NOORD-SUMATRA RAMPGEBIED. 2025. DE LAATSTE DAGEN. (DEEL 5)

 

    MIJN LAATSTE REIS NAAR EEN MIJ

 GELIEFD GEBIED VAN DE BATAKKERS,

        WAT EEN RAMPGEBIED WERD.

                                               DEEL 5.

NOORD-SUMATRA. SIANTAR.

Zaterdag 13 december.

 Afgelopen nacht diep geslapen, maar met een lichte hoofdpijn wakker geworden. De zon schijnt zowaar en het is 23 graden C. Helaas wordt voor vanmiddag weer regen voorspelt. De kleermaker heeft mijn kimono's klaar en deze opgehaald en betaald met een tip voor het goed geleverde werk.

Ik bleef hoofdpijn houden en de reden daarvan is vermoedelijk de nachtelijke rit van gisterenavond. Als bijrijder let je ook scherp op het verkeer op deze slingerende bergwegen, waarop in het begin van de vallende duisternis menig automobilist en motorrijder nog zonder licht rijd. Hebben ze wel verlichting aan, dan zijn dat vaak een serie van schijnwerpers voor op de bumper, waarmee de tegenligger verblinden.

Vrachtwagens hebben vaak geen of slechte verlichting aan de achterkant, terwijl ze aan de voorkant wel op een kerstboom lijken. Voor bestuurder en bijrijder is het constant oppassen wat concentratie kost en vermoeide ogen oplevert.

Zodoende naar de massage gegaan voor een gezichtsmassage. Deze duurde 1,5 uur en  werkte zo ontspannend dat ik erbij in slaap was gevallen, maar was aan het einde volledig verkwikt. Dit was inclusief gezichtsreiniging en masker voor de prijs van 8,50 euro.
Deze avond met de familie uit eten gegaan bij Café Restaurant Kanbest. De zaak staat bekend om zijn gegrilde eend. WE waren met acht personen en een ieder had ruim voldoende gegeten en vruchten juice gedronken voor een bedrag in totaal van 22 euro.

Aan een grote tafel naast ons zat een grote familie met twee kleintjes, waarvan de jongste zij eerste verjaardag vierde. Een raat met één kaarsje maakte dat duidelijk. Er werd gezongen en ge klapt en wij deden vrolijk mee. Tot mijn stomme verbazing kreeg ik een stuk van de taart voor gezet en onze kleine Michael snoepte er lekker van. Een spontane leuke actie van deze moslim familie, die we hartelijk feliciteerden.

Zondag 14 december. 

Het had afgelopen nacht weer zwaar geregend en vanochtend scheen zowaar de zon even. In de middag weer zware onweersbuien. Het was heel de dag thuis rondhangen. Ik Heb in de bijna afgelopen drie weken meer regen zien vallen, dan in drie jaar tijd in Nederland. Alles is vochtig.

Maandag 15 december.

Het is droog en de zon schijnt volop. Het is gelijk wasdag en overal zie je de was buiten hangen om te drogen. Zijn gisterenmiddag tot even naar het grote warenhuis gegaan en daar was het onvoorstelbaar druk. Iedereen zocht een droge plek op door de regen. De mensen maakten er gelijk een dagje uit van.

Het was meer kijken dan kopen. Het kopen van de kinderlego voor Michael is een succes, want hij is er uren zoet mee, bouwt de meest vreemde dingen en verteld zich zelf daarbij hele verhalen. Ook zijn eigen Opa en Oma hoor je niet meer. Dinsdag gaan we op bezoek bij de moeder van Ervina hoorde ik.

Het was drukkend warm in de middag en ik heb me net als de bevolking maar siësta gehouden. Later naar de grote pasar horas gegaan om specerijen te kopen die mee naar huis in Nederland gaan.

Dinsdag 16 december.

