CHILEES GOUVERNEMENTSWAPEN OP EEN VAANTJE.

 

HET WAPEN VAN HET LAND CHILI

 GEBRUIKT DOOR REGERING EN

                      DEFENSIE.

HET WAPEN VAN CHILI.

Het wapen van Chili werd in 1834 in gebruik genomen en is het ontwerp van de Engelsman Charles Wood Taylor.

Het schild bestaat uit twee helften, waarvan de bovenste blauw is en de onderste rood. Een vijfpuntige ster staat in het midden van het schild.

Het schild wordt aan de rechterkant gedragen door de Andescondor, een van de grootste vogels van de wereld. Aan de linkerkant wordt het schild gedragen door de Chileense huemul (hert).

Beide dieren zijn gekroond met de gouden kroon van de Chileense marine, hetgeen de daden van de marine in de Grote Oceaan symboliseert.

Het schild is gekroond met een hoofddeksel met drie veren in de kleuren van de Chileense vlag.

Degelijk hoofddeksel werd door de vroegere presidenten van het land gedragen bij ceremoniële gelegenheden. Onder het schild staat op een lint het devies: POR LA RAZÓN OLA FUERZA.

( 'Met rede of Kracht')

HET VAANTJE.

Het standaard met de Chileense vlag en het gouvernementswapen er op staat nog steeds op de boekenkast.

Het was in 1969, dat ik als koopvaardijofficier een wapenschildje tegenkwam op een buitenlands marine zeilschip.

Regelmatig kwamen we deze 'zwanen van de zee' tegen op onze reizen, wat een gevoel van romantiek opriep.

We maakten deze keer een reis, na geleden te hebben te Curaçao, via het Panamakanaal, langs de westkust van Zuid-Amerika, om in diverse havens van de daar gelegen landen marine-diesel te lossen. Onze eerste loshaven was Valparaiso in Chili en daarna weer noordwaarts langs de kust naar het Panamakanaal  en wederom Curaçao om te weer te laden.

Langzaam naderden we de losplaats bij de boei, waar we ten anker gingen en via een trosverbinding met een marine sleepboot in positie werden gehouden. In de verte zagen we de Esmeralda aan het steiger gemeerd liggen.  Met behulp van een kleine boot werd er een verbinding gemaakt met de boei om deze omhoog te hijsen met daaraan de losleiding. Wat we ook deden het geheel kwam niet in beweging naar het wateroppervlak. Het kleine sleepbootje maakte een tros vast en trachtte het geheel, door het verschillende kanten uit te trekken, in beweging te krijgen. Niets mocht baten en er moest een duikerstam bij kome, wat weer enige dagen zou gaan duren. 

Zo werd besloten dat we aan een klein steiger aan de wal zouden afmeren en onze lading in tankwagens zouden lossen. Het lossen in tankwagens hield in, dat we niet konden lossen met de turbineladingpompen maar met de stoom aangedreven zuigerpomp i.v.m de losdruk.  Een langdurig proces daar het steeds wachten was op de volgende tankwagens die bij de grote opslag gelost moesten worden.

Zo besloten we de volgende ochtend met een paar collega's, netjes gekleed in ons uniform, een bezoek te gaan brengen aan de Esmeralda.

We lagen in het marine gebied en zo was er geen directe wacht controle en de marinemensen die we tegen kwamen groeten ons beleefd. Een uniform is een uniform en vooral als de officieren een platte pet dragen met witte hoes. Vlak bij het schip aangekomen een foto gemaakt en doorgelopen naar het boegbeeld om dit ook te fotograferen, en dit werd door de wacht aan de gangway van het schip vreemd gevonden, met als gevolg dat we onder begeleiding aan boord van de Esmeralda terecht kwamen.

Een officier van de wacht bestookte ons met de nodige vragen in het Spaans: wie zijn jullie, waar komen jullie vandaan en hoe komen jullie op de basis terecht? We wezen op ons schip en vroegen om onderhoud in het Engels, waarop de officier van de wacht ons naar de hut van de commandant van het schip bracht.

De commandant Capitán Christian Storaker Pozo stelde zich beleefd en correct aan ons voor en vroeg ons nader om uitleg.

