LIMYRA. (TURKIJE) ROTSGRAVEN EN THEATER.

 

   HOE HOGER HET GRAF

       IS GELEGEN, HOE

   DICHTER MEN BIJ HET

        HIERNAMAALS IS.

LIMYRA. (FINIKE)

Limyra of Limera was een kleine stad in het oude Lycië aan de zuidkust van Klein-Azië, aan de rivier de Limyrus, slechts enkele kilometers van de stad Finike.

De stad die al in het tweede millennium v.Chr. bloeide, was een van de oudste en meest welvarende steden in Lycië; ze groeide geleidelijk uit tot een van de meest bloeide handelscentra in de Griekse wereld. In de 4e eeuw v.Chr. steunde Pericles, dynastie van Lycië, een opstand van sartrapen (landvoogden) in Klein-Azië tegen de heersende Perzen en koos Limyra als hoofdstad van de Lycische Liga; vervolgens kwam het onder controle van het Perzische Rijk. De Perzen heroverden uiteindelijk de heerschappij via Mausolus, de landvoogd in Halicarnassus.

Nadat Alexander de Grote een einde had gemaakt aan de Perzische overheersing, werd het grootste deel van Lycië geregeerd Ptolemaeus II en steunde de Limyranen tegen de binnenvallende Galaten en de inwoners wijden hem uit dankbaarheid een monument, het Ptolemaion.

Keizer Augustus had zijn kleinzoon Gaius Caesar in 17 v.Chr, op 3 jarige leeftijd, als zijn erfgenaam geadopteerd. In 1 v.Chr., op 19 jarige leeftijd werd Gaius Caesar naar Syrië gestuurd en in 2 n.Chr. ging hij naar Armenië, dat kort daarvoor door de Parthen was binnen  gevallen. Gaius slaagde erin een pro-Romeinse koning op de Armeense troon te plaatsen, maar raakte ernstig gewond nadat hij was misleid. In 4 n.Chr. tijdens zijn terugreis naar Rome, stierf Gaius aan zijn verwondingen in Limyra.

 Resten van het cenotaaf ( leeggraf) van Gaius Caesar,)

Uit de Late Oudheid zijn verschillende bisschoppen van Limyra bekend, die vielen onder de jurisdictie van de bisschop van Myra.

DE ANTIEKE BENEDENSTAD.

De benedenstad ligt aan de voet van de Akropolisheuvel en bestaat uit twee afzonderlijke ommuurde gebieden.

De vijf necropolissen die dateren uit de 4e eeuw v.Chr. en eerder tonen het belang van de stad aan.

Het mausoleum van Pericles is met name opmerkelijk vanwege de fraaie reliëfs en prachtige beeldhouwwerken, zoals Perseus die Medusa en een van haar zussen dood.

De poort in het westelijke deel van de stad leidt door een moerassig gebied naar de cenotaaf van Gaius Caesar, kleinzoon en troonopvolger van Augustus. een enorm bouwwerk op een stenen podium dat dateert uit circa 4 n.Chr.

De Romeinen hakten een theater uit in de Akropolisheuvel dat plaats bood aan 8000 toeschouwers. Het werd in de tweede eeuw n.Chr. in opdracht gebouwd door een belangrijke Lycische weldoener, Opramoas van Rhodiapolis. Uit de zelfde tijd stammen een badhuis met een complex verwarmingssysteem en de straten met zuilengalerijen. Na een uitbreiding later konden er 20.000 toeschouwers plaats nemen.

Naast het theater bevinden zich overblijfselen van een Romeins badhuis met een mozaïk ingelegde vloer. De zitplaatsen worden in 9 groepen onderverdeeld door 9 trappen van boven naar beneden.

De achterwand heeft 8 boogvormige ingangen die toegang geven tot de gewelde hoofdgang, die op haar beurt in de in- en uitgangen van het theater uitkomt.

Rondom het gehele complex liggen enorme stenen blokken met prachtige reliëfs welke eens het toneelgedeelte moeten hebben gesierd.

DE ROTSGRAVEN.   

