VUURTORENS AAN EUROPESE KUSTEN. DENEMARKEN & IJSLAND. (DEEL 1)

 

      EEN LICHT AAN DE KUST

      OM IN DE DUISTERNIS DE 

ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

       HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                         DEEL 1.

VUURTOREN.

In eerdere publicatie op de weblog heb ik de Nederlandse vuurtorens beschreven. Nu wil ik het hebben over verschillende van deze antieke, maar vaak nog in gebruik zijnde vuurtorens op onze Europese kusten. Ondanks de moderne satelliet navigatie (GPS) zijn zij nog steeds een baken op de kust als ze werkzaam zijn.

Een vuurtoren is een lichttoren, een toren die vanuit de wal licht uitzendt door middel van een lamp, lenzen en spiegels die dient als navigatiehulpmiddel voor de scheepvaart langs de zeekusten en van binnenwateren. In vroege tijde werd er gebruik gemaakt van een open vuur.

Vuurtorens dienen ter aanduiding van onder andere gevaarlijke kusten, rotsen, riffen, kliffen en zandbanken of van toegangen tot zeetstraten of zeearmen, met name als de zichtbaarheid laag is, zoals 's nachts  , bij stormweer of mistomstandigheden. Vel haven met hun havengeulen hebben soms een of meer vuurtorens  of lichtbakens die de toegang aangeven en vaak een lichtlijn vormen.

Het oudste voorbeeld is de vuurtoren van Alexandrië (Egypte) de Pharos, een van de zeven wereldwonderen van de oudheid. OP deze toren werd hout verbrand, waar dan ook de naam vuurtoren vandaan komt. het bouwwerk deed voornamelijk dienst als een dagmerk: de opstijgen- de rook vergrootte de zichtbaarheid van de toren.

Na ongeveer 1600 jaar is deze toren, die een voorbeeld was voor vele andere, door een aardbeving in de zee verdwenen.

HOE WERKT EEN VUURTOREN.

Door de snelle opkomst van de stoomschepen ontstond er nood aan meer navigatiebakens op de kusten. De scheepvaart was immer gebonden aan tijdtafels en schepen voeren ook 's nachts langs de kusten. Het vuur dat reeds plaats had gemaakt voor olielampen (walvisolie) in de toren maakte plaats na een uitvinding, de Argandse lamp aan het einde van de 18e eeuw. ER wordt sinds die tijd elektrisch licht als de spitsbooglamp, de gloeilamp, of de metaalhalidelamp toegepast.

Een vuurtoren schijnt niet rondom maar met een of meer ronddraaiende  lichtbundels.

De lichtbundels worden gemaakt met fresnellenzen en holle spiegels. Een fresnellens is lichter dan een gewone lens en geeft minder sferische aberratie, dus een betere bundel.

Iedere vuurtoren heeft zijn eigen lichtkarakteristiek wat schijnsel op afstand betreft, variërend van een vast rondom schijnend licht tot een groepschitterlicht, waaraan hij herkend kan worden.

Al deze karakter staan aangeven in de lichtenlijsten en zeekaarten.

Buiten de vuurtorens als lichtbakens aan de wal voor de scheepvaart kennen we ook nog lichtschepen, die als een lichtbaken op zee verankert zijn.

                      DENEMARKEN.  

Veel van deze vuurtorens bevinden zich aan de ruige westkust van Jutland, Denemarken, waar ze schepen helpen navigeren langs gevaarlijke zandbanken en kusten. 

RUBJERG KNUDE RYR.

Rubjerg Knude Fyr is een vuurtoren bij Lonstrup in Noord-Jutland, Denemarken. De vuurtoren staat op Lonstruo Klint op een hoogte van 60 meter boven het zeeniveau.

De bouwwerkzaamheden begonnen in 1899. De vuurtoren werd in gebruik genomen op 27 december 1900 en weer buiten gebruik genomen op 1 augustus 1968.

