NIEUWJAARS WENS EN TERUGBLIK.

 

WAS HET WEL ZO'N MOOI JAAR?

Het is weer bijna zo ver, en we zijn weer een jaar verder in onze menselijke geschiedenis; mooi of niet mooi? Al de mooie Kerstwensen met 'Vrede op Aarde' zijn in het afgelopen jaar met de voeten getreden. Ook de natuur mengde zich in onze aardse ellende. Vielen er geen doden door oorlogsgeweld, dan deden de weersomstandigheden hun tol wel eisen. Zware orkanen, regenval, natuurbranden en aardverschuivingen eisten het menselijke tol. Zelfs de natuur kende geen vrede, maar wel geweld.

Kijken we thuis om ons heen, in onze directe omgeving en zien en horen wat daar gaande is. Echtscheidingen met en zonder geweld zijn aan de orde van de dag en de kinderen die er al zijn, zijn er de dupe van. Dan het geweld bij de jeugd met messen, vuurwapens en bommen, het drugsgebruik, waar moet dat naar toe. Onderling contact bestaat (bijna) hoofdzakelijk via  Whatsapp. Kennis komt van Google op de iphone en ga zo maar door. Een normaal gesprek in een gezelschap is ver te zoeken, maar wel klagen over eenzaamheid en geen menselijk contact.

Is men het ergens niet mee eens, of wel mee eens, dan gaat men massaal de straat op om te demonstreren. Maar waarom dan het vernielen en het geweld? Men heeft geen respect meer voor anderen, maar ook niet meer voor zich zelf.

Twee woorden 'Veilig en Vrede' zijn tegenwoordig ver te zoeken, onder de huidige bewoners van ons Nederland. Of er een bestand zal komen in het Midden-Oosten is en blijft een groot vraagteken, daar ook de nodige landen steeds geloofsconflicten hebben. Afrika heeft zijn moderne stammen- en geloofsoorlogen die soms al honderden jaren oud zijn en nu weer oplaaien. Landje pik aan onze Europese grenzen gaat ook nog steeds door en in vele landen de corruptie en machtsvertoon.

'Vrede op Aarde' begint bij ons zelf thuis en met de mensen die om je heen wonen. We hebben geen buurt app nodig om elkaar te helpen. Een praatje helpt vaak meer dan genoeg. Een vraag doet helpen. Gewoon een 'Goede dag', een glimlach, een helpende hand en een praatje is meer dan genoeg om voor vele het leven aangenamer, vrolijker en dragelijker te maken voor veel mensen, en niet te vergeten een luisterend oor. 

De een gaat één of meerdere keren per jaar  naar het buitenland op vakantie en het liefst alle 'all in'. Men stap in het vliegtuig en gaat naar een bepaald land en komen weer thuis met series afbeeldingen op hun mobiele telefoon. Vraag ze niet waar ze precies zijn geweest en of ze iets meer van het land hebben gezien dan een strandje met een bar.

Het opsnuiven van culturen van vreemde landen kent man helemaal niet meer. Men is er geweest en dat was het. Zonder enige voorkennis van het land van bestemming gaat men er naar toe en vindt alles wat men niet kent zoals thuis maar achterlijk en stom.

Beste lezers van dit weblog, ik heb mijn zegje gedaan over het afgelopen jaar 2025.

Strak zitten we te wachten, na een avond vol t.v. programma's die ons toch niet boeien, hoe het wel gemoeten had in het afgelopen jaar, bij de oliebollen of de appelbignets en de borrelhapjes tot de klok weer twaalf zal slaan.

We heffen het glas, met of zonder alcohol, en wensen een ieder, maar vooral ons zelf een voorspoedig en een gezond nieuwjaar, en vergeten vaak daaraan toe te voegen 'Vrede op Aarde' voor mens en natuur.

Ik wens u allen een vredig, gezond, gelukkig en voorspoedig:

 

 

PITAJA OF DRAKEN FRUIT.

 

KOMT NIET UIT HET LAND VAN DE

              DRAKEN, CHINA, 

  MAAR OORPRONKELIJK UIT 

            MIDDEN-AMERIKA.

DRAKENFRUIT.

Tijdens mijn reis door Noord-Sumatra vielen mij hoge cacteeën op, groeiend op velden langs de weg.

Het bleken cactussoorten van de geslachten Hylocerus en Selenicerus, waarvan de vruchten bekend staan onder de naam pitaja, pitahaya of drakenfruit. Ze danken hun naam aan de vreemde geschubde leerachtige buitenkant, drakenvruchten.

