VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. FINLAND & ESTLAND. (DEEL 3)

 

EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST

       OM IN DE DUISTERNIS DE

 ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

         HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                    DEEL 3.

FINLAND.

Finland, in het Fins: Suomi is officieel de Republiek Finland en een land in Noord-Europa.

Finland grenst in het oosten aan Rusland, in het noorden aan Noorwegen en in het noordwesten aan Zweden. Ten zuiden wordt het van Estland gescheiden door de Finse Golf. Ten westen ligt de Botnische Golf en ten zuidwesten de Oostzee, aan de overkant waarvan Zweden ligt. In de Oostzee ligt de eilandengroep Åland, die als autonoom gebied ook bij de republiek Finland behoort.

De hoofdstad is Helsinki.

BENGTSKÄR VUURTOREN.

De Bengtskär vuurtoren bevindt zich in de Archipelzee, ongeveer 25 kilometer ten zuidwesten van de Stad Hanko, Finland. De toren heeft een hoogte van 52 meter boven zeeniveau en is de hoogste vuurtoren in de Noordse Landen.

De vuurtoren werd in 1906 gebouwd op het Bengtskär-schiereiland. De vuurtoren was al langer gepland, maar nadat het stoomschip s/s  Helsingfors op nieuwjaarsdag 1905 in de buurt aan de grond liep op weg van Lübeck naar Helsinki, waarbij twee bemanningsleden en verschillende passagiers die aan boord ingesloten zaten om het leven kwamen, kreeg het project meer urgentie en werd in het daaropvolgende jaar voltooid.

De De ronde cilindrische toren heeft een hoogte van 45,8 meter, is opgebouwd uit graniet en baksteen, heeft een balkon en lantaarn en verbonden met een wachthuis van drie verdiepingen. De toren is grijs, de lantaarn groen en het balkon rood van kleur. De brandpuntshoogte is 51meter, met een bereik van 10 zeemijlen. Stroombron is heden windenergie.

Sovjettroepen die tijden de Vervooroorlog (Tweede Sovjet-Finse oorlog) in Hanko waren gestationeerd, werden gestoord door een Finse observatiepost in de vuurtoren en probeerden deze op te blazen en te vernietigen tijden de Slag om Bengtskär in 1941.

HARMAJA VUURTOREN.

  Harmaja, in het Zweeds Grå is een eiland en een vuurtoren voor de        kust van Helsinki ten zuiden van het zeefort Suomenlinna.

  Het eiland fungeert al sinds de 16e eeuw als een oriëntatiepunt. 

  In de 18e eeuw werd er een monumentaal bouwwerk op het eiland        gebouwd en in 1883 een vuurtoren.

  De eerste vuurtoren was slechts 7,3 meter hoog en bleek al snel te          laag. In 1900 werd de hoogte verdubbeld door een rechthoekig              bakstenen gebouw op een granieten sokkel te plaatsen. Dit verhoogde

   de vuurtoren tot een hoogte van 15 meter. Een grote misthoorn

  waarschuwde schepen bij mist en slecht zicht.

  Harmaja ontving in 1936 's wereld eerste gerichte en ongerichte              radiobaken. De vuurtoren is tegenwoordig volledig geautomatiseerd.

  Het is een cilindrische toren met balkon en lantaarn op een vierkante

  fundering. De toren is rood geschilderd en heeft een witte band, groene lantaarnkoepel en ongeschilderde kelder.

De brandpuntshoogte ligt op 24 meter en heeft een bereik van 14,9 zeemijlen. OP het eiland is ook een loodsstation gevestigd.

HELSINKI LIGHTHOUSE.

De vuurtoren van Helsinki; in het Fins Helsingin majakka, is een caissonachtige vuurtoren gelegen in de Golf van Finland, 22 kilometer (12 zeemijlen) ten zuiden van West Harbour, Helsinki.

De bouw van de vuurtoren begon in 1958 op de scheepswerf van Suomenlinna, en dat zelfde jaar werd de constructie naar de huidige locatie gesleept en op de zeebodem afgezonken op een diepte van 13 meter.

Het jaar daarop werden de laatste werkzaamheden uitgevoerd en werd de vuurtoren officieel in gebruik genomen in september 1959.

De vuurtoren heeft een hoogte van 27,5 meter, boven de basis structuur, en is gemaakt van gewapend beton en heeft een maximale diameter van 19 meter  aan de voet van de ondergedompelde basis, terwijl het zichtbare gedeelte een diameter heeft van 6 meter. De hoogte van het zichtbare deel is 27,5 meter, waarbij het licht zich op 25 meter boven zeeniveau bevindt. Brandpuntshoogte is 25 meter met een bereik van 12 zeemijlen. De toren is geverfd in drie vakken; rood-wit-rood. Stroomvoorziening van een dieselgenerator en heeft acht verdiepingen, waaronder de controle- en technische ruimtes, evenals de accommodatie voor de operators. De vuurtoren is geautomatiseerd en wordt bediend vanuit de controlekamer op het eilandje Harmaja. In 1984 werd een helikopterplatform bovenop de toren gebouwd

JUSSARÖ VUURTOREN.

De vuurtoren van Jussarö, in het Fins Jussarön majakka, is een vuurtoren gelegen op de schering Sundharu, ongeveer 2,2 zeemijl ten zuiden van het eiland Jussarö, buiten Raseborg, in het westelijke deel van de Golf van Finland. De eerste verlichte vuurtoren in dat gebied werd eind jaren 1880 op Jussarö gebouwd samen met de bijbehorende accommodaties. Deze vuurtoren werd in 1891 in gebruik genomen. Door technische problemen werd besloten om in 1922 een nieuwe vuurtoren te bouwen op de onbewoonde schering Sundharu ten zuiden van Jussarö. De vierkante toren heeft een hoogte van 25 meter en is opgetrokken in gewapend beton. De toren is wit met een rode band. Stroombron acetyleen en windenergie. Brandpuntshoogte is 31,3 meter met een bereik van 12 zeemijlen. Het was tevens de eerste vuurtoren van Finland die vanaf het begin ontworpen was om automatisch te worden bediend. In 1984 werd da gasverlichting vervangen door een windgenerator en in 1999 werd er een zonnepaneel aan toegevoegd.

KALLO VUURTOREN.

De vuurtoren van Kallo, in het Fins; Kallon majakka, is een vuurtoren die zich bevindt nabij Mäntyluoto in de Botnische Golf en voornamelijk de scheepvaart route van de haven Pori bedient.

De eerste vuurtoren in het gebied werd gebouwd in 1851, maar drie jaar later verwoest als gevolg van de Krimoorlog. Het duurde 30 jaar voordat de vervanging klaar was en in 1885 in gebruik werd genomen, met een hoogte van 8 meter en opgetrokken uit staal.

De huidige vuurtoren werd gebouwd in 1903 en is als zijn voorganger wit geschilderd. Het is een achthoekige toren op een granieten basis, met daar aan vast gemaakt een houten woning voor de vuurtorenwachter. De lichtbron bestaat uit twee afzonderlijke lampen die boven elkaar zijn geplaatst.

Het licht heeft een brandpuntshoogte van 14 meter en is tot 9,4 zeemijl zichtbaar.

KESKINIEMI BAKENTOREN & LIGHT.

De Keskiniemi bakentoren (rechts op de afbeelding) is een historische dagmarkering op een landtong van Keskiniemi in het noordwestelijke deel van het eiland Hailuoto in de Botnische Golf.

De toren werd gebouwd in 1858 om schepen te waarschuwen voor zandbanken die zich vanuit de locatie in noordwestelijke richting uitstrekken. Het is het oudste nog bestaande navigatiehulpmiddel op het eiland Hailuoto. De houten toren heeft een zes meter hoge vierkante basis met een piramidevormige  top. De constructie is 18,9 meter hoog vanaf de grond, waarbij de top 20,9 boven het zeeniveau uitsteekt. De toren is wit geschilderd.

De vuurtoren van Keskiniemi is een sectorlichttoren uit 1908, gelegen op de noordwestelijke landtong van het eiland Hailuoto. De toren is een vierkante stalen skelettoren met een achthoekige lantaarn en een galerij, met een hoogte van 9 meter. het brandpunt van het licht bevindt zich op een hoogte van 8,8 meter en het bereik is 6,5 zeemijlen. De vuurtoren geeft elke zes seconden een witte flits af, die in alle richtingen zichtbaar is. De toren is tevens voorzien van een radarreflector aan de noordwestzijde.

Met uitzondering van de toren van Tauvo is het de enige stalen skelettoren die nog steeds als vuurtoren in gebruik is langs de Finse kust van de Botnische Golf.

KOSKELA VUURTOREN.

De Koskela-lichttoren is een sectorlichttoren gelegen aan de zuidelijke oever van het schiereiland Letonniemi in het district Taskila van de stad Oulu.

De huidige toren werd gebouwd in 1939 om schepen naar de haven van Toppila te leiden. Het is een betonnen toren van 5 meter hoogte.