In en rond het Turkse kustplaatsje Finike bevinden zich enkele van de belangrijkste en best bewaarde Lycische rotsgraven van Turkije.

De bekendste verzameling ligt direct bij de antieke stad Limyra.

Meer dan 400 garven liggen hier in de rotswanden, welke dateren uit de 4e eeuw v.Chr.

De oude Lyciërs hakten hun graven uit in de vorm van hun traditionele houten woningen en tempels, compleet met nagemaakte balken, gevels en zuilen en vaak nog met vensters en deuren.

Hoer rijker en machtiger de familie, hoe gedetailleerder de gevel en de reliëfs zijn uitgevoerd.

De Lyciërs geloofden dat een gevleugelde godheid, een sirene, de zielen van de overledenen naar het hiernamaals bracht. Daarom werden de graven hoog in de steile rotswanden geplaatst, zo dicht mogelijk bij de 'hemel'.

Ook bij de plaats Myra, gelegen bij Demre op een afstand van 30 kilometer van Finike zijn in de verticale rotswanden tempelachtige graven te vinden.

ONDERZOEK.

Archeologen hebben uitgebreid onderzoek gedaan in deze rotsgraven. Het meest vreemde was te ontdekken, dat er nergens menselijke resten zijn gevonden of resten van een vuur waarin ze zouden kunnen zijn gecremeerd. Zelfs materialen die men in die tijd gebruikte voor het begraven van de overledene ontbraken. Of is het toch zoals de oude Lyciërs geloofden, dat de gevleugelde godheid, alles naar de hemel heeft gebracht?

KEKOVA EILAND. (TURKIJE) VERZONKEN RUÏNES.

 

        DOLCHISTE VERZONKEN

                  EN VERWOEST

         DOOR EEN AARDBEVING.

KEKOVA EILAND.

Kekova eiland (adasi) is een klein Turks eilandje in de buurt van de stad Demre, de oude Lycische stad Myra, in het district Antalya, tegenover de dorpen Kaleköy, het oude Simena, en Üçagiz, het oude Teimioussa.

Kekova stond in de oudheid bekend als Dolichiste en heeft een oppervlakte van 4,5 vierkante kilometer en is onbewoond. Het eiland zelf is niet toegankelijk voor toeristen.

Aan de noordzijde van het eiland bevinden zich de deels verzonken ruïnes van Dolchiste, een oude stad die in de 2e eeuw n.Chr door een aardbeving werd verwoest. De stad werd herbouwd en bloeide nog steeds tijdens de periode van het Byzantijnse Rijk, maar werd uiteindelijk verlaten vanwege Arabische invallen.

In de haven van Simena lukte het na veel heen en weer bieden voor een redelijke prijs een boot te charteren om ons naar Kekova eiland te brengen en de onderwater gelegen ruïnes.

Op een top van een berg ligt het  kasteel van Simena.

Op de rotsachtige kust zijn nog oude Lycische graftombes te zien. Dit soort van graftombes komen in geheel Lycië voor, maar vaak uitwendig met een groot verschil, sommige eenvoudig andere fraai gedecoreerd. In de oudheid konden de lichamen van de doden gecremeerd of begraven worden. De stoffelijke resten werden begraven: vaak in een urn, soms in een echt graf, af en toe ineen mausoleum. In Lycië vinden we rots-graven en kamergraven, die alleen te vinden zijn in het geïsoleerde bergachtige zuidwesten van Turkije. Lycische graven lijken op huizen, met een duidelijk herkenbaar dak en soms zelfs een deur, of versierd in Griekse stijl.

Zowel als aan de kust van het eiland als net onder de waterspiegel voor de kust zijn nog de resten van bewoning zichtbaar. Het klaar heldere water kleurde blauw door weerspiegeling van de helder blauwe lucht.

Maar het mocht niet mooi en helder weer blijven.

Er kwam een donkere lucht aanzetten, waardoor het water een bijna zwarte kleur kreeg.

Dit deed de schipper van ons scheepje beslissen niet verder te varen, maar terug te keren naar het haventje, waar we aankwamen in de gietende regen en door en door nat.

