'ZIEN EN WETEN'

BATIK. (Deel 2)

2012-02-09T12:34:00.005+01:00

(Vervolg deel 1.)

Een houten cap (stempel).

Motieven hebben een speciale betekenis. Bij de 'paran rusak' loopt de balk diagonaal met verstrengelde S-vormen. Dit motief werd oorspronkelijk gedragen door de vorsten uit Centraal-Java, Solo en Yokyakarta.
Voor de hofkleding werd ook bij voorkeur de kleurencombinatie gebruikt met indigo, wit en sojabruin. Sojabruin wordt gemaakt uit de bast van een palmboom. De kleur rood die gebruikt wordt uit boomwortels. De verdere gebruikte kleuren zijn geel, groen en zwart.

In het ontwerp van de motieven is met de loop der tijd veel veranderd. Oorspronkelijk werd dit beïnvloed door het hindoeisme met symbolen als de mytische vogel Garuda, lotusbloemen en de levensboom,

De komst van de islam deed vele motieven veranderen in meer geometrische- en bloemenfiguren. Men kent natuurlijk ook vrij ontwerpen, waardoor fraaie kunstwerken kunnen ontstaan.

De Chinezen brachten motieven als draken, bloemen en de phoenix mee uit hun cultuur.

Er is nog een vorm van batikken die gebruikt wordt op Bli, lombok en een gedeelte van Oost-Java, de z.g.n. langi procedure. Hierbij wordt ook eerst het motief op de doek uitgetekend, waarna het met rijggaren wordt samengetrokken. De hierdoor ontstane lussen worden met raffia omwikkeld ( tegenwoordig met een kunststof soort). Wordt het doek nu in de verf gedompeld, dan blijven de omwikkelde lussen ongekleurd. Deze lussen kan men later weer apart verven.

Tegenwoordig kennen we ook batik uit Ghana in West-Afrika wat een sterk opkomende industrie is voor de mode wereld.

BATIK. (Deel 1)

2012-02-09T10:28:00.002+01:00

Een zeer ontwikkkelde cultuur op Java is het batikken van stoffen. Buiten Java komt batikken voor op Sumatra, Midden-Sulawesi en het eiland Madura. Ieder gebied heeft zijn eigen motieven, tinten en kleuren.
Hoe en wanneer deze techniek om stoffen te bewerken in Indonesië terecht kwam is onbekend, maar zeker is dat het op Java een hoge graad van perfectie heeft bereikt en dat het al enige honderden jaren wordt gedaan.
Ook in India en Malysië komt het batikken voor, maar men gaat er vanuit dat het van Indonesische oorsprong is en door handelslieden is verspreidt.
Batik doeken worden op Java zowel door mannen als door vrouwen als kledingstuk gedragen. De doek wordt door beide geslachten om de heup gewikkeld als een sarong, als een schouderdoek (slendang) en geplooid om het hoofd (kain kepala). Men komt de doeken ook tegen als wandversiering.

Om het patroon aan te brengen, wordt dit eerst op de doek uitgetekend. Langs de uitgetekende lijnen wordt met behulp van een soort pen, een klein potje met schenk tuitje en bamboe handsvat, een tjanting, vloeibare was aangebracht. Het tuitje van de tjanting raakt de stof niet aan maar blijft net boven de uitgetekende lijn.

De was wordt in een kleine mini-wok vloeibaar gehouden op een houtskool vuurtje. Men brengt de was daaraan waar de verfkleur niet wenselijk is.

Is de was afgekoeld dan kan men tot het verven overgaan door de stof in een verfbad te dompelen. Indigo, blauw, wordt over het algemeen als eerste kleur gebruikt.

Is de verfstof gedroogd dan krapt men de was weg op die plaatsen waar men bij een volgend verfbad een andere kleur wil aanbrengen. Kleuren die men reeds heeft aangebracht en wil behouden bedekt men weer met was, alvorens het volgende verfbad te gebruiken. Dit wordt zo dikwijls gedaan als men kleuren wil aanbrengen.

Het aanbrengen van de was op de doeken wordt uitsluitend door vrouwen gedaan. Het verven van de doeken is mannenwerk en is een zwaar werk. Geavanceerde batik bestaat uit verschillende kleurgangen waarbij dus telkens de was op een andere manier wordt aangebracht. Door de was op verschillende gewenste plaatsen te breken, zodat er barstjes in ontstaan, krijgt men er een craquelé effect door.

Batik heeft door de eeuwen heen een enorme ontwikkeling door gemaakt. Buiten de verbetering en verfijning van de materialen zijn ook de technieken verder ontwikkeld.

Rond 1850 maakte de 'cap', stempel, zijn intrede. Dit is een stempel, waarvan het motief gevormd wordt door koperen strips of draadeindjes.

Hoewel er sneller mee gewerkt kan worden blift het aanbrengen van het motief met de in de was gedoopte stempel een zeer precies werkje. De afdrukken moeten volledig naadloos op elkaar aansluiten en aan weerszijden van de stof moeten de patronen precies op elkaar passen. Dit werk wordt hoofdzakelijk door mannen gedaan.

Men kent ook de combinatie van de cap (stempel) en de tjanting (pen). Verder maakte men ook gebruik van uit hout gesneden stempels.

(Wordt vervolgt.)

BARONG DANS. (Slot.)

2012-02-07T11:47:00.004+01:00

(Vervolg van deel 3.)

Ook de kris speelt in dit verhaal weer een magische rol.

( Als de krisdansers tot de ontdekking komen dat de Rangda, als geest, niet kunnen doden om met het kwaad af te rekenen, slaan ze in wanhoop de hand aan zich zelf om te sterven door zich te doden met de kris.)

( Nu laat de Barong zijn magische kracht werken en maakt de dansers onkwetsbaar door de kracht van het mes weg te nemen. De geest van de Rangda vlucht naar het rijk der doden.)

( De Barong en twee dansers.)

Iedere voorstelling, van welke dans ook. wordt altijd begeleidt door een Balinees Gamelan-orkest.

DE BARONG DANS. (Deel 3)

2012-02-07T11:13:00.002+01:00

(Vervolg van deel 2.)

( Ook de premier wordt door de heks boos gemaakt)

De Barong vertegenwoordighd de witte magie en de Rangda de zwarte magie. Rangda betekend in het Balinees; weduwe. Het is de weduwe van een man wiens geest niet tot rust is gekomen, omdat zijn vrouw hem niet vrijwillig volgde in de dood, zoals het volgens oud-Balinees gebruik moet gebeuren. Zij wordt hierdoor de heks en tovenaar.

( Dewi Kunti, de koningin moeder verschijnt op het toneel, zij is zeer verdrietig dat ze haar zoon Sahadewa moet opofferen. De heks verschijnt weer en maakt Dewi Kunti boos door haar te beheksen. Dewi Kunti beveelt de premier om Sahadewa naar de grot van de Rangda te brengen en hem daar vast te binden aan een boom.)

( De heks keert steeds terug op het toneel in steeds een ander slechte gedaante.)

In het spel is de Rangda de tegenspeler van de Barong. Zij heerst met haar zwarte magie over de kwade geesten. Beide figuren zijn aardse wezens met magische krachten.

De Barong staat aan de kant van de mensen, welke hij tegen de verderfelijke invloeden van de Rangda zal beschermen.

( De Rangda.)

De Rangda draagt een wit masker en heeft enorme dikke uitpuilende ogen en twee slagtanden. Afhankelijk van de uitvoering treedt ze op met verschillende maskers, die in die stadia haar persoonverandering uitdrukken.

( De god Siwa heeft medelijden met Sahadewa en geeft hem onsterfelijkheid. Als de Rangda komt om hem te doden en op te eten, kan ze hem niet doden. Als ze tot besef komt dat ze hem niet kan doden, vraagt ze hem om haar te verlossen door haar vrijwillig te doden, zodat ze naar het rijk van doden kan afreizen. Sahadewa vervult haar wens, dood haar. Maar onverwachts verschijnt ze met haar laatste geestkracht alsnog op het toneel, waar de krisdansers aanwezig zijn.)

Zowel het masker van de Barong als dat van de Rangda worden, als ze niet gebruikt worden in de tempel bewaard. Hier 'leven' de maskers en worden ze opnieuw met magische krachten opgeladen.

(Wordt vervolgt.)

DE BARONG DANS. (Deel 2)

2012-02-07T10:46:00.003+01:00

(vervolg van deel 1.)

( Er verschijnen drie kwaadaardige mannen die de Barong er van beschuldigen, een kind van één van hen de hebben gedood en willen nu wraak op hem nemen. Ze willen de Barong aanvallen maar de aap grijpt in en plaats dat ze de Barong doden snijdt de aap een van de mannen zijn neus af en ze vluchten.)

( Voor het begin van de volgende akte verschijnen er twee Legong danseressen, met een hoofdtooi vol heerlijk ruikende bloemen, die voor enige minuten een deel uit de Legong dans uitvoeren.)

Barong betekend, wild dier in de ruime zin van het woord. De balinezen zien hierin een beschermdier. De kop van de Barong lijkt op een leeuwenkop. De boma- of leeuwenkop boven de tempelpoort en vaak ook boven iedere erfpoort, is een beschermend symbool en stamt af van de Javaanse kala-kop.

De Barong wordt wel gezien als een 'beschermdier' uit de prehindoeïstische periode.

( De twee gebroeders, Punta en Wijil, verschijnen op het toneel. Ze zijn dieneren van Dewi Kunti. Ze vertellen het publiek het trieste bericht, dat op deze dag Sahadewa, een van de vijf Pandawa prinsen, aan de slechte Rangda geofferd wordt.)

( Dan horen ze een vreemd angstwekkend geluid, dat niet veel goeds voorspelt. De vreselijke heks verschijnt op het toneel. Nadat ze deze vreselijke verschijning hebben gezien vragen ze vol angst of de premier zo gauw mogelijk wil komen.)

De Barong is dus de vriend van de voorouders, een menselijke leeuw, de reïncarnatie van de god Vishu, als beschermgod van het leven.

De Barong figuur wordt in het spel door twee mannen gespeeld, alleen de voorste ziet wat er gebeurd, dus is een harmonische samenspel van belang.

( De premier komt op, praat met de twee broers en wachten samen op de komst van Dewi Kunti.)

(wordt vervolgt.)

DE BARONG DANS. (Deel 1)

2012-02-07T10:06:00.002+01:00

HET VERHAAL.

De koningin moeder Dewi Kunti heeft besloten om een van haar zonen; in dit geval Sahadewa, aan de Rangda te offeren........

( De Barong.)

Niemand weet wat het woord Barong betekend. Op Bali kent men verschillende typen van de Barong. De naam van de Barong hangt af van het masker dat de Barong draagt. Zo kent men de Barong Bangkal, Barong Macan, Barong Gajah, die respectievelijk het masker dragen van een zwijn, een tijger en een olifant. Maar voor de Balinees is de heiligste Barong de Barong Ket of Keket, die elke ochtend voor de touristen speelt.

( De Barong komt op en danst.....)

Deze Barong heeft een masker aan, dat geen gelijkenis heeft met een levend dier. Deze Barong is zuiver mythologisch. Bij de Barong hoort altijd zijn tegenspeler de Rangda; ze zijn niet van elkaar te scheiden. De Barong vertegenwoordigd het 'Goede' en de Rangda het 'Kwaad'.
De Barong dans speelt de eeuwige strijd tussen Goed en Kwaad in de mens en de wereld. Om het voor een buitenstaander minder eentonig te maken heeft men in deze dans een verhaal ingelast. Dit verhaal is uit de Mahabharato genomen.

( .... op de voet gevolgd door zijn vriend de aap.)

Op Bali heeft elke dans een sociale en religieuze achtergrond. Hiervan is de Barong dans, een drama, een klassiek voorbeeld. De maskers en de kostuums zitten vol met symboliek. Dansen zijn op Java en Bali een exacte wetenschap. De techniek van de dansers is zeer precies in uitvoering en volgens strikte regels. Iedere danser beheerst de persoonlijke genuanceerde gebaren, passen en gezichtsbeweging.

( De aap.)

Er zijn verschillende gebaren en bewegingen welke elk hun eigen naam en betekenis hebben. De lokale toeschouwer weet wat deze betekenen. Zo kent men talrijke bewegingen met de voet of voeten, de manier hoe men de handen en de vingers beweegt, de manier hoe men een kledingstuk opneemt of verplaatst, hoe men gehurkt zit, het hoofd in een bepaalde stand stand houdt of met de heupen beweegt. Alles heeft zijn eigen betekenis.

( De aap, die ook een komische rol heeft samen met de Barong.)

Maar de belangrijkste taal; is de taal van de ogen van de speler. Zo kan de ene oogopslag verdriet uitbeelden, de andere haat en wijd open gesperde ogen een ander doen afschrikken. Iedere danser houdt zich precies aan de traditie, alleen de komische grappenmakers zijn niet aan bepaalde voorschriften gebonden en improviseren op een kluchtige wijze, toe genoegen van het publiek.

Op Bali gaat geen feest voorbij of er vindt wel een uitvoering plaats. Of het nu een tempelfeest is, een bruiloft, een doden verbranding of het openen van een winkel. De gastheer zorgt ervoor dat de gasten zich niet zullen vervelen.

( wordt vervolgt.)

WAYANG SPEL OP BALI.

2012-02-06T13:33:00.002+01:00

De Balinezen hebben het wayang-kulit spel van de Javanen overgenomen en houden dit nog steeds in ere. Men bedient zich van de zelfde technieken om de poppen de maken en ze hebben ook de zelfde kenmerken als de poppen van Java.

De figuren zijn echter meer gedrongen en vaak realistischer dan de Javaanse. Zodoende zijn ze goed uit elkaar te houden.

De gunungan (berg) van Java is op Bali de kekajon; de boom. Hierbij is duidelijk een verschil tussen de twee voorstellingen. De Balinese 'boom' heeft de vorm van een geopende oparaplu waarvan de balijnen naar binnen zijn gebogen. Op deze afbeelding staat geen poort afgebeeld, maar daarvoor in de plaats vaak twee in elkaar vertrengelde slangen. Ook is het vaak afhangkelijk in welk deel van het eiland de 'boom' is gemaakt.

De voorstellingen worden op Bali bij iedere feestelijke gelegenheid gegeven en vormen een ware attractie voor de bevolking. Bepaalde rituele voorstellingen worden alleen in de voorhof van een tempel uitgevoerd.

Veel meer bekend bij de touristen die Bali bezoeken is de wayang-topeng, waarbij de dansers maskers dragen. De maskers zijn uit hout gesneden en hebben een beweegbare onderkaak.

Maar ook de combinatie van de wayang-topeng en de wayang-wong komt men op Bali tegen in uitvoeringen.

Een zeer bekend voorbeeld van deze combinatie hiervan is de uitvoering van de Barong-dans. Deze dans is vooral bij de touristen populair om te bekijken, maar ook bij de Balinezen zelf, want bij ieder feest verschijnt wel de Barong.

( Wordt vervolgt met: De Barong dans.)

WAYANG POPPEN EN SPEL. (slot)

2012-02-04T16:30:00.005+01:00

MAKEN EN BETEKENIS.

Het maken van de poppen voor het schimmenspel is net als de uitvoering streng aan regels onderhevig. De wayang-kulit figuren worden uit geschoren en gedroogde buffelhuid gesneden. Alle figuren zijn gestileerd, bij de vaste typen heeft ook elk detail zijn vaste betekenis, zodat zij volgens het voorgeschreven patroon worden uitgesneden. Als de afbeelding op de huid is getekend begint men eerst de omtrek uit te snijden.

Als men aan het uitsnijden van de kenmerken van de pop komt, begint men eerst met het oor, waarna met zeer grote zorgvuldigheid het gezicht vorm wordt gegeven. Na de neus komt de mond en als laatste het oog. Pas nadat het figuur zijn oog heeft gekregen kan het in de handen van de snijder tot leven komen.

(Kresna uit het wayang-spel)

De poppen zijn als afbeelding van opzij weergegeven, met langgerekte, gestileerde ledematen en lichaam en met stereotiepe kenmerken voor oog, neus, mond, vingers en voeten. Tot in de kleinste detail zijn de lichamen uitgebeiteld.

Nadat het uitsnijden gereed is wordt de huis geschuurd en met een witte grondverf bewerkt. Het aanbrengen van de overige kleuren is weer vastgelegd. De voornaamste hoofdkleuren zijn; zwart, blauw, geel en rood en een mengsel van deze kleuren. Alle figuren hebben een eigen betekenis, speciaal als het om het gezicht gaat.

Een zwart gezicht duidt op wijsheid en rijpheid, een rode huidskleur op een agressief type en goud geeft de waardigheid van de figuur aan.

Zo komen vaak de zelfde figuren in het wayang-spel terug met een andere gezichtskleur afhankelijk van hun situatie.

Kresna komt eerst op met een goudkleurig gezicht, als een jonge held; later in het spel als een oudere man met een zwart gezicht.

Om de pop te verstevigen heeft men deze een 'ruggegraat' van buffelhoorn gegeven, die naar beneden loopt en in een handvat eindigd. Dit handvat wordt in de bananenstam gestoken. De dunne armen kunnen verder afzonderlijk draaien bij de schouder en de elleboog met behulp van een dun stokje van buffelhoorn. Wat de wayang-pop waardevol maakt is de uitbeelding van het karakter; hun 'wanda'. De wanda geeft elke pop apart een persoonlijkheid. De grootste pop in het spel kan soms één meter lang zijn, de kleinste is nooit kleiner dan 23 centimeter.

( De gunungan uit het Javaanse wayang-kulit.)

Een belangrijke rol speelt op Java in het spel de gunungan (gunung=berg), op Bali is het de kekajon, wat boom betekend. Zowel de berg als de boom zijn in Indonesië magische symbolen, die de as van de wereld voorstellen. De Javaanse gunungan is bladvormig en loopt uit in een punt. In het midden is een gestileerde boom afgebeeld die versierd is met bloemen en vogels. een hemels- of levensboom. Onder de boom ziet men een poort afgebeeld met links en rechts een tempelwachter (bulas) die de demonen weg moet houden van de toegangspoort tot de hemelse tuin. De tempelwachters zijn van het agressieve type gezien hun gezichtskleur.

De gunungan wordt aan het begin van de voorstelling, tijdens de pauze en aan het einde in het midden van het scherm geplaatst. Wordt de afbeelding tijdens de voorstelling gebruikt dan symboliseerd hij vuur.

De hele opvoering van het schimmenspel is dus een rituele handeling. Iedere aanwezige is heilig overtuigd van de dubbele kracht van de figuren, maar alleen de dalang doet ze leven op een dusdanige manier, dat hij de mensen onder zijn ban weet te brengen.

(Moderne wayang-golek poppen van West-Java.)

In West-Java geniet de wayang-golek grote populariteit. In tegenstelling met het schimmenspel uit Midden- en Oost-Java is het mystieke element in de wayang-golek vrijwel afwezig. De wayang-golek voorstellingen werden sterk beïnvloed door de islam. Wayang-golek wordt meestal overdag opgevoerd, zodat men de prachtige kleuren en kleren van de poppen beter kan zien.

De Balinezen hebben een vorm van de wayang-kulit overgenomen van de Javanen, met hierin hun eigen afbeeldingen en vertellingen, maar kennen in het geheel niet de wayang-golek in hun cultuur.

Kizoa slideshow: WAYANG DOLL'S. - Slideshow

WAYANG POPPEN EN HET SPEL. (Deel 2)

2012-02-04T11:00:00.007+01:00

WAYANG TOPENG.

In dit spel komen in het geheel geen poppen voor. Het geheel wordt opgevoerd door gemaskerde dansers. ( topeng = masker).
Deze dansers voeren een pantomine op en de dalang reciteerd de teksten.

WAYANG WONG.

Wong betekend mens. De dansers dragen daaron ook geen maskers terwijl ze dansen en spreken zelf hun teksten uit. De dalang spreekt al;leen de verbindende teksten tussen verschillende uitvoeringen. Het geheel komt uit de vertellingen uit de Ramayana en de Mahabharata en bestaat pas honderd jaar.

De dalang spreekt zijn tekst op een zangerige manier uit en het geheel wordt begeleid met muziek van een Gamelan-orkest.

HET WAYANG SPEL.

Het wayang-spel is een poppen- of schimmenspel wat diep geworteld is in de Javaanse cultuur. Men kan niet precies vaststellen hoe oud het Indonesische schimmenspel is. Het schimmenspel was van oorsprong geen volksvermaak ondanks dat er komische dingen in voorkomen, dan behoudt het toch de oorspronkelijke religieuze betekenis. Voorstellingen worden bij een speciale gelenheid gegeven; zoals huwelijk en oogstfeest, maar ook om een naderend onheil, zoals een vulkaan uitbarsting, af te wenden.
De dalang wordt bemiddelaar tussen de mens en de andere wereld. De filosofie is; dat wanneer in het spel het slechte of onheil wordt bezworen, de harmonie daarbuiten weer in evenwicht is en gewaarborgd.

Op Java is een wayang-kulit voorstelling aan vaste voorschriften gebonden. Als het in het paleis van de ' vorst', de kraton gebeurt het in de feestzaal of in een speciale wayang-zaal. Buiten de kraton in een speciaal paviljoen.