Hij hoorde ons verhaal aan, begreep de situatie en moest er zelfs om lachen. Aan de wand van zijn hut hingen vele wapenschildjes van havensteden en tussen de standaards stond ook een Nederlandse vlag. Toen ik hem daarop wees was het ijs gebroken, want hij was er geweest. Onder begeleiding van de officier van de wacht werden we aan boord rondgeleid, maar mochten niets fotograferen. Bij het afscheid kreeg ik dit vaantje met de Chileense vlag met het gouvernementswapen als aandenken van hem.

Onder begeleiding liepen we het steiger af, waar nu opeens een wacht werd neergezet en keerden naar ons schip terug, waar we ons verhaal vertelden.

Van de kapitein kregen we een maatschappij vaantje en dat met de bekende vierkante fles jenever ingepakt als aandenken van ons bezoek aan de Esmeralda.

We kwamen niet verder dan de wachtsman aan het steiger en leverde het pakje met de naam van Capita'n Pozo erop over met het het verzoek dit aan hem te overhandigen.

Na drie dagen lossen in tankwagens verlieten we Valparaizo.

 Wapenschild van de BE43 "Esmeralda". Devies: VENVER O MORIR

(WINNEN OF STERVEN).

Het zou voor mij nog zeker tientallen jaren duren eer ik weer kennis maakte met de Esmeralda, tijdens een van haar Sail bezoeken aan de haven van Amsterdam.

DRIE KONINGEN, DE WIJZEN UIT HET OOSTEN.

 

             ZIJ VOLGDEN EEN 

    OPGAANDE STER DIE ZIJ ZAGEN

                 EN ZOCHTEN DE 

       NIEUW GEBOREN KONING.

DE WIJZEN UIT HET OOSTEN OF DE DRIE KONINGEN.

Het was een verlate Kerst- Nieuwjaars wens van een goede vriendin van me wonende op het eiland Bali in Indonesië.

Een fraai stukje handwerk geschilderd op linnen en voorstellende de drie wijzen of koningen uit het oosten, die volgens Matt. 2:1-18, op zoek waren naar de koning der Joden en een opgaande ster volgden. Zij kwamen aan in Bethlehem en vonden daar Jezus liggende in de kribbe in een stal met een os en een ezel en zijn ouders. 

M aar was deze Jezus die zij vonden de koning der Joden? Het geheel is gebaseerd op het visioen van Bileam, de ziener in Moab die een ster uit Jacob zag opkomen (Numeri 24:17).

HUN NAMEN.

Wie waren deze wijzen of koningen?

In het Grieks waren het Apellius, Amerius en Damascus, in het Hebreeuws Galgalat, Malgalat en Sarathin, maar ze zijn vandaag aan de dag bekend onder de Perzische namen Gaspar, Melchior en Balthasar.

Zij zouden de leeftijd gehad hebben van 20, 40 en 60 jaar oud; getallen die de levenstijdperken van  de volwassenen symboliseren.

WIE WAREN ZIJ?

In het Matteüs 2:1-18 wordt verteld over wijzen die  het pas geboren kind komen bezoeken. Hier wordt niet een aantal genoemd.

Dat er later drie van worden gemaakt komt dat er wordt gesproken over drie geschenken die zij aanbieden: Goud, wierook en mirre.

Ook over koningen werd er niet gesproken, maar meer over wijzen of magiërs wat vermoedelijk Perzi9sch-Babylonische astronomen, astrologen en natuurwetenschappers waren. Door de tekst van Jesaja 60, 3.6 : "Volkeren komen naar uw licht, koningen naar de glans van uw dageraad . . . , kregen zij de titels van koningen.

OORSPRONG.

Het feest van de Driekoningen ontstond in de vierde eeuw in het oosters christendom en was oorspronkelijk bedoeld om de verschijning van de vleesgeworden Zoon van God op aarde te vieren. Daarbij werden tekenen van Jezus goddelijkheid herdacht: zijn geboorte uit de maagd Maria, het bezoek en de aanbidding door de wijzen uit het oosten, de gebeurtenissen uit Jezus jeugd en de doop van Jezus door Johannes de Doper.

In de Rooms Katholieke Kerk in Nederland en België wordt dit feest gevierd op de eerste zondag na 1 januari.

In veel Zuid-Europese landen is Driekoningen een vrije dag en wordt het op de dag zelf gevierd, 6 januari.

In Azië en Australië wordt Driekoningen en Sint Nicolaas zoals wij dat kennen niet gevierd. 

