het nationale dier de das.
Op het schild (met de klok mee) een ploeg, een pikhouweel en een schep, een anker en een arm met een hamer. Zij vertegenwoordigen, de landbouw, de mijnbouw, de navigatie en de industrie.
In het centrum het Amerikaanse wapenschild met de spreuk "E Pluribus Umum". ( "Een uit velen").
Het schild wordt gedragen door links een matroos en rechts een mijnwerker. Het symboliseert het werk op het land en het water. 
Links onder het wapenschild de hoorn des overvloeds en rechts 13 lood ignots (loden baartjes)
Dertien staat symbool voor de 13 staten die voor de onafhankelijkheid vochten van Groot-Brittannië.
Ondanks dat de staat niet aan zee ligt benadrukt het zegel de mijnbouw en de scheepvaart. Dit voor het vervoer van de lood en ijzer producten via de grote Meren en de rivier de Mississippi.
Rechts het historische wapen van Wisconsin (1876).

WYOMING.(WY)

Wyoming komt uit het Indiaans voor; "bergen afgewisseld door dalen". De bijnaam van de staat is "Equality state". (Staat van gelijkheid)

De hoofdstad is Cheyenne, wat tevens ook de grootste stad is. De staat wordt omringt door; (met de klok mee) Montana, South Dakota, Nebraska, Colorado, Utah en Idaho.

De bijnaam Equality state komt door het feit dat in 1869 de vrouwen er reeds kiesrecht kregen en werden toegelaten in openbare functies.

Het gebied oorspronkelijk bewoond door de Indianen was lange tijd in Franse handen. In 1803 werd het gebied verworven door de V.S. Op 10 juli 1980 werd Wyoming officieel de 44e staat van de V.S.

VLAG VAN WYOMONG.

De vlag van de staat Wyoming heeft een blauw veld en omringt met een rood-wit kader.
In het midden van de vlag staat een bizon afgebeeld in het wit met daarin het zegel van de staat.
De vlag werd aangenomen op 31 januari 1917.

ZEGEL VAN WYOMING.

Het zegel werd aangenomen in 1893. Het in het wit gedrapeerde figuur houdt in de rechter hand een staf met het gele banier met de tekst; "Equal Rights" ("Gelijke Rechten")

Aan beide zijden van het witte figuur twee zuiltjes waarop lampen branden symboliserend het licht van de kennis.

De mannelijke figuren staan voor de veeteelt en de mijnbouw.

De linten om de de zuiltjes dragen de woorden; Olie, Mijnen, Vee en Graan. het zijn de belangrijkste bron van inkomen van de staat.

WASHINGTON D.C. EN NEW YORK CITY.

WASHINGTON D.C.

Washington D.C. is de hoofdstad van de Verenigde Staten van Amerika. Het is het regeringscentrum en het ligt in het federale district dat de hoofdstad omvat Columbia. het district behoort tot geen enkele staat zodat er geen invloed van buitenaf op kan worden uitgeoefend. De naam is afgeleid van de ontdekkingsreiziger Columbus. het district Columbia wordt volledig ingesloten door de staat Maryland.

Washington is de verblijfplaats van de president van de V.S. in het Witte Huis, als hoofd van de uitvoerende macht. Verder bevindt zich er het Capitol de zetel van de wetgevende macht.

Het militaire centrum van de V.S. het Pentagon ligt in de staat Virginia.

VLAG VAN WASHINGTON D.C.

 De vlag heeft in de bovenste witte band drie rode sterren boven twee rode banden op een witte achtergrond.
De vlag is gebaseerd op het familiewapen van de eerste president van de V.S. George Washington, maar wie ook de stad is vernoemd.


Het Federaal District kreeg pas op 15 oktober 1938 deze vlag; tot die datum had het gebied geen eigen vlag.

ZEGEL VAN WASHINGTON D.C.

Het zegel bevat een afbeelding van George Washington op een voetstuk met daarnaast het figuur van een vrouw de een lauwerkrans in haar rechterhand heeft en in haar linker een stenen tablet voorstellende de grondwet.

Aan de voet de Amerikaanse adelaar. Links de opkomende zon vanachter de bergen met een boogbrug en een trein die de rivier de Potomac oversteekt.

Rechts het Capitol en groene weiden

Boven in het zegel de tekst; "District of Coloumbia". 

Geheel onderin een wit lint met de Latijnse tekst; "Justitia Omnibus" ("rechtvaardigheid voor iedereen").

NEW YORK.(CITY)

De stad New York is de grootste stad van de V.S. Het is het centrum van de handel, financiën, public relations, kunst, mode en educatie. het is een van de belangrijkste van de wereldsteden.