In de zaal wordt in het midden een scherm opgezet wat bespannen is met licht doorlatend doek en waarvoor de toeschouwers plaatsnemen. Aan de anderezijde van het scherm zit de dalang met zijn helpers en muzikanten. Boven in het midden van het scherm hangt een lichtbron (belenjong) welke is versierd in de vorm van een garuda, de mytische zonnevogel.
Links van de dalang staat een kist (kotak) voor al de poppen edn de andere benodigde rekwisieten.Een dalang beschikt soms over meer dan honderd poppen. Links en rechts van de dalang ligt een stuk bananenstam waarin, links van hem de slechte- of het kwaad uitbeeldende figuren zijn gestoken en rechts van hem de goede uitbeeldende figuren. Tevens staat rechts van de dalang het deksel van de kist, waarop hij de wayang-poppen neerlegt die hij niet meer nodig heeft in het spel.
Het gamelan-orkest, dat de voorstelling begeleidt bevindt zich achter de dalang. Dit orkest bestaat hoofdzakelijk uit koperslagwerk en trommen.

De dalang heeft tussen zijn tenen een klein hamertje geklemd, waarmee hij op de kist klopt als signaal dat de muzikanten kunnen gaan spelen. De dalang is dus de zingend-sprekende toneelspeler, producent, regisseur en dirigent in één persoon. Elke melodie die het orkest speelt heeft een symbolische betekenis.

Zeer kunstig en knap hanteert de dalang de poppen en leidt hij en door de voorgeschreven lotgevallen heen. Hij laat de schaduwen tot leven komen door de poppen wat dichter- of wat verderaf van het scherm te houden of onder een bepaalde hoek. Het schaduweffect wordt vaak vergroot door de lamp onverwacht te laten bewegen.
De voorstelling begint zodra het donker is. Ruim voor die tijd zijn de muzikanten reeds aanwezig en spelen muziek om de gasten reeds te vermaken. Als de lamp, vroeger een olielamp, is aangestoken neemt de dalang zijn plaats in, gekleed in traditionele kleding met de kris op zijn rug en met gekruiste benen. Hij ontsteekt het wierook en geeft het orkest het teken dat ze kunnen gaan spelen. De dalang gaat aan voorstelling beginnen welke vaak uit drie delen bestaat.

Er zijn figuren die het publiek angst inboezemen, maar ook figuren die het publiek dierbaar zijn. Het zijn mensen, demonen, goden en halfgoden die uitgebeeld worden.
Ondanks de moderne vormen van vermaak beleeft het gewonen volk tijdens speciale feesten nog veel plezier aan dit eeuwen oude schimmenspel. De wayang-kulit leeft voort ondanks de modernisatie. Tegenwoordig worden er zelfs verhalen opgevoerd die wereldgebeurtenissen weergeven en levende politieke leiders de oude poppen vervangen.

Een wayang-voorstelling in zijn geheel is geen kwestie van één uurtje kijken, maar kan een hele nacht voortduren tot zon's opgang. In kleine dorpen is het zo'n gebeurtenis dat er tijdens de uitvoering altijd voldoende eten en drinken meegebracht wordt. Kinderen zijn vaak aan de beide zijden van het scherm te vinden om hun nieuwsgierigheid, hoe en wat, te bevredigen.

(wordt vervolgt.)

WAYANG-POPPEN EN HET SPEL. (Deel 1)

2012-02-02T13:27:00.004+01:00

ALGEMEEN.

Het maken van wayang-poppen en het opvoeren van het schimmenspel heeft op het eiland Java een hoge graad van verfijning bereikt. Het is niet alleen de yheateropvoering, maar is ook het symbool van de kosmos.
Als toeschouwer wordt je meegevoerd naar het rijk der voorouders, de grote helden uit de oude Indische vertellingen. Gedurende het spel worden het weer tot leven gebrachte wezens en treden ze zelfs als goden op.

Het oude schimmenspel is een rituele handeling die ondanks vele invloeden van buitenaf door eeuwen stand heeft gehouden. In het Javaanse wayang-spel worden platte poppen gebruikt, waarbij de poppen als de schaduwen van even grote betekenis zijn.
Weliswaar betekend het woord wayang; schgaduw, maar is het een verzamelwoord geworden voor al de voorstellingen die met verschillende soorten poppen of mensen wordt uitgevoerd. We onderscheiden zes soorten van dit spel.

WAYANG KULIT.

Dit is het oorsprongkelijke schimmenspel met lerenpoppen van buffelhuid. ( wayang = schaduw en kulit = leer.) Ook deze voorstelling kent weer drioe verschillende uitvoeringen.

De meest voorkomende is de wayang-purva. In dit spel wortden legemnden uit beide grote helden vertellingen opgevoerd, de Ramayana en de Mahhabharata, die beide tot de algemeen bekende folklore behoren.

De wayang-gedog onderscheidt zich van de wayang-purva door de aankleding van de poppen. Hierin speelt de Oost-Javaanse prins Pandji uit de hindoe tijd op Java de hoofdrol.

Wayang-maje welke ook tot de groep wayang-kulit hoort is een opvoering van teksten van de dichter Rang-gawarsita die verhaalt over de helden daden van vorst Jayabhaya.

WAYANG KLITIK.

Bij dit spel worden platte houten beschilderde poppen gebruikt met beweegbare leren armen als van de wayang-kulit. Hier gaat het niet om een schimmenspel, maar om een poppenspel, waarmee de avonturen van prins Damar Wulan worden uitgebeeld.

WAYANG GOLEK.

Golek betekend rond en het dus duidelijk dat deze popppen niet plat zijn, maar driedemensionaal zijn gemaakt en gekleed. Hun hoofden worden via spindels- en hun armen door middel van aan de handen vestigde stokken bewogen.

De wayang-golek is ontstaan op Midden-Java na de opkomst van de islam en het spel gaat over de avonturen van de Arabier Amir Hamza een voor vader van de profeet Mohammed.

Op Bali waar men de Javaanse wayang-kulit overnam bestaan geen wayang-golek voorstellingen, daar ze trouw zijn gebleven aan hun hindoeïsme geloof.

WAYANG BEBER.

Bij deze voorstelling zijn geen poppen betrokken. Het hele verhaal is op lange stroken papier of stof geschilderd die tijdens de voorstelling langzaam af- en opgerold worden door de verteller, de dalang. Het is net een soort cinemascoop. Beber betekend uitgebreid; deze soort voorstelling komt men zelden nog tegen.

(wordt vervolgt.)

DE KRIS. (Deel 2)

2012-01-30T15:40:00.004+01:00

HET MATERIAAL.

Men kan de krissen in twee groepen indelen afhankelijk van welk materiaal ze zijn gemaakt. De enen groep wordt gevomd door de kriossen waarvan het lemmet bestaat uit glad gesmeed staal of ijzer, de andere groep waarvan het lemmet is samengesteld uit stroken mataal van verschillende kwaliteit. De meest kostbare krissen zijn samengesteld uit stroken nikkelhoudend meteoorijzer.

( Een fraai bewerkte Bali kris.)

Op Java zijn enige meteorieten gevonden en een groot stuk meteoriet ligt bij de kraton van Solo. Men noemt dit het; 'ijzer van de goden' en brengt er ook offers aan.
Voor het verbinden van gewoon ijzer aan de stroken nikkelhoudendijzer is een speciale techniek vereist, waarbij beide soorten volgens een bepaalde volgorde op elkaar aaneen gesmeed worden. Dit is het geheim van de smid!

MODELLEN.

Het lemmet van de kris is recht of gegolfd van vorm, waarbij beide vormen zijn afgeleid van de mytische slang, de naga. Het rechte lemmet symboliseerd de rustende slang en het gegolfde lemmet de slang in beweging. Op Java bestaat er een sterke relatie tussen de kris en de slang. Om de machische kracht van de kris te vergroten, smeerd de Javaan deze in met het inwendige van een slang.

De meest vookomende versiering van het gevest van de kris is de vorm van een mens, dier of vogel. Vooral de leeuwenkop is een geliefde afbeelding. Maar veelal komt men ook afbeeldingen tegen uit de mytologie, halfmens, half dier. Door de opkomst van de islam op Java versoberde snel al de versieringen aan de schede en gevesten.

Bij de Balinezen welke hindu van geloof zijn, wat niet verward moet worden met het hindu geloof in India, zijn de krissen juist rijk versierd. Vaak gaat de versiering van de schede volledig over in de schoen, de afsluitrand aan de bovenzijde van de schede, en het gevest.

Veelal wordt de kris rijk versierd met koper- of zilverbeslag en voorzien van bloemen- en planten motieven. Vaak bestaat het geheel uit fraai houtsnijwerk met afbeeldingen uit mytische vertelingen van de Barung, waarin ook een krissen dans wordt opgevoerd.

( Een Balinese kris gedragen op een bruiloft.)

Ook hier wordt de kris gedragen bij tempelceremonies of bruiloften achter in de gordel of zoals bij een huwelijk achter op de rug met het gevest achter de rechter schouder.

De oude traditie van de Kris gaat zowel op Java als op Bali langzaam verloren. Veel van deze erfstukken komen op de antiekmarkt terecht omdat men er geen waarde meer aan aan deze traditie hecht of omdat men geld nodig heeft. Echte fraaie modellen moeten dan ook een aardige prijs opbrengen en dan is het nog wat de gek er voor geeft.

DE KRIS. (Deel 1)

2012-01-30T14:41:00.003+01:00

ALGEMEEN.

Niet alleen op Java, maar over de gehele Indonesische Archipel vormen krissen, dolken en zwaarden een stuk traditie. Vooral op Java en Bali zijn het karakteristieken elementen in hun dagelijkse cultuur. De kleding van een Javaan of een Balinees zou bij een ceremonie niet volledig zijn zonder kris.
De kris is een speciaal en bijzonder onderscheidingsteken van de man. In vroegere tijden was het een geducht wapen in de strijd tegen een vijand.

(Een kris uit Kalimantan [ vm. Borneo].)

Bij feestelijke gelegenheden draag de Javaan ook nooit slechts één kris, uit eerbied voor zijn voorouders draagt hij, naast zijn eigen kris, degene die hij van zijn vader erfde, rachts achter zijn gordel. Een getrouwde Javaan draagt bovendien ook nog links achter de kris die hij als huwelijksgeschenk van zijn schoonvader heeft gekregen.

( Eeen Javaan draagt een kris.)

Verkeerd een Javaan in hoger gezelschap, dan zal hij de kris zo dragen dat de handgreep onder zijn rechterschouder uitsteekt. Omdat een kris niet alleen een teken van zijn waardigheid is, zal hij in noodsituaties beide krissen aan de linkerzijde zo tot het grijpen hebben. Het was vroeger de gewoonte dat iedere Javaan een kris in zijn bezit had.

MYSTIEK.

Afgezioen van het feit dat de kris zowel een wapen is om te dragen als een sieraad, heeft deze ook nog een rituele betekenis. Volgens de overleverinmg die op vele manieren wordt verteld, maar waarin het er uiteindelijk op neerkomt, werd de smeedkunst om een kris te maken eens door de goden aan de mensen toevertrouwd.
Hoe lang de kris reeds in Indonesië in gebruik is weet men niet.

( Een Javaanse kris.)

De Javaanse wapensmid, empu genaamd, deed zijn werk met religieuze overgave, door hem werd de kris 'bezield' en kwamen er prachtige kunstwerken tot stand. Geen kris is gelijk aan de andere.
Aan sommioge krissen werden zelfs bovennatuurlijke krachten toegeschreven. Men offerde zelfs aan dergelijke krissen. Men zal ook nooit met de punt van het lemmet naar zich zelf toewijzen om de geest van het mes niet te verzoeken.
Zo leefde het geloof in de geest en macht van de kris naast het moslim geloof van de Javaan.

(Een Balinees draagt een kris.)

JAKARTA. De keerzijde van de medaille.

2012-01-28T15:49:00.003+01:00

Vervuiling van het oppervlaktewater is in Jakarta enorm. Kleine rivieren slibben dicht en de kanalen zijn een smerige stinkende drap. Tonnen plastic- en kunstofafval drijven op het water en zinken langzaam naar de bodem. Plastic, van zakjes waarin eten wordt verkocht, plastic van boodschappentasjes, plastic drinkwaterflessen, kunstof containers met resten olie of chemische middelen, huisraad, lege oliedrummen en dode dieren.

Het is een bron van ziekte en infectie met daar tussen ratten zo groot als konijnen.

Uiteraard is de vervuiler de mens zelf.

Oorzaak is de overbevolking van deze miljoenen stad en de gebrekkige vuilnis ophaaldienst.

De kanalen aangelegd tijdens de Nederlandse overheersing kunnen niet meer worden doorgespoeld, daar de spoelsluizen niet meer werken.

Ook in de haven drijft overal plastic, kunstof en olieresten op het water. Achteloos overboord gegooid vanaf de schepen. Deze enorme vervuiling komt uiteindelijk ook in de zee terecht, wat weer ecologische gevolgen heeft.

Het is moeilijk te realiseren, dat er nopg duizenden mensen zijn die van dit afval leven. Zowel op het water als op de vuilnisstort. Op planken of vlotten van bamboe pedelen ze door de vioezigheid en verzamelen het plastic wat gerecycled kan worden. Papeir, karton, metalen, electronica resten alles wordt gescheiden en helaas voor het merendeel door kinderen. Zo verdienen ze er een paar rupiah mee, net genoeg om een hap rijst te kopen.

Het merendeel van deze mensen zijn migranten die van het platteland naar de grote stad trekken in de hoop op een beter leven, maar veelal ongeschoold en zonder vastwerk. Veel jnge lui vervallen dan ook in de criminaliteit.

Ze leven in krotten, waar wij nog geen hond in zouden onderbrengen. Langs de rivieroevers staan ze op palen gebouwd boven het stinkende water, verstoken van iedere sanitaire voorziening. Ze bouwen boven het water daar ze dan zogenaamd geen grondbezit hebben. Uit de beerput waarboven ze leven wordt ook nog vis gevangen die ze opeten. Schoonwater (niet drinkbaar) wordt ergens uit een centrale kraan getapt of men gebruikt regenwater.
Deze menselijke bron van armoede en ellende dringt soms zover richting het stadcentrum op, dat ze met honderden uit hun bouwval worden verdreven, met wat ze kunnen reden van hun bezittingen, door de politie en het leger die dan het geheel platbranden en met buldozers verwijderen. Dat hier soms doden bij vallen wordt niet over gesproken en een ander onderkomen krijgen ze ook niet.

Zo is dit een steeds terugkerende cyclus van ellende en verdriet.

( Schoon badwater?)

De regering migreerd veel van deze gezinnen naar andere eilanden en hoopt dan dat ze daar een bestaan kunen en opbouwen, maar of dat helpt blijft de vraag, daar ze door de lokale bevolking daar echt niet met open armen worden ontvangen.

Dit is de keerzijde van de medaille van iedere grote stad in Indonesië, maar vooral op Java.

Het is iets wat maar weinig touristen te zien krijgen of misschien helemaal niet willen zien.

Kizoa slideshow: JAKARTA SLUM AREA. - Slideshow

JAKARTA. LAATSTE DAG EN AFSCHEID.

2012-01-28T15:04:00.003+01:00

ZATERDAG 21 JANUARI 1989.

Wat doe je zo'n laatste dag voor vertrek? Laat opgestaan en begonnen met het inpakken van al de bagage, dat wat ik reeds bij me had en dat wat er in de afgelopen weken bij was gekomen.

Het was passen en meten maar ik kreeg het niet in mijn koffers gepakt. Dus snel naar Jalan Surabaya gegaan om een stevige tas te kopen, waarin ik de niet breekbare artikelen verpakte en de rest in mijn koffers. Het was een geluk dat ik van mijn werkgever met een gewicht van 45 kilo mocht reizen, want daar kwam ik zeker aan buiten mijn handbagage.

Verder was het een dag van vrienden ontmoeten en samen nog wat eten en drinken en afscheid nemen. Ze hadden ook weer allemaal een afscheids geschenkje bij zich en wist dit in de tas onder te brengen. Al met al werd het met Torang en de vrienden kliek laat deze avond.

ZONDAG 22 JANUARI 1989.

Ik werd optijd door Torang en een paar vrienden met de auto opgehaald om naar het vliegveld van Jakarta te gaan. Het was maar goed dat we ruim de tijd hadden genomen daar er een protest actie gaande was en het verkeer volledig vast zat op sommige kruispunten, maar we haalden het. Het was een emotioneel afscheid op het vliegveld na deze prachtige weken met vriendschap. Ik beloofde heilig weer terug te keren naar Indonesië.

Met Singapore Airlines naar Singapore gevlogen en daar overgestapt op de vlucht met de zelfde maatschappij naar Amsterdam-Schiphol. Zowel bij het inchecken van de bagage in Jakarta als bij de douane in Amsterdam geen problemen ondervonden.

Het was wel wennen aan het winter weer in Nederland.

JAKARTA. ART & ANTIEK.

2012-01-27T16:15:00.002+01:00

VRIJDAG 20 JANUARI 1989.

In de late ochtend naar Ancol Art Market gegaan met de taxi. Het is echt een plaats als je wat aardigs wil kopen als aandenken voor het thuisfront. Een plaats voor 'souvernir hunters and art lovers'. Je kan er ook de artisten zelf aan het werk zien met schilderen, houtsnijden, wajangpoppen maken en batikken.

Zo viel mijn oog op twee fraaie wajangpoppen, maar toen ik vroeg wat ze moesten kosten bleken ze niet te koop te zijn, daar de maker bezig was met een hele spelcollectie.Na veel een en weer gepraat kwam de maker er met twee andere poppen te voorschijn, waar volgens hem een klein foutje aanzat, maar dat ik zedlf niet eens kon ontdekken. Deze kon ik wel van hem kopen en toen begon het pingelen over de prijs. Ik had dit aardig onder de knie gekregen en na twee bij te zijn weggelopen, daar ik de prijs te hoog vond, kwam hij me achterna met een nieuw aanbod en werden we het uiteindelijk eens. Hij zal er toch zeker wel een aardige boterham aan verdient hebben.

Voor het thuisfront een paar fraai bewerkte kistjes gekocht die altijd wel ergens voor gebruik zouden worden, al was het alleen al voor de sier.
Met mijn inkopen met de taxi terug gereden naar het stadsdeel Menteng en me aflaten zetten aan het begin van Jalan Surabaya. Langs één zijde van deze straat ligt de Pasar Barang Antik.

Hier is met zegen en schrijven van alles te koop, 'kunst', koperwerk, lampen, glaswaren, pocelain, zilverwerk, houtsnijwerk, scheepbenodigdheden, zwaarden, geweren tassen en koffers etc. etc.
Of het nu antiek is, of niet, het blijft de vraag, en als het er niet oud uitziet maken ze het wel oud.

Je moet hier dus een echte kenner zijn wil je niet van een koude kermis thuis komen. Maar al met al is het de moeite waard om er lekker rond te kijken en je ogen de kost te geven.
s'Avonds met Torang en een paar vrienden uit eten gegaan. Nog één dag en dan is het weer huiswaarts vliegen.

JAKARTA - SUNDA KELAPA & PUIMSTEEN.

2012-01-27T14:37:00.003+01:00

DONDERDAG 19 JANUARI 1989.

Deze ochtend eerst bij de kleermaker langs gegaan. Al mijn shirts en broeken waren klaar, dus inpakken, betalen en wegwezen.

In de middag met de taxi naar de schoenerhaven Sunda Kelapa gegaan. het is wel oppassen als je een taxichauffeur vraag om je naar Sunda Kelapa te brengen, daar er ook een straat is met die naam. Men kent de haven hier onder de naam Pasar Ikan.
Deze schoeners, Pinisi, onderhouden de handel tussen de eilanden waar grotere schepen vanwege hun diepgang niet kunnen komen. Ze komen oorspronkelijk uit Sulawesi en worden bevaren door de Bugis. De scheepjes, vroeger hoofdzakelijk zeilscheepjes, maar nu veelal uitgerust met een dieselmotor, worden nog met mankracht geladen of gelost.
Het is iets waar je echt uren naar kan zitten kijken.

Van een van de scheepjes werden zakken met stenen gelost en ik was verbaast hoe gemakkelijk men deze volle zakken over een loopplank de wal opdroeg. Maar toen ik het gesteente beter bekeek en het woog in mijn hand bleek het puim steen te zijn.

PUIMSTEEN.

Puimsteen is een sterk poreus vulkanisch gesteente. Door de grote hoeveelheid holtes is het gesteente zeer licht zodat het zelfs op water blijft drijven. Zo komt het voor dat het gesteente ver van de vulkaanuitbarsting door de zeestroming wordt meegenomen en elders op de wereld op stranden komt te liggen.

Puimsteen ontstaat wanneer bij een vulkanische eruptie de vloeibare lava, die veel gassen bevat, zodanig snel afkoelt in het water dat de gasbelletjes niet de tijd krijgen te ontsnappen uit het gesteente. In de oudheid gebruikte men het om zich te scheren, maar tegenwoordig kent men het meer als een schuurmiddel gebruikt door de huisschilders. Ook wordt het gebruikt om de eeltlagen op de voeten glad te houden.

In de bouw wordt gemalen puimsteen gebruikt in cement en als ingrediënt in bepaalde betonsoorten. Ook in de grond- weg- en waterbouw als licht ophoogmiddel bij de aanleg van wegen waar de slappe veenbodem voor een slechte ondergrond zorgt

Na Sunda Kelappa te hebben verlaten ben ik wat aan het rondzwerven gegaan en heb toen echt de keerzijde van de medaille van Jakarta gezien, maar daar later meer over.
In de avond Torang weer ontmoet die zeer geïntresseerd was in mijn ervaringen in de afgelopen dagen. Hij adviseerde me om eens een kijkje te gaan nemen op de Ancol Art Market, Pasar Seni Ancol, niet ver van Sunda Kelapa.

