PITAJA OF DRAKEN FRUIT.

 

KOMT NIET UIT HET LAND VAN DE

              DRAKEN, CHINA, 

  MAAR OORPRONKELIJK UIT 

            MIDDEN-AMERIKA.

DRAKENFRUIT.

Tijdens mijn reis door Noord-Sumatra vielen mij hoge cacteeën op, groeiend op velden langs de weg.

Het bleken cactussoorten van de geslachten Hylocerus en Selenicerus, waarvan de vruchten bekend staan onder de naam pitaja, pitahaya of drakenfruit. Ze danken hun naam aan de vreemde geschubde leerachtige buitenkant, drakenvruchten.

De oorsprong van deze plant ligt van nature in Midden-Amerika, maar wordt nu ook in tropische en subtropische gebieden op de wereld gekweekt.

Ik had de vruchten wel met grote hoeveelheden op de markten zien liggen, maar nog nooit geproefd.

In Europa zag ik ze wel rond de kerstdagen in de supermarkt liggen tegen een hoge  prijs van 8,5 euro. In Indonesië nog geen euro per stuk en worden ze vaak doorgesneden aangeboden met een plastic lepeltje om het vruchtvlees eruit te scheppen. De smaak is als een mix tussen kiwi en peer.

Er zijn drie soorten Pitaja's die op commerciële basis worden gekweekt voor hun vruchten. Deze zijn alle zoet van smaak.

* Hylocereus undatus met wit vruchtvlees en een rozerode schil.

* Selencereus costaricensis met roze vruchtvlees en een rozerode schil.

* Selenicereus megalanthus met wit vruchtvlees en een gele schil.

Voor de roze pitaja's geldt dat ze niet narijpen. Als ze , uit kostenoverwegingen, te vroeg worden geoogst, gaat dit ten koste van de smaak. De gele pitaja rijpt wel na. De vruchten worden met zorg met de hand geplukt.

De bloesem van deze vruchten heeft helder witten bloembladen, met een hart vol gele meeldraden.

Zo moest ik dan aan geloven en bij het eerste beste bezoek aan de pasar (markt) werden er pitaja's  (drakenfruit) gekocht die ik thuis moest proeven, en het smaakte heerlijk.