TERRACOTTA CHINEZEN IN MAASEIK.

Het Terracotta Leger van Xi'an from A. Congaz on Vimeo.

NOG TOT 31 MAART IS HET NOG MOGELIJK OM HET TERRACOTTA LEGER VAN XI'AM TE BEZICHTIGEN IN DE MINDERBROEDERSKERK BOOMGAARDSTRAAT TE MAASEIK IN BELGIË.

OPERATIE SCHIP NAAR SCHIP.

OPERATIE SHIP TO SHIP.

SHIP TO SHIP EEN VAKTERM UIT DE TANKVAART.

Hierbij wordt het ene schip door het andere voorzien van brandstof, lading of bevoorrading.

Dit kan zowel varend als stil liggend gebeuren. In de havens gebeurd dit meestal als een schip tegen de kade aan gemeerd ligt en het andere langszij komt.
Op zee wordt dit vaak varende gedaan met zeer lage snelheid.



Maar wat minder bekend is, dat dit ook gedaan wordt tussen enorme supertankers de VLCC's.
(Very Large Crude Carriers) onderling. De tankers hier op de afbeelding hebben beide een laadvermogen van 300.000 ton, zijn ruim 320 meter lang, 55 meter breed en zo'n 22,5 meter diep. Dus passen er op ieder dek ruim drie voetbalvelden. De opbouw van de accommodatie is 60 m. hoog.
Maar waarom wordt dit gedaan?

Het kan voorkomen dat door omstandigheden (vaak politieke), dat een tanker maar haar halve capecitiet aan lading heeft gekregen in de laadhaven. Het is dus economisch duur om zo een reis rond de Kaap de Goede Hoop naar Europa te gaan maken, daar deze schepen niet door het Suez-kanaal kunnen varen. In dit geval was er nog een tanker met het zelfde probleem en werd er besloten de beide ladingen samen te voegen tot een vol beladen capaciteit.
Zo'n operatie vindt plaats buiten de Arabische-Golf in de Indische-Oceaan buiten de vaste vaarroutes.
Om tijdens de operatie te voorkomen dat beide schepen staal op staal contact maken worden
er fenders (enorme stootkussens van 4 m doorsnede en 12 m lengte) onder lichte luchtdruk langszij het ontvangende schip geplaatst.

De schepen gaan zeer langzaam naast elkaar gaan varen en de tussen liggende ruimte steeds kleiner wordt. Zodra de afstand het toelaat worden de scheepstrossen uitgebracht en vast gemaakt. Met behulp van de dekkraan worden de ladingslangen overgebracht en daarna aangekoppeld, waarna het overpompen van de lading kan gaan beginnen. Slechts één van de beide schepen gebruikt haar voortstuwingsinstallatie om op koers te blijven.

TIJDENS DE GEHELE OPERATIE HEERST ER VOOR BEIDE SCHEPEN CODE ROOD OM IEDERE CALIMITEIT TE KUNNEN BESTRIJDEN.

Is het overpompen van de lading gereed, zijn de ladingslangen losgekoppeld, dan worden eerst de voor trossen losgemaakt waardoor de schepen langzaam uit elkaar zullen drijven, waarna pas de achter trossen worden losgemaakt. Nadat de fenders zijn verwijderd kan de volgeladen tanker zijn reis naar Europa beginnen. Een zeereis van 30 dagen met zo'n economisch mogelijke snelheid, daar volle kracht varend zo'n schip 120 ton brandstof per dag verbruikt.

Deze 'ship to ship' operaties vinden ook veel plaats op de Noordzee met daarvoor speciaal uitgeruste tankers, daar het niet mogelijk is voor de VLCC tankers iedere zeehaven binnen te varen.
Rotterdam kan deze schepen wel ontvangen en bij Antifer in Frankrijk is er een speciaal steiger voor gebouwd in zee.

VULKAAN RINJANI OP LOMBOK.

VULKAAN RINJANI OP LOMBOK.