LOMBOK - BALI - JAKARTA.

2012-01-26T12:46:00.003+01:00

WOENSDAG 18 JANUARI 1989.

We waren net optijd in Lembar om de veerboot te halen naar Padangbai op Bali. Zonnig was deze overtocht niet door zware naderende regenbuien met aarde donkere wolken.

Ook de zeegang was niet al te glad en de nodige passagiers kregen last van zeeziekte.

We hadden afgesproken elkaar weer te treffen bij het vliegveld en zo haalden we dan de middagvlucht naar Jakarta. Ook in Jakarta, onder weg van het vliegveld naar de binnenstad, was het één grote verkeers chaos door de ondergelopen straten door de zware regenval die avond. Ik had geen zin meer die avond nog ergens naar toe te gaan en at die avond in het winkelcentrum onder de flat maar een pizza als avond eten.

LOMBOK één dag.

2012-01-26T11:04:00.005+01:00

DINSDAG 17 JANUARI 1989.

Ondanks dat we afgelopen nacht allemaal laat in ons bed lagen was iederen present deze ochtend om met een gehuurde mini-bus aan de kleine eiland tour te beginnen. We maakten een uitstapje naar het zuiden van Lombok en genoten van het prachtige landschap, wat een heel ander charme heeft dan dat op Bali en het zag er allemaal veel rustiger en schoner uit.

Bij het ongerepte witte strand van Kuta op Lombok genoten we van de rust. Hier staan nog geen hotels en zijn er dus ook geen horden touristen te vinden.
In een kleine baai heerlijk gezwommen met als enige voorbij ganger een landbouwer met zijn buffels die hij een einde verder bij een kleine rivier uitmonding ging wassen.

De kust van Lombok is hier grillig gevormd en geeft zodoende steeds een ander aanzien. Het water klaar helder en je zwemt tussen prachtig gekleurde visjes.

Vlak bij het strand was een man bezig met het vlechten van palmbladeren voor dakbedekking van zijn huis. Deze stroken worden overlappend op het dak aangebracht en zijn waterdicht, maar wel lucht doorlatend zodat het binnen in het huis koel blijft.

Zijn huisdier, een aap, wist (ook zonder al de tv reclame) dat bronwater drinken gezond was.

Op de terugweg naar Ampenan passeerden we een orgineel Sasak dorp met de typische huizenbouw. Deze dorpen staan bekend om hun met de hand gevormde aardewerken potten welke gebakken worden in een kokosbast vuur.

Rond zevenen waren we terug in ons hotel en maakten het deze avond niet te laat, daar we biojrijds opmoesten staan vroeg de vroege oversteek naar Bali en onze namiddag vlucht terug naar Jakarta. Het was een mooie dag geweest.

Kizoa slideshow: LOMBOK 1989. - Slideshow

BALI naar LOMBOK.

2012-01-26T10:47:00.005+01:00

MAANDAG 16 JANUARI 1989.

Na een laat ontbijt en ingepakt te hebben, wat nodig was voor een paar dagen, met een gedeelte van de groep met een mini-bus naar Padangbai aan de oostkust van Bali gereden.
De achterblijvers zouden op de rest van de bagage passen.
Om 14.30 uur vertrokken we met mooi weer uit Padangbai met de veerboot naar Lembar op Lombok, alwaar we tegen 19.00 uur arriveerden.

We hadden tijdens de oversteek een prachtig uitzicht op de kusten van beide eilanden.
Tijdens de oversteek leerden we twee Nederlanders kennen en daar wat mee afgelachen. Ze bleken naar het zelfde hotel te gaan als wij. Dus dat beloofde wat!

Gezamelijk met een mini-bus van Lembar naar Ampenan gereden, waar we goede kamers kregen. Na gezamelijk uit eten te zijn gegaan tot s'nachts twee uur buiten op de waranda gezeten met een natje en een droogje en met de tranen in onze ogen van het lachen.

JAKARTA - DENPASAR. BALI.

2012-01-25T12:01:00.004+01:00

ZATERDAG 14 JANUARI 1989.

Na het ontbijt de hoognodige kleding en mijn camera ingepakt voor het weekeinde. Snel nog wat geld gewisseld en na een gezamelijke lunch op het vliegveld om 15.15 uur van Jakarta naar Denpasar vertrokken, waar we om 18.00 uur lokale tijd aankwamen. Bali heeft plus 60 minuten tijdverschil met Jakarta.

Met een taxi naar ons logement 'Yulia Beach Inn'in Kuta gereden, waar we redelijke kamers kregen. s'Avonds met de hele ploeg uit eten gegaan in 'Made's Warung'.

ZONDAG 15 JANUARI 1989.

In de vroege ochtend opgestaan om met de gehuurde Suzuki-jeep naar Ubud te rijden via een landelijke omgeving. De ochtend nevel hing nog tussen de bomen, maar er was al overal bedrijvigheid in de dorpen.

Eenmaal in Ubud eerst uitgebreid koffie gedronken in de 'Lotus Garden', waar we uitzicht hadden op een enorme vijver vol met lotusplanten met bloemen.

We bezochten eerst een ikat-weverij, waar ik een paar mooie doeken kocht voor thuis, waarna we een bezoek brachten aan 'The Duck Man Of Bali'. In dit bedrijfje worden hoofdzakelijk eenden en vogels in alle standen uit hout gesneden en prachtig beschilderd.

Dus waarom er niet eentje gekocht? Het bleef niet bij eentje, dus werden het eendjes. Het was een benauwde en erg warme dag en het lag niet aan ons, want ook de Balinezen klaagden er over.

In de namiddag waren weer terug in Kuta en na ons wat opgefrist te hebben zijn we naar het Kuta strand gegaan om onder het genot van een koude fles bier te genieten van de zonsondergang. Weer naar 'Made's Warung' gegaan om te eten. Morgen met een deel van de ploeg naar Lombok.

Kizoa slideshow: BALI - ART. - Slideshow

JAKARTA - PUNCAK PAS.

2012-01-23T14:58:00.005+01:00

VRIJDAG 13 JANUARI 1989.

Het was zowaar droog deze ochtend en zodoende belde ik een kennisje of ze zin had om met de auto met me naar de Puncak Pas te rijden.

PUNCAK PAS.

Puncak ( oude schrijfwijze Poentjak) is de naam van een pas die men passeert, als men van Bogor naar Bandung reist. Letterlijk vertaald betekend het 'top'.
Het hoogste punt van deze pas bevindt zich op 1500 meter boven de zeespiegel.

Daar de pas hoog is gelegen en daardoor relatief koel gebied is, was dit al voor de 2de WO een populair gebied om de hitte van Jakarta te ontvluchten en al snel verschenen er fraaie buiten huizen van de welgestelden. Ook nu is het een geliefd gebied vaar de bewoners uit Jakarta om in het weekeinde naar toe te gaan, wat dan ook kilometers lange files tot gevolg heeft op de smalle slingerende weg.

Het gebied is bekend om zijn grote koffie- en theeplantages die in de 19e eeuw zijn opgezet door de toenmalige Nederlandse kolonialen. Het was een concurente middel tegen het Engelse monopolie van de thee handel uit Ceylon.
De honderden hectaren koffie en vooral theeplantages liggen er nu nog steeds, maar zijn vrij matig onderhouden.

We hadden eerst nog het plan om wat verder richting Bandung te rijden, maar door de onverwachte zware regenval lieten we dit plan maar varen en keerden voorzichtig rijdend terug naar Jakarta, waar we pas in de vooravond aankwamen.
Het weer zat niet mee sinds ik in Jakarta was aan gekomen.

JAKARTA.

2012-01-23T14:35:00.003+01:00

WOENSDAG 11 JANUARI 1989.

Laat opgestaan wn na een kleine brunch eerst al de post doorgenomen en zo indien nodig beantwoord. Een briefje naar Sibolga geschreven met mijn dank voor het terug bezorgen van mijn Nias souvenirs. Ik trof Torang weer na zijn werktijd en haalden samen de ontwikkelde foto's en dia's af bij de fotograaf.

Nog even bij de kleermaker langs gegaan voor wat veranderingen door te geven en s'avonds met vrienden van Torang uit eten geweest in een Japans restaurant. Het koste die avond moeite om een taxi naar 'huis' te krijgen door de zware regen.

Het was de verdere nacht noodweer boven Jakarta.

DONDERDAG 12 JANUARI 1989.

De gehele ochtend zware regenval en onweer. Het zicht uit de flat waar ik vertoefde was hoog uit 50 meter. Al de straten stonden blank en het verkeer zat volledig vast. Het was een chaos. Zodoende tot ver in de namiddag thuis gebleven en wat zitten lezen.

We hadden afgesproken elkaar, en enige vrienden, weer te ontmoeten voor 'Happy Hour' in de bar van Hotel Indonesië. Aldaar ontmoeten we nog enige bekenden die het weekeinde van plan waren voor zaken naar Bali te gaan. Na veel heen en weer gepraat liet ik me overhalen om met hun mee te gaan naar Bali. De regen in Jakarta was ik spuug zat en ik had nog tijd genoeg eer ik terug moest vliegen naar Nederland, waar het ook winter was.

M.S.KERINCI. PADANG - JAKARTA.

2012-01-22T13:08:00.002+01:00

MAANDAG 9 JANUARI 1989.

Het was zeven uur in de ochtend toen we gewekt werden door de hut-steward met de mededeling dat het tijd was voor het ontbijt. Daar we er geen intresse inhadden hem dit medegedeeld en tot een uur of negen door geslapen.
Na een warme douche, wat na weken koud water een luxe was geworden, wat over dek gewandeld en wat buiten zitten lezen tot het tijd was voor de lunch.

In de middag was er een brand- en sloepenrol, maar tot mijn stomme verbazing kwam het merendeel van de passagiers niet opdagen. Het werd me nu ook duidelijk, dat als wat gebeurde met deze schepen, dat er zoveel doden te betreuren zijn, daar men niet weet wat te doen. Ook een groot deel van de passagiers die wel waren komen opdagen, na de voorgeschreven alarmen, stonden er volledig ongeintresseerd bij. Ik was wel anders gewend in mijn werk.
Na het dinner in de avond betrok de lucht zeer zwaar en was de verdere avond het vuur niet van de hemel af, wat op zee een prachtig gezicht is. We trokken ons terug in de scheepsbar om wat vertier te zoeken en raakten al snel in een leuk gesprek met twee Nederlandse jongens die al enige maanden aan het rond reizen waren door het Verre Oosten. Zo werd het middennacht eer we in onze kooi lagen.

DINSDAG 10 JANUARI 1989.

Het had die nacht behoorlijk geregend en het hemelwater had de dekken van de Kerinci schoon gewassen. In de vroege ochtend passeerden we de vulkaan Anak Krakatua, gelegen in de zeestraat Sunda.

DE KRAKATAU.

Deze enorme vulkaan gelegen in Straat Sunda tussen de eilanden Sumatra en Java explodeerde op maandag ochtend 27 augustus 1883. De berg rees op uit de zee en scheurde open, waarna de zee in het ontstane gat stroomde. Het gevolg was een uitbarsting die catastrofaal was en tot heden de grootste vulkaan uitbarsting is geweest.
Er ontstond een tsunami van ruim 30 meter hoogte. Vloedgolven overspoelden de kusten van Java en Sumatra. Door de enorme vloedgolven werfden schepen, waaronder het Nederlandse marinestoonschip Berouw, vele kilometers landinwaarts geslingerd. Een enorme aswolk van 50 kilometer hoogte steeg op en dompelde de gehele omgeving in een diepe duisternis. Duizenden mensen kwamen om het leven.
Door de enorm grote hoeveelheid stofdeeltjes die in de atmosfeer terecht kwamen, aalde wereldwijd het volgende jaar de temperatuur met 1,2 graden celcius. Het geknal en gebulder was tot in Australië en Afrika hoorbaar.
De berg verdween volledig onder het zeewateroppervlak.

ANAK KRAKATAU.

Vertaald 'kind van de Krakatau', verscheen in 1932 op dezelfde plaats waar de vroegere Krakatau had gelegen en vormde al snel een berg die as en zwavel spuwde. Sinds 1950 groeit de Anak Krakatau gemiddeld 13 cm. per week.

Het was na zes uur toen we aanmeerden aan de kade van Tanjung Priok de haven van Jakarta. Met een bus naar het hoofdspoorwegstation gegaan van Jakarta en daarvandaan naar het adres waar Torang woonde. We werden er hartelijk ontvangen en kregen gelijk een stapel post in onze handen gedrukt. Voor mij was er een stevig pakket met daarin mijn souvenirs van het eiland Nias. Na wat bijgepraat te hebben ging ik naar mijn onderkomen, een apartement van mensen die ik via mijn werk had leren kennen en die tijdelijk afwezig waren. Hier eerst al de was gewassen en dat was nogal wat.

In de middag eerst wat aan het zicht van Torang gedaan, daar deze alk enige dagen'één contactlens miste. Een teleurstelling was, dat toen we de camera van Torang opende om de film eruit te halen, dat deze niet goed was ingelegd en zodoende niet had getransporteerd. Helaas gingen zo heel wat opnamen verloren, wat een aardige tegenvaller voor ons beide was. Verder wat materiaal gekocht om wat broeken en hemden voor mij te laten maken bij de kleermaker. In de avond met vrienden van Torang, die de volgende dag weer ging werken, uit eten gegaan.

BUKITTINGGI - PADANG. WEST-SUMATRA.

2012-01-22T10:32:00.006+01:00

ZONDAG 8 JANUARI 1989.

Na een laat ontbijt onze bagage ingepakt en bij de hotel receptie in bewaring gegeven daar we nog wat rond wilden kijken in de omgeving. We hadden de minibus van het hotel voor een redelijk bedrag voor de rst van de dag gehuurd om niet afhankelijk te zijn van lokaal transport naar Padang later op de dag.

Zowaar was het VOC fort de Cock open maar veel bijzonders viel er niet te zien tijdens dezxe restauratie werkzaamheden en zo gingen we in de richting van de Sianok Canyon en genoten daar van het overweldige uitzicht van het door de natuur geschapen landschap.

Helaas ontbrak het ons aan tijd om daar een tocht doorheen te maken, maar wie weet komt dat ooit nog eens.Om 12.30 vertrokken we met het busje in de richting van Padang wat een rit was van 108 kilometer.

Het was een prachtige reis door het landschap waar diep in het dal geen sawa's lagen maar viskwekerijen. Halverwege een korte stop gemaakt om wat te eten en verse klappermelk te drinken.

Na onze aankomst in Padang eerst naar de haven gereden om daar onze kaartjes te kopen voor de bootvaart naar Jakarta. Met het busje nopg wat rond gereden door Padang en de lokale pasar bezocht. Na een goed dinner rond een uur of zeven weer naar de haven gereden en afscheid genomen van onze chauffeur.

Daar we eerste klas kaartjes hadden gekocht hadden we in het stationsgebouw een aparte wachtkamer gescheiden van de overige passagiers, welke in een ruimte zaten samengepakt, wat de meer een aanblik gaf van een overbevolkte mierenhoop.

Om 21.00 uur zijn we aan boord gegaan van het m/s Kerinci van de Pelni Line, welke al haar schepen de naam van een vulkaan uit Indonesië heeft gegeven. Het was even zoeken naar onze twee persoons hut. De hut zag er keurig uit met twee gescheiden kooien, eigen toilet en badruimte, klein bureau met radio en tv. Een maal een beetje ingericht eerst een warme douche genomen, wat een waar luxe was, om het vuil van de afgelopen dagen er eens goed af te boenen. Bij het vertrek naar de laatste lichten van Padang gekeken en daarna een rondgang over het schip gemaakt, waarbij ik Torang wees op de veiligheidsvoorschriften.

Na een potje bier aan de scheepsbar te hebben gedronken terug naar onze hut gegaan. Ik kon de slaap niet vatten en ben wat over het schip aan het zwerven gegaan en kwam dan ook ook de brug terecht. Hier stond men versteld van mijn nautische kennis ondanks dat ik zelf in de technische dienst werkte en zo werd er voor me ook een bezoek aan de machinekamer geregeld. Eindelijk weer terug in de hut viel ik als een blok in slaap.

(klik op deze afbeelding van de Sianok Canyon om deze vergroot te bekijken.)

BUKITTINGGI. WEST-SUMATRA. (Deel 3)

2012-01-21T14:26:00.003+01:00

Zaterdag 7 januari 1989.

Van ochtend al de winkels en de markt afgezocht naar een mooie betaalbare weefdoek. Uiteindelijk er een gevonden die ons wel aanstond, maar waarvan niets af viel te dingen, daar de prijs ons veel te hoog lag. Zodoende besloten we om maar terug te gaan naar het dorpje Pandai Sikat.
Intussen waren we door een onverwachte regenbui door en door nat geregend en zijn eerst terug gegaan naar ons hotel om wat droge kleding aan te trekken en alle natte troep te drogen te hangen. We raakten langzaam door al onze schone kleding heen.

s'Middags na een stevige lunch met een lokale minibus weer naar Pandai Sikat gereden om daar mijn weefdoek te kopen. Torang zag nog kans na veel heen en weer gepraat de prijs nog naar beneden te krijgen tot Rp. 110.00, maar het was de moeite waard.

De natuur langs de weg stond na de regenbui volop in bloei in allerhande kleuren en soorten bloemen.

( De fraaie weefdoek uit Pandai Sikat.)

Voor deze avond hadden we via het hotel kaartjes gekocht om naar een uitvoering van de traditionele volksdans te gaan kijken, wat echt de moeite waard bleek te zijn en ik er spijt van had dat ik mijn camera niet had meegenomen. Na de show in de stad nog wat gegeten en gedronken waarna we terug keerden naar ons hotel.

Afgelopen middag getracht bij een reisbureau om bootkaartjes te kopen voor de vaart van Padang naar Jakarta, maar het bleek beter te zijn dit aan de haven in Padang te regelen.

Dit was op de eerste plaats goedkoper dan vliegen en je had de tijd om wat tot rust te komen.

BUKITTINGGI. WEST-SUMATRA. (Deel 2 )

2012-01-21T11:57:00.004+01:00

VRIJDAG 6 JANUARI 1989.

Na het ontbijt eerst wat valuta gaan wisselen voor de komende dagen. Voor deze dag huurden we een klein busje van het hotel, wat goedkoper was dan een dagtour en we daarbij vrij waren te gaan en te staan waar we dat wensten.

Vanuit Bukittinggi reden we eerst naar Tabek Patah, waar we een prachtig uitzicht hadden over landschap. Hierna vervolgden we onze weg naar Batu Sangkar waar we een traditioneel huis bekeken uit de Minangkabau cultuur en bezochten hierna om in de sfeer te blijven het koningspaleis uit de 14e eeuw en van de zelfde cultuur in Pararuyung.

Zowel het paleis als het interieur was prachtig om te zien en gaf een indruk hoe men toen al in fraaie stijl leefde als vorst.

In het plaatsje Lima Kaum maakten we een stop bij een plaats waar nog een paar enorme stenen liggen met het zeer oude Sanskrit schrift er op.

Zo reden we verder door het prachtige landschap en stopten in Sungai Tarab waar we een door water aangedreven stampkoffiemolen bezochten en ook wat van deze zeer pittig ruikende koffie kochten.

Via het dorpje Balimbing, dat volledig door de natuur ligt ingesloten en waar de tijd stil is blijven staan en de mensen nog wonen in huizen uit de Minangkabau cultuur reden we naar de Ombilin rivier en het Singkarak meer.

Aan de oever van het prachtige meer een koel pilsje gedronken, waarna we terug reden in de richting van Bukittinggi via het dorpje Pandai Sikat. Hier worden de traditionele huwelijk-sarongs geweven bij de dorpelingen thuis. Dus daar eens een kijkje genomen. Ik liet mijn oog vallen op een mooi stukje weefwerk, waar men drie maanden aan werkte eer het klaar was, en vroeg of dit te koop was. Eerst wilde men het niet verkopen daar de slendang, de lendendoek nog niet klaar was. Maar dat maakte mij niets uit.Uiteindelijk konden we het niets eens worden over de prijs en besloten zodoende de volgende dag in Buklittinggi eens rond te kijken of we daar iets van mijn gading konden vinden. Zo niet dan weer terug naar de weverij in Pandai Sikat.

Na aankomst in het hotel eerst de vuile was gewassen en onder het genot van een koel biertje genoten van het uitzicht alvorens uit eten te gaan. Het was een intressante dag geweest.

Kizoa slideshow: AROUND BUKITTINGGI, - Slideshow

BUKITTINGGI. WEST-SUMATRA. (Deel 1)

2012-01-20T14:10:00.005+01:00

DONDERDAG 5 JANUARI 1989.

Rond een uur maakten we onderweg ergens in een zwaar bebost gebied bij een soort chauffeurs rustplaats een korte stop om een bak zwarte koffie te drinken en wat tot rust te komen.
Zo spraakzaam als we allemaal in het begin van de rit waren geweest, zo stil was het op het laatste deel van onze reis naar Bukittinggi. Bij de plaats Bonjol waren we die nacht de evenaar overgestoken naar het zuidelijke halfrond maar door de hobbelige weg hadden we deze 'hobbel' gemist!
Het was vijf uur geweest toen we in Bukittinggi aankwamen en wisten er een slaaplaats te vinden. Het Duitse echtpaar vervolgde hun weg naar Padang.
Na ons ontbijt en een gesprek met de ander gasten in het logement besloten we om van logem ent te verhuizen, daar we allemaal van de zelfde badruimte en toilet gebruik moesten maken en het er zeer gehorig was.

