VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. LETLAND & LITOUWEN. (DEEL4)

 

 EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

          OM IN DUISTERNIS DE

 ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

         HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                         DEEL 4.

                           LETLAND.   Letland, officieel de Republiek Letland, in het Lets Latvijas Republika, is een land in Noordoost-Europa en een van de Baltische landen aan de Oostzee. Letland is een democratische parlementaire republiek. Het land wordt begrensd door Estland in het noorden, Rusland in het oosten en het deelt de zeegrens met Zweden in het westen. Het is een van de dunst bevolkte landen van Europa. De voertaal is Lets en de hoofdstad is Riga. Letland is lid van de Europese Unie.

SLITERES BÃKA.

De vuurtoren is gelegen bij de Blauwe Heuvels in de buurt van de Oostzee en werd in 1849 gebouwd. Het gebied was echter historisch gezien als een plaats waar plunderaars misleiden signaalvuren aanstaken om passerende schepen te verwarren, waardoor ze aan de grond liepen. Eenmaal gestrand werden ze geplunderd van hun lading en werden de nog levende opvarenden vermoord. De toren werd in 1850 in gebruik genomen en de locatie was mogelijk een heilige plaats, aangezien de plaats op oude kaarten werd aangeduid als Tempelberg en Kerkheuvel. Tegen het einde van de 19e eeuw kapte de baron van Osten-Sacken een aantal bomen, waardoor dit een belangrijke locatie werd voor vissers in het gebied. Daarom werd de 24 meter hoge vuurtoren daar gebouwd. Het is een grote cilindrische toren met balkon en lantaarn in de rode kleur De brandpuntshoogte was 82 meter.  De toren is gelegen in het Nationaal Park Slitere, dat nu de toren beheert. De vuurtoren werd in 1999 gedeactiveerd.

AKMENRAGS VUURTOREN.

De vuurtoren van Akmenrags is gelegen aan de Letse kust van de Oostzee, ten zuiden van de badplaats Pãvilosta. De toren is een belangrijk navigatir punt, op een van de gevaarlijkste plaatsen in de Oostzee. Hij staat bij een stenige zandbank die zich 2 zeemijlen uitstrekt te noordwesten van de toren. De diepte van de zee rond de toren is slechts twee meter en hier trek te kust zich steeds verder terug.

De vuurtoren gebouwd in 1879 heeft de nodige scheepswrakken gezien.

Een opmerkelijke daarvan is het scheepswrak van de s/s Saratov die in september 1923 aan de grond liep. Het schip bood tijdelijk onderdak aan de Letse Voorlopige Regering.

Tijdens de WO-I  werd de vuurtoren verwoest. De huidige toren werd in 1921 gebouwd en heeft 126 treden om het platform te bereiken. De toren is geheel rood geschilderd.

De brandpuntshoogte ligt op 38 meter met een bereik van 18 zeemijlen.

KOLKAS VUURTOREN.

De vuurtoren van Kolka is gelegen in de Straat van Irbe, op een afstand van 3,2 zeemijl voor de Letse kust. De vuurtoren begeleidt de schepen rond de gevaarlijke Kaap Kolka, aan de oostelijke ingang van de Straat van Irbe vanuit de Golf van Riga.

In 1818 werden op de punt van de kaap twee geleidelichten gebouwd om schepen langs de ondiepten voor de kust te begeleiden. Deze bleken ontoereikend, dus werd er in 1958 een tijdelijke houten vuurtoren voor de kust in gebruik genomen, ruim voor de voltooiing van de permanente ijzeren toren, die in St-Petersburg werd gebouwd. Oorspronkelijk werd het kunstmatig eiland dichter bij de kust gebouwd, maar door schade aan het strand van Kolka spoelt Kaap Kolka voortdurend weg. Het huidige eiland werd in de winters van 1873-1875 aangelegd door grote stenen vanaf de kust via een ijsweg aan te voeren. Het achthoekige eiland met een zeewering heeft een oppervlakte van 2000 m². De toren heeft een hoogte van 21 meter en is rood geschilderd, het is een Nationaal Industrieel Monument. De brandpuntshoogte is 20 meter met een bereik van 9,3 zeemijl. De toren werd in 1979 geautomatiseerd.

DAUGAVGRIVA VUURTOREN.

De vuurtoren van Daugavgriva is gelegen aan de baai van Riga aan de Letse kust van de Oostzee.

De vuurtoren staat aan de oever van de rivier Daugava. Door de verandering van de rivier zijn er in de loop van de geschiedenis verschillende vuurtorens gebouwd.

De eerste vuurtoren werd gebouwd door Zweden aan het begin van de 18e eeuw. Het was een houten vuurtoren op een stenen fundatie die tijdens de Krim-oorlog in 1854 werd gesloopt. In 1863 werd een nieuwe vuurtoren uit gierijzer gebouwd en deze bleef staan tot de WO-I, en werd opgeblazen door Russische troepen. De hierop volgende toren werd gebouwd in 1921 van gewapend beton, tijdens de Letse onafhankelijkheid Toen de Duitse infanterie zich aan het einde van de WO-II terug trok werd deze opgeblazen. Na de WO-II werd een tijdelijke houten toren gebouwd, maar deze werd door een zware storm vernietigd. De huidige 35 meter hoge betonnen cilindrische toren met balkon en lantaarn werd tussen 1956 en 1957 gebouwd. Het eerste licht scheen op 2 februari 1957.

De toren is gemarkeerd met zwart-witte horizontale strepen. Het brandpuntshoogte ligt op 37 meter met een bereik van 18 zeemijlen.

OVISI VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen in Ovisi, vlakbij Tãrgale aan de kust van het Koerland-schiereiland aan de Oostzee.

De 33 meter hoge stenen toren werd gebouwd in 1814 en is de oudste nog functionerende vuurtoren van Letland. Het is een brede cilindrische toren met balkon en lantaarn in het wit.