Tussen 1910 en 1920 werd het stuifzand zo'n groot probleem dat er struiken en bomen geplant moesten worden om de omstandigheden in het gebied rond de toren te verbeteren. Ondanks deze inspanning groeide de zandduin alleen maar verder en begon het zand de planten te bedekken. In de jaren 50 werden de meeste planten weer verwijderd en werd veel zand uit het gebied verwijderd, omdat het te dicht bij de vuurtoren kwam. Uiteindelijk werden de zandduinen zo hoog dat ze het licht van de vuurtoren bedekten. Het waren de moderne navigatiemiddelen die het licht op 1 augustus 1968 voor het laatst ontstoken.

Gedurende de jaren 1970 stond de vuurtoren leeg, maar plannen om de gebouwen eromheen op te bouwen tot een museum werden gerealiseerd.

Ironische genoeg had het museum en de vuurtoren geen schijn van kans tegen het het zand en in 1992 werd het museum gesloten. 

Uiteindelijk werd besloten in 2019, dit navigatie kunstwerk 70 meter landinwaarts te verplaatsen met al de bijgebouwen en sindsdien probeert het Historisch Museum Vendsyssel het verhaal van de vuurtoren te vertellen.

BLåVANDSHUK FYR.

De vuurtoren van Blåvand Fyr in een kustvuurtoren in Blåvandshuk, vlakbij Esbjerg aan de Westkust van Jutland in Denemarken. De vuurtiren werd in 1900 gebouwd ter vervanging van een oudere vuurtoren en staat op Blåvandshuk, het meest westelijke punt van Denemarken, waardoor de toren het meest westelijke gebouw van Denemarken is. De toren heeft een hoogte van 39 meter, heeft een vierkante vorm en een brandpuntshoogte (de hoogte van het licht boven zeeniveau) van 55 meter. Het licht is tot op 20 zeemijl (37 km)  uit de kust te zien en flitst drie keer per 20 seconden. De toren is uitgerust met een Fresnel-lens van de tweede orde.  De toren heeft een plattegrond en is gebouwd op een granieten sokkel met baksteenmuren, die tegenwoordig zijn wit geschilderd. Toegang tot het gekanteelde dak is via een wenteltrap die omhoog loopt door een klein luik.   

LYNGVIG FYR.

Lyngvig Fyr, voorheen Nørre Lyngvig Fyr, is een vuurtoren op de westkust van Jutland, op Holmsland Klit. De 38 meter hoge toren werd in 1906 gebouwd op een 17 meter hoge duin en was de laatste vuurtoren die aan de Deense Noordzeekust werd opgericht.

 De reden tot de bouw van de toren was de stranding van het stoomschip Avona drie jaar eerder, waarbij 24 zeelieden om het leven kwamen. 

De fundering van de toren, evenals de basis en in de ingang, werden van beton gemaakt. De toren zelf is met bakstenen opgebouwd, terwijl voor de ramen en de ingangsdeur teakhout werd gebruikt.

Uitgerust met een Fresnel-lens en een acetyleenbrander, werd de vuurtoren op 3 november 1906 in gebruik genomen. De roterende lens werd voortgetrokken door een gewicht dat de gehele lengte van het trappenhuis kon verplaatsen. Na vier uur moest het gewicht met behulp van een kaapstander weer omhoog worden getrokken. 

De lichtbron werd in 1920 vervangen door een petroleummantelbrander en in 1955 werden de verlichting en de lensaandrijving geëlektrificeerd. De vuurtoren werkt sinds 1965 automatisch. Begin 2000 opnieuw uitgerust met een natriumlamp van 250 watt en 300.000 candela.

Vanwege technische problemen met het draaimechanisme werd de vuurtoren in november 2011 vervangen door een LED-lantaarn die extern op de galerij was gemonteerd. Deze verandering veranderde de lichtkarakteristiek en verminderde het bereik van 22 tot 17 zeemijl. (zeemijl is 1852 meter). Deze vermindering van de prestaties leidde tot de oprichting van een vereniging voor het behoud van de vuurtoren op 11 augustus 2012 in Hvide Sande.

Een bezoek aan het uitkijkplatform van de vuurtoren kost de bezoeker een trap omhoog te gaan met 228 treden, waarvan 79 treden zich bevinden op de houten trap vanuit een van de bijgebouwen aan de voet van de duin naar de ingang van de toren. Het is voor de Denen een populaire toren met een restaurant en speeltuin voor de kinderen.