De oorsprong van deze plant ligt van nature in Midden-Amerika, maar wordt nu ook in tropische en subtropische gebieden op de wereld gekweekt.

Ik had de vruchten wel met grote hoeveelheden op de markten zien liggen, maar nog nooit geproefd.

In Europa zag ik ze wel rond de kerstdagen in de supermarkt liggen tegen een hoge  prijs van 8,5 euro. In Indonesië nog geen euro per stuk en worden ze vaak doorgesneden aangeboden met een plastic lepeltje om het vruchtvlees eruit te scheppen. De smaak is als een mix tussen kiwi en peer.

Er zijn drie soorten Pitaja's die op commerciële basis worden gekweekt voor hun vruchten. Deze zijn alle zoet van smaak.

* Hylocereus undatus met wit vruchtvlees en een rozerode schil.

* Selencereus costaricensis met roze vruchtvlees en een rozerode schil.

* Selenicereus megalanthus met wit vruchtvlees en een gele schil.

Voor de roze pitaja's geldt dat ze niet narijpen. Als ze , uit kostenoverwegingen, te vroeg worden geoogst, gaat dit ten koste van de smaak. De gele pitaja rijpt wel na. De vruchten worden met zorg met de hand geplukt.

De bloesem van deze vruchten heeft helder witten bloembladen, met een hart vol gele meeldraden.

Zo moest ik dan aan geloven en bij het eerste beste bezoek aan de pasar (markt) werden er pitaja's  (drakenfruit) gekocht die ik thuis moest proeven, en het smaakte heerlijk.

 

NEPENTHES OF REUZENBEKERPLANT.

 

      MOOIER DAN DE W.C. POT 

               VAN DE KEIZER, 

        MAAR STINKT HARDER.

NEPENTHES.

De Nepenthes is een vleesetende plant die voornamelijk voorkomt in Zuid-Oost-Azië en vooral in de wouden van Noord-Sumatra., waar deze plant de lange draagt van Jual Bibit Unggul Nepenthes Tanaman Katong Semar. In Indonesië wordt de plant beschouwd als een plant waarvan het behoud de hoogste prioriteit heeft. Deze onvoorstelbaar mooi plant werd in 1689 voor het eerst ontdekt door J.P Breyne.

Deze bekerplant staat in de archipel onder verschillende namen bekend. In Riau (Sumatra) wordt hij de apenbekerplant genoemd, in Bangka kotakung en in West-Java raja mantri.

 In totaal zijn er wereldwijd ongeveer 103 soorten bekerplanten ontdekt. Vierenzestig van deze soorten groeien op Sumatra en Kalimantan, die als een paradijs bekend staan voor bekerplanten.

Deze bekerplanten lokken insecten in hun beker waarna deze sluit, zodat ze als voedsel kunnen dienen. Ze worden tegenwoordig gekweekt als kamerplant.

De bekerplant staat ook bekend als een plant met vele voordelen, waaronder het gebruik ervan als kruidengeneesmiddel. Bijna elk onderdeel van deze plant heeft zijn eigenschappen, bijvoorbeeld: 

De vloeistof of nectar in de lippen van het zakje kan worden gebruikt als geneesmiddel tegen brandwonden en oogontstekingen. De bladeren van de bekerplant kunnen worden gebruikt voor de behandeling van huidaandoeningen en als bloedverdunner. De wortels kunnen als geneesmiddel tegen dysenterie worden gebruikt en een stengel kan gebruikt worden als geneesmiddel tegen hoest en koorts.

Dit geldt wel voor het gebruik hiervan voor de lokale bevolking.

Voor mij zijn het deze drie afbeeldingen die ik heb kunnen maken die ik terug vond in mijn foto archief.

Bij een van  mijn zwerf tochten door  Noord-Sumatra, kamen ik in contact met een bioloog en deze nam mij in Riau mee naar deze plant. Een bekerplant die zo groot kan worden, zo mooi, maar stonk als een beerput. De plant trek insecten aan, maar ook kleine dieren als muizen. Het ziet er naar uit als een keizerlijk toilet, maar stinkt nog harder. Het was een zware tocht om deze plant te bereiken, wat me achteraf alle zweetdruppels waard was.  Deze enorme bekerplant voed zich met insecten maar ook klein gedierte wat afkomt op een bepaalde zoete geur valt aan  deze plant ter prooi.  De geur ervan is van rottend gedierte. Mijn dank alsnog dat deze mij mee heeft genomen om deze zeer beschermde plant te mogen aanschouwen.