Zo kwamen we terecht in het hotel 'Mountain View', waar we maar omgerekend drie gulden meer betaalden voor een ruime kamer met badhok en toilet en daarbij een prachtig uitzicht over de bergen en het landschap vanaf ons kamerterras.

In de middag maakten we een kleine tocht in het landschap rond Bukittinggi en bezochten we een natuurlijke grot op een bergtop met stalgmieten en stalagtieten 'Ngalan Indah'. In deze grot leven kleine vogeltjes die alleen s'nachts uitvliegen.

Onderweg naar de Harrau Valley maakten we een stop bij een klein fabriekje waar Ze gekleurde kroepoek maakten welke gewoon langs de weg lag te drogen. Het was wel een kleurijk gezicht.

De Harrau Valley is omringt door door kaarsrecht uit het landschap op rijzende rotsen waartussen een kleine rivier zijn weg vindt en omringt is met sawa's voor de rijstcultuur. In de verte konde we de vukaan Merapi zien liggen met een hoogte van 2891 meter.

Op ons gemak hier en daar wat opnamen gemaakt.

Om half zes waren we weer terug in Bukittinggi en trachten een bezoek te brengen aan het oude VOC fort de Kock, maar dit was gesloten wegens werkzaamheden. Na nog wat rondgewandeld te hebben keerden we terug naar ons hotel, waar we onder het genot van een pilsje genoten van het fraaie uitzicht over het landschap.

s'Avonds in de stad uit eten gegaan en vroeg naar bed na een slaap tekort van de afgelopen nacht. Het is in Bukittinggi s'nachts zeer koel, daar de stad zo'n 930 meter boven zee niveau ligt.

Kizoa slideshow: NGALAN INDAH GROT & HARRAU VALLEY. - Slideshow

SIBOLGA - BUKITTINGGI. WEST-SUMATRA.

2012-01-20T11:02:00.007+01:00

WOENSDAG 4 JANUARI 1989.

Deze ochtend laat opgestaan, brieven en aanzichtkaarten gepost en valuta omgewisseld voor rupiah. Torang kookte samen met zijn moeder een heerlijke lunch met prachtige garnalen. Ik liet het me goed smaken. Toen ik na de lunch mijn bagage bijeenzocht en ging inpakken begon Torang dat ook te doen, waarbij ik er vanuitging, dat hij met de bus naar Medan zou reizen om daar het vliegtuig te nemen naar Jakarta. Lachend werd me medegedeeld dat de
eindbestemming wel Jakarta was, maar dan wel via Bukittinggi en Padang. Hij zou met me mee gaan en had zijn werkgever telefonisch om extra verlofdagen gevraagd.
Intussen met behulp van de familie een klachtbrief geschreven over de slechte behandeling door de politie aan de haven en het inbeslag nemen van mijn eigendommen. Ik deelde duidelijk mede dat ik dit niet van een gastvrijland had verwacht en gaarne weer in het bezit zou komen van mijn eigendommen.

De zwager van Torang kwam gedag zeggen met de mededeling dat mijn souvenirs niet meet op het havenkantoor waren maar nu op het hoofdbureau van politie en ik deze wel terug zou krijgen nu ze ontdekt hadden dat ze aardig in de fout waren gegaan. Hij beloofde ze op te sturen naar Torang's postadres in Jakarta. Bij een hartelijk afscheid van de familie kreeg ik van de moeder van Torang een orginele Batak Ulos als geschenk. Ik moest beloven nog eens terug te komen.
Overladen met de beste wensen vertrokken we naar het busstation om 16.00 uur.

Op het busstation verkochten ze nog geen plaatsbewijzen, daar het nog niet bekend was of er nog plaats was in de bus. In de wachtkamer ontmoeten we een jong Duits echtpaar, dat we op Pulau Nias hadden ontmoet en die in Padag bleken te werken. De bus zou volgens schema om 17.00 uur uit Sibolga vertrekken, maar om 20.00 uur waws er nog steeds geen bus aangekomen. Zodoende besloten we om samen met het Duitse paar een coop-taxi te huren, daar we anders wel heel de nacht konden wachten op de bus. Het zou in ieder geval meer reis comfort geven. Terwijl we gezamelijk wat gingen eten regelde Torang het vervoer en zo konden we dan om 21.00 uur uit Sibolgha vertrekken naar Bukittinggi in West-Sumatra een rit van 381 km.

Zo ging onze reis over een smalle slingerende bergachtige route door de wouden van Sumatra over een enorm slecht wegdek in een aarde donkere nacht.

SIBOLGA en CORRUPTIE.

2012-01-19T11:04:00.004+01:00

DINSDAG 3 JANUARI 1989.

Na een nachtelijke reis van 14 uur kwamen we in de haven van Sibolga aan. Hier stond me een nieuwe verrassing te wachten en maakte ik kennis met het corrupte politie systeem in Indonesië. Op het moment dat we de havenpport uit wilden lopen werd ik vriendelijk verzocht om mee naar het havenkantoor te gaan door een havenautoriteit welke mij verzocht mijn bagage te openen. Het bleek hem uiteindelijk te doen te zijn om de zak waarin ik het houtsnijwerk en de kris had verpakt.

( Een houtsnijwerk voorstellende een Nias koning.)

Volgens dit figuur hadden we een export vergunning moeten hebben van het Nias Cultuur Departement. Toen we vroegen waar dit dan wel gehuisvest was wist hij dat zelf niet. Het was duidelijk dat het om geld te doen was en toen ik hem mijn lege beurs liet zien en hem duidelijk maakte dat als ik geld had gehad hem niets had betaald leverde hij ons aan de lokale politie uit.

( De Nias-kris welke ik ruilde tegen mijn Zwitsers zakmes.)

De politie bleek geen intresse te hebben in het houtsnijwerk, maar begon een moeilijk verhaal op te hangen over inport van steekwapens op het eiland Sumatra en het was hun duidelijk om de kris te doen om die in te pikken.
Torang adviseerde mij om hier ook niet toe te geven en ik liet ze dit ook duidelijk merken en ik hun duidelijk vertelde dat ik van hun verhalen geen barst geloofde, daar Nias ook Indonesië was net als Sumatra en Java en in ieder huisgezin een dergelijk soort kris aanwezig was.
Nadat de hoogste in rang die daar aanwezig was zich er ook mee had bemoeid en me via Torang hed medegedeeld dat alles in beslag werd genomen begon het twee uur lang durende ambtelijke getik op een oude schrijmachine door de laagste in rang voor een proces verbaal op te maken. Het koste ze een hoop papierwerk en ze vingen van mij geen cent. ( Ik had mijn valuta bij Torang thuis achter gelaten voor we naar Nias vertrokken).
Alles werd op Torang zijn naam gezet, omdat zoals hij tegen mij verklaarde dit de enigste manier was om mijn eigendommen terug te krijgen, iets waar ik niet zo zeer in geloofde.
De gedachten gang van deze 'vriendelijke' autoriteiten was, dat Torang een lokale gids was en ik een rijke toerist die hem had ingehuurd.

(Twee uit kalksteen gesneden beeldjes voorstellende een konings echtpaar.)

Zo bereikten we dan zonder mijn aandenken aan Nias Torang's ouderlijk huis waar het hele vehaal aan zijn vader werd verteld en zijn zwager die als aanklager bij het gerecht werkte. De vader van Torang bleek ook een man van aanzien te zijn in Sibolga daar hij er een artsenpraktijk had gehad en medeoprichter was van het lokale ziekenhuis. Ze zouden aktie ondernemen om mijn eigendommen terug te krijgen, daar ze geen recht hadden deze zomaar inbeslag te nemen.
Na wat gegeten te hebben heb een hotelkamertje genomen bij een neef van Torang om de familie niet verder tot last te zijn en om wat slaap in te halen.
Torang vertelde ook de geschiedenis aan zijn neven in het hotelletje en deze wisten te vertellen dat deze 'hoge chef' een vieze schuinmarcheerder was en er wel eens kwam met jonge meisjes voor een kamer. Ook dit werd weer aan de zwager van Torang doorgespeeld.
Die avond in een klein restaurantje heerlijk gegeten en na gepraat over de afgelopen dagen.
Het was nu verder afwachten wat er zou gebeuren. Ook kwam tersprake wat mijn verdere planning was en vertelde ik dat ik nog verder wilde reizen naar Bukittinggi. Alleen?; was de reactie van Torang. "Ja want jij moet weer naar Jakarta om te werken" was mijn antwoord.

PULAU NIAS. PASIR LAGUNDRI. (Deel 4)

2012-01-18T10:29:00.002+01:00

EEN SAMEN VATTING VAN DE LAATSTE DAGEN OP PULAU NIAS.

Vrijdag 30 december 1988.

Met stijve spieren van de afdgelopen twee dagen opgestaan en ze losgemaakt met zwemmen in de baai. In de naochtend verscheen Wisnu op zijn motorfiets en bracht mijn houtsnijwerk mee en kreeg hij zijn 'niet lange broek' weer terug van Torang.
Hij moest naar Tulukdalam en vroeg of we zin hadden met hem mee te gaan en we konden dan gelijk de overtocht naar Sibolga met de boot regelen. Tot onze verrassing bleek de eerste boot pas op 2 januari 1989 uit Tulukdalam te vertrekken en daar we geen zin hadden de hele lange terugreis naar Gunung Sitoli weer te maken boekten we met behulp van Wisnu voor de tweede januari de overtocht naar Sibolga.
In Tulukdalam nog wat kleine geschenken gekocht voor Torang thuis en voor thuis in Nederland. Veel was er niet te zien en te beleven in deze plaats.

Terug naar ons logement en brachten de rest van de dag door op het strand en in de zee. s'Avonds heerlijk gegeten. Mr. Milyar had op ons verzoek een kratje bier gekocht en vroeg zich af hoe we dat koud kregen, daar ze geen koelkast hadden. Gewoon in de waterput achter het huis. Genietend van de tropische avond en de koele dronk vielen de jongsten uit het gezin op onze schoot in slaap.

Zaterdag 31 december 1988.

Zo werd het dan 31 december de laatste dag van het jaar 1988. Een dag die we zonder benul van tijd doorbrachten. Gegeten als we honger hadden en verder de tijd gedood met zwemmen, zonnen en lezen. In de baai monde een kleine rivier uit en daar gingen we met de jeugd speervissen, wat moeilijker was dan het leek.

Maar wat doet men dan lokaal met zo'n jaarwisseling vroegen we ons af? Nou een stevig vuurtje stoken op het strand en lekker eten. We gaven dus mevrouw wat extra geld om een lekkere cake te bakken voor die avond.

Zo werd het strand gereinigd van het drijfhout en plamtakken voor het vreugde vuur die avond.Het was voor de jeugd te lang wachten tot middennacht en zo ging om tien uur de vlam in de hoop hout.

We hadden die dag ook nieuwe gaste erbij gekregen in het logement; een jong echtpaar uit Nieuw Zeeland en een jonge Duitse rugzak toerist en het klikte goed onderling.

Het vreugde vuur laaide hoog op en waar plotseling al het andere volk vandaan kwam was ons een raadsel. Jongelui met muziekinstrumenten vulden de avond met muziek en zang. Een ieder had nog wat te drinken meegebracht en zo werd het een uitbundige jaarwisseling.

Met de familie Milyar en de overige gasten wewrden de laatste bierflessen leeggemaakt terwijl de laaste resten van het oude jaar op het strand lagen weg te smeulen.

Zondag 1 januari 1989.

Het was ruim 02.00 uur geweest eer een ieder naar zijn bed ging. We waren in alle rust, stilte en vrede 1989 ingegaan. Maar lang uitslapen was er niet bij, want onder het raam stond de jeugd te roepen, dat Oom moest komen zwemmen, ondanks de waarschuwing van de moeder dat ze stil moesten zijn. Dus eerst maar gaan zwemmen en na wat gegeten te hebben langs het strand naar het dorpje Batohili gewandeld. Torang was niet meegegaan daar hij een blaar op zijn hiel had. Het was de verdere dag het motto doe waar je zin in hebt. Zo bouwden we met de jeugd een vlotje en luierden wat aan het strand.

s'Avonds draaide wind onverwachts en deze werd zelfs stormachtig, waarna we uren regen kregen met een onweer waarbioj het vuur niet van de hemel weg was. Toch nog Nieuwjaars vuurwerk. Het werd een kille natte tropische nacht.

Maandag 2 januari 1989.

We werden deze ochtend stijf van de kou wakker en zochten snel het warme zeewater op en de zon. Na een stevig ontbijt onze bagage bijeen gezocht en ingepakt. In de dagen dat we in Lagundri-bay waren slachjte Mr.Milyar enige kippen en een bighgetje met een orginele Nias-kris. Ik liet hem weten dat ik die graag van hem zou willen kopen voor mijn verzameling, maar kopen dat kon niet, maar wel ruilen. Dus verwisselde ik mijn Zwitsers zakmes tegen zijn kris. Een ieder gelukkig.

Het was verder de gehele dag benauwd en drukkend weer.

Om vier uur in de middag werden we met de motorfiets naar Tulukdalam gebracht voor de bootvaart naar Sibolga. Bij het aan boord gaan rezen er problemen, daar bleek dat de persoon bij wie we de reis betaald hadden en het gebruik van een kleine hut om te slapen de bemanning maar gedeeltelijk had betaald en zo goed als zeker de rest van het geld in eigen zak had gestoken. Iedereen begon zich er mee te bemoeien, maar ik hield voet bij stuk en weigerde ook maar één Rupiah bij te betalen.

Midden in deze Babylonische spraakverwarring verscheen plotseling Wisnu die ons kwam uitzwaaien. Nadat dat hij verklaard had getuige te zijn geweest van onze betaling was de zaak snel opgelost. We vroegen hem of de dief van de 'niet lange broek' al gevonden was. Dragen in het dorp durfde de persoon, als hij uit het dorp kwam, hem zeker niet. Maar het kon iemend uit een ander dorp zijn geweest, daar het vaak gezien werd als een competitie om iets uit een ander dorp mee te nemen. Lachend voegde hij er aan toe ; "Vroeger waren het huwbare meisjes en nu zijn het sportbroekjes, waar blijf de traditie"? We moesten er hartelijk om lachen.

Uiteindelijk vertrokken tegen achten uit de haven van Tulukdalam met een kalme zee en een licht bewolkte hemel naar Sibolga.

Een ding was zeker; we hadden een mooie en avontuurlijke tijd gehad op Pulau Nias. Maar het belangrijkste was, dat er een vriendschap was ontstaan met de mensen die we ontmoet hadden. Vooral de fam. Milyar en Wisnu.

NATUURGEWELD.

Op 26 december 2004 werd Nias getroffen door een alles verwostende tsunami als gevolg van een zware aardbeving, waardoor veel doden en gewonden vielen.

Op 28 maart 2005 werd Nias getroffen door een aardbeving met een kracht van 8.7 op de Schaal van Richter. Ruim twee duizend mensen kwamen om en de stad Gunung Sitoli werd voor 80% verwoest. Er deed zich geen tsunami voor. Op 25 en 27 april 2006 was er weer een aardbeving met een kracht van 6 op de Schaal van Richter.

PULAU NIAS. BINNENLAND EN DORPEN. (Deel 3)

2012-01-17T14:46:00.003+01:00

DONDERDAG 29 DECEMBER 1988.

Het had de afgelopen nacht behoorlijk geregend, maar een ieder had zo goed geslapen dat we daar niets van hadden gemerkt. Toen Torang de gedroogde 'schone was' had gehaald kwam hij met de mededeling " Mijn niet lange broek is weg". Gelukkig was het een oude sportbroek, maar onze gastheer, Wisnu, en onze gids waren er helemaal niet gelukkig mee, want gasten besteel je niet. Daar de rest van de tocht in een sarong af te leggen niets was kreeg hij van Wisnu een korte broek te leen en deze zou hij dan de volgende dag op komen halen en gelijk mijn houtsnijwerk souvenirs komen afgeven.

Na het ontbijt nog even door het dorp gewandeld te hebben in het gezelschap van een groep kleine kinderen namen we afscheid en vervolgden we onze tocht door het binnenland.

Het was door de regenval van afgelopen nacht broeiend heet en het zweet gustste ons weer van het lijf en de paden waren zo goed als onbegaanbaar. Het werd het zwaarste gedeelte van deze voettocht.

Overal zagen we prachtige vlinders en hoorden we het geluid van vogels en insekten. Via het dorpje Bawosali bereikten we bij Hilisimaetano de 'verharde weg'. De laatste paar kilometers waren moordend geweest. Het was toen nog vijf kilometer lopen naar de plaats waar we weer door de motorfietsen zouden worden opgepikt die ons terug naar Lagundri zouden brengen.

Zowaar ze stonden op ons te wachten.

Het was tegen vieren toen we weer terug waren in ons logement 'Yanty Inn' en na eerst heerlijk in het water van de baai gezwommen te hebben lieten we ons stevig masseren met klapperolie door onze gastvrouw.
Na een stevige smakelijke maaltijd, want koken kon de gastvrouw zeer goed, nog genoten van een gezellige avond met het Franse echtpaar dat de volgende dag verder zou reizen. We moesten maar eens vertellen wat we de volgende dag wensten te eten. Met het geruis van de branding in onze oren vielen we in slaap.

PULAU NIAS. BINNENLAND EN DORPEN. (Deel 2)

2012-01-17T11:50:00.004+01:00

WOENSDAG 28 DECEMBER 1988.

Door de drukke bedrijvigheid buiten onze kamer om 08.00 uur opgestaan en eerst een frisse duik in zee genomen om onze spieren wat los te maken. Na ons afgespoeld te hebben met zoetwater in de kamer-mandi onze bagage ingepakt buiten de reisbenodigheden voor de twee daagse tocht. Gepakt met onze spullen naar ons nieuwe logement gegaan 'Yanty Inn' om daar eerst van een ontbijt te genieten en de overtollige bagage achter te laten.
Het logement was gebouwd op palen van palmbomen en verder geheel opgetrokken uit stevbige bamboepalen, wqanden van gevlochte maten van plambladeren, zo ook de vloeren en een dakbedekking van plambladeren. Beneden leefde de eigenaar met zijn gezin en boven de gasten. Achter het huis was de wasplaats en de keuken. Geen electrisch, maar verlichting van palmolie lampen. Het was met recht 100% eco-stijl, maar het was schoon.

Het was tegen negenen toen we uit Lagundri-bay vertrokken en legden we het eerste deel van onze tocht naar het plaatsje Orahili af achter op een motorfiets. het was een reisje van 11 kilometer met het mooiste weer van de wereld door een prachtige groene natuur.

Orahili lag net als de overige tratitionele dorpen verstopt gebouwd op een heuvel en was te bereiken via een smal geplaveid paadje. Al de huizen stonden aan weerszijden van een met grote stenen geplaveide hoofdstraat. Op sommige plaatsen was nog een bamboe omheining te zien en het was dus een klein fort.

Vanaf Orahili hadden we een prachtig uitzicht over het landschap en konden we in de verte Lagundri-bay zien liggen. We vervolgden onze voettocht naar het dorp Bawömataluo wat maar hemelsbreed op anderhalve kilometer van Orahilli lag. Het leek allemaal eenvoudig wat de afstanden aanging, maar dat viel al snel tegen. Het was constant klimmen en afdalen over zeer smalle voetpaadjes die soms niet te zien waren door de begroeiing. De zon brande ook genadeloos boven ons en het zweet gutste ons van het lijf.

Ook de huizen in het dorp Bawömataluo (betekend zonneheuvel) lagen aan weerszijden van een geplaveide hoofdstraat. Onze gids, Mr.Milyar, die goed Engels sprak legde ons alles goed uit over de bouw van de huizen en de enorme stenen die er voor lagen.

De woningen in de dorpen staan allemaal op hoge zeer stevige palen, maar hebben ergens aan de voorkant de vorm van de achtersteven van een Chinese- of Vietnamese Junk (schip).

Het verhaal gaat dat eeuwen geleden een schip met die vorm op het eiland strandde en de bemanning er achter bleef en zich er vestigde. Deze gezichtstrekken kom je bij de huidige bevolking nog tegen. We bezochten het koningshuis en ik liet het aan mijn reisgenoot, Torang, over om over de prijs te pingelen van wat kleine uit hout gesneden souvenirs.

In het dorp staat een indrukwekkend 150 jaar oud koningshuis (paleis) het 'omo seuba'. Het gebouw is 15 meter hoog en wordt gesteund op enorme pilaren. Het is versierd met rijk houtsnijwerk, krokodillen, zeevarenden en prinsessen voorstellende. Vlak voor het koningshuis ligt een enorme steen. In het dorp staan ongeveer 287 megalieten.

DE STEEN.

De enorme steen (megaliet) van 'Darodaro'voor de gestorven Saoenigeho van Bawömataluo werd ruim drie kilometer verder uit een rivier bedding gekapt en op een speciale sleepconstructie naar het dorp gebracht. Volgens de overlevering heeft het 525 mannen drie dagen gekost om deze steen op zijn plaats te krijgen. (anno 1915)

Vlak na het dorpje Siwala dacht ik het geluid te horen van een waterval. Het was dan wel vallend water maar wel met bakken uit de hemel en waren binnen een paar tellen volledig doorweekt. Het smalle voetpad veranderde snel in een ware modderstroom. Maar na regen kwam ook weer de zonneschijn en liepen we alweer snel te stomen en op te drogen.