HIRTSHALS FYR.

De vuurtoren van Hirtshals, een stad en zeehaven aan de kust van het Skagerrak op het eiland Vendsyssel-Thy, in het noorden van het schiereiland Jutland, is gelegen op de Stenberheuvel, het meest prominente herkenningspunt van de stad.

De vuurtoren werd gebouwd tijdens het bewind van koning Frederik VII. De bouw begon op 28 juni 1860 en werd ingewijd op 1 januari 1863. Het wapen van de koning siert de ingang van de toren. De vuurtoren is 35 meter hoog en opgetrokken uit rode baksteen en bedekt met Hollands dakpannen. De toren steekt 57 meter boven zeeniveau uit en  haar basis bevindt zich 22 meter boven zeeniveau.

Het licht van de vuurtoren is zichtbaar op een afstand van 25 zeemijl. De lamp heeft een vermogen van 400 watt en de eerste lens versterkt het licht 100.000 keer. De buitenste lenzen- de roterende lenzen- versterken het licht vervolgens nog een 1,25 miljoen keer. Het reinigen van de lenzen duurt zes uur.

Het beklimmen van 144 treden beloont de bezoeker met een geweldig mooi uitzicht over het Skagerrak en de Vendsyssel. Vlak bij de vuurtoren ligt een oud bunkercomplex dat ingericht is als museum.

DET HVIDE FYR & SKAGEN FYR.

De Det Hvide Fyr, de 'Witte vuurtoren van Skagen'  werd in 1747 gebouwd, was de eerste vuurtoren in Denemarken die van baksteen werd gebouwd De vuurtoren had oorspronkelijk een kolenvuur bovenop. De toten werd in 1816 verhoogd en het voorheen openbaken werd afgedekt met een signaallantaarn. In 1835 werd een spiegel in de lantaarn geplaatst, welke later weer werd verwijderd. De toren was oorspronkelijk gebouwd ter vervanging van een scheefstaande vuurtoren en werd in 1858, zelf na 111jaar dienst, vervangen door een nieuwe vuurtoren Skagen Fyr, 'de Grijze vuurtoren'.

De Det Grå Fyr, de 'Grijze vuurtoten' is een actieve vuurtoren ten noordoosten van Skagen in het uiterste deel van Jutland en werd op 1 november 1858 in gebruik genomen. De toren werd gebouwd met ongeverfde baksteen en een galerij, die een hoogte van 46 meter bereikt.

Toen hij werd gebouwd, stond hij in het midden van het schiereiland Skagen Odde, maar als gevolg van kusterosie ligt hij nu zeer dicht bij de kust van het Kattegat in het zuidoosten.

De vuurtoren heeft een roterende lens van twee ton die op kwik rust. Oorspronkelijk was er een paraffinelamp met vijf pitten, die achtereen volgens werd vervangen door een elektrische lamp van 1000 watt en vervolgens door een van 1.500 watt. Tegenwoordig is er een natriumlamp van 400 watt die elke vier seconden tot op 37 kilometer (20 zeemijl) afstand zichtbaar is. De toren is van april tot oktober open voor bezoekers.

BORNHOLM VUURTORENS.

Bornholm is een Deens eiland, en eigen gemeente, gelegen in de Oostzee.

De vuurtoren op het eiland is een zeer belangrijk lichtbaken voor de scheepvaart naar Zweden, Finland, Duitsland en Polen.

Het eiland heeft een eigen vlag.

SVANEKE-VUURTOREN.

De Svaneke vuurtoren bevindt zich te zuidoosten van de haven van Svaneke op de Deense eiland Bornholm. De vierkante bakstenen toren werd gebouwd in 1920, heeft een balkon en lantaarn. De toren is niet geverfd, heeft een wit lantaarn gedeelte en een rood dak. De brandpunthoogte van de toren ligt op 20 meter en heeft een bereik van 19 zeemijl.