NOORD-SUMATRA RAMPGEBIED. 2025. DE LAATSTE DAGEN. (DEEL 5)

 

    MIJN LAATSTE REIS NAAR EEN MIJ

 GELIEFD GEBIED VAN DE BATAKKERS,

        WAT EEN RAMPGEBIED WERD.

                                               DEEL 5.

NOORD-SUMATRA. SIANTAR.

Zaterdag 13 december.

 Afgelopen nacht diep geslapen, maar met een lichte hoofdpijn wakker geworden. De zon schijnt zowaar en het is 23 graden C. Helaas wordt voor vanmiddag weer regen voorspelt. De kleermaker heeft mijn kimono's klaar en deze opgehaald en betaald met een tip voor het goed geleverde werk.

Ik bleef hoofdpijn houden en de reden daarvan is vermoedelijk de nachtelijke rit van gisterenavond. Als bijrijder let je ook scherp op het verkeer op deze slingerende bergwegen, waarop in het begin van de vallende duisternis menig automobilist en motorrijder nog zonder licht rijd. Hebben ze wel verlichting aan, dan zijn dat vaak een serie van schijnwerpers voor op de bumper, waarmee de tegenligger verblinden.

Vrachtwagens hebben vaak geen of slechte verlichting aan de achterkant, terwijl ze aan de voorkant wel op een kerstboom lijken. Voor bestuurder en bijrijder is het constant oppassen wat concentratie kost en vermoeide ogen oplevert.

Zodoende naar de massage gegaan voor een gezichtsmassage. Deze duurde 1,5 uur en  werkte zo ontspannend dat ik erbij in slaap was gevallen, maar was aan het einde volledig verkwikt. Dit was inclusief gezichtsreiniging en masker voor de prijs van 8,50 euro.
Deze avond met de familie uit eten gegaan bij Café Restaurant Kanbest. De zaak staat bekend om zijn gegrilde eend. WE waren met acht personen en een ieder had ruim voldoende gegeten en vruchten juice gedronken voor een bedrag in totaal van 22 euro.

Aan een grote tafel naast ons zat een grote familie met twee kleintjes, waarvan de jongste zij eerste verjaardag vierde. Een raat met één kaarsje maakte dat duidelijk. Er werd gezongen en ge klapt en wij deden vrolijk mee. Tot mijn stomme verbazing kreeg ik een stuk van de taart voor gezet en onze kleine Michael snoepte er lekker van. Een spontane leuke actie van deze moslim familie, die we hartelijk feliciteerden.

Zondag 14 december. 

Het had afgelopen nacht weer zwaar geregend en vanochtend scheen zowaar de zon even. In de middag weer zware onweersbuien. Het was heel de dag thuis rondhangen. Ik Heb in de bijna afgelopen drie weken meer regen zien vallen, dan in drie jaar tijd in Nederland. Alles is vochtig.

Maandag 15 december.

Het is droog en de zon schijnt volop. Het is gelijk wasdag en overal zie je de was buiten hangen om te drogen. Zijn gisterenmiddag tot even naar het grote warenhuis gegaan en daar was het onvoorstelbaar druk. Iedereen zocht een droge plek op door de regen. De mensen maakten er gelijk een dagje uit van.

Het was meer kijken dan kopen. Het kopen van de kinderlego voor Michael is een succes, want hij is er uren zoet mee, bouwt de meest vreemde dingen en verteld zich zelf daarbij hele verhalen. Ook zijn eigen Opa en Oma hoor je niet meer. Dinsdag gaan we op bezoek bij de moeder van Ervina hoorde ik.

Het was drukkend warm in de middag en ik heb me net als de bevolking maar siësta gehouden. Later naar de grote pasar horas gegaan om specerijen te kopen die mee naar huis in Nederland gaan.

Dinsdag 16 december.

Het heeft vannacht weer geregend, de ochtend was bewolkt en licht zonnig. Als Toni terug is van zijn werk vertrekken we richting. Het werd weer een zeer elastische tijd van vertrek, maar zijn dan om 11.00 uur vertrokken. We reden het merendeel van de route over de nieuwe, toch afgebouwde tolweg.