In het restaurantje bij de haven genoten van een heerlijke visschotel en gekoelde witte lokale wijn, terwijl we langzaam wat opdroogden.

Hierna weer op weg naar de volgende bestemming.

APHRODISIAS. (TURKIJE) ANTIEKE RUÏNESTAD. (DEEL 3)

 

               DE STAD VAN DE

     BEELHOUWERS EN TEXTIEL

      PRODUCTIE UIT 3000 v.CHR.

                                            DEEL 3.

(2) DE TETRASTEEN, HAL VAN DE KEIZERS EN DE BADEN.

(Hal van de keizers en rechts de baden.)

Aphrodisias werd in haar bestaan verscheidene keren getroffen door aardbevingen. Hierbij kwam een gedeelte van de stad, waar de twee marktplaatsen lagen onder water te staan door overstromingen. Het leven moest doorgaan en zo werd er een nieuw Agora gebouwd achter het theater. Dit gebied werd de 'Tetrasteen' of ook wel de 'Vier Arcades' genoemd door de archeologen.

 Het was relatief een kleine marktplaats, waar veel winkeliers komen uit de stad hun vaste standplaats hadden. Deze plaats was vermeld op een tegel in de vloer van de marktplaats.

Aan het einde van de Agora lag de 'Hal van de Keizers'. Hier stonden tussen fraaie zuilen onder een overkapping de standbeelden van de keizers. Deze staan nu in het museum.

In de keizerlijke hal werden speciaal voor de bezoekende keizer man tegen man gevechten gehouden, zoals worstelen.

De baden  lagen tussen de 'Hal van de Keizers'en et theater en kregen zodoende de naam "Theaterbaden".

Het warmwaterbad was overdekt met een halfronde koepel. Verder waren er zweetbaden met koud water stortbaden, massage - en kledingruimten.

De vloeren waren bedekt met gekleurde marmeren tegels.

(1) HET THEATER.

(Het theater met er achter de nieuwe agora, de hal van de keizers en de badhuizen rechts van het theater)

Het theater was een centraal gebouw en instituut van de Griekse stadstaat. Het werd gebruikt voor een breed scala aan theatervoorstellingen en andere vormen van vermaak, maar het was ook de plaats waar de demos, het volk, samenkwam. Het Aphrodisias-theater heeft zijn volledige zeventwintig rijen onder de loopbrug (diazoma) en enkele rijen erboven bewaard, evenals een groot deel van de toneelarchitectuur.  Het theater bood oorspronkelijk aan ongeveer 7000 bezoekers plaats.

Het auditorium (cavea) werd in de laat hellenistische periode tegen de heuvel (höyük) van de prehistorische nederzetting gebouwd, en een uitgebreid marmeren toneelgebouw van drie verdiepingen werd vóór 28 v.Chr. door Zoilos toegevoegd. De architectuur van deze nieuwe gevel valt op door zijn lichte , speelse aediculaire ontwerp en door zijn hoogwaardige en zeer gevarieerde ornamenten.

De inscriptie van het toneelgebouw, in grote letters op de Dorische architraaf van het toneel en opnieuw op de tweede verdieping, vermeldt dat 'het toneelgebouw' (skene) en het toneel ervoor (proskenion), evenals de ornamenten erop (proskosmemata) werden betaald door Gaius Julius Zoilos, die wordt geïndentificeerd als een vrijgelaten slaaf van keizer Augustus, de eerste Romeinse keizer. Een reeks grote beelden werd gevonden die op het toneel en in de orchestra waren gevallen. Een Apollo, twee Muzen, portretfiguren en verschillende andere die behoorden tot het toneelgebouw. Aan het uiteinde van de keermuren (analemma) van het auditorium stonden twee standbeelden van boksers.

In de eerste eeuw n.Chr. werd de zaal op funderingen naar boven uitgebreid en volledig opnieuw bekleed met marmeren zitplaatsen. Aan de noordzijde liep de grote stenen keermuur door tot een veel lager niveau, waar deze de achterwand vormde van een deel van de zuidelijke stoa in het stadspark. Vanuit de stoa beneden was er directe toegang tot het theater via een grote gewelfde trap door de keermuur naar de cavea erboven.