Helaas had het opdrogen weinig zin, daar de brug over een kleine rivier die we mosten oversteken volledig verdwenen bleek te zijn. Afgedaald van de oever naar het water net zolang door het snelstromende rivierwater gewaad tot we aan de andere oever redelijk omhoog konden klimmen. Vuil van het zweet, modder en rivierwater bereikten we om 15.00 uur het dorp Hininawalö, wat het eindpunt was van deze dag. het was een intressante dag geweest zowel de tocht als het bezoek aan de eerste dorpen.

Zomaar blijven overnachten in het dorp, dat gaat niet. Eerst werden we aan het dorpshoofd voorgesteld, waarbij we schuw werden omringt door de bewoners, wat ons westerlingen eerst een indruk gaf dat we er niet welkom waren, maar daar we rekeninmg hielden met de traditionele levenswijze van de bevolking klonk al snel uit de mond van het dorpshooft, in het Niha, YA'AHOWU, het woord voor welkom en werden we uitgenodigd om in het koninghuis te overnachten. Voor het koningshuis lag de oude gerechtsplaats met enorme stenen stoelen en tafels, van wel 15 ton, welke er al eeuwen stonden.

In de lokale wasgelegenheid, mannen en vrouwen gescheiden, wasten we ons het vuil van ons lichaam en uit onze kleding onder de nodige belangstelling van de dorpsjeugd die helemaal door het dolle heen raakten toen gebruik mochten maken van ons stuk toiletzeep.

Terwijl ons eten werd klaar gemaakt hield Torang de jeugd bezig, zittend op de stenen tafel, met het leren van een Frans liedje over een zwaluw en kreeg al snel begeleiding van enige gitaren.

We werden onthaald op enige lokale melodiën en onder het genot van een zeer sterke lokale rode wijn werd het een gezellige avond en sliepen we die nacht als 'vorsten'.

Kizoa slideshow: KONINGSHUIS PULAU NIAS. - Slideshow

Binnen in het koningshuis hing een zware houten trom, enige afbeelding uit huotgesneden van de vroegere koningstroon en een paar zeer fraaie raamafsluitingen.

PULAU NIAS. INDONESIË. (Deel 1).

2012-01-16T12:40:00.003+01:00

In dit verslag gaan we terug naar eind december 1988. Ik had de eer, tijdens mijn reis over Sumatra, de Kerstdagen door te mogen brengen bij een christelijke Batak-familie te Sibolga op Noord-West Sumatra. Ik besloot de dagen tussen de Kerst ende jaarwisseling te gebruiken om een bezoek te brengen aan het eiland Nias, voor de kust gelegen van Sumatra, met haar eigen taal, cultuur en huizenbouw. Het zat de gast-familie niet lekker dat ik deze reis allen ging maken, daar ik de taal niet goed kende en zo werd er besloten dat een zoon met me mee zou reizen die op vakantie was vanuit Jakarta waar hij werkte. We beloofden te proberen met de jaarwisseling weer 'thuis' te zijn in Sibolga.

PULAU NIAS.

Het eiland Nias ligt zo'n 120 kilometer uit de kust van Sumatra in de Indische Oceaan. Het ie het grootste eiland van een reeks eilanden, de Mentawai-eilanden, die parallel lopen aan de kust van Sumatra. Het eiland is ongeveer 100 kilommeter lang en 50 kilometer breed. Het eiland Nias is een regentschap (kabupaten) in de provincie Nopord-Sumatra en telt een half miljoen inwoners. De bevolking spreekt een eigen taal en is voor het merendeel christen. De hoofdstad is Gunung Sitoli.

OORSPRONG BEVOLKING.

Etnologen zijn het nog steeds niet eens waar de eerste bewoners van het eiland vandaan zijn gekomen. Afgaande op de bouw van de huizen wijst het er op dat ze van overzee zijn gekomen en vroeger tijden onder invloed van de Dong-son cultuur van Annan (Noord-Vietnam) hebben gestaan. Andere denken dat ze verwant zijn aan de Burmaanse Naga-stammen en weer anderen menen dat ze van het eiland Madagaskar afkomstig zijn. Een feit is zeker, dat ze een lichtere huidskleur hebben dan de bevolking van Sumatra.

In oude geschriften, van Arabische zeevarenden, wordt melding gemaakt dat de bevolking naakt rondliep en dat het koppensnellers waren, maar ze aten hun slachtoffers niet op. De 50 onderlinge dorpen (oeri) raakten regelmatig slaags met elkaar en de door hun onderling buit gemaakte gevangenen werden als slaaf verkocht aan de inwoners van Ache en Padang voor goud, ijzer, tabak en parels. Dorpen werden op een omheinde heuvel gebouwd als bescherming tegen invallen.

In 1863 ging het eiland deel uitmaken van het toenmalige Nederlands-Indië, waarna in 1865 de eerste zendelingen op het eiland arriveerden en er een einde kwam aan de onderlinge strijd en het koppensnellen.

DE EERSTE REISDAG 26 DECEMBER 1988.

Voorzien van de hoognodige bagage gingen we naar de haven van Sibolga waar we hoopten een overtocht naar de plaats Tulukdalam op Nias de kunnen bemachtigen, maar er ging alleen nog maar een boot naar Gunung Sitoli, zo'n 120 kilometer reizen noordelijker aan de kust gelegen van onze reisbestemming. Rond 18.00 uur hadden we uiteindelijk een overvaart weten te regelen, maar het duurde nog enige tijd eer het scheepje haar lading had ingenomen, de luiken waren gesloten eer de passagiers aan boord mochten gaan.

Zodar we aan boord konden gaan wisten we een overdekt plaatsje te bemachtigen bij een van de ladingluiken bij het voorruim. Benedendeks zat het vol met passagiers en hun bagage.
Met een prachtige gekleurde hemel van de zonsondergang verlieten we tegen tienen de haven van Sibolga. Het merendeel van de oversteek brachten we op de voorplecht door, alwaar een groepje studenten de tijd verdreef met gitaarspelen en zingen, en waarvan ik de nodige vragen kreeg te verwerken. Helaas dreef een zware regenbui ons naar binnen, waar mensen in de meest vreemde houdingen lagen- en zaten te slapen, op- en naast hun bagage, ondanks het geschetter van een radio. Het bleef de verdere overtocht zwaar regenen.

PULAU NIAS 27 DECEMBER 1988.

Om zes uur in de ochtend bij het eerste daglicht meerden we aan in de haven van Gunung Sitoli. Het was gelijk een drukte van belang om een plaatsje te bemachtigen in een van de twee bussen die naar Tulukdalam zouden vertrekken. Het koste dan ook de nodige overredingskracht om een plaatsbewijs te verkrijgen. Het zou een rit gaan worden over slecht begaanbare wegen door de regenval de afgelopen dagen. 'Geen zorgen we komen er wel', daar ging men gewoon vanuit.
In het begin van de reis konden we nog over een redelijk wegdek spreken, maar dit werd al spoedig slechter en slechter.

De eerste verrassing was dat bij een kleine rivier overgang enige palen van de houten 'brug' gebroken waren en het te gevaarlijk was om er met de busjes over te steken. Iedereen moest uitstappen en via de gammele brug het riviertje oversteken terwijl de busjes met hoge snel;heid door het water de andere oever wisten te bereiken. In stappen en daar gingen we weer verder.
De volgende stop was na een poging een berghelling op te komen 'in the middle of know where', wat niet lukte in de volledig diepe sporen vol modder van eerder verkeer. Weer moesten alle mannen uitstappen om te voet te helling op te gaan, waarna de busjes één voor één met veel moeite de helling opkropen terwijl we droge palmtakken voor de wielen legden. Eenmaal boven ging de reis verder en we zaten nu in het tweede busje.

Zo bereikten we weer een kleine snelstromende ondiepe rivier, waar de brfug van hout geheel weggespoeld was. Het eerste busje reed volle kracht de oever af om de rivier over te steken aar bleef halverwege steken. Intussen denderde onze chauffeur even verder de rivier in en wisten we veilig de ander oever te bereiken. Hier was het weer uitstappen en nadat ik mijn bagage had veiliggesteld bij mijn reisgenoot, evacueerden we eerst de vrouwen en kinderen uit het busje terwijl er intussen allerhande stukken touw aan elkaar geknoopt werden om met behulp van ons busje het andere busje uit het water te trekken. Na veel pogingen lukte ditg uiteindelijk en konden de passagiers hun bagage uitladen. Tot mijn verbazing werd er door de geredde passagiers allerhanden potjes en pannetjes uitgepakt en ging men rustig zitten eten op de rivieroever terwijl er getracht werd de motor van het busje nieuw leven in te blazen, maar hier bleef onze chaufeur niet opwachten. Al met al was het een avontuurlijke reis geworden. Een reis van ruim negen uur toen we uiteindelijk werden afgezet op een wegsplitsing richting Lagundri.

De laatste 6 kilometer naar Lagundri legden we af achterop een motorfiets in zonnig overgoten landschap. In Lagundri een kamer in het Fanayama logement weten te krijgen nog geen honderd meter van het strand wat volledig omringt was door palmbomen, maar er bleek niets te drinken te zijn te krijgen of te eten en ook in het deurslot had ik geen vertrouwen.
Na eerst de vermoeienissen en het vuil van ons afgespoeld te hebben in het verkwikkende klaarheldere zeewater maakten we een korte wandeling en kwamen bij het logement Yanty Inn terecht waar we te eten en te drinken konden krijgen. Zo raakten we in gesprek met een Frans leraar-echtpaar uit de Frans Caledoniën-Eilanden en de eigenaar van Yanty Inn, Mr. Milyar.
Het bleek dat ze de volgende dag een voettocht gingen maken door het binnenland langs oude historische dorpen en we besloten ons bij het gezelschap aan te sluiten. Zo namen we ook het besluit om de volgende ochtend te verhuizen naar het Yanti Inn logement vlak aan de zee.
Het werd uiteindelijk tien uur eer we als een blok in slaap vielen op onze harde bedden.

AMSTERDAM CENTRAAL STATION. (DEEL 3)

2012-01-07T11:28:00.004+01:00

Opvallend is, dat het smeedwerk op de rechterdaknok is voorzien van een gekroonde 'W'. In dit gedeelte van het station ligt het 'Koningspaviljoen'. In dit paviljoen liggen de koninklijke wachtkamers, alwaar koninklijke gasten en andere hoogwaardigheidsbekleders welke met de trein aankomen worden ontvangen door de Nederlandse delegatie.

Het 'Koningspaviljoen' heeft een fraaie vergulde smeedijzeren ingang op het eerste perron. In de rechtertoren is een poort aangebracht, waar vroeger de koetsen in konden rijden en nu de statiewagens om de gasten te vervoeren.

Helaas is aan de binnenzijde van het stationsgebouw nog maar weinig zichtbaar van de toenmalige fraaie aankleding van plafond en wanden.

Alleen een gedeelte van het plafond en de versierde omlijstingen van de voormalige wachtkamers is nog zichtbaar. Veel gaat verscholen achter de puien van de nieuwe winkel galerei en de schermen met de aankomst- en vertrektijden van de treinen.

Kizoa slideshow: AMSTERDAM CENTRAAL (2). - Slideshow

Het station vertoont een sterke gelijkenis met het door Cuypers ontworpen Rijksmuseum, wat in 1885 werd opgeleverd.

AMSTERDAM CENTRAAL STATION. (DEEL 2)

2012-01-07T10:30:00.005+01:00

Na de herindeling van het stationsplein heeft men nu een beter zicht op het statonsgebouw.
De hoofdingang wordt geflakeerd door twee vierkante torens, waarvan de linker is voorzien van een windwijzer en de rechter van een uurwerk.

Midden in het fronton boven de ingang prijkt het wapen van het Koninkrijk der Nederlanden voorzien van de sreuk 'Je Maintaindrai'; 'Ik zal handhaven'.
Beide torens en het middenstuk zijn versierd met fraai beeldhouwerk, zowel aan de gevel als boven de vensters en onder de dakrand diverse wapenschilden van steden.

Op de zijgevels van de torens zijn fraai omlijste spreuken aangebracht. Beide torens moesten volgens Cuypers de 'nieuwe stadspoort' uitbeelden.

Het gehele stationsdak en ook de bveide torens zijn voorzien van fraaie dak-kapellen en op de nok kunstig siersmeedwerk.
Cuypers heeft met recht iedere ruimte benut om deze te versieren met afbeeldingen of mozaïekwerk.

Kizoa slideshow: AMSTERDAM CENTRAAL (1). - Slideshow

AMSTERDAM CENTRAAL STATION. (DEEL 1)

2012-01-06T14:31:00.002+01:00

Een gebouw in Amsterdam waar dagelijks meer dan 250.000 mensen in- en uitlopen is het fraaie Centraal Station gelegen aan het IJ. Het is een juweeltje om te zien nu het geheel is opgeknapt, maar de jachtige reiziger ontgaat deze schoonheid van architectuur.

Het ontwerp is van de Roermondse architect Cuypers, die ook het Rijksmuseum heeft ontworpen. De overkappingen van de perrons vielen buiten Cuypers opdracht.

Het station verving in 1878 het gesloten Station Amsterdam Willemspoort en het van 1878 - 1889 gebruikte tijdelijke Station Westerdok. Voor de bouw werden er drie eilandjes in het IJ aangeplemt met zand uit de duinen bij Velzen, dat vrijkwam bij het graven van het Noordzee-kanaal. Om een stevige ondergrond voor de fundatie te verkrijgen werden er 8687 houten palen in de grond geslagen, maar ondanks dit traden er verzakkingen op wat de bouw enige jaren vertraagde.

Daar Cuypers geen opdracht had tot het ontwerpen van de perron overkapping werd het gebouw in oktober 1884 zonder overkapping opgeleverd.

De eerste perron overkapping werd ontworpen door L.J.Eijmer, civiel ingenieur bij de Staats Spoorwegen. De kap welke de eerste perrons overkapt bestaat uit boogspanten van 45 meter. Voor deze overkapping ontwierp Cuypers wel wel de decoraties voor de spanten en de kopgevels. Boven op deze overkapping staat aan iedere zijde het klassieke symbool van de spoorwegen; het 'gevleugelde wiel'. Uiteindelijk werd het station op 15 oktober 1889 geopend onder enorme publieke belangstelling.

In 1922 werd een tweede , smallere en langere overkapping aan de IJ-zijde van het station voltooid. Tot de beide overkappingen bleef een aantal perrons niet overkapt tot 1996, toen de derde middenkap gebouwd werd.

Door de aanleg momenteel van de Noord-Zuid Metrolijn kreeg het stationsplein een geheel nieuwe herindeling en werd er aan de IJ-zijde van het station een verhoogd busstation gebouwd met een overkapping. Het station heeft nu vier verschillende overkappingen.

NIEUWJAARSWENS.

2011-12-28T15:09:00.002+01:00

AFSCHEID VAN HET JAAR 2011.

Het is weer aftellen en dan is het jaar 2011 alweer ten einde.
Het was een jaar waarin de natuur haar geweld heeft laten gelden met aardbevingen, orkanen en overstromingen. Dit koste vele bewoners van onze planeet 'huis en haard' maar ook vele hun leven. Vele moesten dan verder leven onder erbarmelijke toestanden zonder enig vooruitzicht op een betere toekomst.

Alsof dit allemaal al niet genoeg was, vonden nog eens duizenden mensen de dood in hun strijd tegen onderdrukking of een vrije meningsuiting.
Dictators werden verdreven voor het verkrijgen van een democratie; de"Arabische Lente", maar onderling gaat de machtstrijd gewoon verder om de macht.

Vele onderons moesten afscheid nemen van dierbaren die door ziekte geveld werden.

Het jaar 2011 is niet een jaar om met plezier op terug te kijken voor velen op deze planeet.

Nu is het afwachten wat 2012 ons gaat brengen en de vooruitzichten zijn voor veel mensen al somber.

Laten we daarom met veel vrolijk geknal, gedonder en het bijbehorende licht- en kleuren spel afscheid nemen van 2011 en elkaar al het goede toewensen zoals;

"VREDE", "GOEDE GEZONDHEID", "LIEFDE" EN "GELUK" voor 2012.

"ZIEN EN WETEN" wenst jullie bezoekers van deze weblog al het goede toe en ook al de anderen mensen.

KERSTWENS.

2011-12-21T15:25:00.002+01:00

(Klik met de linkermuisknop op de afbeelding om deze vergroot te bekijken.)

WENSEN VOOR DE FEESTAGEN.

2011-12-16T17:05:00.004+01:00

EEN KERSTWENS!

HET IS VAAK AFHANKELIJK VAN ONS GELOOF HOE WE ONZE WENSEN VOOR DE KOMENDE FEESTDAGEN FORMULEREN.

KATHOLIEKEN ZEGGEN "ZALIGE FEESTDAGEN", PROTESTANTEN ZEGGEN "GELUKKIGE FEESTDAGEN" EN KERKELIJKE LEIDERS SPREKEN OVER "GEZEGENDE FEESTDAGEN". AL MET AL WENSEN WE ELKAAR AL HET GOEDE TOE.

JE ZOU OOK KUNNEN ZEGGEN "GEZONDE FEESTDAGEN".

MAAR KIJK EENS OM ONS HEEN OP DEZE WERELD, WAAR MEN ELKAAR AFSLACHT WEGENS GELOOFSGESCHILLEN. EEN WERELD WAARIN MEN NIET TERUGSCHRIKT OM GEWELD TE GEBRUIKEN DOOR DOOD, VERDERF EN ANGST TE ZAAIEN ONDER DE MEDEMENS ONGEACHT GESLACHT OF LEEFTIJD.

FANATEN BLAZEN ZICH ZELF OP IN EEN VREDIGE MENSEN MASSA OF GAAN ACHTELOOS MET GRANATEN GOOIEN EN OM ZICH HEEN STAAN SCHIETEN.

DUS VOOR VELEN VAN ONS GAAT "GEZONDE FEESTDAGEN" OOK NIET OP.

WAT BLIJFT ER DAN NOG OVER VAN AL DIE : "ZALIGE"-, "GELUKKIGE"- OF "GEZEGENDE FEESTDAGEN"? ALLEEN VERDRIET, ELLENDE, PIJN EN HONGER, WAT NOG MEER HAAT EN NIJD ZAAIT!

ZOUDEN WE ELKAAR NIET BETER "VREDIGE FEESTDAGEN" KUNNEN TOE WENSEN? DAGEN VAN "VREDE OP AARDE" VOOR EEN IEDER ONGEACHT GELOOFSOVERTUIGING OF HUIDSKLEUR.

PAS ALS WE DAAR AAN WERKEN GELDEN OOK DE ANDERE GOEDE WENSEN.

IK WENS U ALLEN "VREDIGE" DAGEN TOE. NIET ALLEEN

DEZE FEESTDAGEN MAAR OOK IN DE VERE TOEKOMST.

"VREDE OP AARDE".

KAARSENSLIJPER !

2011-12-14T17:03:00.003+01:00

Verledenjaar heb ik hem nog gebruikt gedurende de feestdagen, maar nu ik hem weer nodig heb is de "kaarsenslijper" spoorloos. In de dozen met de Kerstkandelaars gezocht, in de laden van de kasten en in de doos met stand-by kaarsen voor als het electrisch uit zou vallen, maar de slijper is niet meer te vinden.

Dus maar even naar de stad gereden om maar een nieuwe te kopen, daar niet al mijn kandelaars de zelfde gat-diameter hebben voor de dinnerkaarsen er in te plaatsen.

Het mag dan wel de beste winkelgemeente van Limburg te zijn geworden dit jaar ( zo ook verleden jaar ) maar geen enkele zaak kon mij helpen.

In sommige winkels dachten ze, dat ik ze voor de gek stond te houden en verwachten ze plotseling met een verborgen camera geconfronteerd te worden. Soms werd ik aangekeken alsof ik zangzaad voor een koekoeksklok wenste te kopen. Woon- Tuin- en Hobbyboulevard en zo ook de winkels in de binnenstad konden mij niet helpen. In verscheidene winkels heb ik ze naar Google verwezen om daar hun geheugen eens op te frissen. Al met al waren er maar vijf winkeliers die precies wisten waar over ik het had.

Maar een "kaarsenslijper" bestaat echt. Daarom twee bijgaande afbeeldingen vanuit Google.

Uiteindelijk heb ik er maar één via een webwinkel gekocht om er zeker van te zijn dat de kaarsen goed in de kandelaars passen.

"WAT MEN ZEGT" .....

2011-12-13T10:29:00.002+01:00

Er zijn nog altijd mensen die er niet tegen kunnen over wat er gezegd wordt over hem- of haar persoon. Luister alleen maar eens naar de gesprekken in de wachtkamer van de huisarts, wat daar is het kommer en kwel en als je alles zou moeten geloven ga je nog zieker naar buiten, dan je er binnen bent gekomen. Maar er zijn mensen die er nerveus en ziek van worden omdat ze zich storen aan "wat men zegt". Wat je ook doet, je doet het nooit goed voor iedereen en als je je door deze opmerkingen laat opjutten wordt je inderdaad "gek".

HET VERHAAL VAN DE VADER, DE ZOON EN DE EZEL.

Een vader en zoon gaan op reis met een ezel aan de leiband. Voorbijgangers zeggen: jullie zijn gek, een ezel is er om lasten te dragen! De vader bestijgt de ezel en zo gaan zij verder.
Maar dan krijgt de vader het commentaar: hardvochtige man, laat je je zoon zo maar op blote voeten over deze slechte weg lopen! Dus bestijgt de jongen de ezel. Maar ook dit gaat niet lang goed want de voorbijgangers roepen: jij, ontaarde zoon, laat jij je vader zo maar over deze zanderige weg voortsjokken, schaam je!
Ten einde raad - niet weer wetende hoe het moet - gaan zijn beiden maar op de ezel zitten. Maar u zult begrijpen dit kan ook niet lang goed gaan. Al spoedig wordt er geroepen: beestachtig! Dit is werkelijk een geval van dieren mishandeling!