Het heeft vannacht weer geregend, de ochtend was bewolkt en licht zonnig. Als Toni terug is van zijn werk vertrekken we richting. Het werd weer een zeer elastische tijd van vertrek, maar zijn dan om 11.00 uur vertrokken. We reden het merendeel van de route over de nieuwe, toch afgebouwde tolweg.

De nieuwe tolweg van Siantar naar Medan, rond de plaats Tebing Tinggi, met afslagen daar naar toe loopt door bergachtig gebied met aan de zijden afwisselend palmolie plantages en latexbomen  plantages met daartussen op de hogere hellingen stukken ongerepte bossen. De afslag naar Parapat is nooit afgebouwd. De aanleg van deze prachtige tolwegen met fly-overs was een project van de vorige regering onder president Joko Widodo, om de eilanden te ontsluiten en een betere handels route tussen de grote steden te verkrijgen. De huidige regering onder Prabowo Subianto schijnt dit niet belangrijk te vinden. Eenmaal afgeslagen naar Medan was de waterschade door de zware regenval goed te zien. De daar gelegen rijstvelden waren grote meren geworden.

(Met de klok mee: Moeder van Ervina met haar kleinzoon Michael; Boom vol met papayas;  Twee enorme stuk jackfruit; De veestapel; Bloesem van de waterappel en de waterappels.)

Het was een zeer warm en hartelijk ontvangst bij de moeder van Ervina, een weduwe (67 jaar oud) die aan een drukke weg ten zuiden van het vliegveld van Medan een klein boerenbedrijf heeft en een winkel met materiaal om de rijstvelden de bemesten en ongedierte te bestrijden. Overal groeide fruit aan de bomen op het erf en langs de kant ananas planten met mooie grote ananassen, waarvan ik er een als geschenk kreeg. De veestapel bestond uit uit een stier, koe en twee kalveren en een erf vol met kippen en honden. 

Verder was ze in het bezit van een paar uitgestrekte rijsvelden. Het was koffie drinken en gebakken banaan eten. Michael genoot volop en maakte zich lekker vuil. Het was de hele middag drukkend warm en het was de eerste dag dat het zweet me van mijn rug liep. Er dreigede regen, maar het bleef gelukkig droog. Tegen 16.30 uur namen we weer hartelijk afscheid van deze geweldige lieve sterke vrouw. Tankstations aan de tolweg nog steeds gesloten  en in de stad nog steeds lange rijen om te tanken. De kleine winkeltjes die motorfiets brandstof in plastic literflessen verkopen maken woeker prijzen. De thuisreis naar Siantar verliep voorspoedig en waren tegen 18.00 uur thuis.

Op de terugweg naar huis in Siantar, maakten we even een korte stop daar Toni dacht een vreemd geluid te horen van de autobanden. Gelukkig niets aan de hand. Maar langs een afgezet deel langs de autotolweg grazen koeien die gezelschap hebben van een soort witte reigers, die ook op de sawa's voorkomen. Ze pikken hun eetbaar deel uit de ontlasting van deze koeien.

Woensdag 17 december.

De schoolgaande kinderen vinden het altijd prachtig als ze gefotografeerd worden en grote hilariteit als je ze de opname ook nog laat zien.

In Indonesië dragen alle kinderen van welke school dan ook, de lagere school tot de universiteit een schooluniform. Op deze manier is het niet zichtbaar om de ouders niet- of welgesteld zijn. Het geeft meer eenheid onder elkaar.

Het wordt langzaam tijd om de bagage voor de thuisreis te gaan inpakken. Alle kleding die in deze dagen zijn gedragen, zijn wel gewassen en gestreken. Al de was werd werd met koud water gedaan en dus is niet alles zo schoon gewassen als thuis. Ook is men niet in het bezit van een centrifuge, wringt de was met de hand uit en hangt het te drogen en door het steeds vochtige weer is het nooit goed door gedroogd. Het was gewoon vochtig aan te voelen bij het inpakken, dus thuis alles weer in de was.