Traditioneel gaan tegen de avond kinderen gekleed als een van de koningen, waarvan één een zwart gemaakt gezicht heeft, met lampions of een lichtende ster langs de deuren in hun woongemeenschap en zingen het lied:

Drie kooningen, drie kooningen,

geef mij nen nieuwen (h) oed.

Mijnen ouwen is verslee-eeten,

mijn moeder mag 't nie wee-eeten.

Mijn vader heeft het geld,

op de toonbank neergeteld. (of "Mijn vader heeft geen geld, is dat niet slecht gesteld".)

In de Vlaamse versie luidde de laatste zin; "op het rooster geteld". Op de rooster tellen betekend hier: geen geld hebben of geen kunnen bijhouden. Deze versie wordt nog steeds zo gezongen in Vlaanderen.

Na het zingen krijgen de kinderen eten, snoep of kleingeld. De lampionnen zijn een overblijfsel van een oude heidense gewoonte, waarin men fakkels droeg om boze geesten te verdrijven. Het snoep dat wordt uitgedeeld, stamt van Germaanse heidense offermalen.

            (Het Driekoningenfeest van Jan Steen.)

Binnenshuis werd Driekoningen gevierd met eten, drank en gezang. ER werd een koningsbrood gebakken of een koningstaart, hierin werd een bruine boon, een noot of een muntstuk verstopt.

Hij of zij die dit vond in zijn snee brood of taartstuk mocht zich die die dag "koning(in)" noemen en de baas zijn in huis.

De boon is ook weer afgeleid van heidense gebruiken.

HUISZEGEN.

Driekoningen was vroeger net zoals Pasen een traditionele doopdag.

Ter herinnering aan de doop[ vindt met Driekoningen de wijding van het water plaats. Die dag wordt ook het krijt gezegend door de priester.

Met het gewijde water werden de huizen gezegend en met het krijt werd op de post van de deur 

"C+M+B" aangebracht, waarbij men geloofde alle kwaad op afstand te houden. Voor- en na deze letters werd het jaartal aangebracht. 

De drie letters verwijzen weer naar de namen van de Driekoningen; Caspar, Melchior en Balthasar.

De + staat voor het kruisteken. Het geheel verwijst weer  naar dat zij de eerste niet-Joden ('heidenen') aan wie Christus zich heeft geopenbaard.

MIDDELEEUWEN.

Ondanks dat de Driekoningen uit het oosten kwamen werd het verhaal gebruikt om onder de bevolking de kruistochten tegen  de moslim heidenen te versterken.

Plotseling werden er werden er in 1158 stoffelijke resten van deze koningen gevonden in een oude sarcofaag in het kerkje SantÉustorgio  bij Milaan. Zij zouden zijn omgebracht door de moslims en werden aanbeden. Na een lange weg werden deze resten  rond 1164 als relieken uiteindelijk naar Keulen vervoerd, en zo werd Keulen een van de belangrijkste  pelgrimssteden van de middeleeuwen.

KEULEN.

Op 6 januari 1200 liet keizer Otto IV drie goden kronen voor het reliekschijn maken .

Hij liet zich zelf afbeelden al een goddelijke aanbiddend door de Driekoningen.

De zogenaamde relikwieën van de Driekoningen, worden in een reliekschrijn, met een gewicht aan 5,6 kilogram goud, bewaard in de Dom van Keulen.

Iets uit het geloof werd gebruikt als bijgeloof, macht en oorlogen, waar blijft dan de boodschap van 'Vrede op Aarde'?

TERUGBLIK OP 2024.

 

EEN TERUGBLIK OP

 AFGELOPEN JAAR.

TERUBLIK OP EEN 'DONKER' 2024.

Het was een jaar vol oorlogsgeweld, een jaar waarin de woorden vrede, respect, normen en waarden, en begrip amper van toepassing waren.

De één voert oorlog om de macht, landje pik, de ander om het geloof, en hebben ze het zelfde geloof dat ze aanbidden, zelfs dan nog omdat de één het zo leest en de ander weer anders.

Van dit alles is onderdrukking, vluchtelingen, armoede en honger een zo'n dagelijks bericht dat het niet meer tot ons doordringt. Het is gewoon dagelijks nieuws geworden.

Is het niet de mens die deze wereld tot een slagveld maakt, dan is het de natuur die ons wel een handje helpt.

Overstromingen, zware regenval, grote droogte, bosbranden, aardbevingen en ga zo maar door.

Wederom vallen er veel menselijke slachtoffers.