De toren werd gebouwd, nadat in 1914 de Poolse schoener Louise & Helene, als gevolg van wind en mist, aan de grond liep bij Hullenakke voor de kust van Svaneke. Het schip verging op de rotsen en de driekoppige bemanning kwam om het leven. De gemeenteraad stelde daarop een stuk grond beschikbaar voor de bouw van een vuurtoren op Hullenakke. De bouw werd in 1919 voltooid. De fundering van het nogal ongebruikelijke vierkante gebouw is gemaakt van Nexø-graniet, terwijl de toren zelf is opgetrokken uit zandsteen en 15 meter hoog is. In januari 1920 werd een tijdelijk licht op het platform geplaatst en in augustus 1920 werden de laatste onderdelen toegevoegd en werd de toren volledig in gebruik genomen. Om dat de toren ook mistwaarschuwingen moest geven, werd een misthoorn geïnstalleerd die werd aangedreven door perslucht uit een motor in het machinehuis.

In 2010 werd de toren buiten gebruik gesteld en het jaar daarop aan particulieren verkocht.

DUEODDE-VUURTOREN.

De Dueodde-vuurtoren en staat op het Deense eiland Bornholm en is de moderne vervanger van de Svaneke-vuurtoren.

De toren werd gebouwd tussen 1960 en 1962 en in gebruik genomen op 15 augustus 1962.

Samen met de lantaarn en de dubbele galerij heeft de toren een totale hoogte van 47 meter en is daarbij de hoogste vuurtoren van Denemarken.

De vuurtoren is uitgerust met een roterende Fresnellens op een brandpunthoogte van 48 meter.

De Fresnellens, uit 1886, van de vuurtoren Dueodde Nord is naar deze toren overgebracht. De energie voorziening van 1000 watt wordt geleverd door het openbare nutsbedrijf als lichtbron voor de gloeilamp., die samen met de lens en de hoogte van de brander een zichtbereik van ongeveer 35 kilometer mogelijk maakt. De lens geeft elke tien seconden drie witte flitsen.

De fundering van de toren bstaat uit 14 meter lange gewapende betonnen palen. Water voor de bouw werd via een pijpleiding uit de Oostzee gehaald. Na de voltooiing van de fundering werd de bouw van de toren opgepakt en snel voltooid met behulp van een schuifbekistingprocedure om de zeshoekige cilindrische betonnen toren tot een hoogte van 45 meter te hijsen zonder de bevestigingsmaterialen.

Voor de constructie  werden 300 kubieke meter cementbeton en 50 ton bewapeningsstaal  gebruikt.

Er zijn 197 traptreden naar de top van de toren. Het is de enige vuurtoren van Bornholm die open is voor het publiek.

 IJSLAND.

IJsland is een eilandstaat ten noordwesten van het Europese vasteland.

Het eiland wordt omringt door de Atalntische Oceaan in het zuiden, de Straat van Denemarken, tussen IJsland en Groenland, in het westen en de Groenlandzee, een deel van de Noordelijke IJszee, in het noorden.

Het noordoosten van het eiland ligt net binnen de poolcirkel. het eiland heeft een oppervlakte van 103.000 km².

IJsland heeft ongeveer 104 vuurtorens langs de kustlijn, variërend van iconische en fotogenieke structuren, tot historische bakens. Veel vuurtorens, zijn verweven met lokale legendes over trollen en elfen.

In dit verslag zullen de belangrijkste beschreven worden.

TRÍDRANGAVITI.

De Thridrangaviti is een actieve vuurtoren op 4,5 zeemijl voor de zuidwestkust van IJsland. Hij wordt beschreven als een van de meest geïsoleerde vuurtorens ter wereld.

Thridrangaviti beteken "drie rotszuilen", verwijzend naar de drie benoemde rotsformaties op die locatie: Stóridrangur, waarop de vuurtoren staat, Púfudrangur en Klofadrangur.

De vuurtoren werd in gebruik genomen op 5 juli 1942.

De vuurtoren van Thridrangaviti werd gebouwd in 1938 en 1939. Hij werd oorspronkelijk met de hand gebouwd, zonder machines, en was alleen bereikbaar door de hoogste van de drie rotsformaties te beklimmen, waarvan de top 36,5 meter boven de zeespiegel uitsteekt. Hij werd gebouwd onder leiding van ingenieur Árni G. Thorarinsson, die ervaren bergbeklimmers rekruteerde. Dit waren lokale bewoners van de Westman-eilanden die al lange tijd hun dieet aanvulden door eieren van zeevogels te verzamelen van de kliffen van IJsland.

