VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK-ENGELAND. (DEEL 11-D)

 

  EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

           OM IN DUISTERNIS DE

   ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

         HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                   DEEL 11-D.

                         

                            CORNWALL. 

Cornwall is een bestuurlijke graafschap en een district als een hertogdom in het uiterste zuidwesten van Engeland. Cornwall heeft twee unitary bestuurde gebieden en zeven lokaal bestuurde gebieden. De hoofdstad is Truro.

SCILLY-EILANDEN.

De Scilly-eilanden zijn een groep van vijf bewoonde en ongeveer 140 onbewoonde eilanden en een district in het ceremoniële graafschap Cornwall, op ongeveer 45 kilometer van de plaats Land's End.  De vijf bewoonde eilanden zijn van groot naar klein: St. Mary's, Tresco, St. Martin's, Bryher en St. Agnes met Gugh, het onbewoonde buureiland.

BISHOP ROCK VUURTOREN.     

De Bishop Rock vuurtoren werd in 1858 gebouwd door Trinity House en in 1887 verder versterkt. De vuurtoren markeert een rotsrichel van 46 meter lang en 16 meter breed, vier mijl ten westen van de Scilly-elanden.

De toren een taps toelopende cilindrische toren met een hoogte van 49 meter werd in 1858 gebouwd.

De toren heeft een brandpuntshoogte van 44 meter, met een bereik van twintig zeemijlen.

In 1992 werd de toren geautomatiseerd en in 1973 geëlektrificeerd.

De rotsen rond de Scilly-eilanden hebben in loop van de zeevaart geschiedenis veel schepen doen vergaan, waaronder het eskader van Sir Cloudesley Shovel van de Britse vloot in 1707, waarbij 2000 opvarenden om het leven kwamen.

De eerste vuurtoren was een constructie van gietijzeren schroefpalen, ontworpen door James Walker, hoofd ingenieur van Trinity House. De poten werden in de rots geboord. De werkzaamheden begonnen in 1847, maar de toren werd in februari 1850 weggespoeld.

Walker liet het er niet bij zitten en in 1851 werd begonnen met de bouw van een nieuwe toren. Het grootste probleem was, dat het laagste deel van de rots onder water was gelegen. De nieuwe vuurtoren werd voor het eerst tentoongesteld op 1 september 1858.

Het werd een een toren met een hoogte van 49 meter, met een brandpuntshoogte van 44 meter, met een bereik van 20 zeemijlen.

De vuurtoren werd op 15 december 1992 geautomatiseerd en kreeg boven het lantaarnhuis een helikoprterdek. De toren staat onder beheer van Trinity House.

EDDYSTONE VUURTOREN.     

De Eddystone vuurtoren staat op de Eddystone Rocks en is de vierde vuurtoren in de geschiedenis van deze plaats en is 21 kilometer ten zuidwesten van Plymouth gelegen. De huidige vuurtoren werd gebouwd in 1882 met een hoogte van 49 meter, een brandpuntshoogte van 41 meter, met een bereik van 17 zeemijlen. Naast de huidige vuurtoren is nog de stomp van de derde toren te zien.

De oorspronkelijke vuurtoren, voltooid in 1698, was de eerste vuurtoren die op een kleine rots in open zee werd gebouwd. Het was de eerste poging om de Eddystone veilig te maken voor de scheepvaart. Het was een project van de excentriekeling Henry Winstanley. In 1696 werd begonnen met de bouw van een zware stalen constructie. Engeland was in die tijd in oorlog met Frankrijk. Op een ochtend eind juni 1697 kwam het beschermingsschip niet aan, in plaats daarvan arriveerde een Franse kaper, die vervolgens Winstanley mee naar Frankrijk nam. In opdracht van Lodewijk XIV werd hij weer vrij gelaten, zeggende "Frankrijk is in oorlog met Engeland, niet met de mensheid".

De tweede vuurtoren, bekend onder de naam Rudyerds toren, werd gebouwd door kapitein Lovett die de rots voor 99 jaar pachtte. Alle passerende schepen moeste 1 penny per ton lading betalen, zowel op de heen als de terugweg. Zijn architect was John Rudyerds een zijdehandelaar, hij koos voor de bouw een scheepsbouwer en geen huizenbouwer.