De vader en de zoon hebben toen een boomstam genomen waaraan zij de ezel met zijn poten vastbonden en hebben hem zo - de uiteinden over hun schouders - de ezel verder over de weg gedragen...... tot er geroepen werd: jullie zijn helemaal gek geworden!

Hier eindigd deze parabel of gelijkenis. Het is een verhaal zo oud als de weg naar Rome, maar komt uit een sprookje.

Doet wat je doen moet naar eigen eer, geweten en overtuiging. Stoor je niet aan de roddel van de spraakmakende gemeente. Anders verlies je jezelf en eigen indentiteit. Gewoon doen of je "gek" bent!

DE DONKERE DAGEN ....

2011-12-09T16:43:00.002+01:00

....VOOR KERSTMIS.

Zwarte luchten en donkere wolken jagen langs de hemel. Storm met regen, overgaand in natte sneeuw of hagel, is aan de orde van de dag.
De laatste bladeren worden van de bomen gerukt door zware windstoten en waaien over de daken van de huizen weg.
Je zou nog geen hond de straat opsturen in zulk beestachtig slecht weer, maar de post- en krantenbestellers moeten er wel doorheen, want we willen onze Kerst- en Nieuwjaarspost wel optijd ontvangen. Ik heb respect voor ze.

Midden op de dag zit je binnenshuis met licht aan om te kunnen zien wat je doet.
Maar dan als de zon bezig is naar haar laagste stand te zakken, voor het invallen van de vroege duisternis, breekt ineens het wolkendek open en is het even genieten van dit lichtwonder van de natuur.

VOORJAAR IN DECEMBER: DE CAMELIA.

2011-12-05T11:48:00.002+01:00

Het is vandaag 5 december 2011 en perioden met zon worden afgewisseld met regenbuien bij een temperatuur van 4,8 C. en een wind uit het westen met stoten van 27 km. per uur. Maar de natuur is volledig van slag, want achter in de tuin staat de witte- en de rode Camelia in bloei. Helaas zullen als het gaat vriezen de bloemknoppen kapot gaan en zullen er in het voorjaar geen bloemen aan de plant zitten.

DE CAMELIA.

De Camelia (Camellia japonica) wordt ook wel de 'Japanse roos' genoemd, maar de oosprong ervan ligt in China waar nog steeds nieuwe soorten van dit geslacht worden ontdekt. Intussen zijn er meer dan 300 soorten bekend.

De Camelia is een groen blijvende plant en groeit van nature in het midden en zuiden van China en grote delen van Japan, Vietnam en het Oosten van Azië. De meesten planten die we hier kennen zijn gekweekt en daarvan zijn er reeds 2000 soorten van in de omloop.

Vooral in België is de cultuur van Camelia's belangrijk. Het is dan ook een stukje geschiedenis hoe deze plant daar is terecht gekomen. Het was tijdens de afscheiding van België en Nederland in 1830, dat een schip in de haven van Antwerpen bleef liggen met aan boord een verzameling Camelia-soorten uit Japan, samengesteld door een zekere Philipp Franz von Siebold, nu bekend als de Masayoshi-camellia's. Deze lading was oorspronkelijk bestemd voor de Hortus Botanicus in Leiden. Uiteindelijk kwam de lading in de plantentuin van de Universiteit van Leuven terecht.

Wij kennen de Camelia als struik- en boomvorm. Ook als kamerplant. Veel Camelia soorten hebben zelfs geen bloem, maar wel een fraai schors of blad. Van de Camellia sinensis worden de bladeren gedroogd om thee van te trekken en een andere soort, de Camellia oleifera, is bekend door de olie die uit de zaden wordt geperst. Deze olie wordt in de keuken gebruikt, maar is ook een grondmiddel voor kosmetica producten. De meest vookomende kleuren van de bloemen zijn rood, roze of wit, maar ook enkele die bronsgeel van kleur zijn.

VERGEET ZE NIET!

2011-11-29T11:21:00.002+01:00

Ondanks dat het nu nog steeds redelijk weer is vergeleken met de zelfde periode in het jaar 2010, valt er in de natuur steeds minder voedsel te vinden voor onze gevleugelde vrienden.

Hier in de tuin is het al net zo druk met af- en aanvliegen als Schiphol gedurende de vakantie drukte. De vogels weten waar ze welkom zijn en laten zich dan ook niet storen tijdens het eten.

Het is dan ook steeds weer genieten van de diverse soorten gevleugelde gasten in de tuin.

ISTANBUL - TURKIJE (SLOT)

2011-11-28T16:27:00.005+01:00

Na ons bezoek aan de ruïnes van Troje reden we met onze gids terug naar de aanlagplaats van de veerboot om daarmee de Dardarnellen weer over te steken. Ons volgende vervoer stond al op ons te wachten en bracht ons naar de bus waarmee we terug naar Istanbul zouden rijden een grotendeels nachtelijke rit.

In het begin van de rit werden er nog ervaringen uitgewisseld, maar al spoedig werd het stil in de bus. Na een korte stop om een hapje te eten bereikten we om 21.30 uur ons hotel en bedankten de chauffeur voor het goede en veilige rijden. Al met al was het een intressante, maar ook een vermoeiende dag geweest.

Zo kwam er langzaam een einde aan deze drukke doe vakantie en met het laatste daglicht aan de hemel verlieten we onze vakantie bestemming.

Kizoa slideshow: TROJE - ISTANBUL.p1 - Slideshow

TROJE - TURKIJE. (DEEL 4) WAT NU OVER IS!

2011-11-27T15:26:00.005+01:00

Als je nu over het terrein loopt, wat op een heuvel ligt, tref je resten aan van een enorme verdedigingswal, huizen, paleizen en offerplaatsen uit diverse perioden, twee heiligdommen uit de 8e eeuwv. Chr. en een Romeins theater.

Vlak bij de zuidpoort ligt het indrukwekkende Huis van Pilaren dat het paleis van koning Priamus uit Ilias zou zijn geweest.

De resten van de zuid-oostelijketoren van Troje (VI).

De oostelijke ingang van de stad.

Waarom kozen de toenmalige stichters van het oude Troje voor de Hisarlik heuvel? Allereerste prehistorise mensen prefereerden altijd hun nederzetting op een heuvel te bouwen omdat deze dan beter te beschermen zou zijn tegen indringers. De Hisarik heuvel domineerde ook een enorm vlak terrein wat geschikt was om op te jagen. Het moet een moeras achtig gebied zijn geweest. De topografie van Troje nu is geheel anders dan toen. Uit geologisch onderzoek is gebleken dat hier vroeger rivieren hebben gestroomd en dat de heuvel op een delta lag waar deze rivieren in zee stroomden. Dus de heuvel was ook een bescherming tegen overstromingen
en daar waar water, is voedsel om te leven en een mogelijkheid om handel te drijven.

Kizoa slideshow: TROJE.p1 - Slideshow

TROJE - TURKIJE (DEEL 3) TROJAANSE OORLOG EN HET PAARD.

2011-11-27T14:43:00.003+01:00

DE OORLOG.

De Trojaanse oorlog zou de oorzaak zijn geweest van de verwoesting van Troje door de Grieken, maar het vermoeden bestaat dat er tijdens deze machtstrijd een aardbeving heeft plaats gevonden. Deze oorlog zou plaats gevonden hebben tussen 1193 en 1184 v. Chr. uit financiële beweegredenen, want Troje beheerste de doorvaart van de Dardarnellen en was zodoende rijk en machtig.

DE LEGENDE.

Volgens de legende ontstond de oorlog uit een twist tussen de gidinnen Hera, Athene en Aphrodite, nadat de godin van de tweist< Hera, hen een gouden appel gaf "voor de schooonste". De oppergod Zeus zond de vrouwen naar de Trojaanse koningszoon Paris, die oordeelde dat Aprodite de schoonste was. In ruil daarvoor liet Apfrodite de mooie Helena, de vrouw van de Spartaanse koning Menetaos, verliefd worden op Paris. Nadat Paris helena had meegenomen naar Troje, trokken aale Grieken gezamelijk ten strijde tegen Troje.
Na een tienjarige strijd verloren de Trojanen de oorlog van de Grieken door een list met het paard van Troje.

PAARD VAN TROJE.

(Een afbeelding van het Paard van Troje op een oude Mykonosvaas.)

Het paard van Troje is een episode uit het verhaal van de Trojaanse oorlog.

De grieken slaagden er niet in om Troje in te nemen en Odysseus bedacht daarom een list. De Grieken bouwden een reusachtig houten paard, waarin zij soldaten verstopten. Met veel vertoon sleepten ze het paard voor de hoofdpoort van Troje, waarna ze zich terug trokken op hun schepen achter een heuvel. Daar ze argwaan verwachten van de inwoners van Troje, lieten ze een gezant achter die de inwoners van Troje vertelde dat hij onenigheid had met Odysseus en verklaarde dat dit een geschenk was voor Pallas Athene.

Het paard was opzettelijk zo groot gemaakt dat het niet door de poort binnen gehaald kon worden. Haalden zij echter een deel van hun stadsmuur neer om het geschenk te aanvaarden dan zou Athene de veiligheid van de stad garanderen.

De Trojanen trapten in de list en slaan een bres in hun vestingmuur om het paard al feestvierend binnen te halen. In de nacht al de meeste Trojaanse krijgers hun roes liggen uit te slapen komen de soldaten uit het paard tevoorschijn, doden de poortwachters en openen de poort voor hun mede krijgers. De val en de plundering van Troje was het gevolg.

Op het museumterrein van het voormalige Troje staat een afbeelding van het 'Paard', maar het is niet voor te stellen, dat de Grieken er een huisje op hadden gebouwd.

Ook in onze eigen vaderlandse geschiedenis kennen we een Trojaanspaard: namelijk het Turfschip van Breda, dat door de geuzen werd gebruikt om soldaten binnen de muren van Breda te krijgen en zo de stad te ontzetten van de Spaanse bezeter.

TROJE - TURKIJE. (DEEL 2) LEGENDE OF WAARHEID.

2011-11-26T14:39:00.002+01:00

In het heldendicht, de Ilias, van de Griek Homerus, wordt de stad Troje tien jaar belegerd door de Grieken. Lang werd aangenomen dat Troje net zo mytisch was als Achilles, Hector en de andere helden uit het verhaal.

In het begin van de 19e eeuw dacht er een groep archeologen er anders over en zou de legende gebaseerd zijn op ware gebeurtenissen van een bestaande stad aan de Dardarnellen. In 1865 begon als eerste de Britse consul Frank Calvert met naspeuringen bij de ruïnes in Hisarlik. Niet veel later verscheen de zeer omstreden archeoloog, de Duitser, Schliemans op het toineel en deze legde al snel resten bloot van een oude stad, waarvan het grondplan overeenkwam met het beschreven Troje van Homerus.
Schliemans was omstreden door zijn manier van 'schatgraven', waarbij hij het gebruik van dynamiet niet schuwde. Ook verduisterde hij kunstschatten die hij illegaal naar Duitsland stuurde. In Egypte was hij daardoor al niet meer welkom.

Hoewel kwam vast te staan dat de stad Troje had bestaan, riep de opgraving ook veel vragen op. Er werd niet één stad gevonden, maar resten van een heel, stel steden op elkaar. Troje was verdeeld in negen lagen, die elk zelf in nog meer bouwperiodes werden verdeeld. Ze vertegenwoordigen 3000 jaar bewoning en oude beschaving.

(Bordjes geven de lagen van de oude stadsresten aan.)

De laag resten zijn moeilijk te onderscheiden voor een leek en het kost dan ook veel voorstellings fantasie om hier een beeld van een stad op te roepen. Gebouwen, veel van zachte baksteen, werden met de grond gelijk gemaakt, voor de opbouw van nieuwe gebouwen.

Zo kende Troje een zeer oude geschiedenis:
Laag I; de oudeste laag dateert uit 3000 - 2500 v. Chr.
Laag II; dateert uit 2500 - 2300 v. Chr.

(Reconstructie van Troje uit de periode van 2500 - 2300 v.Chr.)

Laag; II, IVen V uit de periode van 2300 - 1700 v.Chr.
Laag; VI dateert uit de periode van 1700 - 1250 v.Chr.

( Reconstructie van Troje uit de periode 1700 - 1250 v. Chr.)

Laag VII a; uit 1250 - 1180 v.Chr. en laag VII b; uit 1180 -I000 v. Chr.
Laag VIII; uit de periode 1000 - 85 v. Chr.
Laag IX; uit de periode 85 v. Chr. - 400/600 n. Chr.

Waarschijnlijk is Troje VI de stad waar Homerus over heeft geschreven.

De lagen VIII en IX zijn de Griekse en Romeinse lagen van Ilion

TROJE - TURKIJE (DEEL 1 - DE REIS)

2011-11-24T16:19:00.003+01:00

Om 06.00 uur werden we bij ons hotel afgehaald voor de reis naar Troje. Ons vervoers middel bleek een nieuw type VW-bus met 13 vliegtuigstoelen te zijn, dus confortabel om de reis naar Troje te maken en zeker als je maar met vier passagiers blijkt te zijn.

Istanbul werd wakker bij het eerste daglicht.

Troje ligt 350 kilometer ten zuidwesten van Istanbul aan de zee-engte de Dardarnellen, die een verbinding is tussen de Zee van Marmara en de Egeïsche Zee. Dus ook de scheiding tussen het Europese deel van Turkije en het Aziatische deel.

Deze zee-engte met een lengte van 40 kilometer is op zijn smalste punt maar 500 meter breed en is al duizenden jaren van strategisch belang. De klassieke naam voor deze zee-engte is Hellespont en is al duizenden jaren omgeven door legendes.

Vanuit Istanbul volgden we eerst de autosnelweg, de E80 in de richting van Edirne aan de Griekse grens. Bij Silivri de E84 of de N110 langs de kust van de Zee van Marmara om bij de plaats Tekirdag het binnenland in te rijden, wat een eentonig uitgestrekt agrarisch gebied is.

Na Malkara sloegen we bij Kesan af naar het schiereiland met de kustplaatsen langs de oever van de Dardarnellen, waar veel droge rijstcultuur is.

Regelmatig hadden we een uitzicht over het landschap en het water met de daaraan gelkegen plaatsjes met hun witte huisjes.

Onderweg hadden we twee keer een korte stop gemaakt om iets te nuttigenen zo beriekten we eindelijk de plaats Eceabat, waar het even benenstrekken was alvorens we van de lunch konden genieten met een uitzicht op de veerhaven. Vlak bij de veerhaven staat een groot monument voor de gevallen soldaten in de Eerste Wereldoorlog.

Na de lunch staken we zonder de wagen met de veerboot de Dardarnellen over. Op dit smalle gedeelte staat op iedere oever nog een oud fort. Bij aankomst in het plaatje Çanakkale stond bij het aanlegsteiger van de veerboot ons volgende vervoersmiddel te wachten met onze reisgids.

Eerst volgden we de N550 en bij Intepe volgden we een smalle kustweg en maakten in Kumkale een korte stop. Tijdens deze stop kregen we de nodige uitleg van onze gids wat we te zien zouden krijgen in Troje.
Via een gebied dat bekend staat om zijn overheerlijke tomaten, zo werd ons verteld, bereikten we wat eens een zeer belangrijke stad moet zijn geweest, eeuwen geleden, aan de Dardarnellen.

Wie denkt hier resten van tempels en paleizen te zien te krijgen zoals in Griekenland komt zwaar bedrogen uit.

Het huidige Troje is één grootte ruïne.

Kizoa slideshow: TROJE REIS.p1 - Slideshow

ISTANBUL ONTSLUIEREN (SLOT).

2011-11-23T11:02:00.004+01:00

Het was de dag van vertrek uit Istanbul toen de Hagia Sophis weer open ging voor het publiek. Ik was gelukkig één van de vroegste bezoekers en zodoende was het nog mogelijk redelijk opnames te maken zonder verdrukt te worden door de mensen massa aan bezoekers. Het is op zaterdag altijd veel drukker bij de drie high-lights dan op een door de weekse dag. Ik hoop dat ik jullie met deze reeks geselecteerde afbeeldingen een indruk heb mogen geven van Istanbul.

Om de tijd van ons verblijf verder in te vullen voor ons vertrek uit Istanbul maakten we nog een dag excursie naar de ruïnes van de toenmalige stad Troye. Hier over later meer.

Met deze afbeelding sluit ik dus 'ISTANBUL ONTSLUIEREN' af.

HAGIA SOPHIA ISTANBUL (DEEL 21c)

2011-11-23T10:33:00.004+01:00

Buiten voor de ingang ligt in een uitgediepte ruimte, de fundatie van de eerste kerk die er ooit stond, een Byzantijnse fries. Deze 'Schapenfries' uit 415 n. Chr. bleef over uit de ruïne van de monumentale ingang.

Vlak bij de uitgang van het terrein liggen nog enige fraaie resten van wat eens een kerk was.

Vlak bij de uitgang staat een zeer mooi 'fontein'. Het werd rond 1740 gebouwd in de Turke rococo stijl. Het dak is beschilderd met bloemmotieven en het heeft fraai smeedwerk.

De Hagia Sophia is nog steeds een restauratie project zowel van binnen als van buiten, waardoor niet altijd alle ruimten toegangkelijk zijn voor het publiek. Als het gebouw aan de buitenzijde weer eens geschilderd zou zijn in de orginele roest rode kleur, dan was het de high-light van Istanbul.

In 1985 werd het gebouw door UNESCO tot werelderfgoed verklaard.

Kizoa slideshow: HAGIA SOPHIA FONTEIN.p1 - Slideshow

HAGIA SOPHIA ISTANBUL (DEEL 21b)

2011-11-23T10:05:00.004+01:00

Betreedt men aan de westzijde de Hagia Sophia, dan komt men eerst in een galerij waarin de deuren zijn geplaatst naar de gebedsruimte. Hier staat nog een oud doopvont en een kerkbel.
Aan de linkerzijde draait deze gang omhoog naar de boven galerij aan de noordziojde en aan de zuidzijde weer omlaag. Vanaf deze galerij heeft men een fraai zicht op de gebedsruimte beneden.

Hier bevinden zich ook de prachtige Byzantgijnse mozaïken en een witte marmeren deur.

( De fraaie deur van wit marmer.)

Door de openestaande vensters (voor het doorluchten) heeft mnen een mooi uitzicht over de koepels van de Hagia Sophia.

Bij het betreden van de gebedsruimte wordt men stil en voelt men zich klein zo indrukwekkend is het geheel. Enorme luchters met kleine lampjes verlichten de ruimte samen met het binnen vallende daglicht door de vensters in de koepel. De enorme zuilen, fraaie bogen, plafond- en wandversieringen, de nis met de mihrab, in de richting van Mekka, de sultan loge, de preekstoel, de enorme marmeren urn, het is te veel om het allemaal te beschrijven. Constant gaat je blik omhoog maar de versieringen op het plafond, op de bogen en boven op de pilaren.

( De nis met de mihrab.)

De Hagia Sophia is waarlijk een kunstwerk en is de basis geweest voor alle moskeeën die na de verovering van Constantinopol werden gebouwd in het Osmaanse Rijk.

Kizoa slideshow: HAGIA SOPHIA BOVENGALERIJ.p1 - Slideshow

HAGIA SOPHIA ISTANBUL (DEEL 21a)

2011-11-22T15:05:00.003+01:00

De Hagia Sophia of 'Kerk van de Heilige Wijsheid' behoort tot de grootste architectonische prestaties ter wereld.

Dit enorme bouwwerk, gebouwd in opdracht van keizer Justinianus, werd gebouwd op de resten van twee vroegere kerken en werd in 537 door de keizer ingewijd.
Bij de officiële opening van deze kerk zou de keizer hebben uitgeroepen: "Salomo ik heb u overtroffen".
Ruim twintig jaar na de voltooiing van het gebouw stortte in 558 de koepel in, nadat ze een jaar daarvoor door een aardbeving was getroffen. Schijnbaar hadden de architecten ook hun hoofd er niet bij gehad, bij zo'n voorval, en moesten het bekopen door onthoofding.

De huidige koepel steund op vier zware bogen die worden gesteund door acht, 18 meter hoge, donkergroene pilaren, die afkomstig zijn uit de tempel van Artemis in Efeze.

Door de ramen die rondom de koepel zijn aangebracht lijkt de koepel te zweven.

Talloze zware steunberen aan de buitenzijde moeten het enorme gewicht onder controle houden. Ze geven het bouwwerk een iets ontsierend aanzicht.

Ruim 900 jaar was de Hagia Sophia de kathedraal van Constantinopol. Na de inname van Constantinopol door sultan Mehmet de Veroveraar in 1453 moest de kerk verbouwd worden tot een moskee. Er werden langzaam in totaal vier minaretten aan het bouwwerk toegevoegd en al de christelijke afbeeldingen, mozaiëken met kerkelijke- en Byzantijnse afbeeldingen werden door een dikke pleisterlaag aan het oog onttrokken (In feite zijn ze daardoor door de eeuwen heen bewaard gebleven.) Ook het kruis op de centrale koepel werd vervangen door een halve maan.