In de tweede eeuw n.Chr. onder de Romeinse keizer Marcus Auretius (161-180 n.Chr.) werd het orkestniveau in het theater verlaagd om een veilige arena te creëren voor de gladiatoren gevechten onderling en tegen wilde dieren. In latere periodes werden er circus voorstellingen gehopuden Tenslotte werd in de zevende eeuw een massieve muur van hergebruikt materiaal gebouwd langs de achterkant van het toneelgebouw, die de ingangen blokkeerde. Deze muur liep rond de gehele theaterheuvel en maakte er een goed verdedigde vesting van, een vroeg-Byzantijns kastro.

Wat we heden zien is dat wat is overgebleven na een zware aardbeving in de zevende eeuw. Het donkere deel in de plattegrond tekening is in die tijd in zijn geheel verdwenen. In 1961 werd er begonnen met de opgravingen van dit enorme theater, hiervoor moesten eerst 55 woningen en een moskee van de heuveltop worden verwijderd en elders gehuisvest, wat in 1966 gebeurde.

Bij het verlaten van deze antieke ruïnestad bij de uitgang nog enige afbeeldingen gemaakt van zeer fraai sarcofagen.

APHRODISIAS. (TURKIJE) ANTIEKE RUÏNESTAD. (DEEL 2)

 

              DE STAD VAN DE

    BEELDHOUWER EN TEXTIEL

     PRODUCTIE UIT 3000 v.CHR.

                                       DEEL 2.

(10 -8) TEMPEL VAN APHRODITE EN BASELIEKKERK.

De restanten van wat overgebleven is van de tempel van Aphrodite, een verzameling van zuilen, gaan terug  tot in de eerste eeuw v.Chr., maar reeds in de 7e eeuw v.Chr. was hier reeds een Aprodite verering.

De tempel had fraaie Ionische zuilen en was voorzien van fraaie beeldhouwwerken uit marmer. Veel daarvan zijn later rond om de tempel opgegraven, net zoals fraaie sarcofagen. Deze zijn te bezichtigen in het  Aphrodisias Museum.

TEMPEL .

Wat is overgebleven van de tempel is eigenlijk de kerkstructuur, waarin deze in de oudheid werd omgebouwd. Zowel de tempel als de kerk zijn geweldige monumenten.

Het hart van de gemeenschap werd gevormd door de tempel die geheel van marmer was opgetrokken, omgeven door traditionele Griekse zuilen. De tempel werd beschouwd als de woonplaats van de godin en huisvestte haar cultusbeeld. De structuur, ontworpen door Hermogenes in de hellenistische stijl, is een Ionische tempel. De cella (tempelkamere) wordt omgeven door een grote stoa (pseudodipteros); de voorgevel heeft acht zuilen (octostyle) die dicht op elkaar staan. Aan de lange zijden bevinden zich 13 zuilen, De afmetingen zijn 8,5 bij 31 meter.

De chronolgie van de tempel wordt bevestigd door inscripties, De eerste fase, gedateerd rond 30 v.Chr. met een inwijding inscriptie op de latei gewijd aan C. Julius Zoilos, bestond waarschijnlijk uit een voorhof met zuilen en de cella.

Schenkersinscripties op enkele buitenste zuilen rondom dit gebied geven aan dat de zuilen in de 1e eeuw n.Chr. werden toegevoegd. In de 2e eeuw n.Chr. werd de tempel omgeven door een magnifieke binnenplaats met zuilen.

De oostelijke rand werd omringd door een twee verdiepingen tellende gevel met zuilen; de noordelijke, westelijke en zuidelijke randen werden begrensd door portieken.

KERK.

 

In de 5e eeuw n. Chr. accepteerde de bevolking van Aphrodisias het christelijk geloof en onderging de tempel de nodige veranderingen. Zo werd de tempel omringt door een muur en kreeg een gedeelte overkapping. Op de wanden werden afbeeldingen van Jezus, Maria, Gabriël en Michael  geschilderd. Deze veranderingen betekende het einde van de Aphrodite cultus.