De nieuwe tolweg van Siantar naar Medan, rond de plaats Tebing Tinggi, met afslagen daar naar toe loopt door bergachtig gebied met aan de zijden afwisselend palmolie plantages en latexbomen  plantages met daartussen op de hogere hellingen stukken ongerepte bossen. De afslag naar Parapat is nooit afgebouwd. De aanleg van deze prachtige tolwegen met fly-overs was een project van de vorige regering onder president Joko Widodo, om de eilanden te ontsluiten en een betere handels route tussen de grote steden te verkrijgen. De huidige regering onder Prabowo Subianto schijnt dit niet belangrijk te vinden. Eenmaal afgeslagen naar Medan was de waterschade door de zware regenval goed te zien. De daar gelegen rijstvelden waren grote meren geworden.

(Met de klok mee: Moeder van Ervina met haar kleinzoon Michael; Boom vol met papayas;  Twee enorme stuk jackfruit; De veestapel; Bloesem van de waterappel en de waterappels.)

Het was een zeer warm en hartelijk ontvangst bij de moeder van Ervina, een weduwe (67 jaar oud) die aan een drukke weg ten zuiden van het vliegveld van Medan een klein boerenbedrijf heeft en een winkel met materiaal om de rijstvelden de bemesten en ongedierte te bestrijden. Overal groeide fruit aan de bomen op het erf en langs de kant ananas planten met mooie grote ananassen, waarvan ik er een als geschenk kreeg. De veestapel bestond uit uit een stier, koe en twee kalveren en een erf vol met kippen en honden. 

Verder was ze in het bezit van een paar uitgestrekte rijsvelden. Het was koffie drinken en gebakken banaan eten. Michael genoot volop en maakte zich lekker vuil. Het was de hele middag drukkend warm en het was de eerste dag dat het zweet me van mijn rug liep. Er dreigede regen, maar het bleef gelukkig droog. Tegen 16.30 uur namen we weer hartelijk afscheid van deze geweldige lieve sterke vrouw. Tankstations aan de tolweg nog steeds gesloten  en in de stad nog steeds lange rijen om te tanken. De kleine winkeltjes die motorfiets brandstof in plastic literflessen verkopen maken woeker prijzen. De thuisreis naar Siantar verliep voorspoedig en waren tegen 18.00 uur thuis.

Op de terugweg naar huis in Siantar, maakten we even een korte stop daar Toni dacht een vreemd geluid te horen van de autobanden. Gelukkig niets aan de hand. Maar langs een afgezet deel langs de autotolweg grazen koeien die gezelschap hebben van een soort witte reigers, die ook op de sawa's voorkomen. Ze pikken hun eetbaar deel uit de ontlasting van deze koeien.

Woensdag 17 december.

De schoolgaande kinderen vinden het altijd prachtig als ze gefotografeerd worden en grote hilariteit als je ze de opname ook nog laat zien.

In Indonesië dragen alle kinderen van welke school dan ook, de lagere school tot de universiteit een schooluniform. Op deze manier is het niet zichtbaar om de ouders niet- of welgesteld zijn. Het geeft meer eenheid onder elkaar.

Het wordt langzaam tijd om de bagage voor de thuisreis te gaan inpakken. Alle kleding die in deze dagen zijn gedragen, zijn wel gewassen en gestreken. Al de was werd werd met koud water gedaan en dus is niet alles zo schoon gewassen als thuis. Ook is men niet in het bezit van een centrifuge, wringt de was met de hand uit en hangt het te drogen en door het steeds vochtige weer is het nooit goed door gedroogd. Het was gewoon vochtig aan te voelen bij het inpakken, dus thuis alles weer in de was.

Het is verder een bewolkte maar koele dag en heb me bezig gehouden met de kleine Michael en zijn lego. Vanavond heerlijke sop babi gegeten met witte rijst en babi ketjap. Ervina kan heerlijk koken.

REGEN OP HET HOOFD.

Zodra er maar een druppel regen uit de lucht valt bedekt de bevolking het hoofd, want stel dat je regen op je hoofd krijgt. Men beweerd, dat als het hoofd nat wordt door de regen ook je hersenen afkoelen en die kunnen ervoor zorgen dat je ziek kan worden in je lichaam. Maar ze trekken wel hun schoenen uit en wandelen verder op blote voeten.

het is een soort bijgeloof waar toch een zin van waarheid in zit.

Donderdag 18 december.

Het is mijn laatste dag hier in Pematangsiantar. Vroeg wakker en me niet aan het ochtend was ritueel gehouden, maar op de achter waranda lekker genoten van de warmte van een afwisselend zonnetje. Een heerlijk gevoel op je lijf na al die kille natte dagen. De bagage is voor 99% ingepakt en ik zie wel wat de rest van de dag gaat brengen. In de namiddag na me zelf eerst gewassen te hebben, met Toni naar de stad gereden en diverse gerechten gekocht voor het avondeten en dat werden er veel. Lekker op je gemak eten in alle rust en genieten van enkele van de zo vele gerechten uit de Indonesische keuken.