Binnen in de gebedsruimte werden zes rondelen met kaligrafie aangebracht, de namen van Allah, Mohammed en de vier rechtgeleide kaliefen. Ze zijn enigzins storend in al deze pracht en praal.
Nadat er een einde kwam aan het Osmaamse bewind werd in 1935 door de toenmalige eerste president van Turkije, Atatürk, die een voorstander was van de scheiding tussen religie en staat, besloten dat de Hagia Sophia een museum moest worden. Zo werden de oude pleister lagen verwijderd en kwam de oude glorie van deze voormalige kerk weer tot leven.

Kizoa slideshow: HAGIA SOPHIA GEBEDSRUIMTE.p1 - Slideshow

THEODOSIUS MUUR ISTANBUL (DEEL 20)

2011-11-20T14:29:00.004+01:00

Na wederom een poging te hebben ondernomen om de Hagia Sophia te bezichtigen, welke nog steeds gesloten was, maar een rondtour gemaakt met de touristenbus, een rit door verschillende stadsdelen op de beide oevers van de Gouden Hoorn en zo de beide bruggen er over te zijn gepasserd. Maar het ging me uiteindelijk om de oude vestingmuur.

THEODOSIUS MUUR.

Deze enorme vesting muren liepen als een keten om de stad van de Gouden Hoorn tot aan de Zee van Marmara. De muur behoort tot de imposantste restanten van het oude Byzantijnse verleden van Istanbul het toemalige Constantinopol.
Deze fraaie dubbele muur heeft elf versterkte poorten en 192 torens en beschermde Constantinopol meer dan duizend jaar tegen invasies van over land en heeft een lengte van ruim 6,5 kilometer.
De muur opgetrokken uit rode bakstenen en blokken kalksteen werd tussen 412 en 422 onder het bewind van Theodosius II gebouwd. In 447 verwoeste een aardbeving 54 torens, welke direct daarna werden herbouwd onder dreiging van de naderende Attila de Hun.

De vestingmuur bestond uit een droge gracht, eventueel gevuld met regenwater, waarna de buitenmuur begon voorzien van torens. Tussen de buitenmuur en de binnenmuur, met torens, liep een weg voor troepen en materiaal verplaatsing.

De muur weerstond aanvallen van de Arabieren, Bulgaren, Russen en Turken. Zelfs de legers van de 4e Kruistocht slaagde er alleen in de borstwering langs de Gouden Hoorn te bestormen. Uiteindelijk werd de muur in 1453 doorbroken door de troepen van sultan Mehnet de Veroveraar. Door latere sultans werd de muur in stand gehouden ter beveiliging van de stad tot einde 17e eeuw. Ook aan de oevers van de Zee van Marmara en de Gouden Hoorn waren vestingmuren en torens gebouwd.

Kizoa slideshow: THEODOSIUS MUREN ISTANBUL. - Slideshow

Grote delen van deze muur, torens en stadspoorten zijn herbouwd, als is het met gebruik van nieuwe materialen.

STRAAT IMPRESSIES.

Al rondzwervend door deze enorme stad zie je steeds weer iets ander en je schiet en daar maar een plaatje van. Een gedeelte geef ik weer in de slideshow 'Straat Impressies'.

Kizoa slideshow: STRAAT IMPRESSIES ISTANBUL. - Slideshow

GALATA - TAKSIM ISTANBUL (DEEL 19b)

2011-11-19T12:27:00.004+01:00

Terug gewandeld door de smalle straatjes van de Galatawijk naar het metrostition om daar op een nostalgisch trammetje te stappen naar het Taksimplein in de wijk Taksim.

Het trammetje volgt de Istaklat Caddesi en druke voetgangersstraat vol met luxe winkels en statige gebouwen. Op het Taksimplein staat het Turkse Onafhankelijkheids Monument.

Vanaf het Taksimplein nem,en we een andere kabelrail metro naar het tramstation Kabatas aan de oever van de Bosporus en stappen daar over op de tram naar Karaköy om daarna lopend de Galatabrug over te steken. Links van de brug was het druk op de markt met vers aangevoerde vis en je ook de gelenheid had om er een versgebakken te nuttigen.

Rechts naast de brug lag aan de Bosporuskade het vlaggenschip van de Holland-America Line, het m.s. Nieuw Amsterdam afgemeerd.

In Eminönü de tram genomen naar Sultanamet, waar ons hotel ligt. Aldaar nog wat rondwandelend en zo ondekten we een steegje met een kleine bazaar.

Kizoa slideshow: KLEINE BAZAAR ISTANBUL.p1 - Slideshow

GALATA - TAKSIM ISTANBUL (DEEL 19a)

2011-11-18T13:53:00.008+01:00

We steken de Galatabrug over de Gouden Hoorn over met de tram. Bij het Karakoy station stappen we uit en nemen de ondergrondse kabelrail metro naar de stadswijk Galata en lopen dan gedeeltelijk trug naar het centrum van deze wijk.

Deze wijk ligt tegen een berghelling aangebouwd en in het midden van deze wijk staat de Galatatoren. Het is een van de mooiste en oudste torens van Istanbul en werd ten tijde van het Byzantijnse Rijk in 528 gebouwd. De toren was gebouwd als uitkijktoren tegen vijandelijke indringers.

Tijdens de Kruistochten werd de toren verwoest, maar later door de Genuezen in 1348 opnieuw opgebouwd. De toren heeft een hoogte van 61 meter en steekt hiermee 140 meter boven de zeespiegel uit. De toren heeft een diameter van 8,95 meter, waarvan 3,75 meter buitenmuur. en heeft een conische spits.

( Een in messing uitgevoerde afbeelding van de oude stad aan de wand in de toren.)

De top van de toren, waarin een restaurant is gevestigd, is te bereiken met een lift en heeft een fraai plafond. De meeste bezoekers komen echter om van het fantastische uitzicht te genieten over de stad en de Gouden Hoorn.

(Klik met de linkermuisknop op deze afbeelding om hem vergroot te bekijken.)

Kizoa slideshow: GALATA ISTANBUL. - Slideshow

ISTANBUL BIJ AVOND. (DEEL 18)

2011-11-16T16:28:00.003+01:00

Na een mooie zonnigedag ook een heldere avond zonder een wolkje aan de lucht. Het was een mooie gelegenheid om de high-lights van deze stad eens in de schijnwerpers te bekijken. Helaas moest ik dit uit de hand doen, daar mijn statief door de slechte behandeling tijdens het in- of uitladen van de bagage uit het vliegtuig was gebroken.

Het 'fontein' op het Hippodroom.

De Blauwe Moskee vanaf de binnenplaats.

De Blauwe Moskee vanuit het Sultanamet park.

De Haghia Sophia vanuit het Sultanamet park.

BOSPORUS BOOTTOCHT .(DEEL 17c)

2011-11-16T15:03:00.006+01:00

AZIATISCHE ZIJDE.

Na de Fatih Sultan Mehmetbrug keren we om en varen langs de Aziatische zijde van de Bosporus terug in de richting van Istanbul.

We passeren het Küçüksa p[aleis met zijn marmeren facades. Opvallend is de gebogen dubbele trap die naar de hoofdingang aan de waterzijde leidt.
Sultan Abdül Mecit I gaf opdracht dit paleis te bouwen. Het paleis werd later zowel in- als uitwendig verfraaid.
Grote zeeschepen opweg naar de zwarte Zee passeren ons.

Een ander fraai gebouw is de militaire opleidingschool met een fraai froton boven de zuilen ingang. Opvallend zijn de twee robuste vierkante torens met hun rondespits erop.

Het Beylerbeyi paleis is in barokstijl opgetrokken en heeft een ingetogen aanblik. Het werd in 1861 gebouwd. Aan iedere zijde van het paleis staat een badpaviljoen, één voor de mannen, één voor de vrouwen. Ze hebben stromend water, wat zeer populair was in de Osmaanse huizen, omdat het plezierig klinkt en verkoeling brengt.

We naderen weer de Leandertoren en steken de Bosporus over met in de verte een uitzicht op het Tokapi paleis, de Blauwe Moskee, de Hagia Sophia en de oude stadsmuren.

We passeren weer de Galatabrug met zijn vele vissende mannen aan de reling.

Kizoa slideshow: BOSPORUS VAART AZIÃ� ZIJDE. - Slideshow

Het was een zonnige dagtocht, waarbij je heerlijk kon uitwaaien.

BOSPORUS BOOTTOCHT EUROPA-FORT (DEEL 17b)

2011-11-16T13:09:00.003+01:00

HET EUROPA-FORT.

Langzaam naderen we de tweede hangbrug over de Bosporus de Fatih Sultan Mehmet brug. Op de beide oevers voor deze brug staan oude forten. Het Rumeli Hisari of Europa-fort en het Anadolu Hisan het Azië-fort.

Het Europa-fort werd tussen 1451 en 1452 gebouwd in opdracht van sultan Mehmet de Veroveraar tijdens de strijd om de stad Constantinopel.

Omdat de Bosporus hier op zijn smalst is, kon Mehmet zo een belangrijke Byzantijnse toevoerader beheersen. Aan de overzijde van de Bosporus ligt het Anadolu Hisan, dat in de 14e eeuw door Beyazit I werd gebouwd.

Het grondplan voor het Europa-fort was van de hand van Mehmet. Zijn grootvizier en twee ander vizieren waren elk verantwoordelijk voor de bouw van een van de drie machtige torens. De sultan zelf zag toe op de bouw van de vestingmuren en kleinere uitkijktorens.

In de onderlinge competitie strijd van de viziers die zo ontstond werd het fort in vier maanden voltooid. Het kreeg de bijnaam Bogazkesen, wat zowel ' keelafsnijder' als 'engtedoorsnijder' betekend. In het fort was een garnizoen Janitsaren gelegerd dat zijn kanonnen op de zee-engte richtte om zo vreemde schepen de doorvaart te verhinderen.

(Het Anadolu Hisan of Azië-fort.)

Nadat een schip uit Venetië tot zinken was gebracht, was de doorvaart naar Constantinopol afgesloetn. Na de verovering van de stad verloor het fort zijn militaire betekenis en werd het een gevangenis voor in ongenade gevallen buitenlandse gezanten en krijgsgevangenen.

In 1953 werd het geheel gerestaureerd en wordt het nu gebruikt gedurende de zomermaanden voor openluchtvoorstellingen tijdens het Muziek- en Dansfestival.

BOSPORUS BOOTTOCHT. (DEEL 17a)

2011-11-16T10:52:00.005+01:00

DE EUROPESE ZIJDE.

Een prachtige zonnige dag deed besluiten om een boottocht te gaan maken over de Bosporus en zo de regen en de kou van afgelopen dagen te vergeten. Met de tram naar Eminönu gereden om naast de Galabrug aan boord te stappen van een van de rondvaartboten.

Bij vertrek heb je een prachtig uitzicht op de Galatatoten aan de overzijde van de Gouden Hoorn en een gedeelte van de oude stad. Na het passeren van de Galatabrug varen we eerst langs de kade waar de cruise schepen liggen afgemeerd.

De Bosporus is de verbinding tussen de Zee van Marmara en de Zwarte Zee en is de scheiding tussen het Europese deel van Turkije en het Aziatische deel.

We steken eerst de Bosporus over naat het Üsküdar district in Aziatisch Turkije om nog wat passagiers aan boord te nemen. Zo passeren we de Leandertoren. Het is een witte toren, een van de stad bakens uit de 18e eeuw welke olp een klein eilandje staat in de vaargeul van de Bosporus niet ver van de Aziatische oever. Vroeger stond hier een 12e eeuws Byzantijnsfort, dat door Manuel I Comneus werd gebouwd. De toren diende lange tijd als qurantainestation tijdens de cholera-epidemie, vuurtoren, douanekantoor en tolheffingsgebouw. Het is nu een restaurant-nachtclub.

Terug naar de Europese oever zien we het Dolmabaçe paleis liggen. Dit mooie paleis uit de 19e eeuw is voorzien van versierde poorten aan de waterkent. Zo kon de sultan het paleis betreden vanuit zijn statiesloep. Sultan Abdüi Mecit gaf de opdracht tot de bouw van dit paleis (1853-1856).

Even voor we de Bosporusbrug passeren zien we de Mecidiye moskee liggen welke in opdracht van sultan Abdül Mecid werd gebouwd op een smalle landtong.

De Bosporusbrug is een hangbrug tussen de districten Ortakoy en Beylerbeyi. De bouw van de brug begon in 1970 en werd voltooid op 29 oktober 1973. Met zijn lengte van 1074 meter is de Bosporusbrug de op acht na langste hangbrug van de wereld. Op zijn hoogste punt hangt de brug 64 meter boven het water van de Bosporus.

Evan na het passeren van de brug zien we een oud stoomschip liggen, de Savarona. Langs de oever staan de meest fraaie villa's in diverse verdiepingen en stijlen. Opvallend is het Egyptisch consulaat in het Bebek district, met zijn gietijzeren balustraden en bladmotief, duidelijk beïnvloed door de art nouveau. Het heeft een dak in de vorm van het Franse Mansardedak. Het werd gebouwd in 1900 voor de khedive van Egypte.

Kizoa slideshow: BOSPORUSVAART EUROPESE ZIJDE. - Slideshow

ARCHEOLOGISCH MUSEUM ISTANBUL (DEEL 16e)

2011-11-15T10:37:00.003+01:00

ÇINILIPAVILJOEN.

Buiten de Turkse kunstvorm de tapijtindustrie is er die van de keramiek. Dit is duidelijk terug te vinden in de versiering van de moskee muren en die van paviljoens.
De toegangspoort van het Çinilipaviljoen op het terrein van het archeologisch museum is daar een fraai voorbeeld van. De wanden zijn betegeld met geometrische en gekalligrafeerde tegels.

In de hoofdzaal van paviljoen staat een fraaie 15e eeuwse mihrab. Deze blauwe rijk betegelkde mihrab komt uit Karamen in Zuidoost-Turkije, van 1256 tot 1483 de hoofdstad van de staat Karamanid. Het is de belangrijkste herinnering aan deze oude cultuur. In de 16e eeuw was er een teruggang in de kwaliteit van het Iznikkeramiek en namen andere centra deze kunst over zoals Kütahya.

Kizoa slideshow: Ã�INILIPAVILJOEN ARCH. MUSEUM ISTANBUL. - Slideshow

Met deze laatste afbeeldingen sluit ik het hoofdstuk van het Archeologisch Museum in Istanbul af.

ARCHEOLOGISCH MUSEUM ISTANBUL (DEEL 16d)

2011-11-14T16:12:00.003+01:00

SARCOFAGEN (3)

Kizoa slideshow: SARCOFAAG VAN DE WENENDE MAAGDEN ISTANBUL. - Slideshow

De sarcofaag van de 'Wenende Maagden' werd waarschijnlijk gemaakt voor koning Straton (364-358 v.Chr.). Hij stond bekend als een groot vrouwen liefhebber of verzamelaar. De tereurende vrouwen behoorden misschien tot zijn harem. Dat zij nog maagd waren valt ook nog te betwijfelen.

Kizoa slideshow: SARCOFAGEN ARCH. MUSEUM ISTANBUL. - Slideshow

Als je dit alles ziet begrijp je pas hoe groot het Osmaanse Rijk was in haar hoogtij dagen en waar ze al deze schatten vandaan hebben gehaald (gestolen). Een ding is zeker dat in die perioden het vakmanschap zeer hoog stond aangeschreven.

ARCHEOLOGISCH MUSEUM ISTANBUL (DEEL 16c)

2011-11-14T11:55:00.008+01:00

KLASSIEKE ARCHEOLOGIE (2).

Een hoogte punt uit de verzameling van het museum is een collectie sarcofagen die in 1887 werden opgegraven bij Sidon ( in het huidige Libanon). Men gaat er van uit dat ze zijn gemaakt voor een reeks Fenisische koningen uit de 6e- en 4e eeuw v.Chr.
De decoraties tonen de overgang van Egyptische naar Griekse invloed in de toenmalige kunst.

Het jongste en fraaiste exemplaar is de sarcofaag van Alexander uit het einde van de 4e eeuw v.Chr. Aan de zijkanten zijn decoratieve friezen aangebracht met Alexander de Grote. Deze tonen een strijd- en jachttafereel. Ze zijn uitstekend bewaard gebleven en tonen sporen van de oorspronkelijke kleuren. Helaas zijn de metalen wapens van de soldaten en de jagers verloren gegaan.

ARCHEOLOGISCH MUSEUM ISTANBUL (DEEL 16b)

2011-11-14T11:04:00.004+01:00

KLASSIEKE ARCHEOLOGIE (1).

Van het gebouw met de Oosterse Oudheden steken we het binnenplein over naar het hoofdgebouw van het museum.

Voor het hoofdgebouw rechts van de ingang staan monumentale paarse porfieren sarcofagen uit de 4e- en 5e eeuw. Deze werden waarschijnlijk gebruikt om de lichamen van enkele vroeg-Byzantijnse keizers te bewaren.

Links van de ingang staan nog enige wit marmeren sarcofagen opgesteld.

De ingang wordt gedeeltelijk overdekt door een fronton dat rust op vier marmeren zuilen.

Bij het betreden van het museum wordt men verwelkomt door een monumentale Bes, de oude Egyptische god. De komische verschijning van Bes, zeer populair in de 1e- en 3e eeuw, was een bescherming tegen de kwade geesten.

We bekijken nu eerst de klassieke archeologie met beelden uit de Griekse en Romeinse periode.

Kizoa slideshow: KLASSIEKE ARCHEOLOGIE MUSEUM ISTANBUL. - Slideshow

ARCHEOLOGISCH MUSEUM ISTANBUL (DEEL 16a)

2011-11-14T10:14:00.004+01:00

De dag dat we een bezoek brachten aan het Tokapi paleis, stond er een smerige koude wind en regende het steeds. Het was zo koud, dat ik uit ellende een warme trui heb gekocht, want op dergelijk weer had ik niet gerekend. Zo ook op deze nieuwe dag was het weer het zelfde en daarom maar onderdaks gebleven met een bezoek aan het Archeologisch Museum van Istanbul.

(De toegangspoort van het museum.)

De collectie van het museum dateert pas uit de helft van de 19e eeuw, maar al heel snel zonden gouverneurs voorwerpen uit de provincies van het gehele Osmaanse Rijk. Het hoofdgebouw werd door dictator Osman hamdi Bey (1881-1910) opgericht om zijn verzameling te huisvesten.
Deze archeoloog ontdekte de prachtige sarcofagen in de koninlijke necropolis van Sidon in het huidige Libanon. Tegenwoordig bezit het museum een van de rijkste klassieke collecties ter wereld, naast vele schatten uit de preklassieke wereld.

(Fries met een stier afkomstig van de Ishtarpoort in het oude Babylon.)

De gehele collectie van het museum is onder gebracht in drie verschillende gebouwen. We beginnen in het gebouw direct links na de ingang van het museumcomplex, het museum voor de oosterse oudheden. Hier vinden we zeer zeldzame en fraaie Egyptische en Hettitische voorwerpen. Verder kunst voorwerpen uit het vroegere Mesopotamië ( het huidige Irak) zijn het intressantst. De monumentale geglazuurde bakstenen friezen van de hoofdpoort van Babylon, de Ischtarpoort, dateren van het bewind van Nebukadnezar II (605-562 v. Chr.).In die tijd kende deze hoofdstad van Babylon haar laatste bloeiperiode.

Kizoa slideshow: OOSTERSE OUDHEDEN ARCH. MUSEUM ISTANBUL - Slideshow

TOMBE SULTAN AHMED ISTANBUL. (DEEL 15)

2011-11-12T13:33:00.003+01:00

De bouw voor de tombe voor de 14e Ottomaanse sultan, sultan Ahmed Khan I, werd gegeven door Mustafa Khan I en kwam gereed onder Osman II, bijgenaamd; 'de jongste'.
De architect van de tombe is de zelfde als die van de sultan Ahmed moskee, Sedekâr Mehmed Agha. Het gehele gebouw was binnen drie jaar gereed, in 1619.

De 16e en de 17e Ottomaanse sultans, Osman Khan II en Murad Khan IV werden hier samen met sultan Ahmed Khan I bijgezet.

In volgorde, de Groot douairière, Mahpeyker Kösem sultan, de favoriete van sultan Ahmed Khan I, de moeder van sultan Murad Khan IV en sultan Ibrahim Khan en de grootmoeder van sultan Mehmed Khan IV rusten ook hier.

Verder zijn hier bijgezet in hun tombe meer dan 32 belangrijke personen, inclusief de kinderen van sultan Ibrahim.

De mooiste tegels en houtsnijwerk werden gebruikt voor de constructie van deze tombe.

De wanden zijn betegeld van de vloer tot onder de bovenste rij vensters die zijn voorzien van gekleurd glas, wat zeer populair was in de 16e en 17e eeuw

Tussen de vensters zijn muurschilderingen met bloemen aangebracht en de koepel heeft een fraaie symetrische beschildering. Voor de kisten werd ebony hout gebruikt en zijn afgedekt met groen ikat weefwerk.

TOKAPI PALEIS ISTANBUL (DEEL 14c)

2011-11-12T09:49:00.004+01:00

DE HAREM.

Het woord 'harem' is een afleiding van het Arabische woord voor 'Verboden'. De harem was het verblijf van de vrouwen, concubines en de kinderen van de sultan. Ze werden door zwarte eunuchen (gecastreerde mannen) bewaakt.
Als enigste hadden toegang tot de harem de sultan en zijn zonen. In de harem had men ook enige vertrekken met de bijnaam 'de kooi', waar de broers van de sultan werden ondergebracht of beter gezegd opgesloten ter voorkoming van een machtstrijd om de opvolging die het rijk zou destabiliseren.
De harem werd gesticht in de 16e eeuw door sultan Marut III en het is een labyrint met prachtig betegelde gangen en vertrekken.