De nauwgezette gedetailleerde en economische verbouwing was tevens een monumentale onderneming. De tempel werd letterlijk binnenstebuiten gekeerd. Terwijl de zijzuilen op hun plaats bleven om het binnenschip te vormen, werden de posities van de eindzuilen gewijzigd om het schip naar het oosten en westen uit te breiden. De muren van de cella werden afgebroken en rond de zuilen herbouwd, waardoor de indrukwekkende buitenmuren van de kerk ontstonden, waarvan sommige nog gedeeltelijk overeind staan. De ingang werd naar het westen verplaatst en aan de oostkant werd een apsis gebouwd. Ten slotte werden de architectonische elementen van de portieken rondom het heiligdom om de narthex en het voorplein te vormen.

De Tempel van Aphrodite werd zo omgevormd tot de Sint-Michaelskerk, een basilliek-achtige kerk, veel groter dan de heidense tempel met zuilen die ze verving (28 bij 60 meter), en werd tevens het bisschoppelijkpaleis. De kerk bleef in gebruik tot ze in het begin van het jaar 1190 werd geplunderd en in brand gestoken door Theodore Mankaphas, een lokale krijgsheer uit Philadelphia.

De kerk overleefde de middeleeuwen, maar brandschade die ontstond door de brandende massieve houten dakbalken veroorzaakten ernstige scheuren in de binnenwanden van de zuilen van het schip.

Veertien zuilen, een groot deel van de buitenmuren en de aspis staan nog overeind.

(9) DE BEELHOUWERS ACADEMY.

De beeldhouwerswerkplaats besloeg twee kamers van een kleine stoa ten noorden van het senaatsgebouw, samen met een open ruimte direct ten zuiden van deze kamers. Opgravingen in de jaren zestig brachten deze werkplaats aan het licht, zoals die eruit moet hebben gezien toen deze werd verlaten of verwoest waarschijnlijk in de late vierde of vroege vijfde eeuw n.Chr. Er werden steenhouwersgereedschappen  en een grote hoeveelheid beeldhouwwerk in verschillende stadia van voltooiing. De kunstenaars uit deze school stonden zo hoog aangeschreven dat ze hun meesterwerken over het gehele Romeinse Rijk exporteerden, zelfs tot in Rome. De nabij gelegen marmergroeves kende verschillende kleuren marmer van ongekende kwaliteit, hierdoor ontwikkelde zich hier tussen de 1e eeuw v.Chr. en de 5e eeuw n.Chr. een prestigieuze academie.

(Beelden en zuilen gemaakt door de beeldhouwers van Aphrodisias gelegen bij de Hadrianus baden.)

(7) HET BOULEUTRION.

Tussen de tempel van Aphrodie en de noordelijke agora ligt het Bouleutron, oftewel het raadgevingshuis, wat we heden het stadhuis noemen. Het vergaderde de boule (stadsraad), bestaande uit de rijke burgers en gedomineerd door enkele van de machtigste families. Het is fraai overdekt gebouw dat werd gebouwd in de tweede eeuw n.Chr. Het werd gebouwd door de familie Tiberius Claudius Attalos, een Romeins senator, en zijn broer Diogenes.

Het overdekte gedeelte werd in de vierde eeuw n.Chr door een aardbeving verwoest.

Het gebouw was direct verbonden met de Agora en maakte deel uit van een stedelijk ensemble dat veel voorkomt in Klein-Azië.

De overdekte , theaterachtige constructie met marmeren zitplaatsen voor maximaal ongeveer 1750 personen, en een twee verdiepingen hoge, zuilenrijke marmeren toneelgevel, was tegen de regen op het dak voorzien van dakpannen.

Deze gevel was gericht naar de zaal en droeg tussen de zuilen beelden van belangrijke weldoeners van de stad.

De zitplaatsen werden ondersteund door een reeks radiale tongewelfbogen. Het onderste deel van de zitplaatsen, negen rijen, is in uitstekende staat bewaard gebleven, van het bovenste deel, nog eens twaalf rijen, zijn alleen de muren en de dragende gewelven overgebleven.

Het Bouleutrion werd ook gebruikt voor muziek- en toneeluitvoeringen.