Maar vaak heeft de mens zelf schuld aan deze natuurrampen zoals illegale boskap, waardoor aardverschuivingen ontstaan, het platbranden van bossen voor landbouwgrond of eenvoudig moedwillig door aan steken of een sigarettenpeuk achteloos weg te gooien. We kunnen dan streken over menselijk leed maar vergeten vaak het dierlijk leed.

We klagen dan over stikstof- en uitstoot ven CO2, maar als we dan zo nodig elektrisch moeten gaan rijden, vraagt men zich niet af wat de neveneffecten zijn van de productie van deze auto's. Geen fossiele producten, maar hoe smeer je dan de motor? Is het niet je zelf een beetje voor de gek houden? Vaak hoor je de opmerking "ik ben met het milieu bezig!

Mensen plaats zonnepanelen op het dak om zone- energie op te wekken. Maar men liep weer eens achter bij het onderhoud en uitbreiding van het spanningsnet in ons land.

Staal-, kunststofproductie zullen we nodig blijven houden.

De weken voor de afgelopen feestdagen werd men weer overstelpt met post van stichtingen, waarvan sommigen voorzien van wenskaarten en acceptgirokaart.

Waarom zoveel van die stichtingen, die allemaal een kantoor met directie en personeel hebben dat ook betaald moet worden van de bijdragen die ze binnenslepen. Het zijn strijkstokken waar het merendeel van het geld aan blijft hangen. Wat blijft er dan over van uw bijdrage? Laat ze eens samenwerken.

Het zelfde wat aangaat al die ziektekosten- verzekering maatschappijen en de macht die zij uitoefenen over de ziekenhuizen. Waarom zijn ze zo rijk? Gewoon overgaan tot een staats gecontroleerde verzekering waaraan je betaald afhankelijk van je inkomen, iets wat in verscheidene landen reeds bestaat.

Men klaagt dat het slecht gaat, maar met St.Nicolaas, de Kerstdagen en het uit de USA overgewaaide Black Friday zijn er weer kapitalen uitgegeven.

Reclame op de TV van grootwinkelbedrijven met tafels vol met de meest exotische gerechten, kant en klaar, het kan niet op. Kent man het niet, maar koopt het toch, of smaakt het niet, dan gaat het de afvalbak in. We moesten ons schamen.

 Maar ach wie staat er nog achter de kookplaat, want we hebben  het zo druk met werkweek van nog geen dertig uur.

Armoede en honger bestaan ook in ons eigenland. Mensen die daar onder vallen worden via gemeentelijke instanties geholpen en met een schriftelijk bewijs verwezen naar instanties die ze kunnen helpen. Ze worden geholpen door het Leger des Heils. de Voedselbanken de Kledingbank. Helaas wordt er bij de kledingbank vaak door illegalen massaal ingekocht om het zelf weer te verkopen in het buitenland.

Ook een verschijnsel bij de voedselbank is dat men producten teruggeeft onder het moto van de hoef ik niet of ken ik niet.

Gewoon ontvangen, want rauwe bonen zoet, zei men vroeger.

Maar de complimenten voor hen die zich daar vrijwillig voor inzetten.

Zij die werken willen allemaal meer verdienen en minder uren werken.

Verdient men meer, dan wordt dat weer in de vrijetijd uitgegeven aan korte vliegvakanties of om uit verveling aan uitgaan uitgeven. Lekker een terrasje pikken en uit lunchen gaan. De lonen gaan omhoog, maar wat men zich niet realiseert is dat de kosten daarmee stijgen.

Jaarlijks vallen er steeds slachtoffers door het gebruik van vuurwerk, goedgekeurd vuurwerk, maar helaas ook veel zelf gemaakt vuurwerk.

We praten over over een vuurwerk vrije zone, maar het geheel verbieden ervan als particulier gebruik komt niet van de grond. Helaas zullen vele jongeren hun hele leven eraan herinnerd worden. Een gecontroleerd vuurwerk afscheid van het jaar door de gemeente is een juiste oplossing.

In Indonesië is vuurwerk volledig verboden om als particulier af te steken. Het nieuwe jaar ingaan gaat daar met toeters en bellen en zo verdient de toetermaker ook eens per jaar een extra inkomen.