                INDONESIË.

Maandag 9 februari 2009.

De vulkaan Rinjani op Lombok is de tweede hoogste berg van Indonesië en steekt 3726 meter boven de zeespiegel uit en ligt op het noordelijke gedeelte van het eiland.

Tijdens mijn verblijf op Bali, alwaar ik regelmatig het vulkanische meer Bratan bij Bedugul- en het Batur meer van de vulkaan Agung had gezien en bezocht, groeide het idee om de vulkaan Rijani op Lombok te beklimmen om een kijkje te nemen in het kratermeer waarin een nieuwe vulkaan aan het ontstaan was.

We schrijven op dat moment donderdag 19 januari 1989.
Van het ploegje van zes personen waarmee we naar Lombok waren gereisd bleven we met z'n tweeën over om aan dit avontuur te beginnen. Zo vervolgden we onze reis van de stad Ampenan naar de plaats Bangsal in het noordwesten van Lombok. 

Het was een rit met diverse minibusjes en het laatste stuk met paard en wagen. Daar we ter plaatse niet konden overnachten staken met een prauw over naar het atol eilandje Gili Air om daar de nacht door te brengen.
Een prachtig ongerept spierwit strand met kleine bungalows voor de gasten.
De dag eindigde met een prachtige zonsondergang. Later pakte zich boven zee enorme wolken massa's samen tot een zware tropische regenbui. Een indrukwekkend gezicht, maar met onze gedachte; 'Beter daar dan hier'.

Vrijdag 20 januari 1989.

Bij het eerste daglicht opgestaan om zeker te zijn van een plaats in de naar Lombok terugkerende prauw. Met paardenkar terug naar de hoofdweg gereden en van een kleine pickup een lift gekregen naar het noordelijke deel van Lombok wat een stuk minder groen was dan het overige deel van het eiland.

(Vulkaan Rinjani gezien vanaf Gili Air.)


In Bayan werden we aan ons lot overgelaten en na veel heen en weer gepraat konden we achterop een gammele motorfiets meerijden naar Batu Kok zo'n 500 meter boven de zeespiegel waar het basiskamp 1 lag voor de beklimming van de vulkaan. Er werd ons aangeraden om een lokale gids/drager in de huren, daar men nog steeds op zoek was naar twee jonge Duitse toeristen die alleen de bergwand waren opgegaan. Een wand vol met verradelijke kloven. We besloten dit te doen en lieten de overige voorbereidingen aan onze gids over, zoals eten en slaapzakken.
Een stevige wandeling gemaakt in de omgeving naar een prachtige waterval.

Zaterdag 21 januari 1989.

Vroeg in de ochtend met onze gids aan de beklimming van de berg begonnen.
Onze eerste stop was bij basiskamp 2 zo'n 1500 meter boven de zeespiegel.

We waren met prachtig zonnig weer vertrokken uit basiskamp 1 en kwamen al spoedig tot de ontdekking dat het die nacht zwaar had geregend op de bergwand en waren zodoende snel drijfnat van de vochtige planten en het zweten daar het broeierig warm was tussen het weelderige groen. Me werden uitgescholden door de apen in de bomen en zagen kleine papegaaien. Het enigste gevaar waren de bloedzuigers die zich via de begroeiing vast wisten te zuigen op onbedekte lichaamsdelen en zelfs uit de bomen omlaag vielen.
De route van basiskamp 2 naar basiskamp 3 was moeilijk en slecht begaanbaar en ging slingerend omhoog en dan weer omlaag langs kloven in de bergwand.

( Onze gids kook een potje op een klein vuurtje om de maag te vullen.)