Het is verder een bewolkte maar koele dag en heb me bezig gehouden met de kleine Michael en zijn lego. Vanavond heerlijke sop babi gegeten met witte rijst en babi ketjap. Ervina kan heerlijk koken.

REGEN OP HET HOOFD.

Zodra er maar een druppel regen uit de lucht valt bedekt de bevolking het hoofd, want stel dat je regen op je hoofd krijgt. Men beweerd, dat als het hoofd nat wordt door de regen ook je hersenen afkoelen en die kunnen ervoor zorgen dat je ziek kan worden in je lichaam. Maar ze trekken wel hun schoenen uit en wandelen verder op blote voeten.

het is een soort bijgeloof waar toch een zin van waarheid in zit.

Donderdag 18 december.

Het is mijn laatste dag hier in Pematangsiantar. Vroeg wakker en me niet aan het ochtend was ritueel gehouden, maar op de achter waranda lekker genoten van de warmte van een afwisselend zonnetje. Een heerlijk gevoel op je lijf na al die kille natte dagen. De bagage is voor 99% ingepakt en ik zie wel wat de rest van de dag gaat brengen. In de namiddag na me zelf eerst gewassen te hebben, met Toni naar de stad gereden en diverse gerechten gekocht voor het avondeten en dat werden er veel. Lekker op je gemak eten in alle rust en genieten van enkele van de zo vele gerechten uit de Indonesische keuken.

Zoals op deze opname vanuit de auto op een van de uitstapjes, de opkomende zware regenbuien in de verte, tegen het laatste zonlicht van de dag. Regen en nog eens regen op deze drieweekse vakantie.

THUISREIS.

Vroeg opgestaan, ontbeten, gewassen en weer eens een lange broek aangetrokken, wat even wennen was. De koffer afgesloten en afgegeven wat ik achter zou laten aan kleding. Toni, Ervina en de kleine Michael brachten me naar naar het Kualanamu International Airport van Medan, waar we hartelijk en met een traantje afscheid namen van elkaar. 

Alles verliep rustig met het afgeven van de bagage en het verkrijgen van de boardingpass voor de Air Asia  vlucht naar Bangkok die om 13.30 uur zou vertrekken.

Air Asia is een Indonesische luchtvaart maatschappij die op alle landen in het Midden- en Verre Oosten vliegt, maar in feite een maatschappij als Ryan Air en Martinair. 

Toen het tijdstip van vertrek er was, was het toestel nog steeds niet aan de gate verschenen. Het liep weer op een vertraging uit en gelukkig had ik ruim de tijd om na aankomst te Bangkok van het ene vliegveld te reizen naar het andere om de vlucht van 23.50 uur van de KLM te halen. Uiteindelijk vertrokken we met ruim 2,5 uur vertraging want het was weer wachten op de laatste passagiers. Mensen kunnen  hier nooit op tijd komen.

Na een vlucht van tweed uur kwamen we aan in Bangkok op Don Mueang International Airport, waar we eerst weer de immigratie formulieren op de daar aanwezige computers konden invullen. Toen naar de taxi service voor een taxi naar het nieuwe vliegveld voor onze KLM vlucht naar Amsterdam.

Deze taxichauffeur reed netjes volgen de meter en leverde ook netjes de tolweg briefjes bij me in. Het was een comfortabele rit waar je al tot rust kwam van de eerste vlucht ervaring.

Ruim op tijd aangekomen op het nieuwe vliegveld Suvarnabhumi Airport, waar de incheck balie van KLM nog niet open was.

Eerst dus maar wat gaan eten om de inwendige mens tot rust te brengen. Bij het opengaan van de KLM gelijk ingechekt door de immigratie gegaan naar de wachthal. Deze keer was het niet wachten op de nodige laatste passagiers, maar was het toestel op tijd vol en konden we eerder vertrekken dan de geplande 23.50 uur.