De klim leverde aanzienlijke uitdagingen op: de zware deining aan de voet van de rots maakte de overstap van boot naar rots moeilijk, zelfs bij rustig weer, terwijl de verticale wand door de zee glad was gesleten en door het opspattend water glad was. Met boren en hamers sloeg het team stalenpinnen in de rots die met elkaar verbonden waren door zware kettingen. Bij elk bezoek tijdens rustig weer konden ze een paar extra schakels aan de ketting toevoegen, waardoor een kronkelende route naar boven ontstond.

Hun klimgereedschap kon zich niet vastbijten in de rots, dus gebruikten ze dezelfde techniek die ontwikkeld was voor het verzamelen van zeevogeleieren, en vormden ze een 'menselijke stapel' van drie personen; één man op zijn knieën, een tweede bovenop hem, en de derde die op de tweede klom- voor de laatste klim, Volgens Thorarinsson:

Het eerste wat zij moesten doen, was een weg naar de klif aanleggen. We brachten ervaren bergbeklimmers bijeen, allemaal afkomstig van de Westman-eilanden. Vervolgens brachten we boren, hamers, kettingen en klemmen om de kettingen vast te zetten. Toen ze bijna bovenaan waren, was er geen manier om grip op de rots te krijgen, dus ging een van hen op zijn knieën zitten, de tweede ging op zijn rug staan en de derde klom bovenop de andere twee en wist zo de rand van de klif te bereiken. Ik kan je niet eens beschrijven hoe ik me voelde toen ik getuige was van deze ongelooflijk gevaarlijke procedure. 

Ze begonnen in de zomer van 1938. De wind joeg de zee zo vaak op dat de klimmers maar een paar uur per keer konden blijven, anders zouden ze niet meer aan boord van de boot kunnen komen. De bemanning verbleef uiteindelijk een maand in tenten op de gevaarlijke rotsrichel om het huis af te bouwen. Het werd voltooid rond het begin van de Tweede Wereldoorlog in 1030, maar de lampen die bij een Deens bedrijf waren besteld, konden niet worden geleverd omdat Denemarken toen door Duitsland bezet was. Daardoor liep de plaatsing van de verlichting drie jaar vertraging op, die nu later door Groot-Brittannië werd geleverd. De vuurtoren werd op 5 juli 1942 in gebruik genomen.

De verlichting werd kort na de oorlog geautomatiseerd met een lampenwisselaar. In de jaren vijftig werd een helikopterplatform toegevoegd. In 1993 werd het geheel omgebouwd naar zonne-energie.

Het vuurtoren gebouw bevindt zich ongeveer 30 meter boven zeeniveau. Het gebouw is een vierkant, witgekalkt betonnen hutje van 4 bij 4 meter, met één verdieping en een dak dat lijkt op een kantelenmuur van een middeleeuwse kasteeltoren, inclusief schietachtige openingen, De rode lantaarn staat op het dak en is 4 meter hoog.

Het licht bevindt zich 34 meter boven de zee (het brandpunt), wat een zichthoogte bepaalt, wat betekend dat de lichtstraal voor het eerst zichtbaar is op zeeniveau vanaf 9 zeemijl (16,7 kilometer). De lichtstraal bestaat uit een lange witte flits, gevolgd door een korte witte flits ( in morse code - . ) elke 30 seconden.

Note: Ik ben opzoek geweest naar afbeeldingen van de bouw van deze vuurtoren om deze in het verslag toe te voegen. Helaas niet gevonden.

SVÖRTULOFT.

Svörtuloft is een opvallend oranje vuurtoren gelegen in het westen van IJsland op de zwarte klippen.

De vuurtoren dankt zijn naam  aan de klippen waarop hij is gebouwd.

De omgeving rond de vuurtoren is net zo adembenemend, met ruige zwarte kliffen die scherp afsteken tegen de wilde Atlantische Oceaan.