Deze toren verving een oudere kleinere vuurtoren die in 1911 was gebouwd, en welke zich bevond op ongeveer 920 meter zuidoosten van de huidige toren.

De huidige toren  is achthoekig van vorm met balkon en lantaarn; de toren is rood en de lantaarn wit. Het is een stalen constructie rustend op een betonnen vierkante plaat. De toren kreeg voor het eerst zijn licht in 1939, met een brandpuntshoogte van 8 meter en een bereik van 6,6 zeemijlen. Het licht gaf elke drie seconden een flits groen, rood of wit afhankelijk van de richting.

Eind jaren negentig werd het licht gedeactiveerd.

De toren bevindt zich binnen de grenzen van het natuurreservaat Letonniemi en wordt nu overwoekert door de natuur.

KYLMÄPIHLAJA VUURTOREN.

 

De vuurtoren van Kylmäpihlaja is een gecombineerde vuurtoren en loodsstation op het kleine eiland met de gelijknamige naam, in de buitenste archipel van Rauma, op ongeveer 5,4 zeemijl van het vasteland in de Botnische Golf. Hij bedient de zuidelijke scheepvaartroute van de haven van Rauma.

De vuurtoren werd gebouwd in 1953, hoogte 32 meter en markering wit en rood verticaal. Brandpuntshoogte 36 meter met een bereik van 17,1 zeemijl.

De vuurtoren verving een eerder lichtschip, dat naar Kemi werd verplaatst. De voorzieningen omvatten, naast het licht, een mishoorn, radar en radiobaken, evenals een dieselgenerator die het eiland tot de jaren tachtig van elektriciteit voorzag, toen een kabel naar het vaste land werd aangelegd voor de stroomvoorziening. De lichtbron is van het begin elektrisch geweest, hoewel dit kon worden aangevuld door een gaslamp die automatisch ging werken bij een stroomstoring.

Nadat de loods activiteiten in de jaren negentig werden verplaatst verwierf de stad Rauma het pand, dat nu fungeert aan het seizoengebonden hotel met 15 kamers en restaurant, en zelfs jachthaven. De navigatie- en radarfaciliteiten zijn nog steeds in handen van de Finse Maritieme Instantie.

MARJANIEMI VUURTOREN. 

De Marjaniemi vuurtoren is gelegen in het gelijknamige dorp, op het meest westelijke punt van het eiland Hailuoto in de Botnische Golf.

De vuurtoren bevindt zich ongeveer 50 kilometer van Oulu.

De vuurtoren werd in 1871 gebouwd naar het ontwerp van Axel Hampus Dalström als zijn vierde vuurtoren.

Het is een gemetselde ronde vuurtoren uit baksteen en heeft binnenin 110 treden zonder tussen verdiepingen.

Oorspronkelijk was de vuurtoren uitgerust met een Fresnel-lenssysteem, dat een wit licht uitstraalde in een sector die met de klok mee van zuid naar noordoost liep. Er waren twee vuurtorenwachters en een meestervuurtorenwachter tot in 1962, toen de toren werd geautomatiseerd. Naast de toren werd een loodsstation gebouwd, dat tegenwoordig in gebruik is als hotel. De toren met een hoogte van 25 meter heeft een cilindrische vorm in drie delen, met balkon en lantaarn. De toren is wit, de lantaarn rood en de lantaarnkoepel groen. In haar bestaan had de toren verschillende stroombronnen: koolzaadolie, kerosine, acetyleen en elektriciteit. Het eerste licht dateert uit 1872. Brandpuntshoogte 30,2 meter, met een bereik van 19 zeemijlen.

PORKKALA VUURTOREN.

De vuurtoren van Porkkala is gelegen in de gemeente Kirkkonummi, ongeveer 9 kilometer van het zuidpunt van het schiereiland Porkkalanniemi, in het westelijke deel van de Golf van Finland. Ook bekend onder de naam Porkkala Kallbåda.

De toren werd gebouwd in 1920 ter vervanging van de eerdere Porkkala-Rönnskär-vuurtoren.

De Porkkala-Kallbåda was de laatste vuurtoren in Finland die bedoeld was voor handmatige bediening door vuurtorenwachters. Om die reden, en vanwege de kleine oppervlakte van de rots waarop hij is gebouwd omvat het ontwerp van de vuurtoren geïntegreerde accommodatie- en servicefaciliteiten voor twee bedieners en hun gezinnen.  Het is gebouwd op een massieve fundering van gewapend beton en opgetrokken uit rode baksteen. De lantaarn is rood geschilderd en de top groen.

Brandpuntshoogte is 26,1 meter met een bereik van 12 zeemijl. De toren is een cultureel erfgoed van nationaal belang.

Na de tweede Russisch-Finse oorlog, 25 juni1941 - 19 september 1944, werd het gebied Porkkalanniemi onder controle van de Sovjet-Unie geplaatst. Toen het gebied in 1955 aan Finland werd teruggegeven, bleek de vuurtoren van Porkkala-Kallbåda in zo'n slechte staat te verkeren dat hij onbewoonbaar was. Hij werd daarom geautomatiseerd en op afstand bediend vanuit Harmaja in Helsinki. De Porkkala-vuurtorens maken deel uit van een milieu dat door de Finse Erfgoedorganisatie is aangewezen en beschermd als een nationaal belangrijke gebouwde culturele omgeving.

RIVINLETTO VUURTOREN.

De Rivinletto vuurtoren, is een sectorlichttoren gelegen op Kaasamatala, een klein eiland aan de zuidelijke kant van de monding rivier Kiiminkijoki in Haukipudas, Oulu, Botnische Golf.

De toren is van beton, waarvan de bovenste helft is zwart geschilderd en de onderste helft wit. De stalen lantaarn is wit geschilderd.

Het licht wordt gebruikt om schepen naar de vaargeul van de Kiiminkijoki-rivier en de haven van Martinniemi te leiden.

De toren werd in 1939 gebouwd en heeft een hoogte van 8 meter, een cilindrische vorm met balkon en achthoekig stalen lantaarn. Balkon is zwart en de lantaarn wit. De toren werd in 1939 in gebruik genomen. Brandpuntshoogte is 8 meter en een bereik van 3,5 zeemijl.

RUSSARÖ VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen op het eiland Russarö, buiten Hanko, aan de westelijke rand van de Golf van Finland en de Oostzee. De toren staat bekend onder de bijnaam 'Het oog van Hanko'.

Vroeger stonden hier onverlichte dagmarkeringen, die terug gaan tot 1815.

De huidige vuurtoren werd gebouwd in 1863 op een fundering van graniet en opgetrokken in baksteen. De toren met een hoogte van 21 meter heeft een achthoekige vorm. Het is een van de oudste vuurtorens van Finland die ook tijdens de wintermaanden ook in gebruik was, omdat de haven van Hanko in de 19e eeuw de enige haven was die het gehele jaar open was. De bron voor de verlichting is elektriciteit. Brandpuntshoogte is 34,2 meter met een bereik van 16,9 zeemijl.

De bovenste verdieping van de toren heeft een prachtig gewelfd plafond. De rode toren is dusdanig bouwvallig geworden, dat het verboden is voor bezoekers deze te betreden.

RÖNNSKÄR VUURTOREN.

Rönnskär majakka is een buiten gebruik gestelde vuurtoren, gelegen op ongeveer 9 kilometer ten zuiden van het schiereiland Porkklanniemi in het westelijke deel van de Golf van Finland.

De vuurtoren werd in 1800 gebouwd toen Finland nog deel uitmaakte van Zweden, in opdracht van koning Gustaf IV Adolf, is een van de oudste nog bestaande vuurtorens van Finland.

De toren werd buitengebruik gesteld in 1928, na de voltooiing van de Porkkla-vuurtoren.

Het onderste deel van de toren is opgetrokken uit natuursteen en is vierkant van vorm, het bovenste deel uit baksteen en is rond van vorm en wit geschilderd. De hoogte is 27 meter. Kreeg zijn eerste verlichting in 1800 en werd in 1928 gedeactiveerd. Het eiland waarop de vuurtoren staat is aangewezen als militair gebied, waardoor de toren natuurlijk niet toegankelijk is.

SÄPPI VUURTOREN.

De vuurtoren is gelegen aan de kust van de Botnische Golf, en staat ongeveer 14 kilometer ten zuidwesten van de haven van Pori.

Hier stond eerst een houten dagmarkering die in 1779 werd gebouwd door de kooplieden van Pori. Deze dagmarkering werd in 1852 vervangen door een zeshoekige dagmarkering.

De bouw van de huidige vuurtoren begon in het voorjaar van 1873, een bakstenen ronde toren. In dat zelfde jaar werd in september de vuurtoren in gebruik genomen. De toren met een hoogte van 28,21 meter is een tweetraps taps toelopende cilindrische toren met balkon en lantaarn.

De toren is wit, de lantaarnkoepel rood. De toren werd in 1962 geautomatiseerd en tegenwoordig door zonnepanelen van stroom voorzien. 