In het verre verleden was de plaats een nederzetting van rovers die met valse lichtsignalen schepen lieten stranden om ze te beroven. De plaats staat op historische kaarten vermeld als Lyserort, afgeleid van het Zweedse woord Lysa, wat branden betekend.

De vuurtoren heeft muren van meer dan een halve meter dik en is gebouwd als een dubbel cilindrische  constructie. De toren heeft een brandpuntshoogte van  38 meter, met een bereik van 15 zeemijlen. 

Aan de voet van de toren is een museum gevestigd, gewijd aan de geschiedenis van de Letse vuurtorens.

MERSRAGS VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen aan de baai van Riga en staat op een landtong die als een kaap de baai van Riga  insteekt, bij een rotsachtige ondiepte.

De eerste vuurtoren werd gebouwd in 1875 en is van gietijzer, en ondersteund door acht steunberen, met balkon en lantaarn. Het is een witte toren, waarvan het hekwerk van het balkon rood is geschilderd.

De vuurtoren  heeft de bijnaam 'Fransvrouw' omdat de lens, een uitvinding van de Fransen, als signaal wordt gebruikt. De vuurtoren werd verwoest in de WO-I, toen de metalen constructie werd vervormd door brand. De huidige toren werd gebouwd in 1922 en is versterkt met acht smeedijzeren inzet -stukken, waarbij de buitenmuren zijn bekleed met geklonken metalen platen. De brandspunthoogte is 26 meter met een bereik van 15 zeemijlen. De toren is een Nationaal Industrieel Monument.

SALACGRIVA VUURTOREN.

De Salachriva vuurtoren gelegen in de gelijknamige haven, in de regio Vidzeme, werd in 1933 gebouwd aan de monding van de rivier de Salaca.

De niet meer in gebruik zijnde toren heeft een lamp-hoogte van 8,5 meter, inclusief een galerij en een rode lantaarn, De totale hoogte inclusief de fundatie is 12 meter. 

De vuurtoren is sinds 1970 buiten gebruik en werd buiten het havengebied herbouwd om ruimte te creëren op de oorspronkelijke locatie. Hij werd vervangen door geleidelichten.

De vuurtoren is nu een monumentaal pand.

UZAVA VUURTOREN.

De vuurtoren van Uzava staat op een geÏsileerde locatie, op een 28 meter hoge zandduin, die permanent wordt bedreigd door erosie door de golven van de  Oostezee. Om die reden werd in 1919 de eerste kustversterking gebouwd: een dichte muur van boomstammen om de locatie van de toren te beschermen. Later werden er manden van sparrenhout gevuld met grind en grote rotsblokken geplaatst om de golven te breken. heden wordt de torenbasis  beschermd door rotsbeplanting. De oorspronkelijke toren uit 1879, werd in de WO-I verwoest. De huidige toren in 19 meter hoog, werd voltooid in 1925. Het is een cilindrische toren met balkon en lantaarn, beide wit geschilderd. Brandpuntshoogte is 44 meter, met een bereik van 15 zeemijlen. De toren is een industrieel monument.

KURMRAGS VUURTOREN.

De Kurmrags vuurtoren is steeds verder vervallen en wegzinkende voormalige vuurtoren op het strand van Kurmrags in de regio Vidzeme. Door de erosie van de duinen en het strand heeft de vuurtoren zijn positie verloren en zinkt langzaam weg in de Golf van Riga. De toren wer op verzoek van de lokale vissers in 1923 gebouwd als een navigatiehulpmiddel. Het was een taps toelopende valwerktoren gemonteerd op een hoge, piramidevormige basis van graniet. De toren gaf toen een rood knipperlicht.

Een stormvloed in 1967 verwoeste de toren en doofde het licht. Een andere stormvloed in 2005 erodeerde de kustlijn dusdanig, dat de fundatie van de toren onderwater kwam te liggen. Nu is wat over is een toeristische attractie geworden.

AINAZI VUURTOREN.

De vuurtoren van Ainai, of Ainahi, werd gebouwd in 1930 en diende  als oriëntatie punt voor de haven. Tijden de WO-II werd de haven gebombardeerd door Duitse bommenwerpers en verloor de vuurtoren zijn betekenis.

Na de WO-II werd onder het Sovjet-bestuur nam de vuurtoren in belang toe.

De vuurtoren werd na de onafhankelijkheid van het land in de jaren negentig gereconstrueerd en verder gerenoveerd.

Het is een gemetselde toren met een hoogte van 18 meter, achthoekig van vorm met balkon en lantaarn. Het is een witte toren met een verticale oranje streep, dakraam en balustrade. De brandpuntshoogte is 22 meter, met een bereik van 12 zeemijlen.

LIEPAJA VUURTOREN.

De vuurtoren bevindt zich op de zuidelijke oever van de burgerhaven van Liepaja aan de kust van de Oostzee.

De toren werd gebouwd van gietijzer, dat afkomstig was van omgesmolten scheepswrakken. De toren liep schade op gedurende de WO-I, toen zij werd getroffen door zestien granaten afgevuurd door de lichte Duitse kruiser SMS Augsburg. De nieuwe ijzeren platen dragen het opschrift KOD, wat betekend dat ze afkomstig zijn uit de havenstad zelf. De toren werd gebouwd in 1868, ze heeft een hoogte van 33 meter, is cilindrisch met balkon en lantaarn. De toren heeft witte en rode horizontale banden en is Nationaal industrieel monument.

De brandpuntshoogte is 32 meter, met een bereik van 16 zeemijlen.

MIKELBÃKA VUURTOREN.

De Mikelbãka is de hoogste vuurtoren van Letland, en is gelegen in het dorp Mikeltornis in de gemeente Ventspils.

