HELICONIA TROPISCHE BLOEMENPRACHT.

                 HELICONIA.

                 TROPISCHE 

          BLOEMENPRACHT.

De Heliconia.

De botanische naam voor deze plantsoort is Heliconiaceae. In het Maleis en Indonesisch is het Helikonia en in het Thai's Kam-pu.

Wij kennen deze fraaie decoratieve bloem en/of plant alleen uit de bloemenwinkel, waar een enkele steel al snel de nodige euro's moet kosten.

De Helicona komt van nature voor in tropische gebieden zoals Zuid-Amerika en de eilanden ten westen van Indonesië in de Grote-Oceaan. Maar ook op Bali groeiden deze in de tuin. Het is een geslacht van meer dan honderd soorten bloemplanten. De plant heeft een zeer krachtige wortelstok en zeer decoratieve bloemen. Er zijn hangende- en rechtop staande soorten. Het meest opvallende aan deze bloemen zijn de gekleurde schutbladeren waartussen de kleine onopvallende bloemen groeien.

Het is een meerjarige groenblijvende plant.

Bestuiving wordt gedaan door vogels zoals de Haaksnavelkolibrie.

Van bijvoorbeeld de Heliconia rostrada kan de wortelstok wel 6,5 meter hoog worden en de lengte van de bloem soms meer dan een meter lang worden. In volle bloei een genot voor het oog van de liefhebber, maar je moet het zien!

BALI. SLA EN TOMATEN.

              BALI. SLA, TOMATEN EN PAPRIKA'S. 

Weer een dag opstap met het team van 'Bali Fresh' en deze keer naar een project aan de oever van het vulkanische Batur-meer.

Ronald had altijd wel even de tijd voor een praatje met de lokale bevolking.













Diep beneden ons lag met Batur-meer met linksonder het strand waarop het slaplanten project ligt.

De vulkaan Batur is 1722 meter hoog en nog steeds actief.

Sla en tomaten ze horen bij elkaar. De sla plantjes worden gekweekt in de plastic overdekte kassen.

Dit om ze te beschermen tegen de hitte van de zon. Zijn de plantjes eenmaal groot genoeg, dan worden ze uitgepoot in de groeibedden en druppelsgewijs bevloeid met water uit het meer. Het bevloeingssysteem berust op het principe wat hier in de tuincentra te koop is van Gardena.

Zo worden hier aan de oever van het meer in de op het eerste gezicht onvruchtbare zandlaag diverse soorten sla verbouwd.

Zo begeleid het team van 'Bali Fresh' diverse projecten op Bali en op Java rond de plaatsen Bogor, Yogyakarta en Malang. Producten zoals; rode- en groene pepers, paprika's, wortels, tomaten, diverse uien soorten en verse tuinkruiden worden er verbouwd.

Ook in Thailand zijn er van deze tuin-projecten opgezet om de lokale bevolking te helpen.

             'BALI FRESH'.

Een team wat hart heeft voor de zaak en hun werk met liefde en enthousiasme doen!

Mijn dank voor de leerzame dagen die we samen mochten meemaken.

BALI. CHERRY TOMATEN EN OUDE VROUWEN.

BALI. CHERRY TOMATEN EN OUDE VROUWEN

Op het eiland Bali (Indonesië) kent men niet zoals hier bij ons in Nederland de sociale voorzieningen voor oude- en weduwvrouwen.
Vaak moeten deze vrouwen rond komen van de 'de goede hand' hun schenkt of ze raken aan de bedelstaf. Er is een project opgezet om er voor te zorgen dat deze vrouwen door werk een eigen inkomen kunnen opbouwen. Zo kwam ik in contact met het team van Bali Fresh en ging met hen opstap om enkele van deze projecten te bekijken.

Ronald een Nederlander van Molukse afkomst is de hoofdprojectleider van dit ontwikkelingsproject wat ondersteund wordt door Nederland en wordt bijgestaan door enkele lokale jonge enthousiaste jongen mensen. Het is de bedoeling de mensen te leren om een betere kwaliteit te leveren dan dat wat alleen op de lokale markt wordt verkocht. De vele hotels stellen hogere eisen aan groenten en fruit dan de lokale bevolking en waarom duur te importeren als het ter plaatse ook verbouwd kan worden. In de hoger gelegen gebieden rond de plaatsen Ubud en Bedugul liggen kleine tuinderijen. Het is een heel ander Bali dan wat we kennen van de plaatjes met de sawa's en de stranden. Hier heerst vaak stille armoede.