Zoals op deze opname vanuit de auto op een van de uitstapjes, de opkomende zware regenbuien in de verte, tegen het laatste zonlicht van de dag. Regen en nog eens regen op deze drieweekse vakantie.

THUISREIS.

Vroeg opgestaan, ontbeten, gewassen en weer eens een lange broek aangetrokken, wat even wennen was. De koffer afgesloten en afgegeven wat ik achter zou laten aan kleding. Toni, Ervina en de kleine Michael brachten me naar naar het Kualanamu International Airport van Medan, waar we hartelijk en met een traantje afscheid namen van elkaar. 

Alles verliep rustig met het afgeven van de bagage en het verkrijgen van de boardingpass voor de Air Asia  vlucht naar Bangkok die om 13.30 uur zou vertrekken.

Air Asia is een Indonesische luchtvaart maatschappij die op alle landen in het Midden- en Verre Oosten vliegt, maar in feite een maatschappij als Ryan Air en Martinair. 

Toen het tijdstip van vertrek er was, was het toestel nog steeds niet aan de gate verschenen. Het liep weer op een vertraging uit en gelukkig had ik ruim de tijd om na aankomst te Bangkok van het ene vliegveld te reizen naar het andere om de vlucht van 23.50 uur van de KLM te halen. Uiteindelijk vertrokken we met ruim 2,5 uur vertraging want het was weer wachten op de laatste passagiers. Mensen kunnen  hier nooit op tijd komen.

Na een vlucht van tweed uur kwamen we aan in Bangkok op Don Mueang International Airport, waar we eerst weer de immigratie formulieren op de daar aanwezige computers konden invullen. Toen naar de taxi service voor een taxi naar het nieuwe vliegveld voor onze KLM vlucht naar Amsterdam.

Deze taxichauffeur reed netjes volgen de meter en leverde ook netjes de tolweg briefjes bij me in. Het was een comfortabele rit waar je al tot rust kwam van de eerste vlucht ervaring.

Ruim op tijd aangekomen op het nieuwe vliegveld Suvarnabhumi Airport, waar de incheck balie van KLM nog niet open was.

Eerst dus maar wat gaan eten om de inwendige mens tot rust te brengen. Bij het opengaan van de KLM gelijk ingechekt door de immigratie gegaan naar de wachthal. Deze keer was het niet wachten op de nodige laatste passagiers, maar was het toestel op tijd vol en konden we eerder vertrekken dan de geplande 23.50 uur.

Een goede zitplaats en toch een beetje kunnen weg dutten op deze nachtvlucht naar Amsterdam. Op zaterdag 19 december om 06.00 uur op Schiphol geland, 25 minuten voor geplande tijd, en was het even wachten op een pier om aan te landen. De bagage was er gelukkig en toen naar de trein om naar huis te reizen. Een einde aan een vakantie die letterlijk en figuurlijk in het water was gevallen, maar blij weer thuis te zijn.

EEN PIJNLIJK AFSCHEID VAN INDONESIË.

Tijden veranderen positief of negatief, maar in Indonesië is er weinig positief veranderd maar zelfs negatief. Het is voor mij dan de laatste keer dat ik naar dit land zal terugkeren. het is op de eerste plaats mijn leeftijd van bij 81 jaar, het gesleep met bagage op vliegvelden en de steeds weer nieuwe regels van de luchtvaartmaatschappijen, die al het mogelijke doen om meer geld te verdienen. Zo helaas ook bij KLM-Air France.

Een ander punt is Indonesië zelf: er totaal geen positieve voortgang te bekennen. Onder de vorige president Joko Widodo werden er nog tolwegen aangelegd en wist van Jakarta weer een schone stad te maken. Maar onder de huidige regering van Prabo Subianto wordt de klok weer terug terug gedraaid en viert de corruptie weer hoogtij.

Het verkeer is een grote ongekende chaos, niemand trekt zich iets aan van verkeersregels, als ze die al kennen en zover die er zijn. Verkeerslichten worden genegeerd en tegen de rijrichting in rijden is ook heel gewoon. De politie doet er niets aan. In deze afgelopen weken slechts één zwaar verkeersongeval meegemaakt, maar het onvoorstelbaar hoeveel jonge mensen op krukken lopen na een motofiets ongeval. Voorrang geven, ben je gek, ik eerst en dan de rest.

