VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK- ISLE WIGHT & MAN. (DEEL 10)

 

  EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

            OM IN DUISTERNIS DE

   ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

          HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                        DEEL 10.

             ISLE OF WIGHT. 

Het eiland Wight is een eiland in het Kanaal en wordt van Engeland gescheiden door de zeestraat de Solent.

Aan de overkant ligt Southhampton. De hoofdstad is Newport. Wight is ceremonieel een graafschap en een district en een autoriteit voor de zuidkust van Engeland. Het eiland heeft een eigen vlag. Het eiland kent drie belangrijke vuurtorens.

ST. CATHERINE'S ORATORY.   

De St. Catherine's Oratory,bijgenaamd de 'Peperpot', is een middeleeuwse vuurtoren op St. Catherine's Down, op de zuidkust van het eiland. De toren werd gebouwd in 1328 door Heer van Chale Walter de Godeton als boetedoening voor het plunderen van wijn uit het wrak van de St. Marie van Bayonne in Chale Bay op 20 april 1313. Het is een stenen toren met een hoogte van 10,8 meter, achthoekig van vorm met een piramide- vormig dak. Het eerste licht brandde in de toren in 1328 en in 1547 werd de toren gedeactiveerd.

 

De Godeton werd in Southhampton berecht voor diefstal, door een jury van het eiland, en kreeg op 27 februari 1314 een boete van 287 en halve mark. Later werd hij echter ook door de kerkelijke rechtbank berecht, omdat de wijn bestemd was voor het klooster van Livers in Picardie. De kerk dreigde hem te excommuniceren als hij geen vuurtoren zou bouwen bij Chale Bay.

 Er stond al een oratorium, een bidplaats, op de top van de heuvel, gewijd aan de heilige Catharina van Alexandrië. Dit werd uitgebreid met de bouw van de vuurtoren, met een kapel voor de priester die het licht onderhield en ook de mis opdroeg voor degenen die in gevaar verkeerden op zee. Hoewel de Godeton in 1327 overleed, werd de vuurtoren toch in 1328 voltooid. Hij bleef in gebruik tot de opheffing van de kloosters tussen 1538 en 1541. Het is de enige overgebleven vuurtoren uit de middeleeuwen van Groot Brittannië en de op één na oudste, na de Romeinse vuurtoren van Dover.

ST. CATHERINE'S VUURTOREN.

St. Catherine's vuurtoren gelegen bij Niton aan de zuidkust, staat ook bekend als 'Queens Lighthouse'. Het is de opvolger van St. Catherine's Oratory ('peperpot').

De nieuwe achthoekige vuurtoren werd in 1838 gebouw in opdracht van Trinity House en werd opgetrokken als een 40 meter hoge stenen toren met blokvormige stenen. Toen de toren voor het eerst in gebruik werd genomen werd het licht gestookt met vier concentrische olie gestookte lonten als lamp met 250 spiegels. Het licht werd voor het eerst ontstoken op 1 maart 1840. Daar het licht echter vaak door mist werd verduisterd werd de toren in 1875 met 13 meter verlaagd tot een hoogte van 27 meter.

In 1880 werd besloten de toren om te bouwen op elektrische energie. In 1888 werd een koolbooglamp geïnstalleerd. In 1904 werd de optiek verwijderd en werden er nieuwe krachtige lenzen gemonteerd, deze bleven tot 2021 in gebruik, en werd het lichtbereik teruggebracht naar 25 zeemijlen. De toren heeft heden led verlichting, met een brandpuntshoogte van 41 meter, met een bereik van 19 zeemijlen. Een rood sector licht met een bereik van 13 zeemijlen, zichtbaar vanuit een raam lager in de toren, markeert Atherfield Ledge. De toren fungeert sinds 1838 als navigatiepunt voor het scheepvaartverkeer door het Kanaal.

De toren had een lager gelegen misthoorn. Deze werd werd door erosie ondermijnd, werd gesloopt en er werd vervolgens een kleine tweede toren naast de vuurtoren gebouwd om een nieuwe, krachtiger sirene van 12 inch te huisvesten. Deze werd in 1962 vervangen door een 'supertyfon'-luchthoorn. Het mistsein werd in 1987 buiten werking gesteld.

