VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. LETLAND & LITOUWEN. (DEEL4)

 

 EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

          OM IN DUISTERNIS DE

 ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

         HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                         DEEL 4.

                           LETLAND.   Letland, officieel de Republiek Letland, in het Lets Latvijas Republika, is een land in Noordoost-Europa en een van de Baltische landen aan de Oostzee. Letland is een democratische parlementaire republiek. Het land wordt begrensd door Estland in het noorden, Rusland in het oosten en het deelt de zeegrens met Zweden in het westen. Het is een van de dunst bevolkte landen van Europa. De voertaal is Lets en de hoofdstad is Riga. Letland is lid van de Europese Unie.

SLITERES BÃKA.

De vuurtoren is gelegen bij de Blauwe Heuvels in de buurt van de Oostzee en werd in 1849 gebouwd. Het gebied was echter historisch gezien als een plaats waar plunderaars misleiden signaalvuren aanstaken om passerende schepen te verwarren, waardoor ze aan de grond liepen. Eenmaal gestrand werden ze geplunderd van hun lading en werden de nog levende opvarenden vermoord. De toren werd in 1850 in gebruik genomen en de locatie was mogelijk een heilige plaats, aangezien de plaats op oude kaarten werd aangeduid als Tempelberg en Kerkheuvel. Tegen het einde van de 19e eeuw kapte de baron van Osten-Sacken een aantal bomen, waardoor dit een belangrijke locatie werd voor vissers in het gebied. Daarom werd de 24 meter hoge vuurtoren daar gebouwd. Het is een grote cilindrische toren met balkon en lantaarn in de rode kleur De brandpuntshoogte was 82 meter.  De toren is gelegen in het Nationaal Park Slitere, dat nu de toren beheert. De vuurtoren werd in 1999 gedeactiveerd.

AKMENRAGS VUURTOREN.

De vuurtoren van Akmenrags is gelegen aan de Letse kust van de Oostzee, ten zuiden van de badplaats Pãvilosta. De toren is een belangrijk navigatir punt, op een van de gevaarlijkste plaatsen in de Oostzee. Hij staat bij een stenige zandbank die zich 2 zeemijlen uitstrekt te noordwesten van de toren. De diepte van de zee rond de toren is slechts twee meter en hier trek te kust zich steeds verder terug.

De vuurtoren gebouwd in 1879 heeft de nodige scheepswrakken gezien.

Een opmerkelijke daarvan is het scheepswrak van de s/s Saratov die in september 1923 aan de grond liep. Het schip bood tijdelijk onderdak aan de Letse Voorlopige Regering.

Tijdens de WO-I  werd de vuurtoren verwoest. De huidige toren werd in 1921 gebouwd en heeft 126 treden om het platform te bereiken. De toren is geheel rood geschilderd.

De brandpuntshoogte ligt op 38 meter met een bereik van 18 zeemijlen.

KOLKAS VUURTOREN.

De vuurtoren van Kolka is gelegen in de Straat van Irbe, op een afstand van 3,2 zeemijl voor de Letse kust. De vuurtoren begeleidt de schepen rond de gevaarlijke Kaap Kolka, aan de oostelijke ingang van de Straat van Irbe vanuit de Golf van Riga.

In 1818 werden op de punt van de kaap twee geleidelichten gebouwd om schepen langs de ondiepten voor de kust te begeleiden. Deze bleken ontoereikend, dus werd er in 1958 een tijdelijke houten vuurtoren voor de kust in gebruik genomen, ruim voor de voltooiing van de permanente ijzeren toren, die in St-Petersburg werd gebouwd. Oorspronkelijk werd het kunstmatig eiland dichter bij de kust gebouwd, maar door schade aan het strand van Kolka spoelt Kaap Kolka voortdurend weg. Het huidige eiland werd in de winters van 1873-1875 aangelegd door grote stenen vanaf de kust via een ijsweg aan te voeren. Het achthoekige eiland met een zeewering heeft een oppervlakte van 2000 m². De toren heeft een hoogte van 21 meter en is rood geschilderd, het is een Nationaal Industrieel Monument. De brandpuntshoogte is 20 meter met een bereik van 9,3 zeemijl. De toren werd in 1979 geautomatiseerd.

DAUGAVGRIVA VUURTOREN.

De vuurtoren van Daugavgriva is gelegen aan de baai van Riga aan de Letse kust van de Oostzee.

De vuurtoren staat aan de oever van de rivier Daugava. Door de verandering van de rivier zijn er in de loop van de geschiedenis verschillende vuurtorens gebouwd.