Beleefdheid alleen van oudere mensen die nog graag een praatje maken, maar de hedendaagse jeugd loopt een toerist op afstand uit te schelden voor 'bule' , wat blanke betekend.

Verder is er zeer weinig belangstelling voor het behoud van de natuur, deze moet wijken voor de aanplant van palmolie- en latexbomenplantages, maar buiten dat ook vernietigd door de legale en illegale boomkap. Berghellingen worden van hun natuur ontdaan, met het gevolg als het zwaar regent er aardverschuivingen ontstaan, die vaak kleine wegen in het binnenland blokkeren. Maar erger is j.l. dan gebeurd bij Sibolga en Banda Atjeh , met honderden doden tot gevolg en een grote economische schade.

Over het vuilnis dat langs de staren en de wegen ligt maar niet te spreken, het wordt er achteloos neergegooid. Om iedere kleine of grote boodschap zit een plastic zak, die daarna weer bij het afval in de natuur terecht komt. Het is niet alleen langs en op de wegen, maar ook op de stranden en in de rivieren die het afvoeren naar de zee.

Lokale regeringen repareren de waterafvoer goten langs de wegen in de dorpen en steden, of vernieuwen ze, maar de bevolking stort ze weer dicht met afval.

Indonesië zal nooit, misschien na honderd jaar, aan landen als Maleisië, Thailand en Singapore kunnen tippen. 

Het was in 1986 dat ik door mijn werk kennis maakte met dit land. Maakte vrienden en leerde hun familie kennen. Ik raakte verliefd op dit land en de mens, wat de naam de "Gordel van Smaragd" draagt. Jaren achter elkaar ging ik er naar terug en woonde er na dat ik met pensioen ben gegaan er jaren. Reisde over alle eilanden en leerde mensen en hun culturen kennen, hun hartelijkheid, gastvrijheid en hun keuken. Het waren bijna 40 jaren met mooie momenten uit mijn leven, die ik zal blijven koesteren. Maar ook al dit ontdekken en reizen maakt een mens ook moe.

Mijn dank dat ik met behulp van al deze mensen, waar ik als familie in huis werd genomen, heb mogen genieten van het "Land onder de regenboog". BANYAK TERIMA KASIH.

NOORD-SUMATRA RAMPGEBIED. 2025. TARUTUNG. (DEEL 4)

 

   MIJN LAATSTE REIS NAAR EEN MIJ

 GELEIFD GEBIED VAN DE BATAKKERS,

        WAT EEN RAMPGEBIED WERD.

                                                 DEEL 4.

NOORD-SUMATRA.

TARUTUNG.

Na  het bezoek aan Sipoholon reden we terug naar Tarutung, het is de hoofdstad van het regentschap Noord-Tapanulli, en is gelegen ten zuiden het het grootste kratermeer ter wereld, het Toba Meer.

Via, wat hier heet nog rustige wegen, reden we naar een plaats waar weer een natuur bron was.

We hadden een mooi zicht op Sipoholon ver weg tegen de berghelling.

Via landweggetjes bereikten  we een nieuwe bron, en wel genaamd de Soda bron in de Desa Parbubu.

Het vreemde aan deze ook vulkanische bron is dat het geen warmwater is maar koud water waarin koolzuur opstijgt uit de stenen  op de bodem.

Het is een kleine afgedamde waterplaats waar de lokale bevolking veel heil aanhecht om er te baden voor hun gezondheid.

Voor mij weer een natuur verschijnsel.

Door deze desa stoomt een klein bergriviertje, waarin enorme keien liggen. Maar opvallen was het bord vlak aan het begin van de desa.

Hierop wordt gewaarschuwd voor overstroming van het gebied als deze kleine bergstroom buiten haar oever treed.

Op het eerste gezicht dacht ik , met zo een klein stroompje, maar niet veel later waar deze kleine bergstroom uitkomt in de grotere rivier de Sigeaon de gevolgen ervan. Hier stond eens een huis.

In Desa Parbubu staat een groot monument ter ere van I.L. Nommensen.

Ludwig Ingwer Nommensen werd op 6 februari 1834 geboren in Nordstrand, hertogdom Sleeswijk, Denemarken; nu het huidige Duitsland. Hij overleed op 23 mei 1918 te Sigumpar, Toba, Tapanuli Residentie in het toenmalig Nederlands-Indië.