Het gebouw bleef tot in de late oudheid in gebruik, waarna het interieur werd verbouwd door het dak en twee of drie rijen zitplaatsen te verwijderen en een verzonken orkestbak te creëren, waarschijnlijk voor worstelgevechten.

De vorm van deze verbouwing wordt in een prominent opschrift uit de vijfde eeuw op de bovenste lijst van het aangeduid als een 'palaistra'  of  'worstelveld'.

De beelden van de twee broers stonden aan de uiteinden van de muren die de zitplaatsen ondersteunden en omlijsten zo het podium. Beelden van hun vader, Dometeinos, en zijn nicht Tatiana stonden buiten, uitkijkend op de Agora en omlijsten de ingangen van het raadhuis. Deze laatste twee beelden en acht beelden van het podiumfaçade binnen in het gebouw zijn eveneens bewaard gebleven en bevinden zich in het museum.

(6) DE NOORDELIJKE AGORA.

De noordelijke agora (links in de afbeelding) van de antieke stad was het belangrijkste civiele marktplein van de stad en een van de eerste onderdelen die in de laat-hellenistische periode in marmer werden gebouwd. Nu rest alleen nog de zuilen galerij.

De afmetingen van het omsloten plein was ongeveer 202 bij 72 meter en werd aan alle zijden omringt door Ionische zuilen.

Net als andere agora's in de Grieks-Romeinse wereld was dit niet alleen een plaats voor handel en markten, maar ook het centrale verzamelpunt voor openbare bijeenkomsten, ceremonies en het dagelijkse sociale leven.


(5) HADRIANUS BADEN.

De Baden van Hadrianus vormden het grootste openbare badcomplex in de oude stad Aphrodisias. Gelegen in het westelijke deel van het stadscentrum, ten westen van de Portico van Tiberias en het grote openbare gebied dat wordt beschouwd als het stadpark, is dit bouwwerk een van de belangrijkste die het sociaal leven, de waterarchitectuur. het marmervalmanschap en de openbare representatie van de Romeinse stad samenbrengt.

Volgens traditionele overleveringen werden de baden geassocieerd met een van de bezoeken van de Romeinse keizer Hadrianus aan Anatolië en zouden ze ter herinnering aan dit bezoek zijn gebouwd.

Het complex werd in de 2e eeuw n.Chr. gebouwd en aan Hadrianus gewijd.

Het gebouw bestaat over het algemeen uit twee hoofdgedeelten. Het eerste deel omvat de gewelfde ruimten die bestemd waren voor het baden. het tweede deel is de bredere binnenplaats met zuilen aan de voorzijde, bekend als de palaestra. Deze grote binnenplaats versterkte het publieke karakter van het badcomplex met de functies zoals sportenrusten, wachten, wandelen en sociale ontmoetingen.

 Direct na de ingang aan de noordelijke zijde is een openluchtbad aangelegd uit marmer met daaromheen op de hoeken een hoge zuil en langs de zijden fraaie beelden. (midden).

Achter dit openluchtbad liggen de publieke baden waar mannen en vrouwen apart konden baden.

Het gebouw was uitgerust met ruimten waar bezoekers zich konden aan- en uitkleden, het apodyterium. 

Hiervandaan konden de bezoekers naar de andere ruimten gaan die waren ingericht op basis van de temperatuur. Zo kon men kiezen uit de koude ruimte, het Frigidarium; de warme ruimte, het Tepidarium, en de hete ruimte, het Caldarium. Er was zelfs een zweetruimte, het sudatorium, door middel van hoge vochtige temperaturen en stoom.

Wanden in de baden waren gesierd met fraai mozaïk. en vloeren belegd met marmer tegels.

Voor de constructie werden lokale steensoorten en zandsteenachtige materialen gebruikt, terwijl de oppervlakten met marmeren platen werden bekleed.

De voorhof van de baden, de Palaestra, was rijkelijk versierd met pilaren, zuilen, lateien en een weelderige kroonlijst. Op de marmeren elementen van de voorhof waren acanthusbladeren, Eros-figuren, mensfiguren en dierenafbeeldingen te zien. De beeldhouwers van de stad maakten niet alleen vrijstaande beelden, maar creëerden ook hoogwaardige werken voor de architectonische decoratie.  