De eerste vuurtoren werd gebouwd door Zweden aan het begin van de 18e eeuw. Het was een houten vuurtoren op een stenen fundatie die tijdens de Krim-oorlog in 1854 werd gesloopt. In 1863 werd een nieuwe vuurtoren uit gierijzer gebouwd en deze bleef staan tot de WO-I, en werd opgeblazen door Russische troepen. De hierop volgende toren werd gebouwd in 1921 van gewapend beton, tijdens de Letse onafhankelijkheid Toen de Duitse infanterie zich aan het einde van de WO-II terug trok werd deze opgeblazen. Na de WO-II werd een tijdelijke houten toren gebouwd, maar deze werd door een zware storm vernietigd. De huidige 35 meter hoge betonnen cilindrische toren met balkon en lantaarn werd tussen 1956 en 1957 gebouwd. Het eerste licht scheen op 2 februari 1957.

De toren is gemarkeerd met zwart-witte horizontale strepen. Het brandpuntshoogte ligt op 37 meter met een bereik van 18 zeemijlen.

OVISI VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen in Ovisi, vlakbij Tãrgale aan de kust van het Koerland-schiereiland aan de Oostzee.

De 33 meter hoge stenen toren werd gebouwd in 1814 en is de oudste nog functionerende vuurtoren van Letland. Het is een brede cilindrische toren met balkon en lantaarn in het wit.

In het verre verleden was de plaats een nederzetting van rovers die met valse lichtsignalen schepen lieten stranden om ze te beroven. De plaats staat op historische kaarten vermeld als Lyserort, afgeleid van het Zweedse woord Lysa, wat branden betekend.

De vuurtoren heeft muren van meer dan een halve meter dik en is gebouwd als een dubbel cilindrische  constructie. De toren heeft een brandpuntshoogte van  38 meter, met een bereik van 15 zeemijlen. 

Aan de voet van de toren is een museum gevestigd, gewijd aan de geschiedenis van de Letse vuurtorens.

MERSRAGS VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen aan de baai van Riga en staat op een landtong die als een kaap de baai van Riga  insteekt, bij een rotsachtige ondiepte.

De eerste vuurtoren werd gebouwd in 1875 en is van gietijzer, en ondersteund door acht steunberen, met balkon en lantaarn. Het is een witte toren, waarvan het hekwerk van het balkon rood is geschilderd.

De vuurtoren  heeft de bijnaam 'Fransvrouw' omdat de lens, een uitvinding van de Fransen, als signaal wordt gebruikt. De vuurtoren werd verwoest in de WO-I, toen de metalen constructie werd vervormd door brand. De huidige toren werd gebouwd in 1922 en is versterkt met acht smeedijzeren inzet -stukken, waarbij de buitenmuren zijn bekleed met geklonken metalen platen. De brandspunthoogte is 26 meter met een bereik van 15 zeemijlen. De toren is een Nationaal Industrieel Monument.

SALACGRIVA VUURTOREN.

De Salachriva vuurtoren gelegen in de gelijknamige haven, in de regio Vidzeme, werd in 1933 gebouwd aan de monding van de rivier de Salaca.

De niet meer in gebruik zijnde toren heeft een lamp-hoogte van 8,5 meter, inclusief een galerij en een rode lantaarn, De totale hoogte inclusief de fundatie is 12 meter. 

De vuurtoren is sinds 1970 buiten gebruik en werd buiten het havengebied herbouwd om ruimte te creëren op de oorspronkelijke locatie. Hij werd vervangen door geleidelichten.

De vuurtoren is nu een monumentaal pand.

UZAVA VUURTOREN.

De vuurtoren van Uzava staat op een geÏsileerde locatie, op een 28 meter hoge zandduin, die permanent wordt bedreigd door erosie door de golven van de  Oostezee. Om die reden werd in 1919 de eerste kustversterking gebouwd: een dichte muur van boomstammen om de locatie van de toren te beschermen. Later werden er manden van sparrenhout gevuld met grind en grote rotsblokken geplaatst om de golven te breken. heden wordt de torenbasis  beschermd door rotsbeplanting. De oorspronkelijke toren uit 1879, werd in de WO-I verwoest. De huidige toren in 19 meter hoog, werd voltooid in 1925. Het is een cilindrische toren met balkon en lantaarn, beide wit geschilderd. Brandpuntshoogte is 44 meter, met een bereik van 15 zeemijlen. De toren is een industrieel monument.

KURMRAGS VUURTOREN.