NEEDLES VUURTOREN. 

De Needles vuurtoren bevindt zich in het uiterste westen van de Needles, een rij krijtachtige klippen. Zij vormen de uitloper van het schiereiland in het westen van het Isle of Wight, een graafschap voor de zuidkust van Engeland, ter hoogte van Southhampton.

Zeevaarders die langs dit schiereiland het eiland Wight naderen en vervolgens de zeestraat van de Solent willen invaren om de haven van Soutjhampton en Portsmouth te bereiken worden door de vuurtoren attent gemaakt op de gevaarlijke krijtrotsen waarvan de hoogste piek op 137 meter boven de zeespiegel bevindt.

De toren wordt gecontroleerd vanuit het Planning Centre van Trinity House in Harwich in het Engelse Essex.

Trinity House is verantwoordelijk voor de navigatie middelen in Engeland, Wales, Gibraltar en de Kanaal-eilanden.

In 1781 diende een groep kooplieden en scheepseigenaren een verzoek in bij Trinity House om navigatie lichten te plaatsen rond de westelijke toegangswegen tot de Solent. Het antwoord was postief, maar pas in 1785 begon de bouw van drie nieuwe torens, één op de klif boven de Needles, één op Hurst Point en één op St. Catherine's Down, die onafgebouwd bleef. Alle drie werden ontworpen door Richard Jupp.

Vanaf september 1786 was de Neesles-vuurtoren in gebruik. Hij werd beschreven als een afgeknotte kegel, gelegen op het hoogste punt van de kliffen, en nabij de rand van de klif, die het westelijke uiteinde van het eiland vormt, de hoogte van 151 meter boven zeeniveau betekende echter dat hij vaak werd verduisterd door mist en zeemist een probleem dat 70 jaar later tot vervanging leidde. De verlichting werd verzorgd door 13 Argand-lampen met parabolische reflectoren. Het licht scheen aanvankelijk wit, maar op 1 maart 1840 werd het aangepast om een rood licht te tonen, om verwarring met de nieuw gebouwde vuurtoren op St.Chatherine's te voorkomen. Vóór de ontmanteling scheen het licht rood naar zee, maar wit van St. Alban's Head.

Voordat de werkzaamheden aan de nieuwe toren konden beginnen, werd een aanzienlijk deel van de rots weggekapt op een vlakke basis te verkrijgen. Ook werden er tunnel in de rots achter de toren uitgegraven om ruimte te bieden voor opslag van materiaal. De toren kwam op 1 januari 1859 gereed. Een oliebrander met vier concentrische lonten zorgde voor de lichtbron bovenop de nieuwe toren. In 1922 werd een krachtige gloeibrander voor parafinnedamp geïnstalleerd, waardoor de lichtsterkte toenam. Na het einde van de WO-II werd in 1946 een nieuwe elektrische lamp geïnstalleerd. In 1987 kreeg de vuurtoren een helikopter platform. Voordat de toren in 1984 volledig werd geautomatiseerd werd er een onderzeese stroomkabel aangelegd om 240 vlot netstroom naar de toren te bregen.

De toren was eerst onbewerkt, maar om beter als dagmerk te fungeren kreeg deze in het midden een brede rode band en werd ook het lantaarnhuis rood geschilderd. De toren heeft een hoogte van 31 meter, een brandpuntshoogte van 24 meter, met een bereik van het witte licht van 16 zeemijlen en van het rode en groene licht van 11 zeemijlen.

             ISLE OF MAN.           

Het eiland Man of Mann is een eiland gelegen in de Ierse Zee. Het is net als de Kanaaleilanden een Brits kroonbezit en daarmee geen onderdeel van het Verenigd Koninkrijk. Het staatshoofd is de Britse koning Charles III, die de titel Lord of Mann voert. De staatvorm is een constitutionele democratie. 

De naam van het eiland is mogelijkerwijs afgeleid van de naam van de Keltische god van de zee, Manannán mac lir.