Het werd uiteindelijk een houten toren, die in 1709 in gebruik werd genomen, bleek veel functioneler dan zijn voorganger; de vuurtoren bleef 47 jaar staan.

In de nacht van 2 december 1755 vatte het dak van de toren vlam, mogelijk door een van de kaarsen. Met veel moeite, door het slechte weer kon de vuurtorenwachter worden gered en ander personeel. De torren bleef vijfdagen branden en werd volledig verwoest.

Na 52 jaar de voordelen van een licht te hebben ervaren, wilden zeelieden het zo snel mogelijk vervangen. Trinity House plaatste een lichtschip op de positie te bewaken totdat een permanent licht kon worden gebouwd. 

Het was John Smeaton die een toren wenste te bouwen zo sterk als een Engelse eik, dan wel niet van hout maar van steen. Hij vond een sneldrogend cement uit en bevestigde de stenen voor de muur met behulp van zwaluwstaartverbindingen en marmeren deuvels, samen met een apparaat om grote sten blokken van schepen op zee naar aanzienlijke hoogte te tillen, een methode die nooit verbeterd is. De toren werd op 16 oktober 1759 verlicht door 24 kaarsen.

In 1870 verschenen er scheuren in de rots waarop de vuurtoren 120 jaar had gestaan, waardoor een nieuwe toren noodzakelijk werd. De bovenste helft werd gesloopt en de overgebleven stomp staat nog steeds op de Eddystone Rock.

 

De huidige vierde vuurtoren werd ontworpen door James Douglass. In juli 1878 werd de nieuwe locatie op de South Rock voorbereid gedurende 3,5 uur tussen eb en vloed; de eerste steen werd gelegd op 19 augustus van het volgende jaar door de hertog van Edinburgh. De toren kreeg een hoogte van 49 meter, bevat 62.133 kubieke voet graniet, met een gewicht van 4.668 ton. De laatste steen werd gelegd op 1 juni 1881 en op 18 mei 1882 werd het licht ontstoken.

De vuurtoren werd bekroond met een grotere dan normaal gebruikelijke lantaarnverdieping, van 5,03 meter hoog en 4,3 meter breed. De lantaarn werd rood geschilderd. Het licht kwam van  concentrische oliebranders. In 1980 werd de toren voorzien van een helikopterplatform en in 1982 werd het geheel geautomatiseerd en van elektrisch licht voorzien. De vuurtoren wordt bediend vanuit Trinity House Operations Control Centre in Harwich in Essex.

GODREVY VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen op het eilandje St.Ives in de gelijknamige baai.

De vuurtoren staat op de Godrevy Head en markeert het Stones Reef, dat al eeuwen lang een gevaar vormt voor de scheepvaart.

Een van de rampen op 30 november 1854 was met het ijzeren schroefstoomschip S.S. NILE dat op het reef liep en daarbij alle opvarenden om het leven kwamen. De vuurtoren is een witte achthoekige toren gebouwd uit ruwe stenen en mortel met een hoogte van 26 meter. De toren heeft  wit balkon en lantaarn. De brandpuntshoogte is 28 meter, en het bereik 8 zeemijlen. Toren staat onder beheer van Trinity House.

LIZARD VUURTOREN.

De vuurtoren van Lizard staat op Lizard Point en is gebouwd om schepen te begeleiden die door het Engelse Kanaal varen. Reeds in 1619 stond hier reeds een licht. De huidige vuurtoren bestaande uit twee torens en woningen werd in 1751 gebouwd door de landeigenaar Thomas Fonnereau, op elke toren stond een kolenbrander.

In 1812 werden de branders vervangen door Argand-lampen, welke in 1873 nog steeds in gebruik waren. Dat jaar werd door het stijgende aantal scheepswrakken besloten de lichte te moderniseren. Het zijn twee achthoekige torens met balkon en lantaarn en een hoogte van 19 meter, verbonden met elkaar door de woningen van de vuurtorenwachters. In 1903 werd de westelijke toren gedeactiveerd. De oostelijke toren kreeg een Catadioptrische vierdelige roterende lens. De brandpuntshoogte kwam op 70 meter te liggen met een bereik van 60 zeemijlen.