De Kurmrags vuurtoren is steeds verder vervallen en wegzinkende voormalige vuurtoren op het strand van Kurmrags in de regio Vidzeme. Door de erosie van de duinen en het strand heeft de vuurtoren zijn positie verloren en zinkt langzaam weg in de Golf van Riga. De toren wer op verzoek van de lokale vissers in 1923 gebouwd als een navigatiehulpmiddel. Het was een taps toelopende valwerktoren gemonteerd op een hoge, piramidevormige basis van graniet. De toren gaf toen een rood knipperlicht.

Een stormvloed in 1967 verwoeste de toren en doofde het licht. Een andere stormvloed in 2005 erodeerde de kustlijn dusdanig, dat de fundatie van de toren onderwater kwam te liggen. Nu is wat over is een toeristische attractie geworden.

AINAZI VUURTOREN.

De vuurtoren van Ainai, of Ainahi, werd gebouwd in 1930 en diende  als oriëntatie punt voor de haven. Tijden de WO-II werd de haven gebombardeerd door Duitse bommenwerpers en verloor de vuurtoren zijn betekenis.

Na de WO-II werd onder het Sovjet-bestuur nam de vuurtoren in belang toe.

De vuurtoren werd na de onafhankelijkheid van het land in de jaren negentig gereconstrueerd en verder gerenoveerd.

Het is een gemetselde toren met een hoogte van 18 meter, achthoekig van vorm met balkon en lantaarn. Het is een witte toren met een verticale oranje streep, dakraam en balustrade. De brandpuntshoogte is 22 meter, met een bereik van 12 zeemijlen.

LIEPAJA VUURTOREN.

De vuurtoren bevindt zich op de zuidelijke oever van de burgerhaven van Liepaja aan de kust van de Oostzee.

De toren werd gebouwd van gietijzer, dat afkomstig was van omgesmolten scheepswrakken. De toren liep schade op gedurende de WO-I, toen zij werd getroffen door zestien granaten afgevuurd door de lichte Duitse kruiser SMS Augsburg. De nieuwe ijzeren platen dragen het opschrift KOD, wat betekend dat ze afkomstig zijn uit de havenstad zelf. De toren werd gebouwd in 1868, ze heeft een hoogte van 33 meter, is cilindrisch met balkon en lantaarn. De toren heeft witte en rode horizontale banden en is Nationaal industrieel monument.

De brandpuntshoogte is 32 meter, met een bereik van 16 zeemijlen.

MIKELBÃKA VUURTOREN.

De Mikelbãka is de hoogste vuurtoren van Letland, en is gelegen in het dorp Mikeltornis in de gemeente Ventspils.

Deze vuurtoeren heeft een legende die zijn oorsprong vindt in 1749, toen Letland deel uitmaakte van het Russische Keizerrijk. In die tijd werd de kust verkend door de Russische adelborst Mikhail Ryabinin. De vuurtoren die later werd gebouwd, werd daarom Mikhailocsky mayak genoemd, "mikhails vuurtoren'. Na verloop van tijd werd de naam in het Lets aangepast tot "Mikelbãka". De eerste vuurtoren werd voltooid in 1884, een cilindrische 55 meter hoge bakstenen constructie, die destijds de hoogste vuurtoren van Letland was. Elektriciteit werd geleverd uit een naast gelegen generatorgebouw. In 1915 werden de lichtbron en de generator naar Rusland vervoerd. Tijdens de Duitse bezetting van Letland werd er een acetyleenlichtbron geplaatst. Tijdens de WO-I werd de toren zwaar beschoten, maar werd uiteindelijk in 1932 gesloopt.

In 1932 werd een tijdelijke houten toren gebouwd en voorzien van een Zweeds acetyleenapparaat voor de verlichting, die afhankelijk van de afstand licht groen of wit was.

In 1941, tijdens de terugtocht van het Rode leger werd de houten toren opgeblazen, om te voorkomen dat deze in Duitse handen zou vallen. In 1946 werd een tijdelijke 30 meter hoge toren gebouwd.

De huidige toren werd in 1957 gebouwd, wat vermeld staat boven de ingang. Twee honderdnegenennegentig traptreden naar de top van de toren. De huidige toren heeft een brandpuntshoogte van 59 meter, met een bereik van 19 zeemijlen.  

PAPE-VUURTOREN.

De Papa-vuurtoren is gelegen aan de kust van de Baltische Zee.

De huidige vuurtoren werd gebouw in 1910,  op de plaats waar in 1887 de eerste vuurtoren  stond, op het meest zuidelijke puntje van de Letse kust.

In het begin stond de vuurtoren, tot het einde van de WO-I bekend als een grensbaken, omdat de vuuroren schepen naar de haven van Liepãja leidde, op de grens van het Russische Rijk en Pruisen.