CALF OP MAN HOGER & LAGER VUURTOREN.

Er hebben drie vuurtorens op Calf of Man gestaan. De Calf of Man high lighthouse  en de Calf of Man low light-house dienden samen om de voor de kust gelegen Chicken Rock te markeren. De nieuwere vuurtoren werd in 1968 in gebruik genomen, maar is inmiddels weer buiten gebruik.

Op 7 juni 1818 kregen de commissarissen van de noordelijke vuurtorens via een wet van het parlement toestemming om vuurtorens te bouwen op het eiland Man.

De hertog van Atholl eigenaar van Calf of Man stemde uiteindelijk toe om tien hectare land beschikbaar te stellen voor de bouw van de vuurtoren gebouwen. In 1817 begon men met de bouw van de twee torens. Beide werden in 1819 in gebruik genomen.

De Hoge vuurtoren (links) heeft een toren hoogte van 18 meter, en de Lage vuurtoren (rechts) heeft een hoogte van 15 meter. Beide zijn het ontwerp van Robert Stevenson.

Beide vuurtoren werd in 1886 buiten gebruik gesteld toen de Chicken Rock vuurtoren werd voltooid.

CASTLETOWN HAVEN VUURTORENS.
 

Twee vuurtorens markeren de buitenhaven van Castletown. Casdtletown was de hoofdstad van het eiland Man tot 1869. Eén staat aan het einde van de Ierse kade en de andere op de Nieuwe pier.

(de voorste op de afbeelding is de vuurtoren op de Ierse kade en de achterste op de Nieuwe pier)

In 1845 werd er een nieuwe pier gebouwd aan de westkant van de Ierse kade, waarmee een nieuwe buitenhaven ontstond. De nieuwe pier werd in 1849 verlengd en aan het uiteinde werd een houten vuurtoren geplaatst. Deze werd later vervangen door een negen meter hoge toren, met een brandpuntshoogte van 8 meter, met een bereik  van 5 zeemijlen.  De toren op de Ierse kade werd in 1944 gebouwd en heeft een hoogte van 4 meter, een brandpuntshoogte van 5 meter, met een bereik van 5 zeemijlen en is volledig geautomatiseerd. Beide toren zijn wit met net onder het lantaarngedeelte een brede rode band.

CHICKEN ROCK VUURTOREN.    

De vuurtoren is gelegen op het eilandje Chicken Rock aan de zuidkant van het eiland Man.

Het is een 44 meter hoge taps toelopende cilindrische vuurtoren die in 1874 werd voltooid. De toren is opgetrokken van granietblokken en heeft een galerij onder het lantaarnhuis. Het eerste licht werd in 1875 ontstoken en werd gevoed door parraffine. Op 23 december 1960 veroorzaakte een brand veel schade aan het interieur van de vuurtoren. De schade werd hersteld en in 1961 werd de vuurtoren geautomatiseerd. De toren heeft brandpuntshoogte van 38 meter, met een bereik van 21 zeemijlen. De toren wordt beheerd door de Northem Lighthouse Board.

DOUGLAS HEAD VUURTOREN.

De vuurtoren van Douglas Head werd in 1857 gebouwd, hoewel het gebied al vanaf 1832 onder beheer stond van  de Isle of Man Harbour Board.

Hij werd gebouwd door de gebroeders David en Thomas Stevenson en heeft een totale hoogte van 20 meter en de basis bevindt zich op een hoogte van 12 meter. De toren heeft een brandpuntshoogte van 32 meter, met een bereik van 24 zeemijlen.

Structurele problemen maakten het noodzakelijk dat in 1892 de toren herbouwd moest worden. Het is een taps toelopende cilindrische toren met balkon en lantaarn. De toren is wit, rond het balkon een okergele band en het lantaarnhuis is zwart.

De toren werd in 1986 volledig geautomatiseerd. 

LANGNESS VUURTOREN.  

De Langness vuurtoren is een ontwerp van David en Thomas Stevenson en werd in 1880 opgericht.