Hier staan de kassen van het project. De kassen zijn opgebouwd met lokale materialen, zoals bamboe en zijn afgedekt met plastic en anti insecten gaas. Het benodigde geld wordt voorgeschoten en langzaam uit de winst van de oogst weer terug betaald. De zaden welke speciaal zijn geprepareerd voor de tropen komen uit Nederland. Tevens is het een Eco-project. De rijstboeren verbranden na hun oogst het kaf op de velden en gebruiken dit als bemesting. Dit verbrande kaf is ongedierte vrij en wordt in plastic teelzakken gedaan waarin de plant wordt gezaaid. Bevloeiing en bemesting wordt gedaan door een slang met een gaatje erin bij iedere plant. Dit plus het opbinden, knippen en oogsten wordt door de vrouwen gedaan. Van de opbrengst worden de materialen bekostigd en houden de vrouwen genoeg geld over om een beter leven te kunnen hebben. Het meest belangrijke is wel, dat ze eer van hun werk hebben.



Het is van groot belang dat zo'n project goed begeleid wordt om misoogsten te voorkomen door schimmels etc.
Het was voor mij ook een leerzame dag en ging met plezier in op het verzoek nog een paar andere projecten te bezoeken.


                                       MET DANK AAN HET TEAM VAN 'BALI FRESH'.

De KEUKENHOF & NEW YORK.

            DE KEUKENHOF 

              EN NEW YORK.

THE SPRING IS IN THE AIR.

Dit zullen zeker de vele Amerikaanse bezoekers zeggen als ze in de Keukenhof zijn en genieten van de vele bolgewassen.
De Lente is begonnen en Koningin Beatrix heeft de Keukenhof geopend waar speciaal aandacht wordt besteed aan het 400 jaar bestaan van de stad New York.
Het is 400 jaar geleden dat de Nederlandse ontdekkingsreiziger Henry Hudson de naar hem genoemde rivier bij New York opvoer.

Het thema New York is een dank betuiging aan de vele Amerikaanse bezoekers aan de Keukenhof. In het thema is een mozaïek in bloemen van het Vrijheidsbeeld te zien, een tableau van 23 bij 15 meter, waarin meer dan 50.000 bloembollen zijn verwerkt.
Een slingerend pad van blauwe druiven beeldt de Hudson-rivier uit.

De Keukenhof welke sinds 1949 bestaat en nu dus zestig jaar oud is is een historisch bloemen park geworden met duizenden bezoekers van overal van deze wereld.

In de geschiedenis van haar bestaan zijn er bijna 45 miljoen bezoekers geweest.

Ook dit jaar zijn er in het park zo'n zeven miljoen bloeiende tulpen. narcissen, hyacinten en andere bolgewassen te bewonderen.

Maar wacht nog even met een bezoek totdat de lente wat warmer is geworden en er meer bollen in bloei staan.

De Keukenhof is geopend van 19 maart tot en met 21 mei.

400 JAAR STERRENKUNDE.

400 JAAR STERRENKUNDE.

ER IS MEER TUSSEN HEMEL EN AARDE DAN WE WETEN.

Het jaar 2009 is het jaar van de sterrenkunde. Een ding weten we intussen wel zeker dat het heelal om ons heen onnoemelijk groot is en dat er steeds iets nieuws valt te ontdekken.

Voorbeeld van de "Hollandse kijker'.

Het is nu 400 jaar geleden, dat de Italiaan Gallieo Galilei voor het eerst door zijn telescoop keek; die was gebaseerd op het principe van de 'Hollandse kijker' welke in 1608 werd uitgevonden door de Middelburgse brillenmaker Hans Lipperhey; en hij hemel verschijnselen waarnam die nog nooit eerder door een mens gezien waren.
De theorie van Copernicus uit de 16e-eeuw dat de aarde om de zon draait en niet andersom en de uitvinding van de telescoop in de 17e-eeuw heeft een ware revolutie veroorzaakt in de sterrenkunde. Ook voor de scheepvaart zou dit een revolutie in de navigatie gaan worden in de plaatsbepaling op zee.