De stad heeft een oppervlakte van 1214 km², 785,2 km² land en 428,8 km² aan water.

De stad bestaat uit stadsdelen: de Bronx, Brooklyn, Manhattan, Queens en Staten Island.

De stad heeft de bijnaam; "The City That Never Sleeps" ("De stad die nooit slaapt").

Het was Giovanni da Verrazzono, in Franse dienst, die in 1524 de benendenloop van de huidige rivier de Hudson ontdekte een gebied dat bewoond was door de Leape-indianen.
Pas door de reis van Henry Hudson, een Engelsman in dienst van de VOC, werd het gebied meer in kaart gebracht. Hij ontdekte Manhattan op 11 september 1609 en voer de stroom van de rivier op, die nu zijn naam draagt, tot Albany.Het gebied waar zich tussen 1624 en 1626 veel Belgen, Nederlanders en Duitsers zich vestigden werd eerst zowel Nieuw-België als Nieuw Nederland genoemd.
In 1626 stichtte men er de eerste kolonie met Peter Minuit als gouverneur en het kreeg later da naam Nieuw-Amsterdam. In dat zelfde jaar kocht Minuit voor 60 gulden Manhattan van de Indianen.
Aan het begin van de Tweede Engelse-Nederlandse Oorlog werd in 1664 Manhattan door de Engelsen veroverd die de nederzetting New York noemden, naar de hertog van York.
In 1673 was het weer even in handen van de Nederlanders die de naam weer veranderden in Nieuw-Oranje.
Bij de Vrede van Westminster in 1674 werd het gebied officieel overgedragen aan de Britten.

VLAG VAN NEW YORK CITY.

De vlag van New York City draagt de kleuren als de Prinsenvlag van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden, maar in verticale banen. De vlag van de Republiek was in horizontale banen oranje-blanje-bleu.

In het midden van de witte baan staat het zegel van New York city afgebeeld.

ZEGEL VAN NEW YORK CITY.

 Boven het schild staat de Amerikaanse adelaar afgebeeld. Links van het schild een matroos met in zijn hand een schietlood en links een jacobstaf, en rechts de originele bewoner van het gebied een Indiaan met boog.
In het schild centraal de wieken van een molen wat herinnert aan de Nederlandse geschiedenis van de stad.
Onder en boven de wieken een bever. Het symboliseert de WIC (West Indische Compagny) het eerste bedrijf dat in de stad werd gevestigd.
Links en rechts graan emmers symboliserend de industrie.
Onder de afbeelding het jaartal 1625 waarin de stad door de Nederlanders werd gesticht.
In de cirkel de spreuk; "Sigillum civitas novi eboraci" ("Het zegel van de stad New York").

De meeste Amerikanen weten maar zeer weinig van Nederland wat ze niet kennen onder deze naam, maar als ze het kennen spreken over Holland. Vraagt men in de V.S. waar je vandaan komt en je zegt Holland, dan denken ze eerst aan de stad Holland in de staat New Jersey.
Maar ook wij Nederlanders weten in feite maar bitter weinig over de Verenigde Staten van Amerika en spreken dan ook gewoon over Amerika, wat in feite een werelddeel is.
Duidelijk komt naar voren bij de oorsprong van de namen van de staten de eerste bewoners van het land de Indianen en de latere kolonisten de Spanjaarden, Fransen en Engelsen.
In dit artikel alleen informatie geven over de grote, ligging, vlaggen, zegels en wapenschilden van de Amerikaanse staten.

FRYGISCHE MUTS SYMBOOL VAN VRIJHEID.

Op veel Amerikaanse zegels komt men de afbeelding tegen van deze muts. Deze muts in het rood werd het symbool in de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog en de Franse Revolutie.

Het is een zacht kegelvormig hoofddeksel waarvan de top naar voren wijst en naar beneden valt. De oorsprong ligt in Klein-Azië bij de bewoners van Frygië.

Aan het dragen van een broek en deze muts werden de oosterlingen herkend. De vrijgelaten Romeinse slaven droegen de muts als teken van vrijheid.
In de middeleeuwen dook de muts op bij de Noormannen en de Byzantijnen en ook de Napolitaanse zeelieden droegen de muts.
Maar uiteindelijk werd de must het symbool van het ooit tot slavernij, van het feodale systeem, vervallen Franse volk dat zijn banden had afgeschud en nu vrij was.
De muts komt zelfs voor in het wapen van Argentinië uit 1813.
( Ook de liefhebbers van de Smurfen moeten deze muts kennen als hoofddeksel van het blauwe volkje.)