Brandpuntshoogte 34,8 meter met een bereik van 11 zeemijl. 

Het eiland Säppi maakt sinds 2011 deel uit van het Nationaal Park Botnische Golf.

   

SÖDERSKÄR VUURTOREN.

De vuurtoren van Söderskär is een 19e eeuwse vuurtoren in de buitenste Porvoo-archipel in de Golf van Finland. De toren werd gebouwd in1862 ter vervanging van een eerdere onverlichte dagmarkering. In 1957 werd de toren geautomatiseerd en buiten gebruik gesteld in 1989.

De toren heeft een hoogte van 32,5 meter en had een brandpuntshoogte van 40 meter.

De toren heeft een achthoekige vorm en bestaat uit zes verdiepingen. Tot een hoogte van 8,6 meter werd hij opgebouwd uit graniet, en daarboven uit baksteen. In het begin van de 20e eeuw werd geconstateerd dat de toren wiebelde bij harde wind en ook naar één kant overhelde. Om de structuur te stabiliseren werd in 1914-1917 een stalen en betonnen gordel toegevoegd.

Het gebouw wordt nu beschermd door het Finse Erfgoedagentschap. 

TANKAR VUURTOREN.

De vuurtoren van Tankar is een vuurtoren gelegen op het eiland Tankar in de Botnische Golf aan de westkust van Finland, buiten de stad Kokkola en dient als leidraad voor de scheepvaartroute naar de haven van Kokkola op 8,1 zeemijl afstand.

De toren werd in 1888 uit ijzer opgetrokken en kreeg een hoogte van 29,6 meter. Men vermoed dat het een ontwerp is van Eiffel Engineering Company, maar ook van de leverancier, vermoedelijk uit Duitsland, zijn geen gegevens. De toren is gemarkeerd in de kleuren rood-wit-rood. In 1889 kreeg de toren zijn verlichting op koolzaadolie, deze werd in 1961 omgezet naar elektriciteit. De brandpuntshoogte is 37,8 meter met een bereik van 17,5 zeemijl. De toren is nu Cultureel erfgoed van nationaal belang.

 UTÖ VUURTOREN.

De vuurtoren bevind zich op het eiland Utö, in de gemeente Pargas.

De 24 meter hoge toren staat op de top van het eiland. Nadat de oorspronkelijke ronde vuurtoren uit 1753, de eerste van Finland, werd verwoest tijdens de Russisch-Zweedse oorlogen van 1808-1809, werd de huidige constructie in 1814 gebouwd, met de huidige lens die in 1906 werd geïnstalleerd .De vuurtoren is gemarkeerd als de seinvlag H (hotel), witte en rode verticale streep aan elke kant.

Het lichtsignaal van de vuurtoren bestaat eveneens uit vier korte flitsen, de letter H uit de morsecode.

De brandpuntshoogte is 40 meter en het bereik 17,8 mijl.

Opvallend aan deze vierkante toren is: het vuurtorenwachtershuis staat boven op de toren en is evenals de lantaarn rood geschilderd. De toren had eerst kaarslicht als lichtbron, later hennepolie en kerosine en kreeg later een eigen dieselgenerator voor het opwekken van elektriciteit.

ESTLAND.

Estland, officieel de Republiek Estland (Eesti Vabariik), is een land in Noord-Europa, dat in het westen wordt begrensd door de Oostzee, in het noorden door de Finse Golf, in het oosten door Rusland en in het zuiden door Letland. Het is het noordelijkste en kleinste van de drie Baltische landen, en het onderscheidt zich van de andere Baltische landen Letland en Litouwen door onder andere de taal, die Finoegrisch is en niet Baltisch. De hoofdstad is Tallinn. Het land is lid van de EU en de NAVO en gebruikt sinds 1 januari 2011 de euro als munteenheid, die de Estische kroon verving.

KERI VUURTOREN.

De vuurtoren van Keri is een vuurtoren in Estland (Estonia), gelegen op het eiland Keri in de Golf van Finland.

De oorspronkelijke houten vuurtoren werd gebouwd in 1724 en werd begin van de 19e eeuw herbouwd met een stenen fundament en daarop een houten toren. De huidige vuurtoren werd gebouwd in 1803. Het is een ronde metalen cilinder met daarop de lantaarnkamer en een balkon, die rusten op een ronde stenen sokkel van 15 meter hoogte. De totale hoogte is 31 meter, waarvan het bovenste gedeelte rood is geschilderd. Van 1907 tot 1912 was het de enige vuurtoren ter wereld die op aardgas werkte.

De huidige stroombron is zonne-energie. De brandpuntshoogte is 31 meter met een bereik van 11 zeemijlen.

De posterijen van Estland gaven op 15 januari 2003 een postzegel uit ter herdenking van de vuurtoren van Keri, en op de zelfde dag ook enveloppen met een eerstedag van uitgifte stempel. 

KIIPSAARE VUURTOREN.

De vuurtoren van Kiipsaare bevindt zich op het puntje van het schiereiland Harilaid op het eiland Saaremaa, in het Nationaal Park Vilsandi, Oostzee.

De vuurtoren werd in 1933 gebouwd van gewapend beton. Het doel ervan was de zeelieden op de Oostzee te waarschuwen voor de gevaren in de omgeving van het schiereiland en het helpen bij het bepalen van hun koers. Destijds stonde 25 meter hoge vuurtoren 150 meter landinwaarts, maar door erosie staat nu meer dan 50 meter uit de kust. Door gebrek aan steunpunten staat de toren scheef. Terwijl de waterlijn in 1988 nog 11 meter van de toren was verwijderd, had de zee begin jaren negentig de vuurtoren al bereikt en begon deze te hellen. Hierdoor werd de generator uit 1992 verwijderd en bleef de vuurtoren tot 2009 in de archieven staan als een dagmarkering.  De markering van de toren was zwart-wit gestreept in horizontale richting. de toren werd in 1992 gedeactiveerd, weer in gebruik genomen en in 2009 volledig gedeactiveerd. De brandpuntshoogte was 26 meter met een bereik van 15 zeemijlen.

KÕPU-VUURTOREN.

De vuurtoren van Kõpu is een van de bekendste symbolen op het Etse eiland Jiumaa. Hij staat in het dorp Mägipe. Als je de toren ziet zou je niet geloven dat het een van de oudste vuurtoren ter wereld is, en sinds de voltooiing van de bouw in 1531 onafgebroken in gebruik is geweest.

De vuurtoren is vrij uniek door zijn vorm en uitzonderlijk onder de vuurtorens omdat hij alle stadia heeft doorlopen, van een middeleeuws monument tot een moderne geëlektrificeerde vuurtoren. De monolithische toren is opgebouwd van kalksteen en graniet en heeft een hoogte van 37,7 meter. Het is een vierkante toren met vier steunberen in de windrichtingen, balkon en lantaarnkamer. De toren zelf is wit geschilderd en de lantaarnkamer rood. De toren is gebouwd op de hoogste top van het eiland Hiiumaa, de 'tower hill' van 68 meter. Met de hoogte van de toren zelf bevindt zich het licht op een hoogte van 103,6 meter boven zeeniveau wat een lichtbereik geeft van 26 zeemijlen. Het lichaam van de toren bevat ongeveer 5.000 m³ steen meteen totaal gewicht van 12.000 ton.

SÕRVE VUURTOREN.

De vuurtoren van Sõrve, in het Ets Sõrve tuletorn, ligt in de parochie Saaremaa op het eiland Saaremaa.
De eerste vuurtoren op de schiereiland Sõrve werd gebouwd in 1646. De oorspronkelijke constructie was van hout, maar deze werd vervangen in 1650 door een stenen constructie. De vuurtoren was tot 1737 in particulier bezit, waarna hij aan de staat werd verkocht die hem beheerde. De rechthoekige constructie van de toren werd in 1770 herbouwd en in 1807 verhoogd. In 1863 vond er opnieuw een verbouwing plaats, waarbij de vuurtoren een hoogte kreeg van 35 meter en werd uitgerust met catoptrische apparatuur. De vuurtoren overleefde de WO-I, maar het houten interieur raakte beschadigd door brand. Tijdens de WO-II werd de gehele constructie verwoest. In 1949 werd een tijdelijke achthoekige houten constructie gebouwd, die tot 1960 in gebruik was, waarna deze werd vervangen door de huidige vuurtoren van gewapend beton. De huidige vuurtoren heeft een hoogte van 52 meter, is een cilindrische toren met dubbel balkon en lantaarn. De toren is volledig zwart geschilderd, behalve het eerste onderstuk wat wit is. Brandpuntshoogte is 53 meter met een zicht bereik van 15 zeemijlen.

TAHKUNA VUURTOREN.

De Tahkuna-vuurtoren is gelegen op het schiereiland Tahkuna op het eiland Hiimaa, Estland.

De vuurtoren heeft metalen constructie. De geprefabriceerde constructie van de toren werd in 1873 in Frankrijk gemaakt en in 1875 op de huidige plaats opgebouwd. De vuurtoren heeft een hoogte van 42,6 meter en is de hoogste van dit type in Estland. Sinds de bouw is de toren onveranderd gebleven.