Deze vuurtoeren heeft een legende die zijn oorsprong vindt in 1749, toen Letland deel uitmaakte van het Russische Keizerrijk. In die tijd werd de kust verkend door de Russische adelborst Mikhail Ryabinin. De vuurtoren die later werd gebouwd, werd daarom Mikhailocsky mayak genoemd, "mikhails vuurtoren'. Na verloop van tijd werd de naam in het Lets aangepast tot "Mikelbãka". De eerste vuurtoren werd voltooid in 1884, een cilindrische 55 meter hoge bakstenen constructie, die destijds de hoogste vuurtoren van Letland was. Elektriciteit werd geleverd uit een naast gelegen generatorgebouw. In 1915 werden de lichtbron en de generator naar Rusland vervoerd. Tijdens de Duitse bezetting van Letland werd er een acetyleenlichtbron geplaatst. Tijdens de WO-I werd de toren zwaar beschoten, maar werd uiteindelijk in 1932 gesloopt.

In 1932 werd een tijdelijke houten toren gebouwd en voorzien van een Zweeds acetyleenapparaat voor de verlichting, die afhankelijk van de afstand licht groen of wit was.

In 1941, tijdens de terugtocht van het Rode leger werd de houten toren opgeblazen, om te voorkomen dat deze in Duitse handen zou vallen. In 1946 werd een tijdelijke 30 meter hoge toren gebouwd.

De huidige toren werd in 1957 gebouwd, wat vermeld staat boven de ingang. Twee honderdnegenennegentig traptreden naar de top van de toren. De huidige toren heeft een brandpuntshoogte van 59 meter, met een bereik van 19 zeemijlen.  

PAPE-VUURTOREN.

De Papa-vuurtoren is gelegen aan de kust van de Baltische Zee.

De huidige vuurtoren werd gebouw in 1910,  op de plaats waar in 1887 de eerste vuurtoren  stond, op het meest zuidelijke puntje van de Letse kust.

In het begin stond de vuurtoren, tot het einde van de WO-I bekend als een grensbaken, omdat de vuuroren schepen naar de haven van Liepãja leidde, op de grens van het Russische Rijk en Pruisen.

De huidige 22 meter hoge vuurtoren, is een piramidale skelettoren en centrale cilinder met dubbel balkon. De toren is wit en het balkon en lantaarn zijn rood. Brandpuntshoogte is 26 meter, met een bereik van 14 zeemijlen.

VENTSPILS VUURTOREN.

De vuurtoren staat op de zuidelijke golfbreker van de haven van Ventspils. Daarvoor stond de vuurtoren op de linkeroever van de rivier de Venta.

Deze vuurtoren werd gebouwd in 1897 en verwoest tijden de WO-I door het terugtrekken Sovjet leger.

De huidige vuurtoren werd gebouwd in 1934 en het is 11 meter hoge betonnen cilindrische toren met balkon en lantaarn. Het is een witte toten met een groen lantaarnhuis. 

Brandpuntshoogte is 14 meter met een bereik van 3 zeemijl.

LITOUWEN.   

    

Litouwen, officieel de Republiek Litouwen, is een land in het noordoosten van Europa, tussen Letland in het noorden, Wit-Rusland in het oosten, Polen en Rusland (Kaliningrad) in het zuiden en de Oostzee in het westen.

De hoofdstad is Vilnius.

Van de drie Baltische staten is Litouwen de grootste.

JUODKRANTÉ-VUURTOREN.

De Juodkrané- vuurtoren staat aan de Koerse Spit (Schoorwal), aan de Litouwse kust van de Oostzee.

 De vuurtoren werd gebouwd in 1950 ; 900 meter van de kustlijn. De toren is een vierkante, 20 meter hoge, skelettoren, met een piramidevorige toren met galerij en dagmarkering.

De toren ziet er van veraf gesloten uit. 

De toren is wit met een rode lantaarn. Brandpuntshoogte 68 meter, met een bereik van 17 zeemijlen. Kenmerk: witlicht, 3 seconde aan, 5 seconde uit.

KLAIPÉDA-VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen in de plaats met de gelijknamige naam, op een afstand van 500 meter van de kust van de Oostzee.

De vuurtoren werd oorspronkelijk gebouwd in 1796 en de eerste lichtstraal werd nog dat jaar uitgestraald. Het oorspronkelijke verlichtingssysteem bestond uit zes bronzen reflectoren, maar het het bereik was slecht vier kilometer.

In 1819 werd de toren uitgerust met een nieuw verlichtingssysteem bestaande uit dertien zilver-messing platen die als reflectoren dienden en dertien petroleumlampen om de reflectoren te verlichten. De vuurtoren werd in de WO-II volledig verwoest en werd in 1953 herbouwd en gerenoveerd. De fundering van de toren bestaat uit een achthoekige kelder van twee verdiepingen. De 40 meter hoge cilindrische toren met balkon en lantaarn is opgebouwd uit beton. De toeren heeft zwart-wit horizontale banden en een rode lantaarn.

De brandpuntshoogte is 44 meter en het bereik 18 zeemijlen.

NIDA-VUURTOREN.

De oorspronkelijke vuurtoren (links) van Nida werd gebouwd in de jaren 1860-1870 tijdens de Duitse een wording.

De toren had een hoogte van 27 meter, gebouwd van rode baksteen en had 200 treden. Oorspronkelijk was hij gepland op een hoogte van 51,4 meter, op een verhoogd terrein, en gebouwd door gevangenen. De vuurtoren werd voor het eerst ontstoken op 24 oktober 1874.  De toren is als een monument bewaard gebleven. Aan het einde van de WO-II werd de toren door de Duitsers opgeblazen, maar in 1953 herbouwd en gerenoveerd. De huidige vuurtoren werd gebouwd in 1945.

Het is een cilindrische toren van gewapend beton en heeft een hoogte van 27 meter. De toren heeft rode en witte horizontale banden en een rode lantaarn.  De brandpuntshoogte is 76 meter met een bereik van 22 zeemijlen.

SVENTOJI-VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen bij de meest noordelijke stad van Litouwen Sventoij, aan de kust van de Oostzee, op een afstand van 8 kilometer van de Letse grens.