Nommensen kreeg in 1846 een ongeluk en werd door een paardenkar overreden over zijn benen, waardoor ze verbrijzeld werden. Men ging er van uit dat hij nooit meer zou kunnen lopen, maar na gebeden te hebben om herstel, kon hij zo'n vier jaar later weer lopen. Hij had grote belangstelling in het christelijk zendingswerk en werd na een studie in 1862 naar Sumatra uitgezonden, waar hij ondanks tegenwerking van lokale leiders, het christendom te verspreiden. Hij is de oprichter van de Batak Christelijk-Protestantse Kerk. Hij ligt begraven in Sigumpar, Toba, Noord-Sumatra.

 We steken de Sigeanon rivier over, een rivier met vies bruin water, die aan beide oevers voorzien is van een dijk. Vlak na de brug staat een standbeeld van een landbouwer. Hij staat op een voetstuk met daarop lokale vruchten, zoals ananas, jackfruit en durian. Op zijn schouders draagt hij een enorme aardnoot.

Het gebied rond de stad Tarutung staat bekend om zijn groenten, tomaten, fruit en vooral de teelt van aardnoten.  

DE PINDA.

De pinda, Latijnse naam Arachis hypogaea, ook wel aardnoot, grondnoot, olienoot of apennoot genoemd, is ondanks al deze namen, botanische gezien een peulvrucht met daarin één, twee of drie zaden. De pindaplant behoort zoals alle peulvruchten tot de vlinderbloemenfamilie. De bloem bevindt zich op scala, en daaruit ontwikkelt zich na bevruchting een peul met meestal twee zaden. Daarna ondergaat de vrucht een bijzondere ontwikkeling: de stengel waaraan de peul groeit wordt langer en boort zich in de grond. Dit deel van de stengel wordt een carpofoor of vruchtdrager genoemd. Onder de grond rijpt de vrucht en vervolgens, onder natuurlijke omstandigheden, over tot ontkieming. De plant ie eenjarig en heeft zijn oorsprong in Zuid-Amerika, vanwaar door de Spanjaarden in de 16e eeuw in tropische en subtropische gebieden over de gehele wereld werd verspreid. 

Pindateelt in Tarutung profiteert van het tropische klimaat, waarbij het gebied bekend staat om zijn geschikte bodem voor de peulvrucht. het is een belangrijke lokale landbouwactiviteit die vaak kleinschalig wordt beoefend, gebruik makend van traditionele methoden voor de teelt en verwerking, vergelijkbaar met de algemene inheemse teelt in Indonesië.

Het oogsten vindt meestal plaats in september en oktober, maar ook nog in de maanden daarna, afhankelijk van het inzaaien en het weer. De planten worden uit de grond gehaald en vaak met de pinda's naar boven gelegd om te drogen.

De teelt in regio's zoals Tarutung richt zich vaak op lokale markten en consumptie. Het branden van deze aardnoten gebeurd voor de consumptie in kleine fabriek branderijen, maar ook door de telers zelfstandig.

Gebrande pinda's zijn hier te koop in de warung in diverse varianten, maar niet gezouten zoals in Nederland.

Op een markt kochten we een grote zak vol pas gerooide aardnoten met de aarde er nog aan. En daar was een lokale pindaverkoper de aardnoten aan het branden op een zeer slim doordachte manier. In een soort stellage boven houtskoolvuur, was een oude wasmachine trommel geplaatst waaraan een slinger was bevestigd. De verse aardnoten werden in de trommel gedaan en deze werd met de hand rond gedraaid boven het houtskoolvuur. Na korte tijd werd het ronddraaien gestopt, de klep geopend en werden de vers gebrande aardnoten uit de trommel gehaald, en ze smaakten best lekker zo warm. Helaas wenste de eigenaar niet met zijn werktuig gefotografeerd te worden. Onze nog vuile aardnoten werden thuis eerst gewassen en van alle verontreinigingen ontdaan. Hierna werden ze in de schil gekookt, wat ook smakelijk is deze gekookt te eten, maar uiteindelijk zouden ze gepeld worden en de zaden worden gebruikt om o.a. pindasaus van te maken, welke naar gelang de hoeveelheid toegevoegde chilipepers zeer pittig kan zijn.

Het eventueel verder bezichtigen van de omgeving ging niet door daar het weer zwaar was gaan regenen, dus terug naar ons onderkomen. Onze bagage ingepakt en Epi van haar werk afgehaald, daar ze mee naar huis in Siantar zou reizen. Het werd een donkere rit met veel regen naar Balige en Parapat. 