We deden er ruim anderhalf uur over om in de buurt van basiskamp 3 te komen wat op 2000 meter hoogte ligt. Onverwachts werden we verrast door een enorme onweersbui die ons doorweekte tot op onze botten en zo ploeterden we verder omhoog naar de schuilhut van basiskamp 3. Terwijl onze gids wat te eten klaarmaakte trokken we zoveel mogelijk droge kleding aan daar het snel enorm sterk afkoelde en we volledig ingesloten werden door de bewolking.
Na het eten kropen we in onze slaapzakken daar er niets anders op zat om daar te overnachten en de volgende ochtend weer verder te gaan.
Het was wel oppassen dat de apen niets zouden stelen van onze bagage.

Zondag 22 januari 1989.

Om zes uur bij het eerste daglicht gebroken opgestaan na een bijna slapeloze nacht door de zware regenval, het geschreeuw van de apen en de harde planken ondergrond. Na een snel ontbijt van een gekookt ei en wat rijst omhoog geklommen naar de kraterwand op 2900 meter hoogte, waar we anderhalf uur over deden. Overal kwamen we door de bliksem gespleten boomstammen tegen.
Maar hoe groot was onze teleurstelling toen we eenmaal een blik over de wand van de krater konden werpen. Het uitzicht werd volledig weggenomen door de zware bewolking. Werd het wachten moe en koud dat we waren of terug gaan?

Tot onze stomme verbazing begon onze gids gedroogde kruiden te verzamelen en stookte hiervan een rokerig vuurtje. Dit deed hij, zoals hij uitlegde, om de geest van de berg en de natuur vriendelijk te stellen. Tot onze stomme verbazing klaarde het even later plotseling op en blies een zachte bries de krater schoon.

We kregen een geweldig uitzicht over de krater met het daarin gelegen meer en de de nieuwe kleine werkende vulkaan. Hooguit dertig minuten konden we ervan genieten en toen rolden aan de de overzijde van de krater enorme wolkenmassa's de krater weer in.

In de verte konen we de atol eilandjes zien liggen en het eiland Bali. De gids raadde ons aan zo snel mogelijk aan de afdaling te beginnen daar het weer aan het veranderen was. Het werd een afdaling tussen wolken slierten, die het zicht belemmerden, meer glijdend dan lopend door de doorweekte natuur, waar het pad niet meer te vinden was, daar het was weggespoeld door de regen en weer was overwoekerd door de natuur.
In ruim één uur bereikten we in de gietende regen basiskamp 3 en na een uur verder glijdend af te dalen basiskamp 2 waar we een korte lunch pauze hielden.
Ook het pad naar basiskamp 1 was nauwelijks herkenbaar en waren we dankbaar dat we een gids/drager hadden meegenomen, daar we anders zeker verkeerd waren gelopen met de gevolgen van dien. In de middag bereikten we moe, vies, nat, vuil maar gelukkig basiskamp 1, waar we ons logement hadden. Het laatste gedeelte hadden we in stortende regen moeten afleggen.
Het zouden de tropen niet zijn, maar enige tijd later klaarde het weer op en brak de zon door. Na eerst ons zelf gewassen te hebben in een heldere bergstroom werden de kleren gewassen en te drogen gehangen.

Maandag 23 januari 1989.

Nog stinkend van de Tiger-balsem om onze gemartelde spieren soepel te houden
begonnen we aan onze terugtocht, die bijna het zelfde verliep als onze heen weg. We waren net op tijd in Bayan om de bus te nemen naar Mataran en daar vandaan weer met een ander bus naar de haven van Lembar.

We hadden geluk, dat de veerboot met vertraging binnen kwam en konden zodoende gelijk aan onze terug reis naar Bali beginnen.
Al met al een enorme levens ervaring rijker geworden.

( Het was triest later te moeten vernemen dat lokale bevolking na lang zoeken op de berghelling van Rinjani de twee reeds overleden jongens hadden gevonden)

BURCHT MONTFORT.

BURCHT MONTFORT ISRAËL.

Donderdag 5 februari 2009

BURCHT MONTFORT.

We kennen in Nederland twee gemeenten met deze naam.
In de provincie Utrecht ligt de plaats Montfoort en in de
provincie Limburg ligt het plaatsje Montfort wat een kasteel ruïne heeft De Grauwert.