De witte toren heeft een rood lantaarnhuis. De brandpuntshoogte is 43 meter met een bereik van 12 zeemijlen. De toren is een architectonisch monument.

Op het schiereiland staat gedenkteken voor kinderen die zijn omgekomen op de m/s Estland. De m/s Estonia was een cruiseferry die in 1979-1980 werd gebouwd op de Duitse Scheepswerf Meyer in Papenburg. Het schip zonk in 1994 in de Oostzee, een van de ergste scheepsrampen van de 20e eeuw.

Het is de dodelijkste scheepsramp die zich in vredestijd in de Oostzee heeft voorgedaan, met totaal 852 doden.

VORMSI - OF SAXBY VUURTOREN.

Saxby is een plaats in de Estlandse gemeente Vormsi. Saxby is een Zweedse naam, doordat in 1944 voornamelijk Estlandzweden op het eiland Vormsi woonden. In dat jaar vluchtte vrijwel de hele bevolking voor het oprukkende Rode Sovjet Leger, over de Oostzee naar Zweden.

By betekend 'dorp'; sax is misschien afgeleid van saksa, het Estische woord voor 'Duits'.

De vuurtoren van Vormsi, gebouwd in 1864, staat bij Saxby. De vuurtoren ligt aan een kust met grillige stapelingen van zandsteen.

De vuurtoren kijkt uit over de Golf van Riga richting het eiland Hiiumaa.

De vuurtoren werd gebouwd in 1864 en heeft een hoogte van 24 meter. De toren het bovenaan een diameter van 4,6 meter en de lantaarnkamer 2,35 meter in diameter.

De toren is wit geschilderd en het lantaarnhuis rood.

Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. LETLAND & LITOUWEN. DEEL 4.

VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. NOORWEGEN & ZWEDEN. (DEEL 2)

 

 EEN LICHTBAKEN AAN DE KUST 

      OM IN DE DUISTERNIS DE

 ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

      HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                       DEEL 2.

                     NOORWEGEN. 

Noorwegen, officieel het Koninkrijk Noorwegen is een land in Noor-Europa. Noorwegen ligt op het westelijke deel van het Scandinavisch Schiereiland en grenst aan Zweden, Finland en Rusland. Wordt van Groot-Brittannië gescheiden door de Noordzee en  Denemarken in het zuiden door het Skagerak. Ook de noordelijke eilandengroep Spitsbergen en het eiland Jan Mayen maken deel uit van het Noorse koninkrijk. Grote delen van de Noorse kust worden gedomineerd door Fjorden en Gletsjers.

De hoofdstad is Oslo. Het land is rijk aan gas en olievelden voor haar kust. Het land is geen lid van de Europese Unie.

LINDESNES FYR.

Lindesnes Fyr is de oudste en meest zuidelijke vuurtoren van Noorwegen, ongeveer 10 kilometer tien kilometer ten zuidwesten van het dorp Høllen in de gemeente Lindesnes. De huidige vuurtoren werd in 1915 gebouwd. hoewel het station al in 1656 werd gebouwd om de toegang tot de Skagerrak en de Oostzee vanuit de Noordzee te markeren.

De huidige vuurtoren is 16,1 meter hoog en is gebouwd van gietijzer met een granieten fundering. De vuurtoren is wit geschilderd met een rode top. Het licht bevindt zich op een hoogte van 50,1 meter en zendt een vast en knipperend wit licht uit dat altijd brandt en elke 20 seconden wisselt tussen een lage en een hoge lichtintensiteit. Het licht is afkomstig van een Fresnel-lens van de eerste orde en is zichtbaar tot op een afstand van 32,8 kilometer (21 zeemijl).

De vuurtoren werd voor het eerst gebouwd in 1656, en in de loop der eeuwen werden er verschillende bijgebouwd om de oudere te vervangen. In 1822 werd de vuurtoren voorzien van een kolenlamp, en in 1854 werd een nieuwe lamp met de huidige lens geïnstalleerd. De huidige gietijzeren toren werd in1915 opgericht en voorzien van de oude Fresnel-lens. In 1920 kreeg het vuurtorenstation zijn eerste mistsein, en sirene. Het mistsein en de bijbehorende apparatuur bevinden zich in een gebouw naast de toren. Tijdens de WO-II werd de toren ingenomen door de Duitsers en deze bouwden er een klein fort met vier kanonnen, daar het een belangrijk uitzicht punt was. De sporen ven de oorlog zijn nog steeds zichtbaar in de vorm van loopgraven, tunnels en andere versterkingen. In de jaren vijftig van de vorige eeuw  werd het station geëlektrificeerd. Het mistsein werd in 1988 als navigatie hulpmiddel buiten gebruik gesteld.

ALNESS FYR.

De vuurtoren van Alnes werd in 1852 gebouwd om vissersboten veilig naar de haven van de kleine vissersgemeenschap Alnes te begeleiden, aan de noordkant van het eiland Godøya. De vuurtoren staat ongeveer 4 kilometer ten westen van Laitebakk.

De eerste vuurtoren was een houetntoren en werd gebouwd in 1853.. De huidige toren in 1876 en werd in 1982 geautomatiseerd. Het is een vierkante toren met balkon en lantaarn. De toren is wit geschilderd en heeft twee rode horizontale banden, Ook het lantaarn gedeelte is rood geschilderd. De toren heeft drie kleuren lichten: wit is 18 zeemijl zichtbaar, rood 15 zeemijl en groen 14 zeemijl. De toren is heden eigendom van de gemeente Giske.

KJEUNGSKÆR FYR.

De vuurtoren Kjeungskjaer is een voortoren in de gemeente Ørland. 

De vuurtoren staat op een klein eilandje  aan de monding van de Bjugnfjorden, ongeveer 3 tot 5  kilometer ten westen van het dorp Uthang en 5 kilometer ten zuiden van het dorp Nes.

De vuurtoren werd gebouwd in 1880 en geautomatiseerd in 1987. De toren is opgebouwd uit baksteen evenals de fundering. Het is een achthoekige toren die rood is geschilderd, en heeft een hoogte van 17,5 meter. Het licht van 14.400 candela bevindt zich bovenaan, op een hoogte van 20,5 meter boven zeeniveau. Het licht is wit, rood of groen afhankelijk van de richting en wordt een in de zes seconden verduisterd. Het wit licht is zichtbaar op 8 zeemijl, het groen op 5,6 zeemijl en het rood op 10,9 zeemijl. Er is een Fresnel-lens in gebruik die al sinds 1906 in gebruik is. De vuurtoren brandt elk jaar van 21 juli tot 16 mei. In de late lente en vroege zomer is het donker vanwege de middernachtzon. Bij hoog water loopt de rots onder.

UTVÆR FYR.

De vuurtoren van Utær is de meest westelijke kustvuurtoren van Noorwegen. Hij bevindt zich in het westelijke deel van de gemeente Solund in de provincie Vestland.

De gietijzeren toren, met een hoogte van 31 meter, werd in 1900 gebouwd en van licht voorzien. In 1999 werd het gebied aangewezen als beschermd natuurreservaat. De toren staat op een klein rotsachtig eiland en is alleen met een boot te bereiken. Het is een cilindrische toren met balkon en lantaarn

De toren is geheel rood geschilderd en de lamp geeft elke 30 seconden een witte flits op een hoogte van 45 meter boven zeeniveau. De vuurtoren markeert de overgangslijn tussen de Noordzee in het zuidwesten en de Noorse Zee in het noordwesten. Tijdens de WO-II raakte het vuurtoren complex zwaar beschadigd tijdens een luchtaanval in 1945. Veel gebouwen brandden af, maar de historische toren bleef gespaard. Na de oorlog werden de gebouwen herbouwd. De toren valt onder cultureel erfgoed.

SKROVA FYR.

Skrova fyr is een kustvuurtoren in de gemeente Vågan in de provincie Nordland. De toren staat op een klein rotseiland ten zuidwesten van het eiland Skrova, dat in de Vestfjorden ligt. De toren werd in 1920 ontworpen en in 1922 gebouwd. Het is gietijzeren ronde toren die rood geschilderd is en voorzien van twee horizontale witte banden. De toren heeft een hoogte van 24,5 meter en de brandpuntshoogte is 41 meter met een bereik van 18 zeemijlen. Het licht geeft elke 45 seconden twee witte flitsen. Sinds 1999 is het een beschermd monument.

note: Veel Noorse vuurtorens zijn omgebouwd tot overnachtingsplekken.

                      ZWEDEN.     

Zweden, officieel het Koninkrijk Zweden is een Scandinavisch land in Noord-Europa. Zweden grenst aan Noorwegen in het weste en noorden, aan Finland in het noorden en oosten aan de Botnische Golf en de Oostzee in het noorden, midden en zuidoosten en verder aan het Skagerak en het Kattegat in het zuidwesten. De hoofdstad en tevens grootste stad is Stockholm.