( De vertrekken van de valide sultane.)

De harem vrouwen waren inprincipe slavinnen die in hetr hele Osmaanse rijk en daarbuiten werden verzameld. Vaak waren ze krijgsbuit van een oorlog.
Hun onderlinge concurentie om de eer van de sultan en hem te behagen om zo de kans te krijgen hem een zoon te schenken, wat tot een huwelijk kon komen, was enorm groot.
Op zijn hoogte punt telde de harem soms meer dan duizend vrouwen, die afhankeleijk van de rangorde voor elkaar dienden te zorgen.

( Een van de gebouwen van de valide sultane.)

De machtigste vrouw in de harem was de moeder van de sultan, de valide sultane, die in het compl,ex haar eigen verblijven had met de daarbij behorende slavinnen om voor haar te zorgen. De laatste harem vrouw vertrok in 1909 uit deze harem.

Kizoa slideshow: HAREM TOKAPI PALEIS ISTANBUL. - Slideshow

TOKAPI PALEIS ISTANBUL (DEEL 14b)

2011-11-12T09:20:00.003+01:00

DIVAN.

In dit zeer fraaie gebouw waarvan de ramen en de deuren voorzien zijn van verguld smeedwerk en de vertrekken zeer fraai zijn gedocoreerd, vergaderden de viziers van de krijgsraad van de sultan. Het geheel is zeer weelderig ingericht van plafond tot de vloer. Het was voor de sultan mogelijk ze heimelijk af te luisteren en gade te slaan. De minst geringste vorm van samenzwering werd met marteling en de dood daarop betaald.

Kizoa slideshow: DIVAN TOKAPIPALEIS ISTANBUL. - Slideshow

DE TROONZAAL.

Het is een vrij klein gebouw met zeer mooie zuilen en galerij. Helaas is er weinig ducumentatie materiaal over te vinden dus doen we het maar met een serie opnamen.

Kizoa slideshow: TROONZAAL TOKAPI PALEIS ISTANBUL. - Slideshow

TOKAPI PALEIS ISTANBUL. (DEEL 14a)

2011-11-11T14:54:00.003+01:00

Daar waar de Bosporus en de Zee van Marmara samenvloeien ligt een heuvelige beboste kaap, een natuurlijk strategisch punt. Op deze locatie stonden eens de Byzantijnse kloosters en regeringsgebouwen.
Sinds de komst van de Osmanen, vormt het er nu liggende Tokapipaleis al 400 jaar de residentie van de regerende sultans en hun harem.
Tussen 1459 en 1465 bouwde Mehmet II kort na de verovering van Constantinopol het Tokapipaleis. Het complex bestaat uit vier grote hofs met hun daarin- en omliggende gebouwen. Het heeft een totale oppervlakte van 700.000 m².
Tot de eerste hof behoort het terrein waar het Archeologische museum, de Rijksmunt en de Haghia Eirene opstaan.
In de tweede hof de toegangspoort van de Gelukzaligheid, ook wel de poort van de 'Witte Eunuchen' genoemd, de toegang tot de harem en de Divan.
De derde hof bevat de troonzaal en de bibliotheek en andere gebouwen.
De vierde hof het medicinale paviljoen, het besnijdenis paviljoen en het Bagdadpaviljoen.

Het paleis diende aanvangkelijk als regeringszetel en huisveste ook een school ven ambtenaren en legerofficieren. In de 18e eeuw werd het bestuur verplaatst en in 1853 verliet de toenmalige sultan het paleis. In 1924 werd het paleis opengesteld als museum voor het publiek en kan men de schatten, de pracht en praal uit de Osmaanse periode bezichtigen. (fotograferen en filmen is er en strengste verboden.)

Vlak voor de ingang van het Tokapipaleis terrein staat het zeer fraai bewerkte fontein van Ahmet III. Het dateert uit 1729 en het heeft een sierlijke Turkse rococostijl en vij koepels, mibrab vormige nissen en fraaie bloemmotieven.

Kizoa slideshow: AHMED III FONTEIN TOKAPI ISTANBUL. - Slideshow

De naam fontienen is misplaatst, daar ze geen water spuiten, maar openbare bronnen zijn met aan de buitenmuren kranen boven bewerkte marmeren basins. Voor de ramen zitten vaak sierlijk bewerkte roosters.

Links van de ingang van het Tokapicomplex bevinden zich diverse graftombes van de toen heersende sultans. Ze zijn allemaal voorzien van een ingang met een fraaie koepel en kunstig tegelwerk naast de toegangs deuren.

Kizoa slideshow: SULTAN TOMBES TOKAPI ISTANBUL. - Slideshow

Via een zeer mooi bewerkte ingang betreden we het park voor het Tokapipaleis, de poort van de ' Vrede'.

In dit park, staat de Hagia Eirene. Het is een kerk uit de 6e eeuw en het is het tenminste derde gebouw op dit naar men denkt oudste christelijke complex van Istanbul.

Vreemd genoeg werd deze kerk nooit omgebouwd tot een moskee, zoals met de Hagia Sophia is gedaan. Rond 14553 maakte het lange tijd deel uit van het Tokapicomplex als arsenaal.

Via een fortachtige poort, de ' Begroetingspoort', betreedt men het terrein van het Tokapipaleis. Hier kan men in een aan een schakeling van ruimtes de kunstschatten uit de Osmaanse periode bekijken. De kunstschatten staan in verlichte nissen in de wanden tentoongesteld. Het is dan ook een toestand van voetje voor voetje voortschuifelen van nis naar nis en zaal naar zaal. Het geheel had wat ruim er en lichter uitgestald moeten zijn om het geheel te bezichtigen.

HET BOZE OOG. ISTANBUL (DEEL 13)

2011-11-09T16:45:00.002+01:00

Dit 'oog' , Nazar Boncuqu, is gemaakt van gekleurd blauw glas met erin een wit rondje met een zwarte punt. Het moet de bezitter (drager) beschermen tegen onheil en zwarte machische krachten. Het moet het kwaad reflecteren.
Veel Turken geloven in de kracht van het boze oog en het is daarom wel in elk huis te vinden.

Op iedere markt of in de souvenirswinkel worden ze in allerhande decoraties te koop aangeboden. Het is een geliefd souvenir bij de touristen.

OSMAANSE GRAFSTENEN. ISTANBUL (DEEL 12)

2011-11-09T15:56:00.005+01:00

Bij iedere tombe waar een sultan ligt begraven is vaak een oude Osmaanse begraafplaats te vinden.
De grafserken zijn vaak symbolisch en buiten de tekst die er op staat krijgt men een indruk van het geslacht, het beroep, de rang en zelfs het aantal kinderen van de dode.
Na het verbod van de tulband in 1829 werd op de graven van mannen alleen nog de fez afgebeeld.

De grootte van de tulband boven op de zerk geeft de status weer.

Een fez hoorde bij een pasa, ambtenaar.

Een hoed wijst op het lidmaatschap van de soeftibroederschap.

Het aantal bloemen op een vrouwengraf geeft het aantal kinderen (zonen) aan.

Kizoa slideshow: OSMAANSE GRAFSTENEN INSTANBUL. - Slideshow

SIRKECI TREINSTATION ISTANBUL (DEEL 11)

2011-11-08T15:28:00.003+01:00

Vlak bij de Galatabrug over de Gouden Hoorn ligt het treinstation Sirkeci. Dit zeer mooie station werd gebouiwd voor de Oriënt-Express uit Europa. In 1890 werd het officieel geopend alhoewel de zeer luxe trein al een jaar op Istanbul reed.

De trein maakte in 1889 zijn eerste rit van Parijs naar Istanbul, een reis van drie dagen over een afstand van 2900 kilometer.

Het gebouw is een ontwerp van de Duitse architect Jasmun die verschillende combinaties gebruikte van de architectonische tradities van Istanbul. De Byzantijnse afwisseling van natuur- en baksteen werd gecombineerd met een monumentaal Selttjoeks portaal en islamitische hoefijzerbogen.

In een oude wachtruimte is een klein museum gevestigd met voorwerpen uit de oude Oriënt-Express.

Kizoa slideshow: STATION SIRKECI ISTANBUL - Slideshow

GOUDEN HOORN EN GALATABRUG ISTANBUL. (DEEL 10)

2011-11-08T09:24:00.005+01:00

De Gouden Hoorn, ten zuidwesten van de Bosporus, wordt gezien als de grootste natuurlijke haven van de wereld. Deze riviermonding trok al in de 7e eeuw v. Chr. kolonisten en zorgde ervoor dat Constantinopol een machtige havenstad werd.

( Op de westelijke oever van de Gouden Hoorn van L naar R de minaretten van de Blauwe Moskee, de Nieuwe Moskee en de Rüstem Pasa Moskee.)

De naam Gouden Hoorn is ontsaan uit een legende, volgens welke de Byzantijnen er tijdens de Osmaanse verovering zoveel schatten in het water gooiden, dat het water glinsterde van het Goud. Van die gouden glinstering is weinig meer te merken, daar het water vervuild is door de industrieën langs de oever.

( Op de oostelijke oever van de Gouden Hoorn het stadsdeel Galata met de Galatatoren.)

De monding van de Gouden Hoorn wordt overspannen door de Galatabrug die het stadsdeel Eminönü met Galata verbindt. De brug gebouwd in 1992 heeft alleen in het midden een doorgang om de schepen te laten passeren, wat nu hoofdzakelijk de rondvaartboten over de Bosporus en visserscheepjes zijn, daar de grote handelsschepen gebruik maken van de zeehavens aan de kust van de Zee van Marmara. Onder de brug zijn restaurants gevestigd met zeer hoge (touristische) prijzen.

Op de brug staan aan beide zijden de gehele dag mannen te vissen en verkopen onder tussen verse aas voor de nieuwe vangst en steunplankjes voor de werphengels.

Vanaf de brug heeft men een fraai uitzicht op de beide stadsdelen aan de Gouden Hoorn, de Atatürkbrug over de Gouden Hoorn en in de verte het Aziatische Turkije.

Links van de brug, vanuit Eminönü liggen aan de kade drie mooie scheepjes, waarop verse vis wordt gebakken, die luidkeels door de verkopers wordt aangeprezen. Hier meren ook de rondvaartboten voor een tocht over de Bosporus aan en rechts van de brug de grote ferryschepen die op de eilanden en het Aziatische deel varen. Aan de overzijde van de Gouden Hoorn meren de cruiseschepen aan met hun duizenden passagiers.

Kizoa slideshow: VISBOOTJES GOUDEN HOORN ISTANBUL. - Slideshow

EGYPTISCHE BAZAAR ISTANBUL (DEEL 9)

2011-11-07T14:56:00.003+01:00

Van de Süleymaniye moskee lopen we door de sterk aflopende straten naar de Egyptische Bazaar ook wel de Kruiden Bazaar genoemd. Deze L-vormige spelonkachtige bazaar werd in 1660 gebouwd als deel van het Nieuwe Moskeecomplex (Yeni moskee). De opbrengsten kwamen toen ten goede aan de filantropische instellingen van de moskee.

In die tijd werden er vooral kruiden verkocht tegen allerlei kwalen en ziekten. Het was meer een apotheek van de volksgeneeskunst. De bazaar dankt zijn naam aan het feit, dat veel kruiden uit India via Egypte naar Istanbul werden verscheept.

( De Nieuwe Moskee of Yeni Moskee.)

De bazaar is kleiner dan de Grote Bazaar maar het lijkt wel of er meer mensen rondlopen. Overal staan zakken of nette bakken gevuld met fel gekleurde specerijen, keukenkruiden, gedroogde vruchten, noten, theesoorten, olijfolie en zoetigheden. Hier is het echt snuiven en zodoende ook vaak stevig niezen.

De markt fungeerde ook als doorvoerplaats van kruiden naar havens in Europa. Buiten de kruiden verkoopt men er orginele sponzen, olijfzeepsoorten, oliën voor huidverzorging, gedroogd rundvlees en kaassoorten. Zelfs het meest luxe produkt de kaviaar uit Iran is er te verkrijgen.

In de wirwar van kleine straatjes rond de bazaar gaat de handel in de meest uiteenlopende artikelen langs de weg verder.

Het is zo een afwisselde wandeling naar het Eminönü verkeersplein en het begin van de Galatabrug over de Gouden Hoorn.

Kizoa slideshow: EGYPTISCHE BAZAAR ISTANBUL. - Slideshow

SÜLEYMANIYE MOSKEE ISTANBUL (DEEL 8)

2011-11-07T09:42:00.005+01:00

Deze belangrijke moskee van Istanbul is zowel een eerbewijs aan zijn architect, de grote Sinan, als een passende herinnering aan zijn stichter Süleyman de Prachtlievende. De moskee werd tussen 1550 en 1557 gebouwd op het terrein van het oude paleis Eski Saray.
Op dit terrein ligt niet alleen de sultan begraven, maar is er ook een graftombe voor de architect Sinan in een bijgebouwtje die honderden fraaie bouwwerken op zijn naam heeft staan.
Verder liggen hier de latere sultans Süleyman II en Ahmet II begraven.

Tussen de vier minaretten ligt een open marmeren binnenplaats met een gebouwtje omringd door fraai smeedwerk waarin een bron ligt voor het voetwassen van de gelovigen voor ze de gebedsruimte betreden.

( De zeer fraaie Muvakkithanepoort naar de binnenplaats.)

Süleyman, zoals zijn bijnaam aangeeft, hield van pracht en praal, wat in deze moskee duidelijk tot uiting komt. Wel heeft Sinan, de architect, zich laten inspireren door de Haghia Sophia wat de hoogte van de koepel aangaat, 53 meter, die rust op vier zware pilaren, de 'olifantspoten'.

De wanden zijn versiert met prachtige geometrische figuren en bloemmotieven. Door de vele ramen heeft de moskee een ruime licht inval en is daardoor lichter van binnen.

( Het zeer fraaie tapijt in de gebedsruimte van de moskee.)

De moskee van de sultan diende niet alleen als gebedshuis maar had ook een charitatieve functie. Ze wordt omringt door gebouwen waarin vroeger plaats was voor een hospitaal, een gaarkeuken, een karavanserai, een badhuis en scholen voor onderwijs. Het complex bood dagelijks voedsel aan meer dan 1000 armen- islamieten, joden en christenen. Aan de zuidkant staat een bibliotheek met meer dan 110.000 maniscripten.

Kizoa slideshow: SÃ�LEYMANIYE MOSKEE ISTANBUL - Slideshow

UNIVERSITEIT VAN ISTANBUL (DEEL 7)

2011-11-06T09:16:00.004+01:00

Na de Grote Bazaar te hebben verlaten wandelden we in de richting van het Beyazitplein en passeerden de Beyazit moskee met het fraaie smeedijzerwerk voor de vensters.

Volgens de stadskaart die we hadden zou aan het Beyazitplein het gelijknamige park liggen met daarin de Universiteit van Istanbul. Maar het park bleek op het terrein van de universiteit te liggen en zo stonden we voor de Moorse toegang van de universiteit.

We waren van plan om via het park naar de Süleymaniye moskee te wandelen. Tot onze verbazing mochten we het terrein van universiteit betreden na eerst uitgebreid door de beveiligingsscan te zijn gegaan. We moesten gewoon rechtdoor lopen naar de achteruitgang werd ons verteld, maar we liepen tegen het 19e eeuwse hoofdgebouw aan met daarvoor een monument voor de onafhankelijkheidstrijd van Turkije.

We mochten het hoofdgebouw betreden en in de fraaie vierkante centrale hal met balustrades en overdekt door een lichtkoepel, was een kleine keramiek tentoonstelling met aardige werkstukken gemaakt door de studenten.

Op het universiteits terrein staat een witmarmeren toren. Het is de Beyazittoren, een brandtoren, die in 1828 werd gebouwd op de plek van Eski Saray, het paleis dat na de val van Byzantium werd ingenomen door Mehmet de Veroveraar. Twee oorspronkelijke houten torens werden door brand verwoest. De toren was vroeger toegankelijk, maar is nu gesloten voor publiek en de top staat het vol met communicatieantennes.

Twee studenten namen ons verder mee naar de achteruitgang van het universiteitsterrein en zo stonden we dan gelijk tegenover de Süleymaniye moskee.

Kizoa slideshow: UNIVERSITEIT KERAMIEK. - Slideshow

GROTE BAZAAR ISTANBUL (DEEL 6)

2011-11-04T10:13:00.004+01:00

Na de zuil van Constantijn passeren we de Atik Ali Pasamoskee en slaan rechtsaf naar de Grote Bazaar (Kapali Çarsi), letterlijk Overdekte Markt.

Deze bazaar ligt net als de Universiteit van Istanbul en de kruiden Bazaar in de Bazaarwijk die zich uitstrekt tot aan de Galatabrug over de Gouden Hoorn.
In deze stad op de grens van Europa en Azië heeft de hendel altijd een belangrijke rol gespeeld. Nergens ie dat dan ook meer merkbaar in de wirwar van straatjes in deze wijk.

(Het fraaie plafond in de Grote Bazaar.)

Op de stoep en op kleine binnenplaatsen staat de handelswaar uitgestald. Een schijnbaar eindeloos aanbod van goederen. Deze markt was het idee van sultan Mehmet de Verovernaar die de markt liet bouwen in de 15e eeuw.

In de grote hoofdgangen zijn de duurdere winkels met hun handel in goud, zilver, antiek, siraden, luxe kleding en dure tapijten. Pas in de smalle zijgangen proef je pas de echte Turkse sfeer. Buiten de winkeltjes zijn er ook restaurantjes en cafés. Midden op de dag is het drin gen om door de mensen massa vooruit te komen.

Kopen doe je er niet zomaar, daar de vraagprijs altijd hoger ligt en je er stevig moet afdingen en dan is nog vaak weglopen tot de handelaar je achterna komt met weer een ander aanbod, totdat koper en verkoper het eens zijn geworden over de prijs. Dus neem de tijd ervoor.

Kizoa slideshow: GROTE BAZAAR ISTANBUL. - Slideshow

Maar let goed op je tas en beurs, want ook zakkenrollers doen hier hun 'inkopen'!

CONSTANTIJN ZUIL ISTANBUL. (DEEL 5)

2011-11-03T15:40:00.005+01:00

Aan de drukke winkelstraat Yeniçeriler Cad staat een 35 meter hoge zuil. Deze zuil werd in 330 n.Chr. gebouwd als onderdeel ter ere van de festiviteiten ter ere van de inauguratie van de nieuwe Byzantijnse hoofdstad. De zuil domineerde ooit het prachtige Forum van Constantijn. De zuil gemaakt van pofier uit Heliopolis in Egypte. Hij werd oorspronkelijk bekroond door een Corintisch kapiteel met het beeld van keizer Constantijn, gekleed als Apollo, dat bij een storm in 1106 naar beneden viel.
In 416 zijn de tien stenen delen versterkt met ringen van metaal, die in 1701 weer werdeb vervangen door nieuwe ringen door sultan Mustafa III. Zo kreeg de zuil in het Turks de bijnaam de 'Omsnoerde zuil'.

De zuil staat ook bekend als de Verbrande zuil, vanwege de beschadigingen door verschillende branden, waaronder die in 1779, die de Grote Bazaar grotendeels verwoeste.

Volgens vertellingen zouden er in de voet van de zuil verschillende relikwieën zijn opgeborgen en is zodoende in steen gevat. Hiertoe zouden behoren de bijl waarmee Noach de Ark bouwde, de flacon met zalfolie van Maria Magdalene en de restanten van het brood waarmee Christus te menigte spijzigde. Nu wordt de zuil bevuild door de uitwerpselen van honderden duiven.

BASILICA CISTERNE ISTANBUL. (DEEL 4)

2011-11-03T11:02:00.002+01:00

Onder het begin van het Hippodroom bevindt zich een enorm groot waterreservoir. Het is het grootste Byzantijnse cisterne in Istanbul. Het werd uitgegraven en gebouwd na 542 n. Chr in opdracht van keizer Justinianus. Zo had de stad tijdens belegeringen altijd voldoende water als de toevoer via het Valens aquaduct werd afgesloten.

Het visgraat vormige bakstenen dakgewelf met 65 bij 138 meter en wordt ondersteund door 336 marmeren zuilen, 12 in de breedte en 28 in de lengte. Het wordt ook wel poëtisch de basiliek van de 1001 zuilen genoemd of het verzonken paleis.

Idere zuil is 9 meter hoog. De wanden van het reservoir zijn 5 meter dik en gemaakt van bakstenen die bestreken zijn met een waterbestendige cementlaag.
Als de cisterne volledig gevuld was had men een watervoorraad van zeker 100.000 ton.

Een zeer opvallende zuil, is de zuil van de tranen. Door de vochtigheid in de cisterne is het net of deze constant tranen laat.
In het verleden werd de cisterne gevuld met regenwater en om dit vrij te houden van ongedierte hielden de Byzantijnen er vissen in. Nu komt er op onvoorklaarbare wijze nog steeds zoveel water in, dat men het overtollige op zijn tijd moet wegpompen.

Via een plankier boven het water kan men door de cisterne wandelen naar de achterzijde waar twee zuilen staan die rusten op een liggend- en op zijn kop staand hoofd van de Griekse mythologische godin Medusa. Ze zijn vermoedelijk zo geplaatst door christelijke arbeiders die zo de image en kracht van het figuur te niet wilden doen.

Vroeger stond in het publiekelijk toegangkelijke plein boven de cisterne (Yerebatan) een soort gebouw waar de bevolking water kon halen. De cisterne voorzag de omliggende parken en het Tokapi paleis van water.