In Parapat een stop gemaakt om bij een Chineesrestaurant wat te eten en toen verder. Het was erg druk op de weg met vrachtverkeer en volgeladen tankwagens met brandstof. Zo reden we in een lange file bergopwaarts op deze zwaar slingerende weg uit de krater van de voormalige vulkaan Toba.

Tegen 22.30 eindelijk weer thuis en na het genot van een biertje naar bed gegaan.

     Zie vervolg: NOORD-SUMATRA RAMPGEBIED. 2025. DE LAATSTE DAGEN. DEEL 5.

NOORD-SUMATRA RAMPGEBIED. 2025. SIPOHOLON. (DEE L 3)

 

   MIJN LAATSTE REIS NAAR EEN MIJ

 GELIEFD GEBIED VAN DE BATAKKERS,

      WAT EEN RAMPGEBIED WERD. 

                                             DEEL 3.

NOORD-SUMATRA.

Hutauruk (Sipoholon) is een bestuurslaag in het regentschap Tapanuli Utara van de provincie Noord-Sumatra. Het was laat donderdag11 december in de middag toen we van Tarutung terug reden naar Sipoholon om naar de vulkanische armwaterbronnen te gaan kijken.

Als je niet beter wist zou je zo aan de ligging ervan voorbij rijden, want de ruimte ervoor wordt in beslag genomen door restaurantjes met een warmwater zwembad er achter. In de gietende regen kwamen we daar aan en genoten eerst van een lekkere warme mok thee. (Teh Tawar).

Op een moment dat het minder regende ben ik toch er op uit gegaan en een uit de rots achter het restaurantje gekapte trap beklommen om snel een paar afbeeldingen te maken.

Ik regende kletsnat maar wist toch een paar afbeeldingen te maken van in de verte de bron en de goot die men in de kalksteen uithakt om het water naar de baden af te voeren en een groep jongens die in de gietende regen de warmte van de waterdampen opzochten.

We besloten om hierna naar een warmwaterzwembad te gaan met de naam 'Tamoro', waar ik vroeger al eens was geweest. We hadden het zwembad voor ons zelf en genoten van het warme zwavelhoudende water, wat volgens de lokale bevolking zeer heilzaam zou zijn. Het bleef maar regenen.

In de bad-kleedkamer was een grote bak gemetseld waar constant warmwater in stroomde. Me daar in ondergedompeld en genoten, afgedroogd en was heerlijk verkwikt toen we naar ons onderkomen terug reden. Het terug rijden werd een langdurige geschiedenis, daar net bij een kruispunt een ernstig verkeersongeval was gebeurd en het verkeer volledig vast was komen te zitten, daar niemand een ander ook maar een centimeter ruimte geeft om dit op te lossen. De aanwezige politie bleef fijn in de auto zitten bang dat ze nat zouden worden. Eenmaal weer op weg moesten we onze gastvrouw, Epi, nog ophalen en zo was het 21.30 uur eer we thuis waren op ons logeer adres.   Moe en dus maar bijtijds naar bed gegaan. Zien wel wat de dag van morgen zal brengen.

Vrijdag 12 december.

Heel de nacht had het bakken uit de hemel geregend en in de ochtend scheen er een vaal zonnetje.

Toni stelde me voor terug te rijden naar Sipoholon om daar bij droog weer nog wat afbeeldingen te maken en verder nog wat rond te rijden. Deze warmwaterbronnen ontstaan doordat grondwater verhit wordt door contact met hetere steenmassa's of magna onder het aardoppervlak. Noord-Sumatra is één groot vulkanisch gebied.

Het was de moeite waard, dat we terug waren gegaan. Nu pas waren de prachtige kleuren die in in het kalksteen zaten zichtbaar.

Opvallend was deze roodbruine kleur, wat er zou moeten wijzen, volgens de vertellingen, dat hier vroeger koper werd gewonnen uit de bodem.

Het was verrassend te zien dat er zelfs planten groeiden op deze zwavelhouden kalkbodem.

We dronken nog een lekkere teh tawar en aten in het zwavelhoudende water van 80 C. gekookt ei, wat goed smaakte.

De badgelegenheden en bron van inkomsten voor de bevolking vond ik best, mij ging het om het wonder van de natuur.

We verlieten Sipoholon en reden via landelijke wegen terug in de richting van de stad Tarutung, waar Toni me nog enige bijzonderheden wenste te laten zien, zoal Air Soda.

                      Zie vervolg: NOORD-SUMATRA RAMPGEBIED. 2025. TARUTUNG.