Maar waar ligt dan deze burcht Montfort?

Montfort, het grootste kruisvaarders bolwerk in Palestina, ligt in Galilea (Israël) nier ver van de grens met Libanon.
De Franse kruisridder graaf Joscelin de Courtenay bouwde Montfort ter bescherming van Akko.
Dank zij de enorme giften vanuit Rome kon men in de 13de eeuw de vesting aanzienlijk vergroten.

In 1271 viel de burcht in handen van de leider van de mammelukken, Sultan Baybar. Hij garandeerde de verslagen kruisridders een vrije aftocht naar Akko.
Montfort, een vroeg-gotisch bouwwerk, is nooit verwoest. In de loop der eeuwen zijn de muren echter ingestort en overwoekerd door de natuur.
De resten van de burcht zijn tegenwoordig te bezoeken.

Pas in 1926 begonnen Amerikaanse archeologen voor de eerste maal met opgravingen en zij vonden er harnassen, wapens en munten.
De mooiste gevonden voorwerpen bevinden zich tegenwoordig in het Metropolitan Museum in New York.

HET GEKLEURDE RAVIJN IN DE SINAI.

COLORED CANYON SINAI.

30 JANUARI 2009

Na onze terugkeer in Taba (Egypte) van onze korte reis door Israël en Jeruzalem
hadden we nog twee dagen eer we weer naar Nederland zouden terug vliegen. Om deze in leegte door te brengen aan de rand van het hotel strand of het zwembad was geen optie voor ons en dus boekten we voor een tocht naar het 'Gekleurde Ravijn' in de Sinaï woestijn.
We werden met een gesloten jeep, om het zand happen te voorkomen, naar het begin van onze voettocht door de canyon gereden. Onze chauffeur en onze gids waren lokale bedoeïenen.
Het uitzicht over de canyon was zeer indrukwekkend en het beloofde een stevige afdaling te worden.


Het pad tussen de bergwanden werd al snel smaller en smaller. Op veel plaatsen waren prachtige tekeningen door de natuur gevormd in de rotswanden te zien waar je met enige verbeelding iets uit kon herkennen.
Zo maakte onze gids ons op een donkerrode zachte steensoort attent.
Als je er stevig met een vinger over wreef dan kwam er water uit te voorschijn.
Tevens gaf het gesteente vermengt met water een natuurlijke verfstof. Dit ontdekten we later ook met een vermenging van water met spierwit en okergeel zandpoeder. Ruim meer dan twee eeuwen geleden werden hiermee de gepleisterde wanden van de woningen gedecoreerd.



(links op de opname; water druipt uit het gesteente.)

Het was een tocht waarbij je diep onder de indruk raakte van de door de elementen uitgesleten rotsformaties waarop op de meest vreemde plaatsen toch nog een plant groeide.

Soms was de doorgang tussen de rotswanden zo nauw dat je er alleen dwars tussen door kon of dat je over of onder een rotsblok door moest wat de doorgang versperde.

Ook hier in de canyon was duidelijk de kracht van het water te zien op de rotshellingen na een regenbui welke dan enorme hopen gesteente mee naar beneden sleept. Daar waar het water had gestroomd groeide ook weer de Acacia bomen.

Vanuit de canyon omhoog was het weer een stevige klim naar de plaats waar onze jeep stond te wachten.

Het was zonder meer een levens ervaring rijker worden en nog meer ontzag voor de natuur.

ROAD 90 DE DODE ZEE WEG En GEDI NATUURRESERVAAT.

            ISRAËL ROAD 90 

          DE DODE ZEE WEG.

     EN GEDI NATUURRESERVAAT.

Maandag 26 januari 2009.

    Mozes deed er 40 jaar over wij drie dagen.