LONGSHIPS VUURTOREN.

De vuurtoren van Longships is een actieve vuurtoren uit de 19e eeuw, ongeveer 2 kilometer voor de kust van Land's End. Het is de tweede vuurtoren die gebouwd is op Carn Bras, het hoogste van de Longshgips-eilandjes, dat 12 meter boven de hoogwaterlijn uitsteekt.

De huidige vuurtoren met een hoogte van 35 meter is een taps toelopende cilindrische betonnen toren met lantaarn en helikopterplatform. De toren heeft een brandpuntshoogte van 35 meter, met een bereik van 15 zeemijlen. Toren staat onder beheer van Trinity House.

PENDEEN VUURTOREN.

De vuurtoren van Pendeen, ook wel Pendeen Watch, bevindt zich ongeveer 11,5 kilometer ten noorden van Land's End, het westelijkste punt van Cornwall.

Het is een actieve vuurtoren waarvan de bouw begon in 1900. Het is een volledig witte toren, opgetrokken uit breuksteen en afgewerkt met beton. De toren heeft een hoogte van 19 meter en een diameter van 4,2 meter, en is voorzien van een galerij en lantaarnhuis. De opening was op 20 september 1990. De toren heeft een brandpuntshoogte van 59 meter, met een bereik van 16 zeemijlen. Het gehele complex is ommuurd.

De toren staat onder beheer van Trinity House.

PENNINNIS VUURTOREN.

De vuurtoren staat op Penninnis Head, St. Mary, op de Scilly-eilanden. De vuurtoren werd gebouwd ter vervanging van de vuurtoren in het midden van het eiland St. Agnes en helpt schepen de haven van Hugh Town binnen te varen via ST. Mary's Sound. De toren werd in 1911 in gebruik genomen.

Het is een ronde skeletachtige toren, onderste helft is open en bovenste gesloten door een lantaarnhuis en een galerij. Van onder tot boven is de toren zwart, wit en zwart, met een hoogte van 14 meter.

Brandpuntshoogte is 36 meter, meteen bereik van 9 zeemijlen. Toren is onder beheer van Trinity House.

ROUND ISLAND VUURTOREN.   

De vuurtoren van Round Island werd in 1887 gebouwd door Trinity House bovenop een 40 meter hoog granieten rotseiland en markeert de meest noordelijke buitenpost van de Scilly-eilanden. De toren heeft een hoogte van 19 meter, en een brandpuntshoogte van 55 meter, met een bereik van 18 zeemijlen. De toren werd in 1966 geëlektrificeerd en in 1987 geautomatiseerd.

ST. ANTHONY VUURTOREN.

De vuurtoren van St. Anthony werd in 1835 door Trinity House gebouwd bij de oostelijke ingang van de haven van Falmouth, om schepen weg te leiden van de Manacles.

De zeshoekige toren heeft een hoogte van 19 meter en een brandpuntshoogte van 22 meter, met een bereik van 16 zeemijlen.

Het geheel is wit geschilderd behalve het dak van het lantaarnhuis dat zwart is. 

De toren werd in 1954 geëlektrificeerd en in 1988 geautomatiseerd.

TATER DU VUURTOREN.      

Tater Du is de meest recent gebouwde vuurtoren van Cornwall. De bouw van de vuurtoren kwam voort uit de tragedie van het verlies van een kleine Spaanse kustvaarder genaamd Juan Ferrer op 23 oktober 1963 bij het nabij gelegen Boscawen Point.

Het schip kapseizde, waarbij 11 opvarenden om het leven kwamen.

De vuurtoren werd gebouwd in 1965 van betonblokken en kreeg een hoogte van 15 meter. Het is een ronde cilindrische toren met balkon en lantaarnhuis geheel in het wit. Toren heeft een brandpuntshoogte van 34 meter, met een bereik van 12 zeemijlen. De toren werd bij de bouw volledig geautomatiseerd en staat onder beheer van Trinity House.