De vuurtoren staat op een smal laag schiereiland dat uitsteekt vanaf Castletown aan de zuidoostkust van het eiland Man. Het schiereiland reikt tot in de Ierse Zee en vormt zo twee natuurlijke toevluchtsoorden voor Castletown en Derbyhaven.

Vlak voor de punt van het schiereiland ligt lig een rif genaamd Skerrances.

In 1811 werd hier eerst een onverlichte toren gebouwd in het midden van het schiereiland en stond bekend als de Harington, maar kon het aantal scheepsrampen niet voorkomen. Pas in 1877 werd er toestemming verleend tot de bouw van een echte vuurtoren. De toren kreeg een hoogte van 19 meter, is wit en cilindrische van vorm met een balkon en lantaarnhuis. Rond het balkon een okergele band en het lantaarnhuis is zwart. Brandpuntshoogte  van 23 meter, en een bereik van 12 zeemijlen, met een wit knipperend licht iedere 5 seconden. Het mistsein, dat los stond van de vuurtoren gaf elke 40 seconden een signaal, maar dat is later terug gebracht naar twee stoten om de 60 seconden.

MAUGHOLD HEAD VUURTOREN.

De vuurtoren van Maughold Head is een actieve vuurtoren, gelegen op de gelijknamige landtong aan de zuidkant van Ramsey Bay aan de oostkust van het eiland Man. De toren is het ontwerp van David en Charles Stevenson. De vuurtoren werd in 1914 in gebruik genomen. Het is een enigszins taps toelopende ronde vuurtoren met balkon en lantaarn. De toren is wit, heeft een okergele band bij het balkon en de lantaarn is zwart en heeft een hoogte van 23 meter. De toren is aangesloten op netspanning. Brandpuntshoogte is 65 meter, met een bereik van 21 zeemijlen. De toren werd in 1993 volledig geautomatiseerd en staat onder beheer van de Northern Lighthouse Board (NLB).

POINT OF AYRE VUURTORENS.  

 De vuurtoren is gelegen aan de Point of Ayre aan de noordoostelijke kust van het eiland Man.

Het is een actieve vuurtoren. De toren werd ontworpen door Robert Stevenson.

Het eerste licht werkte in 1818 in de toren. Het is een cilindrische kalkstenen toren met balkon en lantaarnhuis.  Het is een witte toren met twee brede rode banden, een okergele band bij het balkon en een zwart lantaarnhuis. Het licht wordt nog steeds onderhouden door de NLB.

De toren heeft een hoogte van 30 meter, met een brandspuntshoogte van 32 meter, met een bereik van 19 zeemijlen. In 1993 werd het geheel geautomatiseerd.   

Vanwege de voortdurende ophoging van kiezels en grind, afgezet door sterke stromingen, moest in 1899 een kleiner licht, gewoonlijk een 'winkie' genoemd, 230 meter aan de zeezijde van de hoofdtoren worden gebouwd. Dit werd vervolgens in 1950 om dezelfde reden nog eens 76 meter in de zelfde richting verplaatst. Dit licht, half wit , half rood heeft een hoogte van 10 meter, met een brandpuntshoogte van 10 meter, en een bereik van 8 zeemijlen. Het licht werd op 7 april 2010 buiten werking gesteld.  

PORT ERIN RANGE FRONT VUURTOREN.   

Port Erin heeft twee kleine traditionele vuurtoren in de haven. De Front Range vuurtoren staat op met strand (links) en werkt samen met het Range Light op de promenade (midden)  De Raglan Pier vuurtoren bevindt zich aan het einde van de pier in de haven. (rechts)

De Front vuurtoren werd in 1884 opgericht en heeft een hoogte van 11 meter en een brandpuntshoogte van 10 meter.  Een straatlantaarn heeft het Rear Range licht in middels vervangen met vaste rode led-lichten. Beide dienen als navigatie lichten voor schepen die de haven van Port Erin binnenvaren.

Het licht op de Raglan Pier heeft een hoogte van 7 meter en een brandpuntshoogte van 8 meter. De Raglan Pier werd in 1912 gebouwd en de vuurtoren pas in 1916.

              Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK- ENGELAND.