maandag 16 november 2026

SIRINCE. (TURKIJE)

 

  EEN DORP BEKEND OM 

      ZIJN FRUITWIJNEN 

       EN HELDER WATER.






SIRINCE.   

Het dorp Sirince ligt 8 kilometer ten oosten van Selçuk op de noordelijke berghelling.

Het dorp werd gesticht door de Grieken en heette oorspronkelijk Çirkince, wat 'lelijk' betekend, naar verluidt om buitenstaanders af te schrikken en de schoonheid van de plek geheim te houden. 

In de jaren 1923 tot 1926 vond er na het einde van de Eerste Wereldoorlog een bevolkingsruil plaats. De oorspronkelijke bewoners, van oorsprong Grieken verlieten het dorp, waarna het voor een deel werd herbewoond door Turken. De naam werd veranderd in Sirice, wat 'mooi' betekend. De oude Grieks-Ottomaanse huizen staan al sinds de 18e- en 19e eeuw onder bescherming. Het dorp is bekend om haar schoon water, tuinen en vooral goede wijnen. Het zijn niet zo zeer de wijnen van de druiven, maar van het lokaal groeiende en aangevoerde fruit. zoals perzik, aardbei, appel en granaatappel. Verdere producten zijn olijfolie en honing. Tegenwoordig is men er meer op het toerisme gericht en is er geen gebrek aan souvenirwinkeltjes.

DE STRAATJES.


De straatjes van Sirice zijn in het centrum smal, geplaveid met grote platte stenen, en worden slingerend de heuvelrug op wat breder en geplaveid met basaltkeien. Je vindt er nog de typische 19e eeuwse Griekse-Ottomaanse witte stenen huizen met rode dakpannen. Maar met de rust is het gauw gedaan zodra je in het centrum komt van Sirine.

Aan beide zijden van de hoofdstraat is het winkeltje en stalletje van de lokale middenstand. Er zijn alle soorten kruiden en gedroogde vruchten te koop en voor de liefhebber van een pittige maaltijd de nodige soorten rode pepers. Wijnen, olijfolie en marmelades het kan niet op.

Magneetstickers in alle soorten en kleuren, Pinokkio poppetjes, handgemaakte  houten auto's met laadbak en zittende hondjes met voedingsbak. Maar ook bij een vrouwtje gevlochten bloemen kransen en blokken lokaal gemaakte zeep.

Op een rustig hoekje zitten deze dorpsvrouwen bij elkaar en weven van takjes en bloemen deze kransen, met alleen witte en gele bloemen. de vrouwen zijn alle nog volgens de oude Turkse regels gekleed. Daar ze Engels spraken konden we er niet achter komen waarvoor deze kransen waren.

Overal is wel een gelegenheid om de lokale vruchten wijnen te proeven, of je deze zoete slok lekker vindt of niet, je bent daarna wel verplicht in de zaak iets te kopen.

Maar ook dit stadje met een eeuwen oude geschiedenis is het mogelijk mee te maken dat je het gevoel krijgt: dat de klok hier is stil blijven staan.  
Het zijn vooral de ouderen die hier nog wonen en werken, daar de jonge generaties het dorp hebben verlaten om in de grote stad te gaan studeren en later te gaan werken.

Voor een theehuis zitten de oudere mannen te roken en te genieten van het zonnetje en wisselen het alledaagse landelijke nieuws uit met elkaar.
Niet veel verder zit een groepje vrouwen, met hoofddoek en lange rokken in de schaduw van een boom. Na het uitwisselen van de dorpsroddels gaan zij naar de markt om hun inkopen te doen voor de dagelijkse maaltijd. De pensioen leeftijd blijkt hier vrij laag te liggen en ze leven gewoon nog van dat wat hun land opbrengt.

KERK.  

Sirince kent twee historische kerken in haar gebied.
De Johannes de Doper kerk gelegen op een hoger gelegen terras op de heuvel aan de westkant van het dorp en de Sint Demetrios-kerk net buiten het centrum. De kerk is bereikbaar via smalle , kronkelende straatjes.
De Johannes de Doper kerk  werd oorspronkelijk gebouwd rond 1805, en na een aardbeving in 1800 en later hersteld in 1832.
De kerk diende de lokale Grieks-orthodoxe gemeenschap tot de grote bevolkingsuitwisseling tussen Griekenland en Turkije in 1923.  

Het betreft een rechthoekig gebouw met drie beuken, stenen muren en houten dak en gewelven.


In de jaren 90 is de kerk gerestaureerd door het Efeze Museum en het American Institute. Het interieur is grotendeels sober en kaal, maar er zijn nog overblijfselen van ornamenten en fresco's te zien.



Na het bezoek aan Sirine kwam een einde aan mijn rondzwervingen door Lycië. Een feit is zeker, waar je ook komt in dit gebied, je komt overal nog restanten tegen van het Grieks-Romeinse en Perzische verleden. Het zijn meestal ruïnes van wat eens een tempel was of een ander belangrijk gebouw, waarvan de juiste betekenis door de eeuwen verloren is gegaan.




Geen opmerkingen:

Een reactie posten