Een goede zitplaats en toch een beetje kunnen weg dutten op deze nachtvlucht naar Amsterdam. Op zaterdag 19 december om 06.00 uur op Schiphol geland, 25 minuten voor geplande tijd, en was het even wachten op een pier om aan te landen. De bagage was er gelukkig en toen naar de trein om naar huis te reizen. Een einde aan een vakantie die letterlijk en figuurlijk in het water was gevallen, maar blij weer thuis te zijn.

EEN PIJNLIJK AFSCHEID VAN INDONESIË.

Tijden veranderen positief of negatief, maar in Indonesië is er weinig positief veranderd maar zelfs negatief. Het is voor mij dan de laatste keer dat ik naar dit land zal terugkeren. het is op de eerste plaats mijn leeftijd van bij 81 jaar, het gesleep met bagage op vliegvelden en de steeds weer nieuwe regels van de luchtvaartmaatschappijen, die al het mogelijke doen om meer geld te verdienen. Zo helaas ook bij KLM-Air France.

Een ander punt is Indonesië zelf: er totaal geen positieve voortgang te bekennen. Onder de vorige president Joko Widodo werden er nog tolwegen aangelegd en wist van Jakarta weer een schone stad te maken. Maar onder de huidige regering van Prabo Subianto wordt de klok weer terug terug gedraaid en viert de corruptie weer hoogtij.

Het verkeer is een grote ongekende chaos, niemand trekt zich iets aan van verkeersregels, als ze die al kennen en zover die er zijn. Verkeerslichten worden genegeerd en tegen de rijrichting in rijden is ook heel gewoon. De politie doet er niets aan. In deze afgelopen weken slechts één zwaar verkeersongeval meegemaakt, maar het onvoorstelbaar hoeveel jonge mensen op krukken lopen na een motofiets ongeval. Voorrang geven, ben je gek, ik eerst en dan de rest.

Beleefdheid alleen van oudere mensen die nog graag een praatje maken, maar de hedendaagse jeugd loopt een toerist op afstand uit te schelden voor 'bule' , wat blanke betekend.

Verder is er zeer weinig belangstelling voor het behoud van de natuur, deze moet wijken voor de aanplant van palmolie- en latexbomenplantages, maar buiten dat ook vernietigd door de legale en illegale boomkap. Berghellingen worden van hun natuur ontdaan, met het gevolg als het zwaar regent er aardverschuivingen ontstaan, die vaak kleine wegen in het binnenland blokkeren. Maar erger is j.l. dan gebeurd bij Sibolga en Banda Atjeh , met honderden doden tot gevolg en een grote economische schade.

Over het vuilnis dat langs de staren en de wegen ligt maar niet te spreken, het wordt er achteloos neergegooid. Om iedere kleine of grote boodschap zit een plastic zak, die daarna weer bij het afval in de natuur terecht komt. Het is niet alleen langs en op de wegen, maar ook op de stranden en in de rivieren die het afvoeren naar de zee.

Lokale regeringen repareren de waterafvoer goten langs de wegen in de dorpen en steden, of vernieuwen ze, maar de bevolking stort ze weer dicht met afval.

Indonesië zal nooit, misschien na honderd jaar, aan landen als Maleisië, Thailand en Singapore kunnen tippen. 

Het was in 1986 dat ik door mijn werk kennis maakte met dit land. Maakte vrienden en leerde hun familie kennen. Ik raakte verliefd op dit land en de mens, wat de naam de "Gordel van Smaragd" draagt. Jaren achter elkaar ging ik er naar terug en woonde er na dat ik met pensioen ben gegaan er jaren. Reisde over alle eilanden en leerde mensen en hun culturen kennen, hun hartelijkheid, gastvrijheid en hun keuken. Het waren bijna 40 jaren met mooie momenten uit mijn leven, die ik zal blijven koesteren. Maar ook al dit ontdekken en reizen maakt een mens ook moe.

Mijn dank dat ik met behulp van al deze mensen, waar ik als familie in huis werd genomen, heb mogen genieten van het "Land onder de regenboog". BANYAK TERIMA KASIH.