De oorspronkelijke vuurtoren, gebouwd in 1857, was een vierkante houten constructie van grote houten balken. Deze werd vervangen in 2000 door een metalen constructie. De skelettoren heeft een hoogte van 39 meter, is vierkant met balkon en lantaarn. De toren heeft rood-witten banden en een ronde rode lantaarn.

 De licht karakteristiek bestaat uit drie lange flitsen wit licht om de vijftien seconden. De brandpuntshoogte is 42 meter, met een bereik van 17 zee mijlen..

          Zie vervolg: VUURTORENS OP DE EILANDEN IN DE BOTNISCHE GOLF. DEEL 5.

  
 

VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. FINLAND & ESTLAND. (DEEL 3)

 

EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

       OM IN DE DUISTERNIS DE

 ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

         HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                    DEEL 3.

FINLAND.

Finland, in het Fins: Suomi is officieel de Republiek Finland en een land in Noord-Europa.

Finland grenst in het oosten aan Rusland, in het noorden aan Noorwegen en in het noordwesten aan Zweden. Ten zuiden wordt het van Estland gescheiden door de Finse Golf. Ten westen ligt de Botnische Golf en ten zuidwesten de Oostzee, aan de overkant waarvan Zweden ligt. In de Oostzee ligt de eilandengroep Åland, die als autonoom gebied ook bij de republiek Finland behoort.

De hoofdstad is Helsinki.

BENGTSKÄR VUURTOREN.

De Bengtskär vuurtoren bevindt zich in de Archipelzee, ongeveer 25 kilometer ten zuidwesten van de Stad Hanko, Finland. De toren heeft een hoogte van 52 meter boven zeeniveau en is de hoogste vuurtoren in de Noordse Landen.

De vuurtoren werd in 1906 gebouwd op het Bengtskär-schiereiland. De vuurtoren was al langer gepland, maar nadat het stoomschip s/s  Helsingfors op nieuwjaarsdag 1905 in de buurt aan de grond liep op weg van Lübeck naar Helsinki, waarbij twee bemanningsleden en verschillende passagiers die aan boord ingesloten zaten om het leven kwamen, kreeg het project meer urgentie en werd in het daaropvolgende jaar voltooid.

De De ronde cilindrische toren heeft een hoogte van 45,8 meter, is opgebouwd uit graniet en baksteen, heeft een balkon en lantaarn en verbonden met een wachthuis van drie verdiepingen. De toren is grijs, de lantaarn groen en het balkon rood van kleur. De brandpuntshoogte is 51meter, met een bereik van 10 zeemijlen. Stroombron is heden windenergie.

Sovjettroepen die tijden de Vervooroorlog (Tweede Sovjet-Finse oorlog) in Hanko waren gestationeerd, werden gestoord door een Finse observatiepost in de vuurtoren en probeerden deze op te blazen en te vernietigen tijden de Slag om Bengtskär in 1941.

HARMAJA VUURTOREN.

  Harmaja, in het Zweeds Grå is een eiland en een vuurtoren voor de        kust van Helsinki ten zuiden van het zeefort Suomenlinna.

  Het eiland fungeert al sinds de 16e eeuw als een oriëntatiepunt. 

  In de 18e eeuw werd er een monumentaal bouwwerk op het eiland        gebouwd en in 1883 een vuurtoren.

  De eerste vuurtoren was slechts 7,3 meter hoog en bleek al snel te          laag. In 1900 werd de hoogte verdubbeld door een rechthoekig              bakstenen gebouw op een granieten sokkel te plaatsen. Dit verhoogde

   de vuurtoren tot een hoogte van 15 meter. Een grote misthoorn

  waarschuwde schepen bij mist en slecht zicht.

  Harmaja ontving in 1936 's wereld eerste gerichte en ongerichte              radiobaken. De vuurtoren is tegenwoordig volledig geautomatiseerd.

  Het is een cilindrische toren met balkon en lantaarn op een vierkante

  fundering. De toren is rood geschilderd en heeft een witte band, groene lantaarnkoepel en ongeschilderde kelder.

De brandpuntshoogte ligt op 24 meter en heeft een bereik van 14,9 zeemijlen. OP het eiland is ook een loodsstation gevestigd.

HELSINKI LIGHTHOUSE.

De vuurtoren van Helsinki; in het Fins Helsingin majakka, is een caissonachtige vuurtoren gelegen in de Golf van Finland, 22 kilometer (12 zeemijlen) ten zuiden van West Harbour, Helsinki.

De bouw van de vuurtoren begon in 1958 op de scheepswerf van Suomenlinna, en dat zelfde jaar werd de constructie naar de huidige locatie gesleept en op de zeebodem afgezonken op een diepte van 13 meter.

Het jaar daarop werden de laatste werkzaamheden uitgevoerd en werd de vuurtoren officieel in gebruik genomen in september 1959.

De vuurtoren heeft een hoogte van 27,5 meter, boven de basis structuur, en is gemaakt van gewapend beton en heeft een maximale diameter van 19 meter  aan de voet van de ondergedompelde basis, terwijl het zichtbare gedeelte een diameter heeft van 6 meter. De hoogte van het zichtbare deel is 27,5 meter, waarbij het licht zich op 25 meter boven zeeniveau bevindt. Brandpuntshoogte is 25 meter met een bereik van 12 zeemijlen. De toren is geverfd in drie vakken; rood-wit-rood. Stroomvoorziening van een dieselgenerator en heeft acht verdiepingen, waaronder de controle- en technische ruimtes, evenals de accommodatie voor de operators. De vuurtoren is geautomatiseerd en wordt bediend vanuit de controlekamer op het eilandje Harmaja. In 1984 werd een helikopterplatform bovenop de toren gebouwd

JUSSARÖ VUURTOREN.