De planeet Saturnus.
Het was Nederlands grootste wetenschapper Christiaan Huygens die in 1655 de ring rond de planeet Saturnus ontdekte en de maan Titan.
Ruimte telescoop 'Hubble'.

Tegenwoordig speuren astronomen met gigantische telescopen het gehele heelal af en doen steeds weer nieuwe ontdekkingen. Met behulp van raketten worden er ruimtetelescopen in een baan in het heelal gebracht om dit nog verder te ontdekken. We zoeken naar het bestaan van het heelal en vragen ons af of er elders ook nog leven bestaat zoals hier op aarde. Buiten de beroeps-sterrenkundige zijn er enorm veel sterrenkunde-amateurs die vaak opmerkelijke ontdekkingen doen welke later vaak ook hun naam krijgt naast de internationale code.

Het is dit jaar ook 40 jaar geleden (3 maart 1969) dat de eerste mensen voet op de Maan zetten na een landing met de Apollo-9 en daarna weer veilig op aarde terug keerden. Het waren de astronauten James McDivitt, David Scott en Russel Schweickart. Hun namen zijn al bijna vergeten, maar hun vlucht was van enorm groot belang voor het gehele Apolloproject.

Zelf sta ik liever met beide benen op de grond of op een scheepsdek, want hier op aarde is nog genoeg te ontdekken wat we nog niet gezien hebben of iets van weten.

WAAROM ZIJN BANANEN KROM?

WAAROM ZIJN DE 

BANANEN KROM?

HET ONTSTAAN VAN EEN BANAAN.

Deze maand las ik op een weekkalender van een bekende supermarkt het volgende;

'Een banaan groeit recht omhoog, maar wordt tijdens de groei door de zwaarte kracht krom getrokken.'

Het is de steel van de enorme cluster bloemknop die langzaam door het gewicht naar beneden wordt getrokken, maar de vrucht zelf groeit omhoog naar het licht toe en daarom groeien ze krom.

De bananen groeien niet aan een boom, maar aan een plant. De stam van deze plant wordt tijdens de groei opgebouwd uit lagen (zoals bij een ui). De bladkroon van de plant kan een diameter krijgen van zeven meter. Het is een snel groeiende plant uit wortelstokken welke na negen maanden pas vruchtrijp is en dan duurt het nog 3 maanden eer de eerste vruchten kunnen worden geoogst.

Eerst ontstaat de bloemknop (zie opname boven) waarvan het schutblad na ongeveer 5 dagen rood-paars wordt en zich dan langzaam opent en de eerste krans met bloemen zichtbaar wordt.

Eerst valt het schutblad weg en komen de eerste vruchten tot stand waar de bloemen nog aan zitten.

De foto hierboven laat duidelijk zien hoe de bananen aan een enorme tros hangen en naar boven groeien. Zo'n tros bestaat soms uit meer dan twaalf 'kammen' en elke 'kam' kan soms meer dan twintig vruchten dragen. Zo kan een gezonde volgroeide tros bijna 200 vruchten dragen.

Het gewicht van de tros kan oplopen tot 50 kilo.

De bananenplant bloeit helaas maar één keer en zal dan afsterven. Na de oogst wordt de plant vaak gekapt en verwerkt als veevoer voor o.a. varkens. Ook de bladeren worden gebruikt als onderlegger op een boord met gerechten, om eten in te pakken, maar ook om te drogen en te gebruiken voor kaft versiering van boeken etc.

Er is een enorme variatie aan bananen, net zoals bij de aardappels. Sommige zijn heerlijk zoet van smaak en ander zijn hard en melig. Je kan ze koken. bakken en er zelfs chips van maken.

Ook de kleur van de vrucht is niet altijd geel maar soms tegen het rood aan.

De banaan wordt meestal groen geoogst daar ze nog een lange weg heeft te gaan van de plantage, vervoerd in koelschepen, naar de lokale winkelier.

TERRACOTTA CHINEZEN IN MAASEIK.

Het Terracotta Leger van Xi'an from A. Congaz on Vimeo.