Zo dit was dan mijn terugblik op het jaar 2024. Een jaar waarin de rijken steeds rijker werden die dan ook raketten om de wereld kunnen lanceren of miljoenen uitgeven om stemmen te verkrijgen voor hun verkiezingen in een land waar de kloof tussen rijk en arm steeds groter wordt.

Zo ik mijn hart gelucht over het afgelopen jaar 2024.

Voor het jaar 2025 wens ik deze Wereld op de eerste plaats meet Vrede, minderwapengeweld, minder drugsoorlogen en honger die het gevolg ervan zijn, meer normen en waarden, respect en begrip voor elkaar. Vooral een goede gezondheid, want dat in ondanks hoeveel geld men ook mag hebben niet te koop.

Wat niets kost is een glimlach en laten we daarmee beginnen in het komende jaar 2025.

Zien en weten,  wenst u allen een gezond, vredig en voorspoedig Nieuwjaar en al wat men nog mag wensen. 

ER WAS EENS EEN TIJD!

    GEEN SPROOKJE MAAR REALITEIT!

   EEN TIJD WAARIN EEN WINDOW NIETS ANDERS WAS         DAN EEN RECHTHOEKIGE OPENING IN EEN KAMER                                           VOOR LICHT EN LUCHT.

  APPLICATION IETS WAT GESCHREVEN WAS OP PAPIER.

       EEN KEYBOARD WAS EEN PIANO EN EEN MOUSE                                            GEWOON EEN DIER.

EEN FILE BELANGRIJK KANTOOR OPSLAG WAS EN EEN          HARD DRIVE GEWOON EEN ONCOMFORTABELE                                                            AUTORIT.

   DAT CUT GEWOON WERD GEDAAN MET EEN MES EN                            PASTE NIETS ANDERS WAS DAN LIJM.

EEN WEB HET VERBLIJF WAS VAN EEN SPIN EN VIRUS                              GEWOON EEN VERKOUDHEID.

DAT EEN APPLE EN EEN BLACKBARRY GEWOON FRUIT                                                    WAREN, 

  DAT JE NIET EERST NAAR START MOET GAAN OM TE                                                      STOPPEN.

EN DAT WE VEEL MEER TIJD HADDEN VOOR FAMILIE EN                                               VRIENDEN.

TIJD. (2024-2025)

 

WAT IS TIJD IN ONS LEVEN ?

TIJD.

Een uur, een dag, een week, een maand, een jaar, het zijn maar woorden.

Je spreekt ze uit bij vooruit- of terug kijken in het leven.

Maar ze zijn voorbij eer je uitgesproken bent.

Het zijn woorden verwant aan de tijd.

Tijd die aan ons voorbij gaat en slijt, 

En bij het slijten onze tijd.

Zo gaan deze woorden als verleden aan ons voorbij en wordt de toekomst een verleden.

Men laat zich opsluiten in de tijd, niet begrijpend dat deze ons door de vingers glijd.

 Een eeuwig durende kalender wat moet men er mee, 

als we zelf niet kennen onze tijd.

Daarom ongeacht de tijd geniet van het heden,

want de tijd gaat snel dus gebruik haar wel.

Tijd duurt maar even en zo ook ons leven.

Maar dan voor je het weet is er weer een jaar voorbij en werd  de tijd weer een verleden.

       IK WENS U ALLEN DAAROM, EEN IEDER OP ZIJN EIGEN MANIER, 

                 EEN MOOIE INGEVULDE TIJD IN HET KOMENDE JAAR...... 

KERSTWENS 2024.

 

EEN WENS MET EEN 

OPRECHTE GLIMLACH.

EEN OPRECHTE GLIMLACH.

EEN GLIMLACH KOST NIETS - MAAR WERKT ALTIJD.

HET VERHEUGD DE ENE VOOR WIE HET BESTEMD IS, 

WAT HET EIGENLIJK ARMER MAAKT.

HET DUURT SLECHTS EEN MOMENT.

MAAR DE HERINNERING DAARAAN KAN EEUWIG DUREN.

NIEMAND IS RIJK GENOEG OM HET TE MISSEN. 

NIEMAND ZO ARM DAT HIJ HET NIET KAN GEVEN. 

HET IS EEN TEKEN VAN VRIENDSCHAP.

EEN GLIMLACH BEMOEDIGT EN KALMEERD DE ONTMOEDIGEN.

JE ZOU SOMS MENSEN MOETEN ONTMOETEN,

DIE JE NIET EEN GLIMLACH GEVEN DIE JE VERDIENT.