TREVOSE HEAD VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen op de gelijknamige landpunt aan de noordkust van Cornwall.

De toren, een gemetselde cilindrische toren met balkon en lantaarnhuis, geheel in het wit werd in 1847 gebouwd. De toren heeft een hoogte van 27 meter en een brandpuntshoogte van 62 meter, met een bereik van 21 zeemijlen. De toren is het ontwerp van James Walker in opdracht van Trinity House. De toren werd in 1995 geautomatiseerd. Aan de voet van de toren werd een misthoorn geplaatst. Deze akoestische hoorn met een lengte van 36 voet werd in 1913 in gebruik genomen en kreeg de bijnaam 'Lord Rayleigh' naar de ontwerper. Het mistsein werd in 2912 buiten werking gesteld.

ST. AGNES VUURTOREN.          

De st. Agnes vuurtoren is een 17e eeuwse vuurtoren gelegen op St. Agnes op de Scilly-eilanden.

De toren werd in 1680 gebouwd in opdracht van Trinity House. De toren heeft een hoogte van 23 meter en staat 41 meter boven de zeespiegel.

De toren had op grondhoogte schietgaten voor geschut. Het eerste licht was van een vuurkorf met kolengestookt vuur. Dit werd tot 1790 gedaan, waarna de toren werd omgebouwd naar Argand-lampen. In 1858 werd de toren buiten werking gesteld en is heden een monument.

WOLF ROCK VUURTOREN.

Wolf Rock is een rots in de Atlantische Oceaan voor de kust van Cornwall. Het is ook de naam van de vuurtoren die op deze rots is gebouwd.

Wolf Rock vuutoren ligt ongeveer 15 kilometer ten zuidoosten van Land's End en ruim 30 kilometer ten oosten van de Scilly-eilanden.

Wolf Rock dank zijn naam aan het geluid dat de wind produceert wanneer die door de spleten van de rots waait.

In 1795 werd op de rots eerst een baken geplaatst in de vorm van een driehoek met op de punt een rechte staaf met een bol. het eerste baken werd weggespoeld en later door een nieuwe constructie vervangen, dat heden nog op de rock staat.

In 1861 werd besloten een vuurtoren te plaatsen, naar het ontwerp van James Walker, die ook het tweede baken had ontworpen. De massieve basis van de toren is 11,9 meter hoog en heeft aan de voet een diameter van 12,7 meter, gebouwd van granietblokken. De dikte aan het fundament is 2,4 meter, aflopen naar de galerij 0,7 meter. De totale hoogte is 41 meter. De toren werd in 1869 in gebruik genomen. De brandpuntshoogte van 34 meter, met een bereik van 16 zeemijlen. De toren werd in 1955 geëlektrificeerd en kreeg een helikopter platform. De vuurtoren staat onder beheer van Trinity House Harwich.

                          SOMERSET.      

Somerset is een shire-graafschap gelegen aan het Kanaal van Bristol. Het graafschap in onderverdeeld in drie unitary gebieden en in 7 bestuurlijke gebieden. De hoofdstad is Taunton.

BURNHAM-ON-SEA VUURTORENS.

                                  (Van links naar rechts: ronde toren; lage licht en hoge licht.)

DE ROUND TOWER. De Round Tower was een vuurtoren in Burnham-on-sea, en werd gebouwd in 1801. Het gebied staat bekend om zijn strand en wadplaten, die kenmerkend zijn voor Bridgewater Bay en de rest van het Bristol Kanaal, waar het getij zich over een afstand van meer dan 2,4 kilometer kan terug trekken. Burnham ligt dicht aan de monding van de rivier Parrett, waar deze uitmondt in het Bristol Kanaal, dat met 15 meter het op één na grootste getij verschil ter wereld kent.

LEGENDE.