(4) DE PUBLIEKE BASILIEK.       

Haaks op de zuidelijke agora ligt een terrein met de bouwresten van wat eens de publieke basiliek was van de stad Aphrodisias.

Het was geen religieuze plaats en was voor een ieder toegankelijk. het was meer een ruimte waar na lange discussies belangrijke beslissingen bekend werden gemaakt.

(Op de achtergrond de baden van Hadrianus.)

In 301 n.Chr werd hier een bevelschrift uitgevaardigd, bekend onder de naam als het Keizer Dioctetia's Edict, betreffende de maximum prijzen voor voedsel en lonen.

Dit om woeker prijzen tijdens de schaarste tegen te gaan.

Bijvoorbeeld: 1 schepel, dit komt overeen met acht gallon of 3,63 liter, graan was 100 denarij, 1 schepel rijst was 200 denarij, het dagloon voor een timmerman 50 denarij en scheren bij de barbier 2 denarij etc.

Hiervandaan heeft men een mooi uitzicht op de onderwater staande zuidelijke agora en de daarachter gelegen Hadrianus baden.

(3) DE ZUIDELIJKE AGORA, POORT VAN TIBERIAS EN AGORA POORT.

Dat het gehele antieke complex rond de zuidelijke Agora last heeft van grondwater zal duidelijk blijken uit de afbeeldingcollage uit 2013.

Het zou de antieke resten van de zuidelijke agora zeker geen goed doen, maar het geeft toch enige fraaie opnamen.

Er zijn plannen om in de toekomst het gebied droog te leggen om verdere opgravingen te kunnen doen en te voorkomen dat de zuilen die er nog staat gaan omvallen.

'Tijd is geld', maar als er geen geld is kan de tijd lang duren.

De bouw van de zuidelijke Agora, liggen tussen de zuidelijke kant van de noordelijke agora, de Hadrianus baden en de noordelijke zijde van het Grote theater, begon in de tijd van keizer Tiberias.

Het was een groot openlucht zwembad, omringt door gebouwen voorzien van zuilen en kamers.

De zuidelijke Agora was een soort stadspark met een lengte van 256 meter lengte en werd aangelegd in de vroege 1e eeuw n.Chr. en vormde een groen en sociaal ontmoetringcentrum tussen de noordelijke Agore en het theater.

Centraal in het park lag een zwembad met een lengte van 170 meter, dat was omgeven door een marmeren rand en rijen dadelpalmen. Men noemde het een oord van nimfen en palmen.

Aan de noordelijke zijde van de Agora werd in opdracht van de keizer de  Poort van Tiberias gebouwd, die van 14 tot 37 n.Chr. regeerde. De fries van deze zuilengalerij, bestaande uit marmerbalken, is beroemd om zijn rijke reliëfs met guirlandes en gebeeldhouwde maskers uit het Grieks theater.

Het geheel getuigd van een excellent valmanschap van de steenhouwers.

Inhet midden van de zuilengalerij van de Poort van Tiberias lag een enorm water bassin met een lengte van 256 meter en een breedte van 25 meter, met aan het einde een halfronde cirkel. Deze vijver werd gebruikt voor de wateropvang en het overtollige water werd weer via een klein kanaal afgevoerd. Rond de vijver waren zitplaatsen voor bezoekers die de vijver gebruikten om verkoeling te zoeken.

De archeologen waren het nog steeds niet eens over de juiste functie.

Na het droogleggen van de enorme vijver en tegenwoordige opgravingen blijkt dat deze vijver een enorm buitenbad moet zijn geweest met randen van marmerblokken. Vermoedelijk werden hier zwemwedstrijden gehouden. Ook zijn hier hier tekeningen en ingekerfde bordspelen gevonden. Deze Agora was geen commerciële marktplaats maar een plaats voor ontspanning.

                     Zie vervolg: APHRODISIAS. (TURKIJE) ANTIEKE RUÏNE STAD. (DEEL 3)