Wij begonnen onze reis naar Jeruzalem in Taba (Egypte) en reisden verder via Eilat en de route  90 de 'Dead Sea Road' langs de grens met Jordanië en links van ons de Paran- en de Negev woestijn met hun imponerende bergformaties. De grens tussen deze landen is niet meer dan wat paaltjes en een streng prikkeldraad en soms helemaal niets, daar de bedoeïnen vrij op en neer mogen reizen tussen beide buurlanden.
Even voor En Gedi staat een stuk rots wat voorstelt 'Lots vrouw' die volgens het verhaal uit het Oude Testament in een zout pilaar zou zijn veranderd toen ze omkeek naar de verwoesting van de steden Sodom en Gemora.

Bij En Gide aan de oever van de Dode Zee ligt een natuur reservaat. Twee wadi's komen hier samen; Wadi Arugot en de Wadi David.
De Wadi David dankt zijn naam aan het feit dat David zich hier in een grot schuil hield voor Koning Saul.
Het begin van de Wadi David, wat een canyon (kloof) is van het gebergte van de Negev woestijn wat 200 meter boven de zeespiegel ligt van de Dode Zee en wat aan het begin kurk droog is. Zo ook de andere Arugot Wadi en toch is er aan het einde van beide wadi's een rijke vegetatie en landbouwcultuur te vinden. Overal zagen we de naar de ontdekker genoemde Tristan's grackle een zwarte vogel met oranje punten aan zijn vleugels en een zeer sterk zingend geluid.




Wadi David zijn we wandelend ingegaan en langs smalle bergpaden zijn we omhoog gewandeld waarbij de begroeiing steeds weelderiger werd. Kolonies grote Bergmarmotten kwamen we tegen en zo ook enige steenbokken.
Plotseling is er dan een kleine waterstroom de we regelmatig moesten oversteken tot we op zo'n 100 meter hoogte bij een sprankelende waterval uitkwamen die zich enige tientallen meters boven ons uit het rots gesteente naar beneden stortte de 'David waterval'.



Natuurlijk vraag je je zelf af; hoe komt het water daar, zeker in een gebied waar het amper regent. Ten noorden van de Negev ligt bijvoorbeeld de stad Jeruzalem welke 400 meter boven de zeespiegel ligt van de Middellandse Zee en waar veel meer regen valt. Het regenwater dringt de grond in en legt via diverse zachte aardlagen enige honderden kilometers af naar het ruim 800 meter lager gelegen gebied aan de Dode zee, waar het dan uit de rotsen ontspringt.
Na een lange droge periode was het maar een kleine waterval die na een zware regenval een woeste bergstroom kan worden en die hele stukken rots mee naar beneden doet slepen door de kracht van het water.







Op onze terugweg naar beneden hadden we een zeer mooie ontmoeting met een prachtige mannelijke steenbok die rustig doorging met het verschalken van een portie verse groene boomblaadjes.

Via de oevers van de Dode Zee en een rit door de woestijn van Judea kwamen we via een tunnel onder de Olijfberg door in Jeruzalem uit, waar alles ineens groen was. Een reis vol contrasten.

De DODE ZEE.

DE DODE ZEE TUSSEN ISRAËL

EN JORDANIË.

26 januari 2009.




DE DODE ZEE.

De naam zegt het al; enig leven is er niet te vinden in deze zee welke is gelegen tussen de Jordaan vallei, de bergen van Moab in het oosten en de Arava vallei in het zuiden.
Het geheel is een onderdeel van een prehistorische aardbreuk welke loopt van Turkije tot aan de Rode Zee.
Het is het laagst gelegen meer van de wereld en wel 420 meter onder de Middellandse zeespiegel. De totale oppervlakte is 1020 km².
De grootste lengte bedraagt 76 km. en de grootste breedte 18 km.
In het noordelijke deel is het water 430 meter diep en in het zuidelijkste deel hooguit 10 meter. Door de industrie in het zuidelijke gedeelte waarbij veel water wordt verdampt en het vele water weg pompen, zowel door Jordanië als door Israël uit de rivier de Jordaan voor landbouw doeleinden daalt het niveau van de waterspiegel per jaar één meter. Er wordt nu een gezamenlijke studie gemaakt door de omliggende landen hoe dit probleem te gaan oplossen.