LANDSORT.

Landsort is een Zweeds dorp met een vuurtoren op het eiland Öja.

De eerste vuurtoren in de moderne zin van het woord werd in 1651 in gebruik genomen en tot de huidige toren werd gebouwd, werden verschillende gebouwen gebruikt om het licht te ondersteunen. De toren uit 1689 was ontworpen om een open vuur te dragen, waarin steenkool brandde. In 1840 werd een koolzaadolielamp geïnstalleerd. Vanaf 1887 werd er een lamp op parafine gestookt, maar in 1938 werd de vuurtoren geëlektrificeerd.

De toren heeft een fundering van steen en is opgebouwd uit steen en gietijzer. De toren heeft een hoogte van 25 meter en is tweedelig: cilindrisch onderste deel en conisch dak met dubbel balkon en lantaarn. De toren is wit geschilderd en heeft rood dak. Het brandpunt hoogte is 44,5 meter. Tijdens de WO-II en de Koude Oorlog was Landsort een militaire basis voor de Zweedse kustartillerie.

lÅNGE ERIK.

 Långe Erik, officieel Ölands norra udde is gelegen opeen klein eiland, Stora Grundet, in de baai van Grankullaviken aan de noordpunt van Öland, het op één grootste eiland van Zweden. Het eiland is verbonden met Öland door een kleine brug  die in 1965 werd gebouwd.

De vuurtoren gebouwd in 1845 is 32,1 meter hoog en is opgetrokken uit kalksteen evenals de fundatie. Naast de vuurtoren staat het huis van vuurtorenwachter, samen met een paar gebouwen uit rond 1900.

De oudere grote lens is nog steeds aanwezig, maar wordt niet meer gebruikt. De toren werd in 1976 geautomatiseerd en voorzien van een aerobeacon op het balkon van de lantaarn. Bereik 13,8 zeemijl. Het licht wordt op afstand bediend door de Zweedse Maritieme Dienst.

lÅNGE JAN.

"Lange Jan" is een vuurtoren gelegen aan de zuidpunt van Öland in de Oostzee, en is de hoogste vuurtoren van Zweden.

De vuurtoren werd gebouwd in 1785 en is opgetrokken evenals de fundering uit kalksteen afkomstig van een oude kapel. 

Oorspronkelijk was het licht een open vuur en was de toren niet geverfd. In 1845 werd de toren wit geschilderd en kreeg een paar later een brede horizontale zwarte band. In dat zelfde jaar werd de lantaarn in de toren geplaatst, om een koolzaadlamp te plaatsen. De hoogte van de toren is 41,6 meter, hij is cilindervormig, afgeknotte sokkel met balkon en lantaarn. De vuurtoren is nog steeds in gebruik en het licht heeft een brandpunthoogte van 42 meter met een bereik van 18 zeemijlen. Ook deze vuurtoren wordt op afstand bediend door de Zweedse Maritieme dienst.

VUURTOREN VAN NÄR.

De vuurtoren van När is een vuurtoren buiten het dorpje När aan de zuidoostkust van het eiland Gotland. De vuurtoren is gelegen in het natuur- en broedgebied Närsholmen en is een rijksmonument.

De start van de bouw, van deze ijzeren toren, was in 1872 en dat zelfde jaar werd de toren in gebruik genomen. De toren is rood geschilderd en heeft drie witte horizontale banden. Oorspronkelijk  was de toren voorzien van een kerosinelamp, maar in 1961 werd er overgestapt op elektrisch licht.

In dat zelfde jaar werd de toren geautomatiseerd en de ronddraaiende lens werd vervangen door een nieuwere.

De Zweedse Zeedienst is de eigenaar van het gebouw.

VÄDERÖBOD.

Väderöbod is een eiland en vuurtorens in het zuidelijke deel van de Väderö-archipel in de Zweedse gemeente Tanum, voor de kust van Fjällbacka en zijn een belangrijk onderdeel van de maritieme geschiedenis van Bohuslän. 

Het snel toenemende scheepvaartverkeer in de 19e eeuw, in combinatie met de vele strandingen, toonde een grote behoefte aan verbeterde navigatiemogelijkheden langs de Zweedse kust. Zo werd besloten een reeks nieuwe vuurtorens te bouwen langs de kust. De eerste vuurtoren zou gebouwd op een afgelegen eiland in de Väderöarna-eilanden in 1867, en bestond uit een ijzeren constructie. (linker afbeelding)

Het eiland waar dit moest gebeuren, Guleskär viel al snel af daar zelfs bij goed weer het nauwelijks bereikbaar was. In Plaats daarvan werd voor Väderöbod gekozen. De vuurtoren een 19 meter hoge staalconstructie werd in 1867 in gebruik genomen en haar licht werd dat jaar op 23 september ontstoken. In die tijd woonden een vuurtorenwachter en twee assistenten met hun gezinnen op het eiland. Het was de meest eenzame bemande vuurtoren van Zweden.

In 1964 werd er een nieuwe vuurtoren gebouwd, een moderne volledig geautomatiseerde betonnen vuurtoren die de oude verving.

De nieuwe heeft een torenhoogte van 19 meter en een lichthoogte van 32 meter, waardoor ze een bereik heeft van 6 zeemijlen. De toren is geheel rood geschilderd.

Tot 2000 werd de toren van stroom voorzien via een 50 kV-kabel vanaf de wal, waarna deze werd omgebouwd op zonne-energie.

De vereniging Väderöbod kocht de oude vuurtoren voor één kroon om deze te behouden. Leden renoveerden de oude toren en gebouwen. Deze maken nu deel uit van het natuurreservaat Väderöarna.

VUURTOREN VAN VINGA.

In het Zweeds Vinga Fyr is een vuurtoren op het Zweedse eiland Vinga, gelegen in de archipel van de stad Göteborg.  De huidige vuurtoren werd gebouwd in 1890, hoewel Vinga al veel langer een belangrijk eiland was voor de zeevaarders. De huidige vuurtoren is de derde die op het eiland is gebouwd.

De eerste toren werd gebouwd in 1841; het was de eerste Zweedse vuurtoren met een lens. Een tweede werd gebouwd in 1854 om van Vinga een "dubbele vuurtoren" te maken, omdat er klachten waren dat het moeilijk was om de vuurtoren in Skagen, Denemarken, en Vinga, Zweden, van een afstand van elkaar te onderscheiden. De vlam brandde op koolzaadolie. In de jaren 1880 was er dringend behoefte aan een betere en hogere vuurtoren en in 1890 werd de nieuwe vuurtoren gebouwd, die op paraffine brandde. De lantaarn van de tweede vuurtoren werd verwijderd en deze werd omgebouwd tot uitkijktoren (de rood-grijze korte toren). De eerste vuurtoren werd afgebroken en alleen de fundering is overgebleven.  De nieuwe vierkante toren, 29 meter hoog, met balkon en lantaarn werd gebouwd met porfier (hard vulkanisch stollingsgesteente). De toren is niet geschilderd en heeft een grijze metalen lantaarnkoepel. De  eerste stroombron was op kerosine en in 1948 werd de toren geëlektrificeerd en in 1974 geautomatiseerd. Het station Vinga heeft ook een opvallende rode piramide, een dagbaken, naast de toren. Dit baken werd gebouwd in 1857.

              Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. FINLAND. DEEL 3

VUURTORENS AAN EUROPESE KUSTEN. DENEMARKEN & IJSLAND. (DEEL 1)

 

      EEN LICHT AAN DE KUST

      OM IN DE DUISTERNIS DE 

ZEELIEDEN NAAR EEN VEILIGE

       HAVEN TE BEGELEIDEN.

                                         DEEL 1.

VUURTOREN.

In eerdere publicatie op de weblog heb ik de Nederlandse vuurtorens beschreven. Nu wil ik het hebben over verschillende van deze antieke, maar vaak nog in gebruik zijnde vuurtorens op onze Europese kusten. Ondanks de moderne satelliet navigatie (GPS) zijn zij nog steeds een baken op de kust als ze werkzaam zijn.

Een vuurtoren is een lichttoren, een toren die vanuit de wal licht uitzendt door middel van een lamp, lenzen en spiegels die dient als navigatiehulpmiddel voor de scheepvaart langs de zeekusten en van binnenwateren. In vroege tijde werd er gebruik gemaakt van een open vuur.

Vuurtorens dienen ter aanduiding van onder andere gevaarlijke kusten, rotsen, riffen, kliffen en zandbanken of van toegangen tot zeetstraten of zeearmen, met name als de zichtbaarheid laag is, zoals 's nachts  , bij stormweer of mistomstandigheden. Vel haven met hun havengeulen hebben soms een of meer vuurtorens  of lichtbakens die de toegang aangeven en vaak een lichtlijn vormen.

Het oudste voorbeeld is de vuurtoren van Alexandrië (Egypte) de Pharos, een van de zeven wereldwonderen van de oudheid. OP deze toren werd hout verbrand, waar dan ook de naam vuurtoren vandaan komt. het bouwwerk deed voornamelijk dienst als een dagmerk: de opstijgen- de rook vergrootte de zichtbaarheid van de toren.