De vuurtoren van Jussarö, in het Fins Jussarön majakka, is een vuurtoren gelegen op de schering Sundharu, ongeveer 2,2 zeemijl ten zuiden van het eiland Jussarö, buiten Raseborg, in het westelijke deel van de Golf van Finland. De eerste verlichte vuurtoren in dat gebied werd eind jaren 1880 op Jussarö gebouwd samen met de bijbehorende accommodaties. Deze vuurtoren werd in 1891 in gebruik genomen. Door technische problemen werd besloten om in 1922 een nieuwe vuurtoren te bouwen op de onbewoonde schering Sundharu ten zuiden van Jussarö. De vierkante toren heeft een hoogte van 25 meter en is opgetrokken in gewapend beton. De toren is wit met een rode band. Stroombron acetyleen en windenergie. Brandpuntshoogte is 31,3 meter met een bereik van 12 zeemijlen. Het was tevens de eerste vuurtoren van Finland die vanaf het begin ontworpen was om automatisch te worden bediend. In 1984 werd da gasverlichting vervangen door een windgenerator en in 1999 werd er een zonnepaneel aan toegevoegd.

KALLO VUURTOREN.

De vuurtoren van Kallo, in het Fins; Kallon majakka, is een vuurtoren die zich bevindt nabij Mäntyluoto in de Botnische Golf en voornamelijk de scheepvaart route van de haven Pori bedient.

De eerste vuurtoren in het gebied werd gebouwd in 1851, maar drie jaar later verwoest als gevolg van de Krimoorlog. Het duurde 30 jaar voordat de vervanging klaar was en in 1885 in gebruik werd genomen, met een hoogte van 8 meter en opgetrokken uit staal.

De huidige vuurtoren werd gebouwd in 1903 en is als zijn voorganger wit geschilderd. Het is een achthoekige toren op een granieten basis, met daar aan vast gemaakt een houten woning voor de vuurtorenwachter. De lichtbron bestaat uit twee afzonderlijke lampen die boven elkaar zijn geplaatst.

Het licht heeft een brandpuntshoogte van 14 meter en is tot 9,4 zeemijl zichtbaar.

KESKINIEMI BAKENTOREN & LIGHT.

De Keskiniemi bakentoren (rechts op de afbeelding) is een historische dagmarkering op een landtong van Keskiniemi in het noordwestelijke deel van het eiland Hailuoto in de Botnische Golf.

De toren werd gebouwd in 1858 om schepen te waarschuwen voor zandbanken die zich vanuit de locatie in noordwestelijke richting uitstrekken. Het is het oudste nog bestaande navigatiehulpmiddel op het eiland Hailuoto. De houten toren heeft een zes meter hoge vierkante basis met een piramidevormige  top. De constructie is 18,9 meter hoog vanaf de grond, waarbij de top 20,9 boven het zeeniveau uitsteekt. De toren is wit geschilderd.

De vuurtoren van Keskiniemi is een sectorlichttoren uit 1908, gelegen op de noordwestelijke landtong van het eiland Hailuoto. De toren is een vierkante stalen skelettoren met een achthoekige lantaarn en een galerij, met een hoogte van 9 meter. het brandpunt van het licht bevindt zich op een hoogte van 8,8 meter en het bereik is 6,5 zeemijlen. De vuurtoren geeft elke zes seconden een witte flits af, die in alle richtingen zichtbaar is. De toren is tevens voorzien van een radarreflector aan de noordwestzijde.

Met uitzondering van de toren van Tauvo is het de enige stalen skelettoren die nog steeds als vuurtoren in gebruik is langs de Finse kust van de Botnische Golf.

KOSKELA VUURTOREN.

De Koskela-lichttoren is een sectorlichttoren gelegen aan de zuidelijke oever van het schiereiland Letonniemi in het district Taskila van de stad Oulu.

De huidige toren werd gebouwd in 1939 om schepen naar de haven van Toppila te leiden. Het is een betonnen toren van 5 meter hoogte.

Deze toren verving een oudere kleinere vuurtoren die in 1911 was gebouwd, en welke zich bevond op ongeveer 920 meter zuidoosten van de huidige toren.

De huidige toren  is achthoekig van vorm met balkon en lantaarn; de toren is rood en de lantaarn wit. Het is een stalen constructie rustend op een betonnen vierkante plaat. De toren kreeg voor het eerst zijn licht in 1939, met een brandpuntshoogte van 8 meter en een bereik van 6,6 zeemijlen. Het licht gaf elke drie seconden een flits groen, rood of wit afhankelijk van de richting.

Eind jaren negentig werd het licht gedeactiveerd.

De toren bevindt zich binnen de grenzen van het natuurreservaat Letonniemi en wordt nu overwoekert door de natuur.

KYLMÄPIHLAJA VUURTOREN.

 

De vuurtoren van Kylmäpihlaja is een gecombineerde vuurtoren en loodsstation op het kleine eiland met de gelijknamige naam, in de buitenste archipel van Rauma, op ongeveer 5,4 zeemijl van het vasteland in de Botnische Golf. Hij bedient de zuidelijke scheepvaartroute van de haven van Rauma.

De vuurtoren werd gebouwd in 1953, hoogte 32 meter en markering wit en rood verticaal. Brandpuntshoogte 36 meter met een bereik van 17,1 zeemijl.

De vuurtoren verving een eerder lichtschip, dat naar Kemi werd verplaatst. De voorzieningen omvatten, naast het licht, een mishoorn, radar en radiobaken, evenals een dieselgenerator die het eiland tot de jaren tachtig van elektriciteit voorzag, toen een kabel naar het vaste land werd aangelegd voor de stroomvoorziening. De lichtbron is van het begin elektrisch geweest, hoewel dit kon worden aangevuld door een gaslamp die automatisch ging werken bij een stroomstoring.

Nadat de loods activiteiten in de jaren negentig werden verplaatst verwierf de stad Rauma het pand, dat nu fungeert aan het seizoengebonden hotel met 15 kamers en restaurant, en zelfs jachthaven. De navigatie- en radarfaciliteiten zijn nog steeds in handen van de Finse Maritieme Instantie.