NOG TOT 31 MAART IS HET NOG MOGELIJK OM HET TERRACOTTA LEGER VAN XI'AM TE BEZICHTIGEN IN DE MINDERBROEDERSKERK BOOMGAARDSTRAAT TE MAASEIK IN BELGIË.

OPERATIE SCHIP NAAR SCHIP.

OPERATIE SHIP TO SHIP.

SHIP TO SHIP EEN VAKTERM UIT DE TANKVAART.

Hierbij wordt het ene schip door het andere voorzien van brandstof, lading of bevoorrading.

Dit kan zowel varend als stil liggend gebeuren. In de havens gebeurd dit meestal als een schip tegen de kade aan gemeerd ligt en het andere langszij komt.
Op zee wordt dit vaak varende gedaan met zeer lage snelheid.



Maar wat minder bekend is, dat dit ook gedaan wordt tussen enorme supertankers de VLCC's.
(Very Large Crude Carriers) onderling. De tankers hier op de afbeelding hebben beide een laadvermogen van 300.000 ton, zijn ruim 320 meter lang, 55 meter breed en zo'n 22,5 meter diep. Dus passen er op ieder dek ruim drie voetbalvelden. De opbouw van de accommodatie is 60 m. hoog.
Maar waarom wordt dit gedaan?

Het kan voorkomen dat door omstandigheden (vaak politieke), dat een tanker maar haar halve capecitiet aan lading heeft gekregen in de laadhaven. Het is dus economisch duur om zo een reis rond de Kaap de Goede Hoop naar Europa te gaan maken, daar deze schepen niet door het Suez-kanaal kunnen varen. In dit geval was er nog een tanker met het zelfde probleem en werd er besloten de beide ladingen samen te voegen tot een vol beladen capaciteit.
Zo'n operatie vindt plaats buiten de Arabische-Golf in de Indische-Oceaan buiten de vaste vaarroutes.
Om tijdens de operatie te voorkomen dat beide schepen staal op staal contact maken worden
er fenders (enorme stootkussens van 4 m doorsnede en 12 m lengte) onder lichte luchtdruk langszij het ontvangende schip geplaatst.

De schepen gaan zeer langzaam naast elkaar gaan varen en de tussen liggende ruimte steeds kleiner wordt. Zodra de afstand het toelaat worden de scheepstrossen uitgebracht en vast gemaakt. Met behulp van de dekkraan worden de ladingslangen overgebracht en daarna aangekoppeld, waarna het overpompen van de lading kan gaan beginnen. Slechts één van de beide schepen gebruikt haar voortstuwingsinstallatie om op koers te blijven.

TIJDENS DE GEHELE OPERATIE HEERST ER VOOR BEIDE SCHEPEN CODE ROOD OM IEDERE CALIMITEIT TE KUNNEN BESTRIJDEN.

Is het overpompen van de lading gereed, zijn de ladingslangen losgekoppeld, dan worden eerst de voor trossen losgemaakt waardoor de schepen langzaam uit elkaar zullen drijven, waarna pas de achter trossen worden losgemaakt. Nadat de fenders zijn verwijderd kan de volgeladen tanker zijn reis naar Europa beginnen. Een zeereis van 30 dagen met zo'n economisch mogelijke snelheid, daar volle kracht varend zo'n schip 120 ton brandstof per dag verbruikt.

Deze 'ship to ship' operaties vinden ook veel plaats op de Noordzee met daarvoor speciaal uitgeruste tankers, daar het niet mogelijk is voor de VLCC tankers iedere zeehaven binnen te varen.
Rotterdam kan deze schepen wel ontvangen en bij Antifer in Frankrijk is er een speciaal steiger voor gebouwd in zee.

VULKAAN RINJANI OP LOMBOK.

VULKAAN RINJANI OP LOMBOK.

                INDONESIË.

Maandag 9 februari 2009.

De vulkaan Rinjani op Lombok is de tweede hoogste berg van Indonesië en steekt 3726 meter boven de zeespiegel uit en ligt op het noordelijke gedeelte van het eiland.

Tijdens mijn verblijf op Bali, alwaar ik regelmatig het vulkanische meer Bratan bij Bedugul- en het Batur meer van de vulkaan Agung had gezien en bezocht, groeide het idee om de vulkaan Rijani op Lombok te beklimmen om een kijkje te nemen in het kratermeer waarin een nieuwe vulkaan aan het ontstaan was.