Na ongeveer 1600 jaar is deze toren, die een voorbeeld was voor vele andere, door een aardbeving in de zee verdwenen.

HOE WERKT EEN VUURTOREN.

Door de snelle opkomst van de stoomschepen ontstond er nood aan meer navigatiebakens op de kusten. De scheepvaart was immer gebonden aan tijdtafels en schepen voeren ook 's nachts langs de kusten. Het vuur dat reeds plaats had gemaakt voor olielampen (walvisolie) in de toren maakte plaats na een uitvinding, de Argandse lamp aan het einde van de 18e eeuw. ER wordt sinds die tijd elektrisch licht als de spitsbooglamp, de gloeilamp, of de metaalhalidelamp toegepast.

Een vuurtoren schijnt niet rondom maar met een of meer ronddraaiende  lichtbundels.

De lichtbundels worden gemaakt met fresnellenzen en holle spiegels. Een fresnellens is lichter dan een gewone lens en geeft minder sferische aberratie, dus een betere bundel.

Iedere vuurtoren heeft zijn eigen lichtkarakteristiek wat schijnsel op afstand betreft, variërend van een vast rondom schijnend licht tot een groepschitterlicht, waaraan hij herkend kan worden.

Al deze karakter staan aangeven in de lichtenlijsten en zeekaarten.

Buiten de vuurtorens als lichtbakens aan de wal voor de scheepvaart kennen we ook nog lichtschepen, die als een lichtbaken op zee verankert zijn.

                      DENEMARKEN.  

Veel van deze vuurtorens bevinden zich aan de ruige westkust van Jutland, Denemarken, waar ze schepen helpen navigeren langs gevaarlijke zandbanken en kusten. 

RUBJERG KNUDE RYR.

Rubjerg Knude Fyr is een vuurtoren bij Lonstrup in Noord-Jutland, Denemarken. De vuurtoren staat op Lonstruo Klint op een hoogte van 60 meter boven het zeeniveau.

De bouwwerkzaamheden begonnen in 1899. De vuurtoren werd in gebruik genomen op 27 december 1900 en weer buiten gebruik genomen op 1 augustus 1968.

Tussen 1910 en 1920 werd het stuifzand zo'n groot probleem dat er struiken en bomen geplant moesten worden om de omstandigheden in het gebied rond de toren te verbeteren. Ondanks deze inspanning groeide de zandduin alleen maar verder en begon het zand de planten te bedekken. In de jaren 50 werden de meeste planten weer verwijderd en werd veel zand uit het gebied verwijderd, omdat het te dicht bij de vuurtoren kwam. Uiteindelijk werden de zandduinen zo hoog dat ze het licht van de vuurtoren bedekten. Het waren de moderne navigatiemiddelen die het licht op 1 augustus 1968 voor het laatst ontstoken.

Gedurende de jaren 1970 stond de vuurtoren leeg, maar plannen om de gebouwen eromheen op te bouwen tot een museum werden gerealiseerd.

Ironische genoeg had het museum en de vuurtoren geen schijn van kans tegen het het zand en in 1992 werd het museum gesloten. 

Uiteindelijk werd besloten in 2019, dit navigatie kunstwerk 70 meter landinwaarts te verplaatsen met al de bijgebouwen en sindsdien probeert het Historisch Museum Vendsyssel het verhaal van de vuurtoren te vertellen.

BLåVANDSHUK FYR.

De vuurtoren van Blåvand Fyr in een kustvuurtoren in Blåvandshuk, vlakbij Esbjerg aan de Westkust van Jutland in Denemarken. De vuurtiren werd in 1900 gebouwd ter vervanging van een oudere vuurtoren en staat op Blåvandshuk, het meest westelijke punt van Denemarken, waardoor de toren het meest westelijke gebouw van Denemarken is. De toren heeft een hoogte van 39 meter, heeft een vierkante vorm en een brandpuntshoogte (de hoogte van het licht boven zeeniveau) van 55 meter. Het licht is tot op 20 zeemijl (37 km)  uit de kust te zien en flitst drie keer per 20 seconden. De toren is uitgerust met een Fresnel-lens van de tweede orde.  De toren heeft een plattegrond en is gebouwd op een granieten sokkel met baksteenmuren, die tegenwoordig zijn wit geschilderd. Toegang tot het gekanteelde dak is via een wenteltrap die omhoog loopt door een klein luik.   

LYNGVIG FYR.

Lyngvig Fyr, voorheen Nørre Lyngvig Fyr, is een vuurtoren op de westkust van Jutland, op Holmsland Klit. De 38 meter hoge toren werd in 1906 gebouwd op een 17 meter hoge duin en was de laatste vuurtoren die aan de Deense Noordzeekust werd opgericht.

 De reden tot de bouw van de toren was de stranding van het stoomschip Avona drie jaar eerder, waarbij 24 zeelieden om het leven kwamen. 

De fundering van de toren, evenals de basis en in de ingang, werden van beton gemaakt. De toren zelf is met bakstenen opgebouwd, terwijl voor de ramen en de ingangsdeur teakhout werd gebruikt.

Uitgerust met een Fresnel-lens en een acetyleenbrander, werd de vuurtoren op 3 november 1906 in gebruik genomen. De roterende lens werd voortgetrokken door een gewicht dat de gehele lengte van het trappenhuis kon verplaatsen. Na vier uur moest het gewicht met behulp van een kaapstander weer omhoog worden getrokken. 

De lichtbron werd in 1920 vervangen door een petroleummantelbrander en in 1955 werden de verlichting en de lensaandrijving geëlektrificeerd. De vuurtoren werkt sinds 1965 automatisch. Begin 2000 opnieuw uitgerust met een natriumlamp van 250 watt en 300.000 candela.

Vanwege technische problemen met het draaimechanisme werd de vuurtoren in november 2011 vervangen door een LED-lantaarn die extern op de galerij was gemonteerd. Deze verandering veranderde de lichtkarakteristiek en verminderde het bereik van 22 tot 17 zeemijl. (zeemijl is 1852 meter). Deze vermindering van de prestaties leidde tot de oprichting van een vereniging voor het behoud van de vuurtoren op 11 augustus 2012 in Hvide Sande.

Een bezoek aan het uitkijkplatform van de vuurtoren kost de bezoeker een trap omhoog te gaan met 228 treden, waarvan 79 treden zich bevinden op de houten trap vanuit een van de bijgebouwen aan de voet van de duin naar de ingang van de toren. Het is voor de Denen een populaire toren met een restaurant en speeltuin voor de kinderen.

HIRTSHALS FYR.

De vuurtoren van Hirtshals, een stad en zeehaven aan de kust van het Skagerrak op het eiland Vendsyssel-Thy, in het noorden van het schiereiland Jutland, is gelegen op de Stenberheuvel, het meest prominente herkenningspunt van de stad.

De vuurtoren werd gebouwd tijdens het bewind van koning Frederik VII. De bouw begon op 28 juni 1860 en werd ingewijd op 1 januari 1863. Het wapen van de koning siert de ingang van de toren. De vuurtoren is 35 meter hoog en opgetrokken uit rode baksteen en bedekt met Hollands dakpannen. De toren steekt 57 meter boven zeeniveau uit en  haar basis bevindt zich 22 meter boven zeeniveau.

Het licht van de vuurtoren is zichtbaar op een afstand van 25 zeemijl. De lamp heeft een vermogen van 400 watt en de eerste lens versterkt het licht 100.000 keer. De buitenste lenzen- de roterende lenzen- versterken het licht vervolgens nog een 1,25 miljoen keer. Het reinigen van de lenzen duurt zes uur.

Het beklimmen van 144 treden beloont de bezoeker met een geweldig mooi uitzicht over het Skagerrak en de Vendsyssel. Vlak bij de vuurtoren ligt een oud bunkercomplex dat ingericht is als museum.

DET HVIDE FYR & SKAGEN FYR.

De Det Hvide Fyr, de 'Witte vuurtoren van Skagen'  werd in 1747 gebouwd, was de eerste vuurtoren in Denemarken die van baksteen werd gebouwd De vuurtoren had oorspronkelijk een kolenvuur bovenop. De toten werd in 1816 verhoogd en het voorheen openbaken werd afgedekt met een signaallantaarn. In 1835 werd een spiegel in de lantaarn geplaatst, welke later weer werd verwijderd. De toren was oorspronkelijk gebouwd ter vervanging van een scheefstaande vuurtoren en werd in 1858, zelf na 111jaar dienst, vervangen door een nieuwe vuurtoren Skagen Fyr, 'de Grijze vuurtoren'.

De Det Grå Fyr, de 'Grijze vuurtoten' is een actieve vuurtoren ten noordoosten van Skagen in het uiterste deel van Jutland en werd op 1 november 1858 in gebruik genomen. De toren werd gebouwd met ongeverfde baksteen en een galerij, die een hoogte van 46 meter bereikt.