MARJANIEMI VUURTOREN. 

De Marjaniemi vuurtoren is gelegen in het gelijknamige dorp, op het meest westelijke punt van het eiland Hailuoto in de Botnische Golf.

De vuurtoren bevindt zich ongeveer 50 kilometer van Oulu.

De vuurtoren werd in 1871 gebouwd naar het ontwerp van Axel Hampus Dalström als zijn vierde vuurtoren.

Het is een gemetselde ronde vuurtoren uit baksteen en heeft binnenin 110 treden zonder tussen verdiepingen.

Oorspronkelijk was de vuurtoren uitgerust met een Fresnel-lenssysteem, dat een wit licht uitstraalde in een sector die met de klok mee van zuid naar noordoost liep. Er waren twee vuurtorenwachters en een meestervuurtorenwachter tot in 1962, toen de toren werd geautomatiseerd. Naast de toren werd een loodsstation gebouwd, dat tegenwoordig in gebruik is als hotel. De toren met een hoogte van 25 meter heeft een cilindrische vorm in drie delen, met balkon en lantaarn. De toren is wit, de lantaarn rood en de lantaarnkoepel groen. In haar bestaan had de toren verschillende stroombronnen: koolzaadolie, kerosine, acetyleen en elektriciteit. Het eerste licht dateert uit 1872. Brandpuntshoogte 30,2 meter, met een bereik van 19 zeemijlen.

PORKKALA VUURTOREN.

De vuurtoren van Porkkala is gelegen in de gemeente Kirkkonummi, ongeveer 9 kilometer van het zuidpunt van het schiereiland Porkkalanniemi, in het westelijke deel van de Golf van Finland. Ook bekend onder de naam Porkkala Kallbåda.

De toren werd gebouwd in 1920 ter vervanging van de eerdere Porkkala-Rönnskär-vuurtoren.

De Porkkala-Kallbåda was de laatste vuurtoren in Finland die bedoeld was voor handmatige bediening door vuurtorenwachters. Om die reden, en vanwege de kleine oppervlakte van de rots waarop hij is gebouwd omvat het ontwerp van de vuurtoren geïntegreerde accommodatie- en servicefaciliteiten voor twee bedieners en hun gezinnen.  Het is gebouwd op een massieve fundering van gewapend beton en opgetrokken uit rode baksteen. De lantaarn is rood geschilderd en de top groen.

Brandpuntshoogte is 26,1 meter met een bereik van 12 zeemijl. De toren is een cultureel erfgoed van nationaal belang.

Na de tweede Russisch-Finse oorlog, 25 juni1941 - 19 september 1944, werd het gebied Porkkalanniemi onder controle van de Sovjet-Unie geplaatst. Toen het gebied in 1955 aan Finland werd teruggegeven, bleek de vuurtoren van Porkkala-Kallbåda in zo'n slechte staat te verkeren dat hij onbewoonbaar was. Hij werd daarom geautomatiseerd en op afstand bediend vanuit Harmaja in Helsinki. De Porkkala-vuurtorens maken deel uit van een milieu dat door de Finse Erfgoedorganisatie is aangewezen en beschermd als een nationaal belangrijke gebouwde culturele omgeving.

RIVINLETTO VUURTOREN.

De Rivinletto vuurtoren, is een sectorlichttoren gelegen op Kaasamatala, een klein eiland aan de zuidelijke kant van de monding rivier Kiiminkijoki in Haukipudas, Oulu, Botnische Golf.

De toren is van beton, waarvan de bovenste helft is zwart geschilderd en de onderste helft wit. De stalen lantaarn is wit geschilderd.

Het licht wordt gebruikt om schepen naar de vaargeul van de Kiiminkijoki-rivier en de haven van Martinniemi te leiden.

De toren werd in 1939 gebouwd en heeft een hoogte van 8 meter, een cilindrische vorm met balkon en achthoekig stalen lantaarn. Balkon is zwart en de lantaarn wit. De toren werd in 1939 in gebruik genomen. Brandpuntshoogte is 8 meter en een bereik van 3,5 zeemijl.

RUSSARÖ VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen op het eiland Russarö, buiten Hanko, aan de westelijke rand van de Golf van Finland en de Oostzee. De toren staat bekend onder de bijnaam 'Het oog van Hanko'.

Vroeger stonden hier onverlichte dagmarkeringen, die terug gaan tot 1815.

De huidige vuurtoren werd gebouwd in 1863 op een fundering van graniet en opgetrokken in baksteen. De toren met een hoogte van 21 meter heeft een achthoekige vorm. Het is een van de oudste vuurtorens van Finland die ook tijdens de wintermaanden ook in gebruik was, omdat de haven van Hanko in de 19e eeuw de enige haven was die het gehele jaar open was. De bron voor de verlichting is elektriciteit. Brandpuntshoogte is 34,2 meter met een bereik van 16,9 zeemijl.

De bovenste verdieping van de toren heeft een prachtig gewelfd plafond. De rode toren is dusdanig bouwvallig geworden, dat het verboden is voor bezoekers deze te betreden.

RÖNNSKÄR VUURTOREN.

Rönnskär majakka is een buiten gebruik gestelde vuurtoren, gelegen op ongeveer 9 kilometer ten zuiden van het schiereiland Porkklanniemi in het westelijke deel van de Golf van Finland.

De vuurtoren werd in 1800 gebouwd toen Finland nog deel uitmaakte van Zweden, in opdracht van koning Gustaf IV Adolf, is een van de oudste nog bestaande vuurtorens van Finland.

De toren werd buitengebruik gesteld in 1928, na de voltooiing van de Porkkla-vuurtoren.

Het onderste deel van de toren is opgetrokken uit natuursteen en is vierkant van vorm, het bovenste deel uit baksteen en is rond van vorm en wit geschilderd. De hoogte is 27 meter. Kreeg zijn eerste verlichting in 1800 en werd in 1928 gedeactiveerd. Het eiland waarop de vuurtoren staat is aangewezen als militair gebied, waardoor de toren natuurlijk niet toegankelijk is.