De vuurtoren zelf is een eenvoudige , maar indrukwekkende structuur. gebouwd in de jaren 30 van de vorige eeuw en heeft sindsdien vele schepen veilig langs de kust van IJsland geleid. De huidige vuurtoren, ook wel Skálasnagaviti lighthouse genoemd,  werd in 1931 in gebruik genomen en heeft een hoogte van 13 meter. De voormalige vuurtoren die werd gebouwd in 1914, is ten onder gegaan door erosie van de kust.

MALARIFSVITI.

Malarrifsviti is een vuurtoren bij de stad Malariff, in het westen van IJsland, gelegen aan de zuidkust van het schiereiland Sæfellnes, ten zuiden van de vulkaan Sæfellnes. De witte cilindrische toren, met een diameter van 24 meter op de grond en vier steunpilaren bevindt zich in het Nationaal Park Snæfellsjökull.  De toren heeft een hoogte van 24,5 meter. Het licht dat zich 30 meter boven zeeniveau bevindt, zendt elke 30 seconden vier flitsen uit, in wit, rood of groen, afhankelijk van de richting.

De eerste toren werd gebouwd in 1917 en was 20 meter hoog. Deze had een metalen constructie die in de loop der tijd corrodeerde. In 1946 werd de constructie, die beschadigd was door de weersomstandigheden, vervangen door een betonnen constructie. Sinds 1957 heeft de nieuwe toren een elektrische stroomvoorziening. Het licht wordt versterkt door een lens van 1000 mm, die vanaf het begin in de oude vuurtoren werd gebruikt. De toren was verder uitgerust met een radiobaken.

REYKJANESVITI.

Reyjanes is de oudste vuurtoren van IJsland en ligt op het schiereiland Reykjanes.

De toren heeft een hoogte van 31 meter en de oorspronkelijke structuur werd gebouwd in 1878; slechts 8 jaar later werd het gebouw verwoest door een aardbeving.

In 1929 werd de huidige vuurtoren, een betonnen constructie, in gebruik genomen. Het brandpunt van de toren bevindt zich 73 meter boven zeeniveau.

De lichtkarakteristiek is "Fl (2) W 30 s", d.w.z. een groep van twee knipperlichten om de 30 seconden. Op het dak is een antenne gemonteerd voor de transmissie van DGPS-signalen in het lange golfbereik. De vaste vuurtoren wachter woont in een gebouw van twee verdiepingen. De vuurtoren bevindt zich in een gebied met thermische activiteit, en stoom van deze bron is vaak te zien in het gebied.

GARÖURKAGAVITI.

Gaöskagavitti is een vuurtoren op Garöskaöi, op meest oostelijke puntje het zuidelijkste schiereiland van IJsland.

De naam verwijst eigenlijk naar twee vuurtorens: de eerste werd gebouwd in 1897 en in 1944 werd de tweede vuurtoren gebouwd ter vervanging van de oorspronkelijke. De nieuwe vuurtoren huisvest sinds 1955 het Erfgoed- en Maritiem Museum.

DE OUDE VUURTOREN.

Het is een van de meest iconische kustmonumenten van IJsland. Deze hoge, witte toren, met twee rode banden, gebouwd in 1897 en herbouwd in 1944, staat op een landtong.

De plannen voor de bouw van deze vuurtoren begonnen in1878 toen IJsland, dat toen nog onder Deens bestuur stond, de Deense koning verzocht om de bouw van de vuurtoren te financieren, wat hij had beloofd. De Deense regering was echter niet bereidt de volledige kosten van de bouw te betalen, omdat er volgens hen niet veel schepen langs Garöskagi voeren en het weer ongeschikt was voor een vuurtoren.

Denemarken stemde er uiteindelijk mee in om de lichtinstallatie te betalen. De IJslanders  besloten in plaats van een vuurtoren een beschermede muur met verlichting te bouwen maar al snel erodeerden de muren en in 1895 verzocht de visserijvereniging om de bouw van een echte vuurtoren. De IJslandse regering stelde 11.000 kronen beschikbaar voor het project en verzocht de Deense regering om hetzelfde bedrag bij te dragen, wat ze ook deed.