Toen hij werd gebouwd, stond hij in het midden van het schiereiland Skagen Odde, maar als gevolg van kusterosie ligt hij nu zeer dicht bij de kust van het Kattegat in het zuidoosten.

De vuurtoren heeft een roterende lens van twee ton die op kwik rust. Oorspronkelijk was er een paraffinelamp met vijf pitten, die achtereen volgens werd vervangen door een elektrische lamp van 1000 watt en vervolgens door een van 1.500 watt. Tegenwoordig is er een natriumlamp van 400 watt die elke vier seconden tot op 37 kilometer (20 zeemijl) afstand zichtbaar is. De toren is van april tot oktober open voor bezoekers.

BORNHOLM VUURTORENS.

Bornholm is een Deens eiland, en eigen gemeente, gelegen in de Oostzee.

De vuurtoren op het eiland is een zeer belangrijk lichtbaken voor de scheepvaart naar Zweden, Finland, Duitsland en Polen.

Het eiland heeft een eigen vlag.

SVANEKE-VUURTOREN.

De Svaneke vuurtoren bevindt zich te zuidoosten van de haven van Svaneke op de Deense eiland Bornholm. De vierkante bakstenen toren werd gebouwd in 1920, heeft een balkon en lantaarn. De toren is niet geverfd, heeft een wit lantaarn gedeelte en een rood dak. De brandpunthoogte van de toren ligt op 20 meter en heeft een bereik van 19 zeemijl.

De toren werd gebouwd, nadat in 1914 de Poolse schoener Louise & Helene, als gevolg van wind en mist, aan de grond liep bij Hullenakke voor de kust van Svaneke. Het schip verging op de rotsen en de driekoppige bemanning kwam om het leven. De gemeenteraad stelde daarop een stuk grond beschikbaar voor de bouw van een vuurtoren op Hullenakke. De bouw werd in 1919 voltooid. De fundering van het nogal ongebruikelijke vierkante gebouw is gemaakt van Nexø-graniet, terwijl de toren zelf is opgetrokken uit zandsteen en 15 meter hoog is. In januari 1920 werd een tijdelijk licht op het platform geplaatst en in augustus 1920 werden de laatste onderdelen toegevoegd en werd de toren volledig in gebruik genomen. Om dat de toren ook mistwaarschuwingen moest geven, werd een misthoorn geïnstalleerd die werd aangedreven door perslucht uit een motor in het machinehuis.

In 2010 werd de toren buiten gebruik gesteld en het jaar daarop aan particulieren verkocht.

DUEODDE-VUURTOREN.

De Dueodde-vuurtoren en staat op het Deense eiland Bornholm en is de moderne vervanger van de Svaneke-vuurtoren.

De toren werd gebouwd tussen 1960 en 1962 en in gebruik genomen op 15 augustus 1962.

Samen met de lantaarn en de dubbele galerij heeft de toren een totale hoogte van 47 meter en is daarbij de hoogste vuurtoren van Denemarken.

De vuurtoren is uitgerust met een roterende Fresnellens op een brandpunthoogte van 48 meter.

De Fresnellens, uit 1886, van de vuurtoren Dueodde Nord is naar deze toren overgebracht. De energie voorziening van 1000 watt wordt geleverd door het openbare nutsbedrijf als lichtbron voor de gloeilamp., die samen met de lens en de hoogte van de brander een zichtbereik van ongeveer 35 kilometer mogelijk maakt. De lens geeft elke tien seconden drie witte flitsen.

De fundering van de toren bstaat uit 14 meter lange gewapende betonnen palen. Water voor de bouw werd via een pijpleiding uit de Oostzee gehaald. Na de voltooiing van de fundering werd de bouw van de toren opgepakt en snel voltooid met behulp van een schuifbekistingprocedure om de zeshoekige cilindrische betonnen toren tot een hoogte van 45 meter te hijsen zonder de bevestigingsmaterialen.

Voor de constructie  werden 300 kubieke meter cementbeton en 50 ton bewapeningsstaal  gebruikt.

Er zijn 197 traptreden naar de top van de toren. Het is de enige vuurtoren van Bornholm die open is voor het publiek.

 IJSLAND.

IJsland is een eilandstaat ten noordwesten van het Europese vasteland.

Het eiland wordt omringt door de Atalntische Oceaan in het zuiden, de Straat van Denemarken, tussen IJsland en Groenland, in het westen en de Groenlandzee, een deel van de Noordelijke IJszee, in het noorden.

Het noordoosten van het eiland ligt net binnen de poolcirkel. het eiland heeft een oppervlakte van 103.000 km².

IJsland heeft ongeveer 104 vuurtorens langs de kustlijn, variërend van iconische en fotogenieke structuren, tot historische bakens. Veel vuurtorens, zijn verweven met lokale legendes over trollen en elfen.

In dit verslag zullen de belangrijkste beschreven worden.

TRÍDRANGAVITI.

De Thridrangaviti is een actieve vuurtoren op 4,5 zeemijl voor de zuidwestkust van IJsland. Hij wordt beschreven als een van de meest geïsoleerde vuurtorens ter wereld.

Thridrangaviti beteken "drie rotszuilen", verwijzend naar de drie benoemde rotsformaties op die locatie: Stóridrangur, waarop de vuurtoren staat, Púfudrangur en Klofadrangur.

De vuurtoren werd in gebruik genomen op 5 juli 1942.

De vuurtoren van Thridrangaviti werd gebouwd in 1938 en 1939. Hij werd oorspronkelijk met de hand gebouwd, zonder machines, en was alleen bereikbaar door de hoogste van de drie rotsformaties te beklimmen, waarvan de top 36,5 meter boven de zeespiegel uitsteekt. Hij werd gebouwd onder leiding van ingenieur Árni G. Thorarinsson, die ervaren bergbeklimmers rekruteerde. Dit waren lokale bewoners van de Westman-eilanden die al lange tijd hun dieet aanvulden door eieren van zeevogels te verzamelen van de kliffen van IJsland.

De klim leverde aanzienlijke uitdagingen op: de zware deining aan de voet van de rots maakte de overstap van boot naar rots moeilijk, zelfs bij rustig weer, terwijl de verticale wand door de zee glad was gesleten en door het opspattend water glad was. Met boren en hamers sloeg het team stalenpinnen in de rots die met elkaar verbonden waren door zware kettingen. Bij elk bezoek tijdens rustig weer konden ze een paar extra schakels aan de ketting toevoegen, waardoor een kronkelende route naar boven ontstond.

Hun klimgereedschap kon zich niet vastbijten in de rots, dus gebruikten ze dezelfde techniek die ontwikkeld was voor het verzamelen van zeevogeleieren, en vormden ze een 'menselijke stapel' van drie personen; één man op zijn knieën, een tweede bovenop hem, en de derde die op de tweede klom- voor de laatste klim, Volgens Thorarinsson:

Het eerste wat zij moesten doen, was een weg naar de klif aanleggen. We brachten ervaren bergbeklimmers bijeen, allemaal afkomstig van de Westman-eilanden. Vervolgens brachten we boren, hamers, kettingen en klemmen om de kettingen vast te zetten. Toen ze bijna bovenaan waren, was er geen manier om grip op de rots te krijgen, dus ging een van hen op zijn knieën zitten, de tweede ging op zijn rug staan en de derde klom bovenop de andere twee en wist zo de rand van de klif te bereiken. Ik kan je niet eens beschrijven hoe ik me voelde toen ik getuige was van deze ongelooflijk gevaarlijke procedure. 

Ze begonnen in de zomer van 1938. De wind joeg de zee zo vaak op dat de klimmers maar een paar uur per keer konden blijven, anders zouden ze niet meer aan boord van de boot kunnen komen. De bemanning verbleef uiteindelijk een maand in tenten op de gevaarlijke rotsrichel om het huis af te bouwen. Het werd voltooid rond het begin van de Tweede Wereldoorlog in 1030, maar de lampen die bij een Deens bedrijf waren besteld, konden niet worden geleverd omdat Denemarken toen door Duitsland bezet was. Daardoor liep de plaatsing van de verlichting drie jaar vertraging op, die nu later door Groot-Brittannië werd geleverd. De vuurtoren werd op 5 juli 1942 in gebruik genomen.

De verlichting werd kort na de oorlog geautomatiseerd met een lampenwisselaar. In de jaren vijftig werd een helikopterplatform toegevoegd. In 1993 werd het geheel omgebouwd naar zonne-energie.

Het vuurtoren gebouw bevindt zich ongeveer 30 meter boven zeeniveau. Het gebouw is een vierkant, witgekalkt betonnen hutje van 4 bij 4 meter, met één verdieping en een dak dat lijkt op een kantelenmuur van een middeleeuwse kasteeltoren, inclusief schietachtige openingen, De rode lantaarn staat op het dak en is 4 meter hoog.

Het licht bevindt zich 34 meter boven de zee (het brandpunt), wat een zichthoogte bepaalt, wat betekend dat de lichtstraal voor het eerst zichtbaar is op zeeniveau vanaf 9 zeemijl (16,7 kilometer). De lichtstraal bestaat uit een lange witte flits, gevolgd door een korte witte flits ( in morse code - . ) elke 30 seconden.