De huidige 22 meter hoge vuurtoren, is een piramidale skelettoren en centrale cilinder met dubbel balkon. De toren is wit en het balkon en lantaarn zijn rood. Brandpuntshoogte is 26 meter, met een bereik van 14 zeemijlen.

VENTSPILS VUURTOREN.

De vuurtoren staat op de zuidelijke golfbreker van de haven van Ventspils. Daarvoor stond de vuurtoren op de linkeroever van de rivier de Venta.

Deze vuurtoren werd gebouwd in 1897 en verwoest tijden de WO-I door het terugtrekken Sovjet leger.

De huidige vuurtoren werd gebouwd in 1934 en het is 11 meter hoge betonnen cilindrische toren met balkon en lantaarn. Het is een witte toten met een groen lantaarnhuis. 

Brandpuntshoogte is 14 meter met een bereik van 3 zeemijl.

LITOUWEN.   

    

Litouwen, officieel de Republiek Litouwen, is een land in het noordoosten van Europa, tussen Letland in het noorden, Wit-Rusland in het oosten, Polen en Rusland (Kaliningrad) in het zuiden en de Oostzee in het westen.

De hoofdstad is Vilnius.

Van de drie Baltische staten is Litouwen de grootste.

JUODKRANTÉ-VUURTOREN.

De Juodkrané- vuurtoren staat aan de Koerse Spit (Schoorwal), aan de Litouwse kust van de Oostzee.

 De vuurtoren werd gebouwd in 1950 ; 900 meter van de kustlijn. De toren is een vierkante, 20 meter hoge, skelettoren, met een piramidevorige toren met galerij en dagmarkering.

De toren ziet er van veraf gesloten uit. 

De toren is wit met een rode lantaarn. Brandpuntshoogte 68 meter, met een bereik van 17 zeemijlen. Kenmerk: witlicht, 3 seconde aan, 5 seconde uit.

KLAIPÉDA-VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen in de plaats met de gelijknamige naam, op een afstand van 500 meter van de kust van de Oostzee.

De vuurtoren werd oorspronkelijk gebouwd in 1796 en de eerste lichtstraal werd nog dat jaar uitgestraald. Het oorspronkelijke verlichtingssysteem bestond uit zes bronzen reflectoren, maar het het bereik was slecht vier kilometer.

In 1819 werd de toren uitgerust met een nieuw verlichtingssysteem bestaande uit dertien zilver-messing platen die als reflectoren dienden en dertien petroleumlampen om de reflectoren te verlichten. De vuurtoren werd in de WO-II volledig verwoest en werd in 1953 herbouwd en gerenoveerd. De fundering van de toren bestaat uit een achthoekige kelder van twee verdiepingen. De 40 meter hoge cilindrische toren met balkon en lantaarn is opgebouwd uit beton. De toeren heeft zwart-wit horizontale banden en een rode lantaarn.

De brandpuntshoogte is 44 meter en het bereik 18 zeemijlen.

NIDA-VUURTOREN.

De oorspronkelijke vuurtoren (links) van Nida werd gebouwd in de jaren 1860-1870 tijdens de Duitse een wording.

De toren had een hoogte van 27 meter, gebouwd van rode baksteen en had 200 treden. Oorspronkelijk was hij gepland op een hoogte van 51,4 meter, op een verhoogd terrein, en gebouwd door gevangenen. De vuurtoren werd voor het eerst ontstoken op 24 oktober 1874.  De toren is als een monument bewaard gebleven. Aan het einde van de WO-II werd de toren door de Duitsers opgeblazen, maar in 1953 herbouwd en gerenoveerd. De huidige vuurtoren werd gebouwd in 1945.

Het is een cilindrische toren van gewapend beton en heeft een hoogte van 27 meter. De toren heeft rode en witte horizontale banden en een rode lantaarn.  De brandpuntshoogte is 76 meter met een bereik van 22 zeemijlen.

SVENTOJI-VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen bij de meest noordelijke stad van Litouwen Sventoij, aan de kust van de Oostzee, op een afstand van 8 kilometer van de Letse grens.

De oorspronkelijke vuurtoren, gebouwd in 1857, was een vierkante houten constructie van grote houten balken. Deze werd vervangen in 2000 door een metalen constructie. De skelettoren heeft een hoogte van 39 meter, is vierkant met balkon en lantaarn. De toren heeft rood-witten banden en een ronde rode lantaarn.

 De licht karakteristiek bestaat uit drie lange flitsen wit licht om de vijftien seconden. De brandpuntshoogte is 42 meter, met een bereik van 17 zee mijlen..

          Zie vervolg: VUURTORENS OP DE EILANDEN IN DE BOTNISCHE GOLF. DEEL 5.