 In 1897 bouwde de Koninklijke Deense Vuurtorencommissie de vuurtoren. De constructie is 11,4 meter hoog, vierkant en gemaakt van met ijzer versterkt beton; het is de op één na oudste betonnen constructie in IJsland. ER werd gebruik gemaakt van een petroleumlamp  en een enkele catadioptrische roterende lens die het licht vergrootte en een verzwaard mechanisme had om de lens te laten draaien. Al snel begon de oceaan het land waarop de vuurtoren was gebouwd te eroderen. In 1912 werd een voetbrug gebouwd zodat mensen de vuurtoren veilig konden bereiken, maar de golven en het slechte weer maakten de brug onbruikbaar bij hoogtij. In 1925 werd een betonnen platform gebouwd om de grond rond de vuurtoren te verstevigen. Desondanks schudde de vuurtoren op zijn fundatie tijden zware stormen om dat de ondergrond van de fundering niet stevig genoeg was. Sinds 1 december 2003, na de bouw van de nieuwe vuurtoren, is Garöskagaviti een bescherm cultureel erfgoed, dit omvat alle bijgebouwen en het gehele gebied waarop deze toren is gebouwd.

DE NIEUWE TOREN.

De bouw van de nieuw, tweede Garöskagaviti begon op 11 juni 1944 en werd slechts in drie maanden voltooid.

De nieuwe toren bevindt zich 215 meter ten zuidoosten van de oude; hij werd verder van de kustlijn gebouwd om erosie en opspattend zeewater te vermijden. De nieuwe toren is een ontwerp van ingenieur Axel Sveinsson. 

De vuurtoren is 28,6 meter hoog, gemeten vanaf de fundering tot de top, en de muren zijn 20 centimeter dik. De vuurtoren was oorspronkelijk bedekt met lichtgekleurd kwarts, maar werd later, tijden de reparaties in 1986, met een witte beschermende laag behandeld. De lantaarn is in Engelse stijl en de gebruikte oorspronkelijke verlichtingselementen van de oude toren, en door deze die in de nieuwe te plaatsen , werd het bereik van het licht vergroot van 13 naar 15,5 zeemijl. 

De verlichting werd twee jaar na de bouw in 1946, omgezet naar elektrische verlichting. In 1960 werd de originele lens uit 1897 vervangen door een viervoudige roterende lens. De vuurtoren is ook in staat radarsignalen te ontvangen. In 1933 werd er een vuurtorenwachter woning  welke tegenwoordig deels is in gebruik van het Garöskagi Erfgoed- en Maritiem Museum. Ook van deze plaats is het Noorderlicht goed te aanschouwen.

AKRANESVITI. 

Akranes, IJsland is trots op de aan de punt van het schiereiland bevindende twee vuurtorens; een oudere en nieuwe vuurtoren.

De oudere, kleine betonnen vuurtoren dateert uit 1918 en werd in 1947 buiten werking gesteld, maar blijft een belangrijk historisch monument. 

De hogere, nieuwe vuurtoren, Akranesviti,  werd in 1947 in gebruik genomen, en is buiten het feit dat deze als vuurtoren dienst doet een onderdak aan concerten en tentoonstellingen. 

DYRHÓAEY.

De Dyrhóaey is de bewaker van de zuidkust van IJsland, bekend om de adembenemende kustlijn en zeebogen.

De vuurtoren bestaat uit een vierkant betonnen toren,en is wit geschilderd. Aan de linker- en rechterkant van de toren bevinden zich de geïntegreerde vertrekken  van de vuurtorenwachter. De lichttoren staat op een rood geschilderd metalen lantaarnhuis. Het brandpunt van het licht bevindt zich op 118 meter. De totale hoogte van de toren is 13 meter. De eerste vuurtoren werd opgericht in 1910. Deze vuurtoren was een stalen skelettoren die in Zweden was gefabriceerd.  De huidige vuurtoren werd in 1927 gebouwd. Het licht flitst elke 10 seconden wit en heeft een bereik van 27 zeemijlen. Het markeert het meest zuidelijke punt van het vasteland van IJsland.

   Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. NOORWEGEN EN ZWEDEN.

                                                                           DEEL 2.