SÄPPI VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen aan de kust van de Botnische Golf, en staat ongeveer 14 kilometer ten zuidwesten van de haven van Pori.

Hier stond eerst een houten dagmarkering die in 1779 werd gebouwd door de kooplieden van Pori. Deze dagmarkering werd in 1852 vervangen door een zeshoekige dagmarkering.

De bouw van de huidige vuurtoren begon in het voorjaar van 1873, een bakstenen ronde toren. In dat zelfde jaar werd in september de vuurtoren in gebruik genomen. De toren met een hoogte van 28,21 meter is een tweetraps taps toelopende cilindrische toren met balkon en lantaarn.

De toren is wit, de lantaarnkoepel rood. De toren werd in 1962 geautomatiseerd en tegenwoordig door zonnepanelen van stroom voorzien. 

Brandpuntshoogte 34,8 meter met een bereik van 11 zeemijl. 

Het eiland Säppi maakt sinds 2011 deel uit van het Nationaal Park Botnische Golf.

   

SÖDERSKÄR VUURTOREN.

De vuurtoren van Söderskär is een 19e eeuwse vuurtoren in de buitenste Porvoo-archipel in de Golf van Finland. De toren werd gebouwd in1862 ter vervanging van een eerdere onverlichte dagmarkering. In 1957 werd de toren geautomatiseerd en buiten gebruik gesteld in 1989.

De toren heeft een hoogte van 32,5 meter en had een brandpuntshoogte van 40 meter.

De toren heeft een achthoekige vorm en bestaat uit zes verdiepingen. Tot een hoogte van 8,6 meter werd hij opgebouwd uit graniet, en daarboven uit baksteen. In het begin van de 20e eeuw werd geconstateerd dat de toren wiebelde bij harde wind en ook naar één kant overhelde. Om de structuur te stabiliseren werd in 1914-1917 een stalen en betonnen gordel toegevoegd.

Het gebouw wordt nu beschermd door het Finse Erfgoedagentschap. 

TANKAR VUURTOREN.

De vuurtoren van Tankar is een vuurtoren gelegen op het eiland Tankar in de Botnische Golf aan de westkust van Finland, buiten de stad Kokkola en dient als leidraad voor de scheepvaartroute naar de haven van Kokkola op 8,1 zeemijl afstand.

De toren werd in 1888 uit ijzer opgetrokken en kreeg een hoogte van 29,6 meter. Men vermoed dat het een ontwerp is van Eiffel Engineering Company, maar ook van de leverancier, vermoedelijk uit Duitsland, zijn geen gegevens. De toren is gemarkeerd in de kleuren rood-wit-rood. In 1889 kreeg de toren zijn verlichting op koolzaadolie, deze werd in 1961 omgezet naar elektriciteit. De brandpuntshoogte is 37,8 meter met een bereik van 17,5 zeemijl. De toren is nu Cultureel erfgoed van nationaal belang.

 UTÖ VUURTOREN.

De vuurtoren bevind zich op het eiland Utö, in de gemeente Pargas.

De 24 meter hoge toren staat op de top van het eiland. Nadat de oorspronkelijke ronde vuurtoren uit 1753, de eerste van Finland, werd verwoest tijdens de Russisch-Zweedse oorlogen van 1808-1809, werd de huidige constructie in 1814 gebouwd, met de huidige lens die in 1906 werd geïnstalleerd .De vuurtoren is gemarkeerd als de seinvlag H (hotel), witte en rode verticale streep aan elke kant.

Het lichtsignaal van de vuurtoren bestaat eveneens uit vier korte flitsen, de letter H uit de morsecode.

De brandpuntshoogte is 40 meter en het bereik 17,8 mijl.

Opvallend aan deze vierkante toren is: het vuurtorenwachtershuis staat boven op de toren en is evenals de lantaarn rood geschilderd. De toren had eerst kaarslicht als lichtbron, later hennepolie en kerosine en kreeg later een eigen dieselgenerator voor het opwekken van elektriciteit.

ESTLAND.

Estland, officieel de Republiek Estland (Eesti Vabariik), is een land in Noord-Europa, dat in het westen wordt begrensd door de Oostzee, in het noorden door de Finse Golf, in het oosten door Rusland en in het zuiden door Letland. Het is het noordelijkste en kleinste van de drie Baltische landen, en het onderscheidt zich van de andere Baltische landen Letland en Litouwen door onder andere de taal, die Finoegrisch is en niet Baltisch. De hoofdstad is Tallinn. Het land is lid van de EU en de NAVO en gebruikt sinds 1 januari 2011 de euro als munteenheid, die de Estische kroon verving.

KERI VUURTOREN.

De vuurtoren van Keri is een vuurtoren in Estland (Estonia), gelegen op het eiland Keri in de Golf van Finland.

De oorspronkelijke houten vuurtoren werd gebouwd in 1724 en werd begin van de 19e eeuw herbouwd met een stenen fundament en daarop een houten toren. De huidige vuurtoren werd gebouwd in 1803. Het is een ronde metalen cilinder met daarop de lantaarnkamer en een balkon, die rusten op een ronde stenen sokkel van 15 meter hoogte. De totale hoogte is 31 meter, waarvan het bovenste gedeelte rood is geschilderd. Van 1907 tot 1912 was het de enige vuurtoren ter wereld die op aardgas werkte.

De huidige stroombron is zonne-energie. De brandpuntshoogte is 31 meter met een bereik van 11 zeemijlen.

De posterijen van Estland gaven op 15 januari 2003 een postzegel uit ter herdenking van de vuurtoren van Keri, en op de zelfde dag ook enveloppen met een eerstedag van uitgifte stempel. 

KIIPSAARE VUURTOREN.

De vuurtoren van Kiipsaare bevindt zich op het puntje van het schiereiland Harilaid op het eiland Saaremaa, in het Nationaal Park Vilsandi, Oostzee.