We schrijven op dat moment donderdag 19 januari 1989.
Van het ploegje van zes personen waarmee we naar Lombok waren gereisd bleven we met z'n tweeën over om aan dit avontuur te beginnen. Zo vervolgden we onze reis van de stad Ampenan naar de plaats Bangsal in het noordwesten van Lombok. 

Het was een rit met diverse minibusjes en het laatste stuk met paard en wagen. Daar we ter plaatse niet konden overnachten staken met een prauw over naar het atol eilandje Gili Air om daar de nacht door te brengen.
Een prachtig ongerept spierwit strand met kleine bungalows voor de gasten.
De dag eindigde met een prachtige zonsondergang. Later pakte zich boven zee enorme wolken massa's samen tot een zware tropische regenbui. Een indrukwekkend gezicht, maar met onze gedachte; 'Beter daar dan hier'.

Vrijdag 20 januari 1989.

Bij het eerste daglicht opgestaan om zeker te zijn van een plaats in de naar Lombok terugkerende prauw. Met paardenkar terug naar de hoofdweg gereden en van een kleine pickup een lift gekregen naar het noordelijke deel van Lombok wat een stuk minder groen was dan het overige deel van het eiland.

(Vulkaan Rinjani gezien vanaf Gili Air.)


In Bayan werden we aan ons lot overgelaten en na veel heen en weer gepraat konden we achterop een gammele motorfiets meerijden naar Batu Kok zo'n 500 meter boven de zeespiegel waar het basiskamp 1 lag voor de beklimming van de vulkaan. Er werd ons aangeraden om een lokale gids/drager in de huren, daar men nog steeds op zoek was naar twee jonge Duitse toeristen die alleen de bergwand waren opgegaan. Een wand vol met verradelijke kloven. We besloten dit te doen en lieten de overige voorbereidingen aan onze gids over, zoals eten en slaapzakken.
Een stevige wandeling gemaakt in de omgeving naar een prachtige waterval.

Zaterdag 21 januari 1989.

Vroeg in de ochtend met onze gids aan de beklimming van de berg begonnen.
Onze eerste stop was bij basiskamp 2 zo'n 1500 meter boven de zeespiegel.

We waren met prachtig zonnig weer vertrokken uit basiskamp 1 en kwamen al spoedig tot de ontdekking dat het die nacht zwaar had geregend op de bergwand en waren zodoende snel drijfnat van de vochtige planten en het zweten daar het broeierig warm was tussen het weelderige groen. Me werden uitgescholden door de apen in de bomen en zagen kleine papegaaien. Het enigste gevaar waren de bloedzuigers die zich via de begroeiing vast wisten te zuigen op onbedekte lichaamsdelen en zelfs uit de bomen omlaag vielen.
De route van basiskamp 2 naar basiskamp 3 was moeilijk en slecht begaanbaar en ging slingerend omhoog en dan weer omlaag langs kloven in de bergwand.

( Onze gids kook een potje op een klein vuurtje om de maag te vullen.)

We deden er ruim anderhalf uur over om in de buurt van basiskamp 3 te komen wat op 2000 meter hoogte ligt. Onverwachts werden we verrast door een enorme onweersbui die ons doorweekte tot op onze botten en zo ploeterden we verder omhoog naar de schuilhut van basiskamp 3. Terwijl onze gids wat te eten klaarmaakte trokken we zoveel mogelijk droge kleding aan daar het snel enorm sterk afkoelde en we volledig ingesloten werden door de bewolking.
Na het eten kropen we in onze slaapzakken daar er niets anders op zat om daar te overnachten en de volgende ochtend weer verder te gaan.
Het was wel oppassen dat de apen niets zouden stelen van onze bagage.

Zondag 22 januari 1989.

Om zes uur bij het eerste daglicht gebroken opgestaan na een bijna slapeloze nacht door de zware regenval, het geschreeuw van de apen en de harde planken ondergrond. Na een snel ontbijt van een gekookt ei en wat rijst omhoog geklommen naar de kraterwand op 2900 meter hoogte, waar we anderhalf uur over deden. Overal kwamen we door de bliksem gespleten boomstammen tegen.
Maar hoe groot was onze teleurstelling toen we eenmaal een blik over de wand van de krater konden werpen. Het uitzicht werd volledig weggenomen door de zware bewolking. Werd het wachten moe en koud dat we waren of terug gaan?