Volgens de lokale legende plaatste de vrouw van een visser op een stormachtige nacht rond 1750 een kaars voor het raam van haar huisje, vlakbij de kerk, om haar man de weg naar huis te wijzen. De kaars was zo effectief dat lokale zeelieden haar regelmatig kleine bedragen betaalden om elke nacht een kaars brandend te houden. Later kreeg ze vijf pound van de koster van de St. Andrwes kerk, die de verantwoordelijkheid overnam, maar het licht boven op de kerktoren plaatste, waar het beter zichtbaar was. Een lokale predikant, John Goulden in 1764, hield een inzamelingsactie onder de lokale bevolking om het licht op de kerk te vervangen. Tegen het einde van de eeuw betaalde dominee David Davies de koster twintig pound voor het recht het licht te tonen, omdat hij zelf had besloten een speciaal gebouwde vuurtoren te laten bouwen. Als gevolg hiervan werd de Burnham vuurtoren naast het huis van de dominee gebouwd en in 1801 voor het eerst ontstoken. Fondsen voor het onderhoud van het licht werden bijeengebracht door de lokale kooplieden en scheepseigenaren. In 1813 bleken deze fondsen echter ontoereikend en kreeg Davis toestemming om een bijdrage te heffen om het jaarlijkse inkomen van 135 pound aan te vullen, aangezien dit niet genoeg was voor het onderhoud van het licht.

Aan de toestemming om belastingen te heffen was een huurcontract van 100 jaar verbonden, de resterende 85 jaar van het huurcontract werden echter rond 1829 door Trinity House gekocht. De opbrengst van de verkoop werd door dominee David Davies gebruikt om het lokale gebied te verbeteren.

In 1831 werd de vuurtoren beschreven als een vuurtoren met een opvallend verduisterend kenmerk.

Trinity House besloot al snel de vuurtoren te vervangen door "een veel elegantere en veel hogere constructie, ongeveer een halve mijl ten noorden van het vorige gebouw.

LAGE- EN HOGE LICHT.

 

Het lage licht in Burnham-on-Sea is nog steeds in gebruik. Het licht werd voor het eerst ontstoken in 1832 en functioneerde 137 jaar lang samen met de op het vaste land land gelegen Hoge Licht.

Het was een houten toren met een hoogte van 9 meter, een vierkante toren op palen. De toren is wit en heeft een opvallende verticale rode band aan de zeezijde. Brandpuntshoogte van 7 meter, met een bereik van 12 zeemijlen. De toren werd in 1996 gedeactiveerd.

De bediening van het Lage licht werd overzien door de vuurtorenwachters die in de Hoge licht toren waren gestationeerd. 

Het hoge licht, ook wel bekend als de pilaarvuurtoren is niet meer actief, maar is omgebouwd tot een privéwoning. De toren werd in 1832 gebouwd en opgetrokken met bakstenen. De toren met een hoogte van 30 meter is een taps toelopende cilindrische toren met een halve galerij. Toen in 1927 Burnham elektriciteit kreeg werd ook de vuurtoren geëlektrificeerd. De witte toren heeft een de zee zijde een verticale rode band. De toren werd in 1996 gedeactiveerd. 

WATCHET HARBOUR VUURTOREN.  

De Watchet Harbour vuurtoren is een maritiem navigatiehulpmiddel dat de ingang markeert van een jachthaven in de stad Watchet.

De vuurtoren staat aan het einde van een stenen pier die in 1862 werd voltooid.

In 1860 werd besloten om een vuurtoren op de pier te bouwen en deze werd voor hert eerst verlicht in 1862. Het is een oranje-rode gietijzeren toren met een hoogte van 6,5 meter, taps toelopend zeshoekig met lantaarnhuis met donker groen puntdak. De toren heeft een brandpuntshoogte van 9 meter, met een bereik van 10 zeemijlen. Toren staat onder beheer van de Jachthaven Watchet.

PORTISHEAD POINT VUURTOREN.

De vuurtoren staat beter bekend als de vuurtoren van Battery Point.

De toren werd in 1931 gebouwd als een onbewaakt automatische licht. Hij bestaat uit een zwarte piramide op een betonnen basis en heeft een hoogte van 9 meter. De metalen skelettoren staat op een betonnen fundatie en is vierkant van vorm met een balkon en lichtinval. De fundatie is wit geschilderd.

Brandpuntshoogte van 9 meter, met een bereik van 16 zeemijlen. het licht wordt bediend door de Haven van Bristol.

   Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. UK-ENGELAND. (DEEL 11-E)