De vuurtoren werd in 1933 gebouwd van gewapend beton. Het doel ervan was de zeelieden op de Oostzee te waarschuwen voor de gevaren in de omgeving van het schiereiland en het helpen bij het bepalen van hun koers. Destijds stonde 25 meter hoge vuurtoren 150 meter landinwaarts, maar door erosie staat nu meer dan 50 meter uit de kust. Door gebrek aan steunpunten staat de toren scheef. Terwijl de waterlijn in 1988 nog 11 meter van de toren was verwijderd, had de zee begin jaren negentig de vuurtoren al bereikt en begon deze te hellen. Hierdoor werd de generator uit 1992 verwijderd en bleef de vuurtoren tot 2009 in de archieven staan als een dagmarkering.  De markering van de toren was zwart-wit gestreept in horizontale richting. de toren werd in 1992 gedeactiveerd, weer in gebruik genomen en in 2009 volledig gedeactiveerd. De brandpuntshoogte was 26 meter met een bereik van 15 zeemijlen.

KÕPU-VUURTOREN.

De vuurtoren van Kõpu is een van de bekendste symbolen op het Etse eiland Jiumaa. Hij staat in het dorp Mägipe. Als je de toren ziet zou je niet geloven dat het een van de oudste vuurtoren ter wereld is, en sinds de voltooiing van de bouw in 1531 onafgebroken in gebruik is geweest.

De vuurtoren is vrij uniek door zijn vorm en uitzonderlijk onder de vuurtorens omdat hij alle stadia heeft doorlopen, van een middeleeuws monument tot een moderne geëlektrificeerde vuurtoren. De monolithische toren is opgebouwd van kalksteen en graniet en heeft een hoogte van 37,7 meter. Het is een vierkante toren met vier steunberen in de windrichtingen, balkon en lantaarnkamer. De toren zelf is wit geschilderd en de lantaarnkamer rood. De toren is gebouwd op de hoogste top van het eiland Hiiumaa, de 'tower hill' van 68 meter. Met de hoogte van de toren zelf bevindt zich het licht op een hoogte van 103,6 meter boven zeeniveau wat een lichtbereik geeft van 26 zeemijlen. Het lichaam van de toren bevat ongeveer 5.000 m³ steen meteen totaal gewicht van 12.000 ton.

SÕRVE VUURTOREN.

De vuurtoren van Sõrve, in het Ets Sõrve tuletorn, ligt in de parochie Saaremaa op het eiland Saaremaa.
De eerste vuurtoren op de schiereiland Sõrve werd gebouwd in 1646. De oorspronkelijke constructie was van hout, maar deze werd vervangen in 1650 door een stenen constructie. De vuurtoren was tot 1737 in particulier bezit, waarna hij aan de staat werd verkocht die hem beheerde. De rechthoekige constructie van de toren werd in 1770 herbouwd en in 1807 verhoogd. In 1863 vond er opnieuw een verbouwing plaats, waarbij de vuurtoren een hoogte kreeg van 35 meter en werd uitgerust met catoptrische apparatuur. De vuurtoren overleefde de WO-I, maar het houten interieur raakte beschadigd door brand. Tijdens de WO-II werd de gehele constructie verwoest. In 1949 werd een tijdelijke achthoekige houten constructie gebouwd, die tot 1960 in gebruik was, waarna deze werd vervangen door de huidige vuurtoren van gewapend beton. De huidige vuurtoren heeft een hoogte van 52 meter, is een cilindrische toren met dubbel balkon en lantaarn. De toren is volledig zwart geschilderd, behalve het eerste onderstuk wat wit is. Brandpuntshoogte is 53 meter met een zicht bereik van 15 zeemijlen.

TAHKUNA VUURTOREN.

De Tahkuna-vuurtoren is gelegen op het schiereiland Tahkuna op het eiland Hiimaa, Estland.

De vuurtoren heeft metalen constructie. De geprefabriceerde constructie van de toren werd in 1873 in Frankrijk gemaakt en in 1875 op de huidige plaats opgebouwd. De vuurtoren heeft een hoogte van 42,6 meter en is de hoogste van dit type in Estland. Sinds de bouw is de toren onveranderd gebleven.

De witte toren heeft een rood lantaarnhuis. De brandpuntshoogte is 43 meter met een bereik van 12 zeemijlen. De toren is een architectonisch monument.

Op het schiereiland staat gedenkteken voor kinderen die zijn omgekomen op de m/s Estland. De m/s Estonia was een cruiseferry die in 1979-1980 werd gebouwd op de Duitse Scheepswerf Meyer in Papenburg. Het schip zonk in 1994 in de Oostzee, een van de ergste scheepsrampen van de 20e eeuw.

Het is de dodelijkste scheepsramp die zich in vredestijd in de Oostzee heeft voorgedaan, met totaal 852 doden.

VORMSI - OF SAXBY VUURTOREN.

Saxby is een plaats in de Estlandse gemeente Vormsi. Saxby is een Zweedse naam, doordat in 1944 voornamelijk Estlandzweden op het eiland Vormsi woonden. In dat jaar vluchtte vrijwel de hele bevolking voor het oprukkende Rode Sovjet Leger, over de Oostzee naar Zweden.

By betekend 'dorp'; sax is misschien afgeleid van saksa, het Estische woord voor 'Duits'.

De vuurtoren van Vormsi, gebouwd in 1864, staat bij Saxby. De vuurtoren ligt aan een kust met grillige stapelingen van zandsteen.

De vuurtoren kijkt uit over de Golf van Riga richting het eiland Hiiumaa.

De vuurtoren werd gebouwd in 1864 en heeft een hoogte van 24 meter. De toren het bovenaan een diameter van 4,6 meter en de lantaarnkamer 2,35 meter in diameter.

De toren is wit geschilderd en het lantaarnhuis rood.

Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. LETLAND & LITOUWEN. DEEL 4.