(Links het toevoer kanaal voor water.)

Tussen het noordelijke gedeelte van de Dode Zee en het industriële zuidelijke gedeelte, waar de Dead Sea Works liggen heeft men reeds een toevoer kanaal aangelegd om droog valling te voorkomen.


De Dode Zee heeft een concentratie van 33 procent zout.
Het water bevat 25 procent vaste stoffen waarvan 7 procent zout is.

(Enorme bergen magnesiumchloride.)

Belangrijke mineralen die de fabrieken er door bezinking uithalen zijn; magnesiumchloride, natriumchloride,
calciumchloride, kaliumchloride en magnesiumbromide.















Het s.g. van het water is 1,166, zodat zinken niet mogelijk is en je er zelfs een boek zou kunnen lezen al drijvende.



























Het minerale water en de modder hebben een geneeskrachtige werking op huidziekten (psoriasis), reumatiek en artritis.
Dus een heerlijk modderbad en een onderdompeling in de water kan geen kwaad voor de gezondheid maar vergeet niet goed af te spoelen met zoet water.
Te En Gedi en En Boqeq liggen zeer luxe kuurinrichtingen aan de oever van de Dode Zee.
Wereldwijd worden de badzouten, modderbaden en ander geneeskrachtige artikelen uit het water van de Dode Zee gebruikt.

MASADA (deel 1)

DE BERG MASADA IN ISRAËL. (1)

Zondag 25 januari 2009.





MASADA.

Masada was de laatste plaats waar de oude joden weerstand boden aan de Romeinse overheersers na de verovering van de stad Jeruzalem en de verwoesting van de hun Tempel.
In 66 v.C. brak de eerste opstand uit en overrompelde een groep Zeloten, een radicale minderheid met sterk joods nationaal gevoel, het Romeinse garnizoen wat op Masada was gelegen.

Herodes welke door de Romeinen was aangesteld als heerser over Judea en onder het Joodse volk niet geliefd was bouwde hier op het enorme plateau 440 meter boven de spiegel van de Dode Zee een toevluchtsoord in 36-30 v.C. Of hij er zelf ooit heeft gewoond is niet bekend.





Het complex was voorzien van enorme voorraadschuren geheel uit steen opgetrokken, woningen, ontvangstzalen, badhuizen en watervoorraad reservoirs.
Het geheel werd omringt door een dubbele muur van 1400 meter lengte en voorzien van kazematten.
De muur was 8 meter hoog en 6 meter breed.

(rechts een gedeelte van de muren van de voorraadschuren)








De bouwstenen haalde men uit een steengroeve welke op de berg zelf was gelegen.

Het paleis met de ontvangstzalen ligt op de noordzijde van de berg wat gedaan was vanwege de koelte, daar ze zo ook niet direct in de zon gelegen waren.


(Links resten van de fundamenten van een van de hangende paleizen aan de noordwand van Masada)








Op het noordelijke gedeelte, waar ook de voorraadschuren staan, waren ook luxe badhuizen gebouwd welke zelfs verwarmd konden worden.
Voor de watervoorziening werden gigantische waterreservoirs aangelegd in de rots (cisternes) welke gevuld werden via kunstmatig aangelegde kanaaltjes langs de berghelling welke het schaarse regenwater afvoerden. Water werd dan aangevoerd naar boven in kruiken op pakezels.

(Rechts een oude wateropslagplaats)










Bevoorrading van het enorme complex met haar vaste bewoners ging met pakezels via het 'Slangenpad' zig-zag omhoog langs de bergwand.
Het pad kwam uit bij een toegangspoort welke uiteraard de naam 'Slangenpoort' had.

(Het slangenpad.)