WEES GENEREUS EN GEEF ZE JE GLIMLACH, 

OMDAT NIEMAND MEER EEN GLIMLACH NODIG HEEFT

DAN DEGENE DIE NIETS AAN ANDEREN KAN GEVEN.

EEN GLIMLACH KOST NIIETS, MAAR GEEFT VEEL.

Beste lezers van dit weblog, we weten allemaal dat het de donkere dagen voor Kerstmis zijn. Voor velen zijn het al een jaar lang donkere dagen. Ik wens dan ook een wereld met meer begrip, respect en vrede voor elkaar en vergeet een glimlach niet te geven. Klaag niet over de duisternis maar steek een kaars aan, het teken van licht in donkere tijden.

SINT NICOLAAS.

 

HET FEEST VOOR DE KINDEREN

 OF ZE ER IN GELOVEN OF NIET.

SINT NICOLAAS.

Sint Nicolaas is door duizenden kinderen verwelkomt bij zijn aankomst in ons land.

Een stoomboot die vertraging opliep doordat de brug niet open ging en pieten die niet al te slim waren.

Zij die niet te plaatse dit konden meemaken zaten thuis aan de televisie gekluisterd.

Het was een waar genot om naar al die kindergezichten te kijken, waarin je hun stille wensen kon lezen. Het is een feest voor de kinderen en geen spel voor politiek te bedrijven.

De kinderen sturen hun stille wensen op briefjes, tekening of van hun computer, want tijden veranderen. Alleen kan bij de laatste geen stro of een wortel voor het paard van de Sint gegeven worden. De omstreden pieten waren zijn helpers die de goede oude Sint het zware werk uit handen namen, ze waren zijn bedienden.

WIE IS DEZE SINT?

Sint Nicolaas was de vierde bisschop uit de 14e eeuw in Mira een plaats in Lycië, Turkije. In Mira staat nog steeds een kerkje ter ere aan hem en ook zijn grafkist staat er in een nis. Hij genas zieken, redde kinderen uit de nood en gaf de armen wat ze nodig hadden om te leven. Zijn hulpen waren lokale jongelingen donker van huid, dus niet zwart. Hij werd na zijn overlijden op 6 december 335 of 337 in het jaar 550 door de Griekse-Katholieke kerk heilig verklaard.

In feite doet de gehele vertelling aan als een sprookje, waar de kinderen graag in geloven. Laat ze daarom geloven zolang ze er gelukkig mee zijn. Maar we vieren niet zijn verjaardag maar zijn sterfdag.

Het verhaal dat de Sint uit Spanje zou zijn gekomen kan men naar de sprookjes verplaatsen. Het is ontstaan in de uitgave van een prentenboekje in 1850, genaamd Sint Nikolaas en zijn knecht, geschreven door een onderwijzer Jan Schenkman.

En zo komt het dat de kinderen nog steeds zingen het lied van de stoomboot die uit Spanje zou komen.

Daarom maakt het niet uit of het geschiedenis is of een overlevende vertelling van iemand die god doet heilig of niet. 

Dit is iets dat veel meer zou moeten gebeuren, al is het onder het mom van.

Het is voor vele onder ons beter te geven dan te ontvangen. Kijk daarom terug naar je eigen kinderjaren zonder aanziens des persoons.

WAAR IS DE TIJD GEBLEVEN?

Waar is die tijd gebleven, onze kinderjaren, waarin er in de kelder, zolder of het schuurtje in stilte gewerkt werd aan geschenken voor Sint Nicolaasavond. Er werden poppenhuizen gemaakt door vaders kleertjes genaaid voor poppen door moeders, een wollen muts gebreid door Oma en Opa knapte een tweede hands fietsje zo mooi op dat het nieuw leek. Dan de avond onder het genot van een beker warme chocolademelk met een speculaaspopje, op het moment dat er op de deur of het raam werd geklopt. Wat zou het zijn suikergoed en marsepein en voor hen die stout zijn de roe. Maar altijd was er plezier en geluk.

Zelfs de ouders vierden het feest met de familie, buren of vrienden met veel nep geschenken en gedichten. Maar de tijden veranderen. Nu zit Opa met zijn kleinkinderen met de joy-stick in de hand games te spelen op de televisie. De elektronica heeft veel doen veranderen.

                 Ik wens jullie allemaal een mooi, gezellig, vredig en respectvol Sinterklaas feest.