Note: Ik ben opzoek geweest naar afbeeldingen van de bouw van deze vuurtoren om deze in het verslag toe te voegen. Helaas niet gevonden.

SVÖRTULOFT.

Svörtuloft is een opvallend oranje vuurtoren gelegen in het westen van IJsland op de zwarte klippen.

De vuurtoren dankt zijn naam  aan de klippen waarop hij is gebouwd.

De omgeving rond de vuurtoren is net zo adembenemend, met ruige zwarte kliffen die scherp afsteken tegen de wilde Atlantische Oceaan.

De vuurtoren zelf is een eenvoudige , maar indrukwekkende structuur. gebouwd in de jaren 30 van de vorige eeuw en heeft sindsdien vele schepen veilig langs de kust van IJsland geleid. De huidige vuurtoren, ook wel Skálasnagaviti lighthouse genoemd,  werd in 1931 in gebruik genomen en heeft een hoogte van 13 meter. De voormalige vuurtoren die werd gebouwd in 1914, is ten onder gegaan door erosie van de kust.

MALARIFSVITI.

Malarrifsviti is een vuurtoren bij de stad Malariff, in het westen van IJsland, gelegen aan de zuidkust van het schiereiland Sæfellnes, ten zuiden van de vulkaan Sæfellnes. De witte cilindrische toren, met een diameter van 24 meter op de grond en vier steunpilaren bevindt zich in het Nationaal Park Snæfellsjökull.  De toren heeft een hoogte van 24,5 meter. Het licht dat zich 30 meter boven zeeniveau bevindt, zendt elke 30 seconden vier flitsen uit, in wit, rood of groen, afhankelijk van de richting.

De eerste toren werd gebouwd in 1917 en was 20 meter hoog. Deze had een metalen constructie die in de loop der tijd corrodeerde. In 1946 werd de constructie, die beschadigd was door de weersomstandigheden, vervangen door een betonnen constructie. Sinds 1957 heeft de nieuwe toren een elektrische stroomvoorziening. Het licht wordt versterkt door een lens van 1000 mm, die vanaf het begin in de oude vuurtoren werd gebruikt. De toren was verder uitgerust met een radiobaken.

REYKJANESVITI.

Reyjanes is de oudste vuurtoren van IJsland en ligt op het schiereiland Reykjanes.

De toren heeft een hoogte van 31 meter en de oorspronkelijke structuur werd gebouwd in 1878; slechts 8 jaar later werd het gebouw verwoest door een aardbeving.

In 1929 werd de huidige vuurtoren, een betonnen constructie, in gebruik genomen. Het brandpunt van de toren bevindt zich 73 meter boven zeeniveau.

De lichtkarakteristiek is "Fl (2) W 30 s", d.w.z. een groep van twee knipperlichten om de 30 seconden. Op het dak is een antenne gemonteerd voor de transmissie van DGPS-signalen in het lange golfbereik. De vaste vuurtoren wachter woont in een gebouw van twee verdiepingen. De vuurtoren bevindt zich in een gebied met thermische activiteit, en stoom van deze bron is vaak te zien in het gebied.

GARÖURKAGAVITI.

Gaöskagavitti is een vuurtoren op Garöskaöi, op meest oostelijke puntje het zuidelijkste schiereiland van IJsland.

De naam verwijst eigenlijk naar twee vuurtorens: de eerste werd gebouwd in 1897 en in 1944 werd de tweede vuurtoren gebouwd ter vervanging van de oorspronkelijke. De nieuwe vuurtoren huisvest sinds 1955 het Erfgoed- en Maritiem Museum.

DE OUDE VUURTOREN.

Het is een van de meest iconische kustmonumenten van IJsland. Deze hoge, witte toren, met twee rode banden, gebouwd in 1897 en herbouwd in 1944, staat op een landtong.

De plannen voor de bouw van deze vuurtoren begonnen in1878 toen IJsland, dat toen nog onder Deens bestuur stond, de Deense koning verzocht om de bouw van de vuurtoren te financieren, wat hij had beloofd. De Deense regering was echter niet bereidt de volledige kosten van de bouw te betalen, omdat er volgens hen niet veel schepen langs Garöskagi voeren en het weer ongeschikt was voor een vuurtoren.

Denemarken stemde er uiteindelijk mee in om de lichtinstallatie te betalen. De IJslanders  besloten in plaats van een vuurtoren een beschermede muur met verlichting te bouwen maar al snel erodeerden de muren en in 1895 verzocht de visserijvereniging om de bouw van een echte vuurtoren. De IJslandse regering stelde 11.000 kronen beschikbaar voor het project en verzocht de Deense regering om hetzelfde bedrag bij te dragen, wat ze ook deed.

 In 1897 bouwde de Koninklijke Deense Vuurtorencommissie de vuurtoren. De constructie is 11,4 meter hoog, vierkant en gemaakt van met ijzer versterkt beton; het is de op één na oudste betonnen constructie in IJsland. ER werd gebruik gemaakt van een petroleumlamp  en een enkele catadioptrische roterende lens die het licht vergrootte en een verzwaard mechanisme had om de lens te laten draaien. Al snel begon de oceaan het land waarop de vuurtoren was gebouwd te eroderen. In 1912 werd een voetbrug gebouwd zodat mensen de vuurtoren veilig konden bereiken, maar de golven en het slechte weer maakten de brug onbruikbaar bij hoogtij. In 1925 werd een betonnen platform gebouwd om de grond rond de vuurtoren te verstevigen. Desondanks schudde de vuurtoren op zijn fundatie tijden zware stormen om dat de ondergrond van de fundering niet stevig genoeg was. Sinds 1 december 2003, na de bouw van de nieuwe vuurtoren, is Garöskagaviti een bescherm cultureel erfgoed, dit omvat alle bijgebouwen en het gehele gebied waarop deze toren is gebouwd.

DE NIEUWE TOREN.

De bouw van de nieuw, tweede Garöskagaviti begon op 11 juni 1944 en werd slechts in drie maanden voltooid.

De nieuwe toren bevindt zich 215 meter ten zuidoosten van de oude; hij werd verder van de kustlijn gebouwd om erosie en opspattend zeewater te vermijden. De nieuwe toren is een ontwerp van ingenieur Axel Sveinsson. 

De vuurtoren is 28,6 meter hoog, gemeten vanaf de fundering tot de top, en de muren zijn 20 centimeter dik. De vuurtoren was oorspronkelijk bedekt met lichtgekleurd kwarts, maar werd later, tijden de reparaties in 1986, met een witte beschermende laag behandeld. De lantaarn is in Engelse stijl en de gebruikte oorspronkelijke verlichtingselementen van de oude toren, en door deze die in de nieuwe te plaatsen , werd het bereik van het licht vergroot van 13 naar 15,5 zeemijl. 

De verlichting werd twee jaar na de bouw in 1946, omgezet naar elektrische verlichting. In 1960 werd de originele lens uit 1897 vervangen door een viervoudige roterende lens. De vuurtoren is ook in staat radarsignalen te ontvangen. In 1933 werd er een vuurtorenwachter woning  welke tegenwoordig deels is in gebruik van het Garöskagi Erfgoed- en Maritiem Museum. Ook van deze plaats is het Noorderlicht goed te aanschouwen.

AKRANESVITI. 

Akranes, IJsland is trots op de aan de punt van het schiereiland bevindende twee vuurtorens; een oudere en nieuwe vuurtoren.

De oudere, kleine betonnen vuurtoren dateert uit 1918 en werd in 1947 buiten werking gesteld, maar blijft een belangrijk historisch monument. 

De hogere, nieuwe vuurtoren, Akranesviti,  werd in 1947 in gebruik genomen, en is buiten het feit dat deze als vuurtoren dienst doet een onderdak aan concerten en tentoonstellingen. 

DYRHÓAEY.

De Dyrhóaey is de bewaker van de zuidkust van IJsland, bekend om de adembenemende kustlijn en zeebogen.

De vuurtoren bestaat uit een vierkant betonnen toren,en is wit geschilderd. Aan de linker- en rechterkant van de toren bevinden zich de geïntegreerde vertrekken  van de vuurtorenwachter. De lichttoren staat op een rood geschilderd metalen lantaarnhuis. Het brandpunt van het licht bevindt zich op 118 meter. De totale hoogte van de toren is 13 meter. De eerste vuurtoren werd opgericht in 1910. Deze vuurtoren was een stalen skelettoren die in Zweden was gefabriceerd.  De huidige vuurtoren werd in 1927 gebouwd. Het licht flitst elke 10 seconden wit en heeft een bereik van 27 zeemijlen. Het markeert het meest zuidelijke punt van het vasteland van IJsland.

   Zie vervolg: VUURTORENS AAN DE EUROPESE KUSTEN. NOORWEGEN EN ZWEDEN.

                                                                           DEEL 2.