Tot onze stomme verbazing begon onze gids gedroogde kruiden te verzamelen en stookte hiervan een rokerig vuurtje. Dit deed hij, zoals hij uitlegde, om de geest van de berg en de natuur vriendelijk te stellen. Tot onze stomme verbazing klaarde het even later plotseling op en blies een zachte bries de krater schoon.

We kregen een geweldig uitzicht over de krater met het daarin gelegen meer en de de nieuwe kleine werkende vulkaan. Hooguit dertig minuten konden we ervan genieten en toen rolden aan de de overzijde van de krater enorme wolkenmassa's de krater weer in.

In de verte konen we de atol eilandjes zien liggen en het eiland Bali. De gids raadde ons aan zo snel mogelijk aan de afdaling te beginnen daar het weer aan het veranderen was. Het werd een afdaling tussen wolken slierten, die het zicht belemmerden, meer glijdend dan lopend door de doorweekte natuur, waar het pad niet meer te vinden was, daar het was weggespoeld door de regen en weer was overwoekerd door de natuur.
In ruim één uur bereikten we in de gietende regen basiskamp 3 en na een uur verder glijdend af te dalen basiskamp 2 waar we een korte lunch pauze hielden.
Ook het pad naar basiskamp 1 was nauwelijks herkenbaar en waren we dankbaar dat we een gids/drager hadden meegenomen, daar we anders zeker verkeerd waren gelopen met de gevolgen van dien. In de middag bereikten we moe, vies, nat, vuil maar gelukkig basiskamp 1, waar we ons logement hadden. Het laatste gedeelte hadden we in stortende regen moeten afleggen.
Het zouden de tropen niet zijn, maar enige tijd later klaarde het weer op en brak de zon door. Na eerst ons zelf gewassen te hebben in een heldere bergstroom werden de kleren gewassen en te drogen gehangen.

Maandag 23 januari 1989.

Nog stinkend van de Tiger-balsem om onze gemartelde spieren soepel te houden
begonnen we aan onze terugtocht, die bijna het zelfde verliep als onze heen weg. We waren net op tijd in Bayan om de bus te nemen naar Mataran en daar vandaan weer met een ander bus naar de haven van Lembar.

We hadden geluk, dat de veerboot met vertraging binnen kwam en konden zodoende gelijk aan onze terug reis naar Bali beginnen.
Al met al een enorme levens ervaring rijker geworden.

( Het was triest later te moeten vernemen dat lokale bevolking na lang zoeken op de berghelling van Rinjani de twee reeds overleden jongens hadden gevonden)

BURCHT MONTFORT.

BURCHT MONTFORT ISRAËL.

Donderdag 5 februari 2009

BURCHT MONTFORT.

We kennen in Nederland twee gemeenten met deze naam.
In de provincie Utrecht ligt de plaats Montfoort en in de
provincie Limburg ligt het plaatsje Montfort wat een kasteel ruïne heeft De Grauwert.


Maar waar ligt dan deze burcht Montfort?

Montfort, het grootste kruisvaarders bolwerk in Palestina, ligt in Galilea (Israël) nier ver van de grens met Libanon.
De Franse kruisridder graaf Joscelin de Courtenay bouwde Montfort ter bescherming van Akko.
Dank zij de enorme giften vanuit Rome kon men in de 13de eeuw de vesting aanzienlijk vergroten.

In 1271 viel de burcht in handen van de leider van de mammelukken, Sultan Baybar. Hij garandeerde de verslagen kruisridders een vrije aftocht naar Akko.
Montfort, een vroeg-gotisch bouwwerk, is nooit verwoest. In de loop der eeuwen zijn de muren echter ingestort en overwoekerd door de natuur.
De resten van de burcht zijn tegenwoordig te bezoeken.

Pas in 1926 begonnen Amerikaanse archeologen voor de eerste maal met opgravingen en zij vonden er harnassen, wapens en munten.
De mooiste gevonden voorwerpen bevinden zich tegenwoordig in het Metropolitan Museum in New York.